Tate Britain · Londra · Bağımsız rehber
Tate Britain sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beşi de tarayıcıda çalıyor, giriş de ücretsiz. Burası Millbank'teki Tate Britain, Tate Modern değil. Sergilenen yedi yüzü aşkın diğer eseri ise tek bir fotoğrafla Chiaro anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Tate Britain ile bağlantılı değildir.
Kar Fırtınası – Liman Ağzında Bir Buharlı Gemi
Tate Britain, Londra
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Tate Britain koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Beş eser, üç salon, tek kat; galerinin tamamı da ücretsiz gezilebiliyor. Rota, Turner'ın vasiyetle bıraktığı eserleri barındırmak için yapılan kanatta, Clore Gallery'deki 35 numaralı salonda başlıyor. Ardından batıya, Leighton'ın bronz heykeli ve Waterhouse'un Shalott Leydisi için 8 numaralı salona geçiyor ve çoğu kişinin asıl görmeye geldiği iki Prerafaelit tabloyla 10 numaralı salonda bitiyor. Kayıtlar toplam on iki dakika kadar; tablolara gereken ilgiyi gösterirseniz yürüyüş bir saati buluyor.
Bu sayfadaki her bilginin arkasında, salon numaraları da dahil, Tate'in kendi koleksiyon kayıtları ve bir kaynak daha var. Tate sergi düzenini sık sık değiştiriyor; duvardaki etiket bizimle çelişirse duvara inanın, bize de bir not düşerseniz seviniriz.
Durak 1 / 5 · Clore Gallery, Ana Kat, Salon 35 (Toil and Terror at Sea)
Kar Fırtınası – Liman Ağzında Bir Buharlı Gemi
Joseph Mallord William Turner · 1842'de sergilendi · Tuval üzerine yağlıboya, 914 × 1219 mm
Şunlara dikkat edin
- Buharlı gemi. Ortaya yakın bir direk ve koyu renkli bir çark kutusu var; bacadan çıkan kara duman da karla aynı sarmalın içine sürükleniyor. 1842'de eleştirmenler gemiyi hiç bulamadıklarından yakınmıştı.
- Kaybolan ufuk. Ruskin'in bu tablo hakkındaki tespiti şuydu: hava ile deniz arasında hiçbir çizgi kalmamış, tablonun hiçbir yerinde bir işaret noktası ya da konuma dair bir iz yok.
- Griler. Ruskin onlara en umutsuz, en ıssız, en karşıtlıksız griler dedi ve aynı nefeste onları Turner'ın yaptığı en güzel renk çalışmaları arasında saydı.
Konuşma metni (2:28)
Önce yakından bakın, sonra geri çekilin, çünkü tablo her mesafede başka bir şey yapıyor. Yakından bakınca bir sarmal halinde döndürülmüş, sıvanmış gri ve kahverengiden ibaret. Birkaç adım geriden ise içinden bir gemi çıkıyor: bir direk, koyu bir çark kutusu, bir bayrak ve rüzgârın tam da karla aynı sarmala çektiği kara bir duman bulutu.
Turner bunu 1842'de Kraliyet Akademisi'nde, çoğu cümleden uzun bir başlıkla sergiledi. Kar Fırtınası. Liman Ağzında, Sığ Suda İşaret Veren ve İskandille İlerleyen Buharlı Gemi. Yazar, Ariel'in Harwich'ten ayrıldığı gece bu fırtınanın içindeydi. Kendine sanatçı değil, yazar diyordu ve Ruskin bu kelime seçimini anlamlı buluyordu.
Turner, William Kingsley adında bir din adamına bunun kendisine neye mal olduğunu anlattı. Bunu anlaşılsın diye yapmadım, dedi, ama böyle bir sahnenin nasıl olduğunu göstermek istedim. Gözlemleyebilmek için denizcilere beni direğe bağlattım. Dört saat bağlı kaldım ve kurtulmayı beklemiyordum, ama kurtulursam bunu kaydetmeyi kendime borç bildim. Sonra şunu ekledi: kimsenin de tabloyu beğenmeye hakkı yoktu.
Harika bir hikâye ve doğru olmayabilir. Tate'in kendi kataloğu, 1842'den önceki yıllarda Ariel adında bir geminin battığının ya da fırtınaya yakalandığının, o sıralarda Harwich'ten sefer yaptığının bilinmediğini belirtiyor. Bir görüşe göre Turner, Kasım 1840'ta Harwich'ten ayrılıp tüm mürettebatıyla batan Fairy'yi karıştırmış olabilir. Bir başka araştırmacı, direğe bağlanma hikâyesinin, daha önceki bir deniz ressamı olan Joseph Vernet hakkında anlatılan hikâyelere şüphe uyandıracak kadar benzediğine dikkat çekti. Belki de Turner sadece Margate'teydi ve olanları karadan izledi.
Eleştirmenler tabloya yüklendi. Biri ona sabun köpüğü ve badana dedi; Ruskin de Turner'ın akşam yemeğinden sonra şöminenin başında oturup şöyle söylendiğini hatırlıyordu: sabun köpüğü ve badana, ne istiyorlar ki, denizi nasıl bir şey sanıyorlar acaba, keşke içine düşselerdi. Athenaeum dergisi, Turner'ın kremayla ya da çikolatayla, yumurta sarısıyla ya da frenk üzümü jölesiyle resim yapmayı seçtiğini, buharlı geminin nerede olduğunun ve işaretlerin hangileri olduğunun da kendi aklının ermediği meseleler olduğunu yazdı. Art Union dergisi ise gemiyi daha fazla anlatmaya kalkışmadan önce fırtınanın dinmesini beklemeyi önerdi ve ekledi: ne kadar erken olursa o kadar iyi.
