NGV International · Melbourne · Onafhankelijke gids
Audiogids voor de National Gallery of Victoria,
vijf stops, gratis.
Luister in je browser en loop daarna zonder ticket naar binnen: de NGV bestaat uit twee gebouwen en een collectie van meer dan 76.000 werken, en Chiaro vertelt je over elk werk dat je als volgende fotografeert.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de National Gallery of Victoria.
Het banket van Cleopatra
National Gallery of Victoria, Melbourne
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in de National Gallery of Victoria.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vijf schilderijen, één verdieping, één gebouw. Deze route loopt door NGV International aan St Kilda Road, niet door de Australische collectie aan Federation Square, en alles hangt op niveau 2. Je begint in de galerie voor Europese schilderkunst uit de 17e en 18e eeuw, met Het banket van Cleopatra van Tiepolo en De doortocht door de Rode Zee van Poussin, ziet Twee oude mannen in dispuut van Rembrandt in de galerie voor 17e-eeuwse en Vlaamse schilderkunst, en eindigt in de galerie voor Europese schilderkunst uit de 19e eeuw, met Odysseus en de sirenen van Waterhouse en De overwinning van het geloof van Hare. Zo’n elf minuten luisteren, en misschien tien minuten lopen zodra de roltrap je van de begane grond naar boven heeft gebracht.
Zaalnamen, jaartallen en afmetingen komen uit de Collection Online-gegevens van de NGV, openingstijden en prijzen van ngv.vic.gov.au, en achter elk gegeven staat ook een tweede bron. Tussen 7 september en 13 december 2026 sluit de NGV een aantal zalen in NGV International. Spreekt een bordje aan de muur of een afzetting ons tegen, dan heeft het gebouw gelijk, en dan horen we het graag van je.
Stop 1 van 5 · Galerie Europese schilderkunst 17e–18e eeuw, niveau 2, NGV International
Het banket van Cleopatra
Giambattista Tiepolo · 1743–1744 · Olieverf op doek, 250,3 × 357,0 cm
Om op te letten
- Cleopatra’s opgeheven rechterhand. De parel zit tussen haar vingers, boven het glas, en de hele weddenschap hangt af van de volgende seconde.
- Het tafellaken. Het is het enige echte wit in het schilderij, en tot de restauratie van 2003 had vergeelde vernis het platgedrukt tot achtergrond.
- De windhond bij de stoel van Antonius. Röntgenopnamen laten zien dat Tiepolo twee andere standen voor de staart probeerde voordat hij die tegen de achterpoot legde.
- De figuur met de blauwe cape links, geschilderd met Pruisisch blauw als glacis over ultramarijn: de donkerste hoek van het doek.
Transcriptie (2:42)
Drieënhalve meter wit marmer, goud, zijde en een blauwe Venetiaanse lucht, en middenin een vrouw die iets heel kleins tussen twee vingers houdt. Dat is het hele verhaal. De vrouw is Cleopatra, de man met de rode mantel en de helm is Marcus Antonius, en dat kleine ding is een parel.
Het verhaal komt uit de Naturalis historia van Plinius. Cleopatra wedde met Antonius dat ze een feestmaal kon aanrichten dat verkwistender was dan alles wat Rome ooit had gezien. Hij lachte om de eerste gang. Toen liet ze een glas azijn brengen, nam een van haar twee pareloorbellen, liet de parel erin vallen en dronk het glas leeg. Lucius Plancus, de scheidsrechter, legde zijn hand op de tweede parel voordat ze het nog eens kon doen, en riep Antonius uit tot verliezer. Het essay dat de NGV zelf over het schilderij schreef, voegt het detail toe dat niemand aan tafel noemde: geen azijn lost een parel op. Ze heeft hem gewoon doorgeslikt, en vermoedelijk later teruggekregen.
Tiepolo schilderde dit in 1743 en 1744 in Venetië. De enscenering leende hij van de grote feestmaaltijden die Veronese twee eeuwen eerder had geschilderd, en het is de eerste van drie versies die hij ervan maakte. Waarschijnlijk was het besteld door Joseph Smith, de Britse consul in Venetië. Maar voordat het af was, stapte graaf Francesco Algarotti het atelier binnen, op zoek naar kunst voor August de Derde van Saksen, en hij praatte Tiepolo om: het doek moest naar Dresden. Op vijf maart 1744 kreeg de schilder driehonderd Venetiaanse dukaten betaald, en het doek vertrok naar Duitsland.
