İçeriğe geç

NGV International · Melbourne · Bağımsız rehber

Victoria Ulusal Galerisi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Tarayıcınızda dinleyin, sonra biletsiz içeri girin: NGV iki bina ve 76.000'i aşkın eserden oluşan bir koleksiyon demek; bir sonraki fotoğrafını çektiğiniz eseri de Chiaro anlatır.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Victoria Ulusal Galerisi ile bağlantılı değildir.

9:41

Kleopatra'nın Ziyafeti

Victoria Ulusal Galerisi, Melbourne

0:00 3:03
Durak 1 / 5

Beş durak · 12 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Beş tablo, bir kat, bir bina. Bu rota Federation Square'deki Avustralya koleksiyonunu değil, St Kilda Road'daki NGV International'ı kapsıyor ve her şey Kat 2'de. 17. ve 18. Yüzyıl Avrupa Resmi Galerisi'nde Tiepolo'nun Kleopatra'nın Ziyafeti ve Poussin'in Kızıldeniz'den Geçiş tablolarıyla başlıyor, 17. Yüzyıl ve Flaman Resmi Galerisi'nde Rembrandt'ın Tartışan İki Yaşlı Adam tablosuna uğruyor ve 19. Yüzyıl Avrupa Resmi Galerisi'nde Waterhouse'un Odysseus ve Sirenler ile Hare'in İnancın Zaferi tablolarıyla bitiyor. Yaklaşık on iki dakikalık dinleme ve yürüyen merdiven sizi zemin kattan yukarı çıkardıktan sonra belki on dakikalık bir yürüyüş.

Buradaki galeri adları, tarihler ve ölçüler NGV'nin Collection Online kayıtlarından, saatler ve fiyatlar ngv.vic.gov.au'dan geliyor ve her birinin arkasında ikinci bir kaynak var. NGV, 7 Eylül ile 13 Aralık 2026 arasında NGV International'daki bazı galeri alanlarını kapalı tutuyor; bu yüzden bir duvar etiketi ya da bir bariyer bu sayfayla çelişirse binada gördüğünüz geçerlidir; bunu bize bildirirseniz seviniriz.

Durak 1 / 5 · 17. ve 18. Yüzyıl Avrupa Resmi Galerisi, Kat 2, NGV International

Kleopatra'nın Ziyafeti

Giambattista Tiepolo · 1743–1744 · Tuval üzerine yağlıboya, 250,3 × 357,0 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kleopatra'nın havaya kalkmış sağ eli. İnci parmaklarının arasında, bardağın tam üstünde; bütün iddia bir sonraki saniyeye bağlı.
  • Masa örtüsü. Tablodaki tek gerçek beyaz o; 2003'teki temizliğe kadar sararmış bir vernik onu arka plana gömmüştü.
  • Antonius'un sandalyesinin yanındaki tazı. Röntgenler, Tiepolo'nun kuyruğu arka bacağa yaslamadan önce iki başka konum denediğini gösteriyor.
  • Soldaki mavi pelerinli figür: ultramarinin üzerine sürülmüş saydam Prusya mavisiyle boyanmış, tuvalin en karanlık köşesi.
Konuşma metni (3:03)

Üç buçuk metre beyaz mermer, altın, ipek ve masmavi bir Venedik göğü; hepsinin ortasında da iki parmağının arasında çok küçük bir şey tutan bir kadın. Bütün hikâye bu. Kadın Kleopatra, kırmızı pelerinli ve miğferli adam Marcus Antonius, o küçük şey de bir inci.

Hikâye Plinius'un Doğa Tarihi adlı eserinden geliyor. Kleopatra, Roma'nın o güne dek gördüğü her şeyden daha savurgan bir ziyafet verebileceğine dair Antonius'la iddiaya girdi. Antonius ilk yemeğe gülüp geçti. Bunun üzerine Kleopatra bir bardak sirke istedi, iki inci küpesinden birini çıkardı, inciyi sirkeye attı ve içti. Hakem Lucius Plancus, Kleopatra aynısını bir daha yapamadan elini ikinci incinin üstüne koydu ve Antonius'u kaybeden ilan etti. Galerinin bu tablo üzerine yazdığı kendi makalesi, masadaki kimsenin dile getirmediği bir ayrıntıyı ekliyor: hiçbir sirke inciyi eritmez. Kleopatra onu düpedüz yuttu ve büyük ihtimalle sonra geri aldı.