Daarna bleef het reizen. Tweeëntwintig jaar bij Dresden, vijfendertig jaar in particuliere handen na een veiling in Amsterdam, en dan honderdeenendertig jaar in de Russische keizerlijke collectie in Sint-Petersburg, waar het een tijdlang aan een plafond vastgespijkerd zat. In 1932 verkocht de Sovjetregering het, een Engelse kunsthandelaar kocht het, en het Felton-legaat bracht het naar Melbourne, waar het sindsdien het middelpunt van de collectie is. Voordat het de zee op ging, stond het tegen een muur in een armoedige tentoonstellingsruimte in South Kensington, en een Londense krant noemde het vuil en verwaarloosd.
In 1955 ging het per schip terug naar Londen, om te worden schoongemaakt door Horace Buttery, de restaurator van de Britse koninklijke collectie, die er drie maanden aan werkte in een ruimte van het Victoria and Albert Museum. De vergulde lijst die je nu ziet, werd datzelfde jaar gesneden door Frederick Pollak, voor driehonderdvijftig pond. Een krant in Melbourne meldde dat de National Gallery in Londen het wel wilde ruilen tegen een grote Rembrandt en een Turner. Het bleef, en het heeft Australië sindsdien niet meer verlaten.
Kijk nu naar het tafellaken. Het is het enige zuivere wit in het hele schilderij, en Tiepolo gebruikte het om je blik recht naar het glas te trekken. Tientallen jaren had een vergelende vernis het dof gemaakt, tot restauratoren in 2002 en 2003 twaalf maanden aan het doek werkten, terwijl dit gebouw voor de verbouwing dicht was. Hun röntgenopnamen brachten een kleine bekentenis aan het licht: de windhond naast de stoel van Antonius is overgenomen van een Veronese in Florence, waarvan de hond geen staart heeft. Tiepolo moest er dus zelf een verzinnen, en hij probeerde twee standen voordat hij koos voor de staart die je nu ziet, opgetrokken langs de achterpoot van de hond.
Stop 2 van 5 · Galerie Europese schilderkunst 17e–18e eeuw, niveau 2, NGV International
De doortocht door de Rode Zee
Nicolas Poussin · 1632–1634 · Olieverf op doek, 155,6 × 215,3 cm
Om op te letten
- Mozes uiterst rechts, met geheven arm. De zee is net achter hem dichtgegaan; het drama is al voorbij.
- De man die op de voorgrond hurkt om een schild uit het water te trekken. Het middenornament van de lijst staat precies in lijn met hem.
- De lijst. Massief eiken onder zes lagen gesso en bladgoud, met arceringen en puntwerk in het pleister gesneden, en hij weegt meer dan 140 kilo.
- De lucht. Delen ervan zijn in 2011 teruggebracht aan de hand van een teruggevonden kopie, nadat eerdere schoonmaakbeurten ze hadden weggeschuurd.
Transcriptie (2:08)
De meeste schilders van dit verhaal laten de muur van water zien. Poussin laat het moment daarna zien. De zee heeft zich al over het Egyptische leger gesloten, en wat je ziet is een menigte op een strand die beseft dat ze nog leeft: mensen vissen wapenrustingen uit het ondiepe water, tillen hun kinderen op en draaien zich naar die ene figuur uiterst rechts, met zijn arm nog altijd geheven. Dat is Mozes. Alle anderen hebben het druk met mens zijn.
Nicolas Poussin was een Fransman die in Rome werkte, en hij schilderde dit in het begin van de jaren 1630 voor een verzamelaar in Turijn, Amedeo dal Pozzo, als de helft van een paar. De tegenhanger, De aanbidding van het gouden kalf, hangt in de National Gallery in Londen. Meer dan driehonderd jaar bleven de twee bij elkaar, eerst in een Parijs stadspaleis en daarna op Longford Castle in Engeland, waar de graven van Radnor ze tot 1945 hielden. Londen kocht Het gouden kalf. Drie jaar later kocht Melbourne dit schilderij via het Felton-legaat, met Kenneth Clark als adviseur, en sindsdien hangen de twee aan weerszijden van de wereld.