Tiepolo bu tabloyu 1743 ve 1744'te Venedik'te yaptı. Sahnelemeyi Veronese'nin iki yüzyıl önce yaptığı büyük ziyafet tablolarından ödünç aldı ve bu, aynı konuyu işlediği üç versiyonun ilki. Tabloyu büyük olasılıkla Venedik'teki İngiliz konsolosu Joseph Smith sipariş etmişti. Ama tablo bitmeden, Saksonya Seçici Prensi Üçüncü August için eser arayan Kont Francesco Algarotti atölyeye geldi ve Tiepolo'yu tabloyu Dresden için bitirmeye ikna etti. Beş Mart 1744'te ressama üç yüz Venedik altını ödendi ve tuval Almanya'nın yolunu tuttu.

Yolculuğu bununla bitmedi. Yirmi iki yıl Dresden yakınlarında, Amsterdam'daki bir müzayededen sonra otuz beş yıl özel ellerde, ardından yüz otuz bir yıl Sankt Petersburg'daki Rus imparatorluk koleksiyonunda kaldı; orada bir süre bir tavana çivili durdu. 1932'de Sovyet hükümeti tabloyu sattı, bir İngiliz sanat taciri satın aldı ve Felton Vasiyeti onu Melbourne'a getirdi; o günden beri de koleksiyonun merkezinde. Gemiyle yola çıkmadan önce South Kensington'da köhne bir sergi salonunda bir duvara yaslanmış duruyordu ve bir Londra gazetesi onun için kirli ve bakımsız demişti.

1955'te temizlenmek üzere gemiyle yeniden Londra'ya gitti. İngiliz kraliyet koleksiyonunun restoratörü Horace Buttery, Victoria and Albert Müzesi'ndeki bir odada üç ay boyunca onun üzerinde çalıştı. Karşınızdaki yaldızlı çerçeveyi de aynı yıl Frederick Pollak üç yüz elli sterline oydu. Bir Melbourne gazetesi, Londra Ulusal Galerisi'nin tabloyu büyük bir Rembrandt ve bir Turner karşılığında takas etmeye hevesli olduğunu yazdı. Tablo burada kaldı ve o günden beri Avustralya'dan hiç çıkmadı.

Şimdi masa örtüsüne bakın. Bütün tablodaki tek saf beyaz o; Tiepolo onu bakışınızı doğrudan bardağa çekmek için kullanmış. On yıllar boyunca sararan bir vernik onu donuklaştırmıştı; sonunda restoratörler, bu bina yeniden yapım için kapalıyken, 2002 ve 2003'te tuval üzerinde on iki ay çalıştı. Röntgen çekimleri küçük bir itirafı ortaya çıkardı: Antonius'un sandalyesinin yanındaki tazı, Floransa'daki bir Veronese tablosundan kopyalanmış ve oradaki köpeğin kuyruğu yok. Tiepolo bu yüzden bir kuyruk uydurmak zorunda kaldı ve şimdi gördüğünüz, köpeğin arka bacağının yanına kaldırılmış kuyrukta karar kılmadan önce iki ayrı konum denedi.

Durak 2 / 5 · 17. ve 18. Yüzyıl Avrupa Resmi Galerisi, Kat 2, NGV International

Kızıldeniz'den Geçiş

Nicolas Poussin · 1632–1634 · Tuval üzerine yağlıboya, 155,6 × 215,3 cm

Şunlara dikkat edin

  • En sağda kolunu kaldırmış Musa. Deniz arkasında az önce kapandı; dram çoktan bitti.
  • Ön planda sudan bir kalkan çekmek için çömelmiş adam. Çerçevenin orta süslemesi tam onun hizasında.
  • Çerçeve. Altı kat alçı astar ve varak altının altında masif meşe; alçıya çapraz taramalar ve zımba işleri oyulmuş ve ağırlığı 140 kilonun üzerinde.
  • Gökyüzü. Önceki temizlikler bazı bölümlerini silip götürmüştü; bu bölümler, yeniden bulunan bir kopyadan yararlanılarak 2011'de geri getirildi.
Konuşma metni (2:18)

Bu hikâyeyi resmeden ressamların çoğu su duvarını gösterir. Poussin ise sonraki anı gösteriyor. Deniz Mısır ordusunun üzerine çoktan kapanmış; baktığınız şey, bir kumsalda hayatta olduklarını yeni yeni kavrayan bir kalabalık. Sığ sulardan zırh topluyorlar, çocuklarını havaya kaldırıyorlar, en sağda kolu hâlâ havada duran o tek figüre dönüyorlar. O, Musa. Geri kalan herkes insan olmakla meşgul.

Nicolas Poussin Roma'da çalışan bir Fransızdı ve bu tabloyu 1630'ların başında Torinolu bir koleksiyoncu, Amedeo dal Pozzo için, bir çiftin parçası olarak yaptı. Eşi olan Altın Buzağıya Tapınma, Londra Ulusal Galerisi'nde asılı. İkisi üç yüz yılı aşkın bir süre birlikte kaldı: önce Paris'te bir konakta, sonra İngiltere'deki Longford Kalesi'nde; Radnor kontları onları 1945'e kadar orada tuttu. Londra Altın Buzağı'yı satın aldı. Üç yıl sonra da Melbourne, Kenneth Clark'ın danışmanlığında, Felton Vasiyeti aracılığıyla bu tabloyu aldı ve o günden beri ikisi dünyanın iki ucunda duruyor.

Tabloya daha dikkatli bakmadan önce çerçeveye bakın, çünkü galeri onu başlı başına bir sanat eseri sayıyor. Çerçeve 1710 civarında Paris'te, tablonun o zamanki sahibi olan Bretonvilliers adında biri için, birbirinin eşi iki çerçeveden biri olarak yapıldı; diğeri hâlâ Londra'daki tabloyu çevreliyor. Altı kat alçı astarın altında masif meşe var; çerçeve yaldızlanmış, ardından çapraz taramalar ve zımba işleriyle işlenmiş, öyle ki alçı, kalemle işlenmiş altın gibi görünüyor. Ağırlığı yüz kırk kilodan fazla. Ortadaki süslemeler tabloyla hizalanacak biçimde tasarlanmış: sudan bir kalkan çeken çömelmiş adam, tam çerçevenin orta dikey ekseninde duruyor. Galeri yıllarca bu çerçeveyi depoda bekletti ve tuvali sade bir pervazla astı, çünkü çerçeve tabloyla yarışıyor. Kararı siz verin.

2010'da tablo duvardan indirildi ve planlanandan çok daha uzun süre aşağıda kaldı. Restoratör Carl Villis, üst yarının geçmişte fazla temizlendiğini ve özellikle gökyüzünde ayrıntı kaybettiğini fark etti. Sonra şans devreye girdi: aslından yaklaşık elli yıl sonra yapılmış ve kuşaklar boyunca kayıp olan bir kopya 2009'da ortaya çıkmıştı ve Poussin'in gökyüzünün bir zamanlar nasıl göründüğünü gösteriyordu. Villis, eksik olanı geri getirmek için bu kopyayı rehber olarak kullandı. Galeri bütün süreci çevrim içi bir günlükte yayımladı ve üç Mayıs 2012'de, neredeyse iki yıl duvardan uzak kaldıktan sonra, tablo yerine asıldı; gökyüzü de Poussin'in verdiği renge yeniden yaklaşmıştı.

Durak 3 / 5 · 17. Yüzyıl ve Flaman Resmi Galerisi, Kat 2, NGV International

Tartışan İki Yaşlı Adam

Rembrandt Harmensz. van Rijn · 1628 · Ahşap pano üzerine yağlıboya, 72,4 × 59,7 cm

Şunlara dikkat edin

  • Işık. Sağdan gelen tek bir ışık huzmesi beyaz sakallı adama ve açık kitaba düşüyor; geri kalan her şeyin kaybolmasına izin veriliyor.
  • Masadaki kitaplar, tüy kalemler ve küre: âlimlere anlamlarını veren bilgi eşyaları.
  • Siyah kutu çerçeve. 1618 tarihli bir Hollanda çerçevesinin 2005'te yapılmış kopyası; kutu biçimi sizi odanın içine çektiği için seçildi.
  • Sol alttaki gri RE harfleri. İmzanın geri kalanı silinmiş.
Konuşma metni (2:07)