Kijk eerst naar de lijst, voordat je het schilderij goed bekijkt, want de NGV beschouwt die als een kunstwerk op zich. Hij werd rond 1710 in Parijs gemaakt voor de toenmalige eigenaar, een zekere Bretonvilliers, als een van een bijpassend paar; de andere omlijst nog altijd het schilderij in Londen. Hij is van massief eiken onder zes lagen gesso, verguld en daarna bewerkt met arceringen en puntwerk, zodat het pleister eruitziet als gedreven goud. Hij weegt meer dan honderdveertig kilo. De ornamenten in het midden zijn afgestemd op het schilderij: de gehurkte man die een schild uit het water trekt, zit precies op de middenas van de lijst. Jarenlang liet het museum de lijst in het depot staan en hing het doek in een eenvoudige profiellijst, omdat deze lijst de concurrentie aangaat met het schilderij. Oordeel zelf.
In 2010 ging het schilderij van de muur, en het bleef veel langer weg dan gepland. Restaurator Carl Villis ontdekte dat de bovenste helft in het verleden te hard was schoongemaakt en details had verloren, vooral in de lucht. Toen hielp het toeval een handje: een kopie, zo’n vijftig jaar na het origineel geschilderd en generaties lang zoek, was in 2009 weer opgedoken, en die liet zien hoe de lucht van Poussin er ooit uitzag. Villis gebruikte haar als leidraad om terug te brengen wat ontbrak. Het museum hield het hele proces bij in een online dagboek, en op drie mei 2012, na bijna twee jaar weg van de muur, ging het schilderij weer omhoog, met een lucht die weer ongeveer de kleur had die Poussin hem gaf.
Stop 3 van 5 · Galerie 17e-eeuwse en Vlaamse schilderkunst, niveau 2, NGV International
Twee oude mannen in dispuut
Rembrandt Harmensz. van Rijn · 1628 · Olieverf op houten paneel, 72,4 × 59,7 cm
Om op te letten
- Het licht. Eén bundel licht van rechts valt op de man met de witte baard en het open boek, en al het andere mag verdwijnen.
- De boeken, ganzenveren en de globe op tafel: het meubilair van de geleerdheid, dat de geleerden hun betekenis geeft.
- De zwarte kastlijst. Het is een reproductie uit 2005 van een Hollandse lijst uit 1618, gekozen omdat de kastvorm je de kamer in trekt.
- De grijze letters RE linksonder. De rest van de signatuur is verdwenen.
Transcriptie (1:56)
Twee mannen, één boek en één enkele bundel zonlicht. De oude man in het wit heeft zich omgedraaid om iets duidelijk te maken, de man in het rood heeft zijn vinger op de bladzijde, en het licht van rechts pikt er een gezicht, een baard en een open boek uit, terwijl de rest van de kamer wegzakt in bruine schaduw. Zo schilderde Rembrandt op zijn tweeëntwintigste, in zijn geboortestad Leiden, drie jaar voordat hij naar Amsterdam verhuisde en beroemd werd. De gewoonte om één ding te belichten en al het andere te verbergen, is hij zijn hele leven trouw gebleven.
Niemand weet zeker wie de mannen zijn. Het kunnen filosofen zijn, misschien Hippocrates en Democritus. In 1969 betoogde de kunsthistoricus Christian Tümpel dat het de apostelen Petrus en Paulus zijn, en het Rembrandt Research Project volgt die lezing. Maar de oudste vermelding die we hebben, is een stuk nuchterder. In 1641 dook het schilderij op in het testament van Rembrandts vriend Jacques de Gheyn de Derde, eenvoudig omschreven als twee oude mannetjes die zitten te disputeren. Die titel heeft de NGV gehouden, en beter wordt het moeilijk.
Kijk naar de tafel. Boeken, ganzenveren, een globe. Het museum leest ze als een essay over de wijsheid van de ouderdom, en het heeft iets ontroerends dat een jongeman van begin twintig oude mannen en hun geleerdheid met zoveel aandacht schildert: de gerimpelde huid, de witte baard, de bladzijden die de zon vangen.
Ook de lijst heeft zijn eigen kleine drama. Toen het paneel via het Felton-legaat voor Melbourne werd gekocht, leverde de handelaar het met wat hij de antieke zeventiende-eeuwse lijst noemde, die hij in Parijs had gevonden. Het bleek een latere Franse lijst te zijn, ingekort uit iets groters. In 2005 verving het museum die door wat je nu ziet: een reproductie van een sobere zwarte Hollandse kastlijst uit 1618, tien jaar ouder dan het schilderij, gekozen omdat de kastvorm je blik de kamer in leidt waarin de twee mannen zitten. Het schilderij zelf werd in 2017 schoongemaakt en gerestaureerd, dus de lichtbundel is zo helder als hij in lange tijd niet is geweest.
Zoek voordat je verdergaat de linkerbenedenhoek op. Daar staan in grijze verf de letters R en E, en daarna niets wat nog leesbaar is. Het is wat er over is van de signatuur van een tweeëntwintigjarige die nog niet wist dat hij Rembrandt zou worden.
Stop 4 van 5 · Galerie Europese schilderkunst 19e eeuw, niveau 2, NGV International
Odysseus en de sirenen
John William Waterhouse · 1891 · Olieverf op doek, 100,6 × 202,0 cm
Om op te letten
- Tel de sirenen. Het zijn er zeven. Bij Homerus zijn het er twee.
- De klauwen. Critici noemden ze in 1891 gierenklauwen en betoogden dat zo’n vogel onmogelijk kon zingen.
- De signatuur en de datum in zwarte verf rechtsonder: J. W. Waterhouse, 1891.
- De ronde schilden op het dek. Een Londense criticus klaagde dat ze buiten aan de romp hoorden te hangen, zoals Romeinse afbeeldingen ze laten zien.
Transcriptie (2:02)
Het eerste wat de meeste mensen voor dit schilderij doen, is tellen. Homerus geeft Odysseus twee sirenen. Waterhouse geeft hem er zeven, en geen van hen is een zeemeermin. Het zijn grote bruine vogels met de gezichten van jonge vrouwen, die rond de mast cirkelen waaraan Odysseus is vastgebonden, terwijl zijn bemanning roeit met was in de oren. Boek twaalf van de Odyssee: de held die het dodelijkste lied ter wereld wil horen, en het wil overleven.
Die vogels zijn de kern, en ze waren het schandaal. Het Victoriaanse publiek verwachtte dat sirenen mooie vrouwen op een rots waren. Waterhouse ging terug naar een Griekse vaas in het British Museum, gemaakt in de vijfde eeuw voor Christus, waarop de sirenen precies dit zijn: vogellijven met vrouwenhoofden. Sommige Londense critici waren er weg van. Het Magazine of Art noemde het schilderij een zeer verrassende triomf, een carnaval van kleur. The Times schreef dat het geen sirenen waren maar harpijen, roofvogels met vrouwengezichten, en dat niets in het schilderij je deed geloven dat ze konden zingen.
Het hing in de zomer van 1891 op de Royal Academy in Londen, en in juni kocht de Londense adviseur van de NGV, Sir Hubert von Herkomer, het rechtstreeks van de kunstenaar, voor twaalfhonderd pond. Toen het aan het eind van dat jaar in Melbourne aankwam, stond de lezersrubriek van de Argus in vuur en vlam. Een briefschrijver vond dat Odysseus eruitzag als een misdadiger die aan een mast was vastgebonden. Een ander hield vol dat gierenklauwen elke kans op lieflijke klanken uitsloten. Onder het klassieke gemuggenzift zat de echte grief: twaalfhonderd pond belastinggeld, uitgegeven aan een buitenlands schilderij, terwijl de eigen kunstenaars van Melbourne niets verkochten. Herkomer verdedigde zich het jaar daarop. Hij wees op de Griekse vaas, op wat het werk aan de Japanse kunst te danken had, en op de manier waarop Waterhouse een passage wel twintig keer kon overschilderen en hem elke keer af had.
Hij deed er goed aan voet bij stuk te houden. Het schilderij hangt hier al meer dan honderddertig jaar en is nu een van de meest bekeken werken in het gebouw. Kijk naar het water, donkerblauw en groen in de schaduw van de rotsen, en verlicht aan het verre eind, waar de open zee begint. En kijk naar de lijst: dezelfde waarin het in 1891 van de Royal Academy kwam, in waterverguldsel en mat gelaten. Kijk dan omlaag naar het dek, waar de ronde schilden van de bemanning in de boot liggen. Een criticus van het Athenaeum besteedde een hele alinea aan het bezwaar dat ze buiten aan de romp hadden moeten hangen. De rest, gaf hij toe, was goed verteld.