İki adam, bir kitap ve tek bir güneş ışığı huzmesi. Beyazlar içindeki yaşlı adam bir şeyi vurgulamak için dönmüş, kırmızılı adam parmağını sayfaya koymuş; sağdan gelen ışık bir yüzü, bir sakalı ve açık bir kitabı seçip çıkarırken odanın geri kalanı kahverengi bir gölgeye gömülüyor. Rembrandt yirmi iki yaşında, doğduğu kent Leiden'de, Amsterdam'a taşınıp ünlenmesinden üç yıl önce işte böyle resim yapıyordu. Tek bir şeyi aydınlatıp gerisini saklama alışkanlığı ömrünün sonuna dek onunla kaldı.

Bu adamların kim olduğundan kimse emin değil. Filozof olabilirler, belki Hipokrat ile Demokritos. 1969'da sanat tarihçisi Christian Tümpel bunların iki havari, Petrus ile Pavlus olduğunu öne sürdü ve Rembrandt Araştırma Projesi de bu yorumu kabul ediyor. Ama elimizdeki en eski kayıt çok daha yalın. Tablo 1641'de, Rembrandt'ın arkadaşı Üçüncü Jacques de Gheyn'in vasiyetnamesinde karşımıza çıkıyor ve yalnızca oturmuş tartışan iki ufak yaşlı adam diye tarif ediliyor. Galerinin koruduğu başlık bu ve bundan iyisini bulmak zor.

Masaya bakın. Kitaplar, tüy kalemler, bir küre. Galeri bunları yaşlılığın bilgeliği üzerine bir deneme olarak okuyor ve yirmili yaşlarının başındaki genç bir adamın yaşlı adamları ve onların bilgisini bu kadar özenle resmetmesinde dokunaklı bir şey var: kırışmış deri, beyaz sakal, güneşi yakalayan kitap sayfaları.

Çerçevenin de kendine göre küçük bir dramı var. Pano Felton Vasiyeti aracılığıyla Melbourne için satın alındığında, satıcı onu Paris'te bulduğu, antika on yedinci yüzyıl çerçevesi dediği bir çerçeveyle sattı. Bunun, daha büyük bir şeyden kesilip küçültülmüş, daha geç tarihli bir Fransız çerçevesi olduğu ortaya çıktı. 2005'te galeri onu şimdi gördüğünüzle değiştirdi: 1618 tarihli, yani tablodan on yaş büyük, sade siyah bir Hollanda kutu çerçevesinin kopyası. Bu çerçeve, kutu biçimi bakışınızı iki adamın oturduğu odanın içine çektiği için seçildi. Tablonun kendisi de 2017'de temizlenip restore edildi; bu yüzden ışık huzmesi uzun zamandır olmadığı kadar parlak.

Devam etmeden önce sol alt köşeyi bulun. Orada gri boyayla R ve E harfleri var, sonrası okunmuyor. Bu, bir gün Rembrandt olacağını henüz bilmeyen yirmi iki yaşındaki bir gencin imzasından geriye kalan.

Durak 4 / 5 · 19. Yüzyıl Avrupa Resmi Galerisi, Kat 2, NGV International

Odysseus ve Sirenler

John William Waterhouse · 1891 · Tuval üzerine yağlıboya, 100,6 × 202,0 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sirenleri sayın. Yedi tane. Homeros'ta iki tane var.
  • Pençeler. 1891'de eleştirmenler bunlara akbaba pençesi dedi ve böyle bir kuşun şarkı söyleyemeyeceğini savundu.
  • Sağ altta siyah boyayla atılmış imza ve tarih: J. W. Waterhouse, 1891.
  • Güvertede yatan yuvarlak kalkanlar. Londralı bir eleştirmen, Roma tasvirlerinde olduğu gibi gövdenin dışına asılmaları gerektiğinden yakınmıştı.
Konuşma metni (2:22)

Bu tablonun karşısında çoğu insanın yaptığı ilk şey saymaktır. Homeros, Odysseus'un karşısına iki siren çıkarır. Waterhouse yedi tane çıkarıyor ve hiçbiri deniz kızı değil. Bunlar genç kadın yüzlü, iri, kahverengi kuşlar; Odysseus'un iplerle bağlandığı direğin çevresinde dönüyorlar, tayfası ise kulakları balmumuyla tıkalı kürek çekiyor. Odysseia'nın on ikinci kitabı: dünyanın en ölümcül şarkısını duymak ve ondan sağ çıkmak isteyen kahraman.