Stop 5 van 5 · Galerie Europese schilderkunst 19e eeuw, niveau 2, NGV International
De overwinning van het geloof
St George Hare · Rond 1890–1891 · Olieverf op doek, 123,3 × 200,0 cm
Om op te letten
- De boei met de ketting aan de muur boven de vrouwen. Die vertelt je eerder dan wat ook waar ze zijn.
- De signatuur HARE linksonder, met een geschilderde streep erdoorheen.
- Het stro. Het is het enige warme licht in een koude stenen cel.
- De lijst, het origineel van de gebroeders Chapman uit Londen, fijner afgewerkt dan de lijsten in dezelfde vorm die in Melbourne om de schilderijen van Frederick McCubbin werden gemaakt.
Transcriptie (2:07)
Twee vrouwen slapen op stro in een stenen cel, de een bleek, de ander donker, en een van hen is geketend. Boven hen hangt een boei aan de muur, en rechts is een zware deur. Verder niets. De titel vertelt je hoe je het moet lezen: dit is de nacht voor een Romeinse executie, en de slapers zijn christelijke martelaressen die de volgende ochtend voor de wilde dieren worden geworpen. Hun geloof, zegt de titel, heeft al gewonnen.
De schilder, Saint George Hare, was een Ier, in 1857 geboren in Limerick, en hij had een zwak voor precies dit soort onderwerpen: ontklede vrouwen, kettingen, zacht licht, en een titel die het allemaal fatsoenlijk maakte. Hij toonde dit doek in 1891 op de Royal Academy in Londen, en stuurde het daarna naar de wereldtentoonstelling in Chicago in 1893 en naar de Salon in Parijs in 1894. Dertien jaar hield hij het zelf. In 1903 hing het opnieuw op de Royal Academy, onder een nieuwe titel, Miserere Domine, Heer, ontferm U, en in 1904 op een tentoonstelling van Ierse schilders in de Guildhall in Londen. Het jaar daarop schonk iemand het aan Melbourne. De NGV heeft de schenker nooit bekendgemaakt, en na honderdtwintig jaar is die anonimiteit een deel van het schilderij geworden.
Over wat je hier ziet, zijn de meningen altijd verdeeld geweest. In 1894 prees een Amerikaans religieus tijdschrift het als een indrukwekkende verbeelding van christelijk geloof en standvastigheid, en beschreef het de twee vrouwen in een zusterlijke omhelzing. Een eeuw later las de kunsthistoricus Kobena Mercer dezelfde omhelzing als die van een interraciaal lesbisch paar, en zette hij het schilderij naast Les Amies van Jules Robert Auguste. Beide lezingen staan hier met je in de zaal. Hare wist wat er op de Royal Academy verkocht, en hield die dubbelzinnigheid waarschijnlijk bewust open.
Kijk naar de linkerbenedenhoek. De signatuur luidt HARE, en er loopt een geschilderde streep recht doorheen. Doe dan een stap terug en kijk naar de lijst. Dat is het origineel, gemaakt door de gebroeders Chapman in Londen. Dat profiel was twintig jaar lang geliefd aan beide kanten van de wereld, en de lijstenmaker John Thallon uit Melbourne gebruikte dezelfde basisvorm, wat grover uitgevoerd, voor de schilderijen van Frederick McCubbin, die nu in het andere NGV-gebouw aan Federation Square hangen. Wel merkt de NGV op dat deze lijst te laat aankwam om Thallons voorbeeld te kunnen zijn. De eigen toelichting van het museum is er droog over: de Londense lijst is zorgvuldiger gemaakt dan die uit Melbourne.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles in de NGV.
Vijf schilderijen op één verdieping van één gebouw, en aan de overkant van de rivier heeft de NGV nog een tweede gebouw. Richt je camera op een Tiepolo twee lijsten verderop, een Chinees brons beneden of een McCubbin aan Federation Square, en Chiaro vertelt je wat het is en hoe het in Melbourne terechtkwam. Daarna beantwoordt Chiaro hardop wat je nog meer wilt weten, terwijl je er gewoon voor blijft staan.
Voor je gaat
Zo kom je er
NGV International, 180 St Kilda Road, Melbourne. De ingang ligt op straatniveau en heeft een automatische deur, en vanuit de parkeergarage van Arts Centre Melbourne gaat er een lift naar boven. De Australische collectie zit in een ander gebouw, The Ian Potter Centre: NGV Australia aan Federation Square, op de hoek van Flinders Street en Russell Street; deze vijf stops liggen allemaal aan St Kilda Road.
Tramlijnen 1, 3, 5, 6, 16, 64, 67 en 72 stoppen bij de halte Arts Precinct, recht voor de ingang aan St Kilda Road. Station Flinders Street ligt op 500 meter lopen, over Princes Bridge en langs het Arts Centre, of één tramhalte verder. Taxi’s en ritdiensten zetten je af voor Arts Centre Melbourne, op 110 meter.
Tickets
- De toegang tot de collectie is gratis en je hoeft niets vooraf te reserveren. Voor tijdelijke tentoonstellingen koop je een apart ticket.
- Elke dag open van 10.00 tot 17.00 uur. De enige gepubliceerde sluitingsdag is eerste kerstdag, en op ANZAC Day, 25 april, gaan de deuren om 13.00 uur open.
- Van 7 september tot 13 december 2026 zijn een aantal zalen in NGV International gesloten. Volgens de gegevens van de NGV hangen alle vijf deze schilderijen gewoon op zaal, maar kijk op ngv.vic.gov.au of vraag het bij de balie als je voor een ervan speciaal komt.
- Rugzakken, grote tassen en paraplu’s gaan naar de gratis garderobe voordat je de zalen in loopt. Foto’s zonder flits mogen in de meeste zalen.
De officiële audiogids
De NGV vraagt niets voor de collectie en organiseert regelmatig gratis openbare rondleidingen waarvoor je niet hoeft te reserveren. De betaalde optie is de Best of NGV Experience, een rondleiding van een uur door NGV International, op donderdag om 14.30 uur, voor 35 Australische dollar per persoon, met audioheadsets zodat je de gids goed hoort. Daarnaast beschrijft de NGV een eigen NGV App, met audiotours per galerie en per verdieping, ingesproken door conservatoren, kunstenaars en bekende Australiërs; het museum noemt er geen prijs voor, en de downloadlink stuurt je op dit moment naar de homepage van de NGV, dus zoek de app in je appwinkel voordat je gaat. Deze pagina is gratis, behandelt vijf werken en vraagt geen installatie; de Chiaro-app doet de rest.
Officiële website →Vragen
Bestaat er een gratis audiogids voor de National Gallery of Victoria?
Deze. Vijf werken in NGV International die je met transcripties in je browser afspeelt, zonder iets te downloaden. In het gebouw neemt de Chiaro-app het over: fotografeer een willekeurig werk en je hoort het verhaal van precies dat werk.
Wat kost de officiële audiogids van de NGV?
De NGV noemt geen prijs voor de NGV App, die het museum omschrijft als audiotours per galerie en per verdieping, ingesproken door conservatoren, kunstenaars en bekende Australiërs; de downloadlink leidt op dit moment naar de homepage van de NGV. De vaste openbare rondleidingen zijn gratis en zonder reservering, en de betaalde Best of NGV Experience, een rondleiding van een uur met audioheadsets, kost 35 Australische dollar per persoon, op donderdagmiddag.
Waar hangt Het banket van Cleopatra in de NGV?
In NGV International, 180 St Kilda Road, op niveau 2, in de galerie voor Europese schilderkunst uit de 17e en 18e eeuw, vlak bij De doortocht door de Rode Zee van Poussin. Het hangt niet aan Federation Square; dat gebouw herbergt de Australische collectie.
Is de NGV op maandag gesloten?
Nee. NGV International is elke dag open van 10.00 tot 17.00 uur. De enige gepubliceerde sluitingsdag is eerste kerstdag, 25 december, en op ANZAC Day gaan de deuren om 13.00 uur open in plaats van om 10.00 uur.
Is de NGV gratis?
Ja. De toegang tot de NGV-collectie is in beide gebouwen gratis en je hebt er geen ticket voor nodig. Voor tijdelijke tentoonstellingen koop je een apart ticket.
Voor welk gebouw van de NGV is deze gids?
Voor NGV International aan St Kilda Road, met de Europese, Aziatische en andere internationale collecties. Het scheren van de rammen, De pionier en de rest van de Australische collectie hangen in The Ian Potter Centre: NGV Australia, een apart gebouw aan Federation Square, aan de andere kant van Princes Bridge. Beide liggen op korte loopafstand van station Flinders Street, en beide zijn gratis.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de National Gallery of Victoria.