Asıl mesele bu kuşlar ve skandal da onlardı. Viktorya dönemi izleyicisi sirenlerin bir kayanın üstündeki güzel kadınlar olmasını bekliyordu. Waterhouse ise British Museum'daki, milattan önce beşinci yüzyılda yapılmış bir Yunan vazosuna döndü; o vazoda sirenler tam olarak böyle: kadın başlı kuş gövdeleri. Bazı Londralı eleştirmenler bayıldı. Magazine of Art tabloya çok şaşırtıcı bir zafer, bir renk karnavalı dedi. The Times ise bunların siren değil harpi, yani kadın yüzlü yırtıcı kuşlar olduğunu ve tabloda şarkı söyleyebileceklerine insanı inandıracak hiçbir şey bulunmadığını yazdı.

Tablo 1891 yazında Londra'da Kraliyet Akademisi'nde sergilendi ve haziranda galerinin Londra'daki danışmanı Sir Hubert von Herkomer onu doğrudan sanatçıdan bin iki yüz sterline satın aldı. Yıl sonunda Melbourne'a vardığında Argus gazetesinin okur mektupları sayfası alev aldı. Bir okur, Odysseus'un direğe bağlanmış bir suçluya benzediğini yazdı. Bir başkası, akbaba pençelerinin tatlı ezgilere hiçbir şans bırakmadığında ısrar etti. Klasik konulardaki bu kılı kırk yarmaların altında asıl dert yatıyordu: Melbourne'un kendi sanatçılarının eserleri alınmazken bin iki yüz sterlin kamu parası yabancı bir tabloya harcanmıştı. Herkomer ertesi yıl kendini savundu; Yunan vazosunu, tablonun Japon sanatına olan borcunu ve Waterhouse'un bir bölümü yirmi kez yeniden boyayıp her seferinde tamamlanmış hâle getirebildiğini hatırlattı.

Soğukkanlılığını korumakta haklıydı. Tablo yüz otuz yılı aşkın süredir burada asılı ve bugün binada en çok bakılan eserlerden biri. Suya bakın: uçurumların gölgesinde koyu mavi ve yeşil, açık denizin başladığı uzak uçta ise aydınlık. Bir de çerçeveye bakın: 1891'de Kraliyet Akademisi'nden gelirken içinde olduğu çerçevenin ta kendisi, su yaldızıyla kaplanmış ve mat bırakılmış. Sonra güverteye, tayfanın yuvarlak kalkanlarının teknenin içinde yattığı yere bakın. Athenaeum dergisindeki bir eleştirmen, kalkanların gövdenin dışına asılması gerektiğine itiraz etmek için koca bir paragraf harcadı. Geri kalanın iyi anlatıldığını ise kabul etti.

Durak 5 / 5 · 19. Yüzyıl Avrupa Resmi Galerisi, Kat 2, NGV International

İnancın Zaferi

St George Hare · 1890–1891 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 123,3 × 200,0 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kadınların üstünde duvara çakılı pranga ve zincir. Size nerede olduklarını her şeyden önce o söylüyor.
  • Sol alttaki HARE imzası ve üstünden boyayla çekilmiş çizgi.
  • Saman. Soğuk bir taş hücredeki tek sıcak ışık o.
  • Çerçeve: Londralı Chapman Kardeşler'in yaptığı özgün çerçeve; Frederick McCubbin'in tablolarındaki aynı biçimli Melbourne çerçevelerinden daha ince işçilikli.
Konuşma metni (2:11)

Taş bir hücrede samanların üstünde uyuyan iki kadın; biri solgun, biri esmer, biri zincirli. Üstlerinde, duvarda bir pranga asılı, sağda da ağır bir kapı var. Başka hiçbir şey yok. Başlık size nasıl okumanız gerektiğini söylüyor: bu, bir Roma infazından önceki gece ve uyuyanlar, sabah vahşi hayvanların önüne atılacak Hristiyan şehitler. Başlığa göre inançları çoktan kazanmış.

Ressam Saint George Hare İrlandalıydı, 1857'de Limerick'te doğmuştu ve tam da bu tür konulara düşkündü: soyunuk kadınlar, zincirler, yumuşak bir ışık ve her şeyi saygın kılan bir başlık. Bu tabloyu 1891'de Londra'da Kraliyet Akademisi'nde sergiledi, ardından 1893'te Chicago'daki Dünya Fuarı'na, 1894'te de Paris Salonu'na gönderdi. On üç yıl elinde tuttu. 1903'te tablo yeni bir adla, Miserere Domine, yani Tanrım, merhamet et adıyla yeniden Kraliyet Akademisi'ne döndü ve 1904'te Londra'daki Guildhall'da İrlandalı ressamların bir sergisinde asıldı. Ertesi yıl biri onu Melbourne'a bağışladı. Galeri bağışçının adını hiç açıklamadı ve yüz yirmi yıl sonra bu anonimlik tablonun bir parçası hâline geldi.

İnsanlar neye baktıkları konusunda hiçbir zaman anlaşamadı. 1894'te Amerikalı bir dinî dergi tabloyu Hristiyan inancının ve sebatının etkileyici bir tasviri diye övdü ve iki kadını kız kardeşçe bir kucaklaşma içinde tarif etti. Bir yüzyıl sonra sanat tarihçisi Kobena Mercer aynı kucaklaşmayı farklı ırklardan lezbiyen bir çiftin kucaklaşması olarak okudu ve tabloyu Jules Robert Auguste'ün Les Amies adlı eserinin yanına koydu. İki yorum da sizinle birlikte bu odada. Akademi'de neyin satıldığını iyi bilen Hare, bu belirsizliği büyük olasılıkla bilerek bıraktı.

Sol alt köşeye bakın. İmza HARE diye okunuyor ve tam üstünden boyayla bir çizgi çekilmiş. Sonra bir adım geri çekilin ve çerçeveye bakın. Bu, Londra'da Chapman Kardeşler'in yaptığı özgün çerçeve. Bu profil yirmi yıl boyunca dünyanın iki yanında da sevildi; Melbourne'lu çerçeveci John Thallon da aynı temel biçimi, daha kabaca, Frederick McCubbin'in tabloları için kullandı. McCubbin'in tabloları bugün Federation Square'deki öbür NGV binasında asılı; yine de galeri, bu çerçevenin Thallon'a örnek olamayacak kadar geç geldiğini belirtiyor. Galerinin kendi notu bu konuda kuru bir dille konuşuyor: Londra çerçevesi Melbourne'dakilerden daha özenle yapılmış.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu NGV'de gördüğünüz her şeye doğrultun.

Tek bir binanın tek katında beş tablo; NGV'nin ise nehrin karşı yakasında ikinci bir binası daha var. Kamerayı iki çerçeve ötedeki bir Tiepolo'ya, alt kattaki bir Çin bronzuna ya da Federation Square'deki bir McCubbin'e doğrultun; Chiaro size onun ne olduğunu ve Melbourne'a nasıl geldiğini anlatsın, sonra da tam karşısında dururken sesli sorduğunuz her şeyi yanıtlasın.

İnciyi gerçekten içti mi?Sirenler neden kuş?Bu tabloyu adını vermeden kim bağışladı?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

NGV International, 180 St Kilda Road, Melbourne. Giriş sokak seviyesinde ve otomatik kapılı; Arts Centre Melbourne otoparkından yukarı çıkan bir asansör de var. Avustralya koleksiyonu başka bir binada: Federation Square'de, Flinders Street ile Russell Street'in köşesindeki The Ian Potter Centre: NGV Australia'da. Bu beş durağın hepsi St Kilda Road'da.

1, 3, 5, 6, 16, 64, 67 ve 72 numaralı tramvaylar, St Kilda Road'da girişin tam önündeki Arts Precinct durağında durur. Flinders Street İstasyonu, Princes Bridge'i geçip Arts Centre'ın önünden yürüyerek 500 metre, tramvayla tek durak. Taksiler ve araç paylaşım hizmetleri yolcuları 110 metre ötede, Arts Centre Melbourne'un önünde indirir.

02

Biletler

  • Koleksiyona giriş ücretsiz ve önceden ayırtmanız gereken bir şey yok. Özel sergiler ayrıca biletli.
  • Her gün 10.00–17.00 arası açık. Yayımlanmış tek kapalı gün Noel günü; 25 Nisan'daki ANZAC Günü'nde ise kapılar 13.00'te açılıyor.
  • NGV International'daki bazı galeri alanları 7 Eylül'den 13 Aralık 2026'ya kadar kapalı. NGV'nin kayıtlarında bu beş tablonun hepsi sergide görünüyor, ama biri sizin için önemliyse ngv.vic.gov.au'ya bakın ya da danışmaya sorun.
  • Sırt çantaları, büyük çantalar ve şemsiyeler galerilere girmeden önce ücretsiz vestiyere bırakılmalı. Çoğu salonda flaşsız fotoğraf çekmek serbest.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

NGV koleksiyonu için ücret almıyor ve rezervasyon gerektirmeyen, düzenli ve ücretsiz halka açık turlar düzenliyor. Ücretli seçeneği Best of NGV Experience: perşembe günleri saat 14.30'da başlayan, NGV International'da bir saatlik rehberli tur; kişi başı 35 Avustralya doları ve rehberi rahat duymanız için kulaklık veriliyor. NGV ayrıca kendi NGV App uygulamasını, her galeri ve kat için küratörlerin, sanatçıların ve tanınmış isimlerin seslendirdiği sesli turlarla tanıtıyor; galeri bunun için bir fiyat yayımlamıyor ve indirme bağlantısı şu anda NGV ana sayfasına yönlendiriyor, bu yüzden gitmeden önce uygulama mağazanızda arayın. Bu sayfa ücretsizdir, beş eseri kapsar ve hiçbir şey yüklemenizi gerektirmez; gerisini Chiaro uygulaması anlatır.

Resmî web sitesi →

Sorular

Victoria Ulusal Galerisi için ücretsiz bir sesli rehber var mı?

Evet, bu. NGV International'daki beş eseri tarayıcınızda, metinleriyle birlikte dinleyebilirsiniz; hiçbir şey indirmeniz gerekmez. Binanın içinde Chiaro uygulaması devreye girer: herhangi bir eseri fotoğraflayın, size o eseri anlatsın.

NGV'nin resmî sesli rehberi ne kadar?

NGV, kendi NGV App uygulaması için bir fiyat yayımlamıyor; uygulamayı her galeri ve kat için küratörlerin, sanatçıların ve tanınmış isimlerin seslendirdiği sesli turlar olarak tanımlıyor, indirme bağlantısı ise şu anda NGV ana sayfasına yönlendiriyor. Düzenli halka açık turlar ücretsiz ve rezervasyonsuz; ücretli Best of NGV Experience ise kulaklıkla yapılan bir saatlik rehberli tur ve perşembe öğleden sonraları kişi başı 35 Avustralya doları.

Kleopatra'nın Ziyafeti NGV'nin neresinde?

NGV International'da, 180 St Kilda Road adresinde, Kat 2'deki 17. ve 18. Yüzyıl Avrupa Resmi Galerisi'nde, Poussin'in Kızıldeniz'den Geçiş tablosunun yakınında. Federation Square'de değil; o bina Avustralya koleksiyonunu barındırıyor.

NGV pazartesi günleri kapalı mı?

Hayır. NGV International her gün 10.00–17.00 arası açık. Yayımlanmış tek kapalı gün 25 Aralık Noel günü; ANZAC Günü'nde ise 10.00 yerine 13.00'te açılıyor.

NGV ücretsiz mi?

Evet. NGV Koleksiyonu'na giriş iki binada da ücretsiz ve bilet gerektirmiyor. Özel sergiler ayrıca biletli.

Bu rehber hangi NGV binası için?

St Kilda Road'daki NGV International için; Avrupa, Asya ve diğer uluslararası koleksiyonlar burada. Koçların Kırkılması, Öncü ve Avustralya koleksiyonunun geri kalanı, Princes Bridge'in öbür yakasında, Federation Square'deki ayrı bir binada, The Ian Potter Centre: NGV Australia'da. İkisi de Flinders Street İstasyonu'ndan kısa bir yürüyüş mesafesinde ve ikisi de ücretsiz.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Victoria Ulusal Galerisi ile bağlantılı değildir.