Ruskin'in Modern Ressamlar'daki cevabı, bunun deniz hareketinin, sisin ve ışığın tuvale aktarılmış en görkemli ifadelerinden biri olduğuydu, Turner'ın elinden çıkanlar arasında bile. Elbette anlaşılmadı, diye yazdı. En iyi eserleri hiçbir zaman anlaşılmaz.
Durak 2 / 5 · Ana Kat, Salon 8 (Art for the Crowd 1815–1905)
Pitonla Güreşen Atlet
Frederic, Lord Leighton · 1877 · Bronz, 1746 × 984 × 1099 mm, 290 kg
Şunlara dikkat edin
- Yüzey. Yeni Heykel (New Sculpture) akımı, modelaj yoluyla işlenen bir doğalcılıktı; bu yüzden kaburgalar, tendonlar ve omuzlardaki gerilim ideal bir şema gibi değil, yük altındaki bir beden gibi okunuyor.
- Pitonun halkaları ve bunların bedenden tamamen ayrılıp kaideye kadar inmesi. Leighton'ın bu kadar derin oyuk bırakıp pulları yine de keskin tutabilmesini sağlayan, kayıp mum döküm tekniğiydi.
- Arka taraf. Heykel bağımsız duruyor ve gerçek boyutlarda, 1.746 milimetre yüksekliğinde; etrafında dolaşın: omurganın kıvrılışı, önden görünüşün anlattığından fazlasını anlatıyor.
Konuşma metni (2:04)
Bronz, gerçek boyutlarda ve 290 kilogram ağırlığında; nasıl hareket ediyormuş gibi göründüğüne bakınca bunu tahmin etmezsiniz. Çıplak bir adama omzundan ayak bileğine kadar bir piton sarılmış. Adam iki eliyle yılanın boynunu kavramış, başını kendi başından uzağa itiyor; ağırlığı ise öbür yöne, geride sağlamca bastığı ayağına gidiyor.
Başka bir şey yapmadan önce etrafında bir tur atın. Zaten bunun için yapıldı. Leighton onu her açıdan okunsun diye bağımsız duran bir heykel olarak tasarladı ve arkadan bakınca omurganın kıvrılışı size önden göründüğünden daha fazlasını anlatıyor.
Frederic Leighton heykeltıraş olduğu kadar ressamdı da; Psyche'nin Banyosu adlı tablosu da bu salonda asılı. Bu, onun hayatı boyunca yaptığı yalnızca iki gerçek boyutlu heykelden biri. İkisinde de modelajda Thomas Brock'tan yardım aldı. Tate, hedefin ne kadar yüksek olduğunu dolandırmadan söylüyor: konusu ve ölçeğiyle bu eser, deniz yılanlarının ezdiği üç adamı gösteren antik heykel grubu Laokoon'a bir meydan okuma olarak tasarlanmıştı.
Başlattığı şey tek bir bronzdan büyüktü. Leighton, Britanya'da Yeni Heykel olarak bilinen akımın kurucularından sayılıyor; bu yaklaşım bir yandan antik örneklere bakmayı sürdürürken bir yandan da bedenin doğallığına, yüzey üzerinden işlenen doğallığına yoğunlaşıyordu. O halde yüzeye bakın. Kaburgalar. Dizin arkasındaki tendon. Yılanın çektiği yerde, omuzda kasın toplanışı. Heykel kayıp mum yöntemiyle döküldü; Tate'e göre bu kesinliği mümkün kılan da buydu ve halkaların bedenden ayrılıp savrulduğu yerlerde bile pulların keskin kalmasının sebebi bu.
Heykel 1877'de Chantrey Vasiyeti'nin mütevelli heyetinin bağışıyla ulusa kazandırıldı. Sir Francis Chantrey de heykeltıraştı ve geliri Britanya'da yapılmış resim ve heykellerin satın alınmasına harcanacak bir servet bıraktı; amacı açıkça ulusal bir Britanya sanatı koleksiyonunu teşvik etmekti. Fonu Kraliyet Akademisi yönetiyor ve Tate'in kayıtlarına göre ilk Chantrey alımı, Lady Chantrey'nin ölümünden sonra, aynı yıl, 1877'de yapıldı. 1920'lere kadar Chantrey parası bu galerinin ana satın alma bütçesiydi. Kırk yıl boyunca, Britanya'nın kendisi için satın aldığı şeylerin büyük bir kısmı, ölmüş bir heykeltıraşın vasiyetinden çıktı.
Durak 3 / 5 · Ana Kat, Salon 8 (Art for the Crowd 1815–1905)
Shalott Leydisi
John William Waterhouse · 1888 · Tuval üzerine yağlıboya, 1530 × 2000 mm
Şunlara dikkat edin
- Zincirin üzerindeki sağ eli, teknenin önünde, aşağıda. Bütün tablo, zinciri bıraktığı o an.
- Pruvada bir haçın önüne dizilmiş üç mum. İkisi çoktan sönmüş; biri hâlâ yanıyor.
- Teknenin kenarından sarkan kumaş. Bu onun dokuması ve içine Lancelot işlenmiş: bakmasına izin verilmeyen adam, onunla birlikte nehirden aşağı gidiyor.
- Solda suyun üstünde alçaktan uçan kuşlar ve saçlarındaki rüzgâr. Tate ikisini de kötü alamet olarak okuyor; mumları söndüren de bu rüzgâr.
Konuşma metni (2:02)
Buradaki her şey bir zinciri bırakan bir elle ilgili. Önce onu bulun: sağ eli, teknenin önünde, aşağıda, halkaların üzerinde duruyor.
Tennyson şiiri 1832'de yayımladı. Bir kadın, Shalott adlı bir adadaki kulede yalnız yaşıyor; ada, Kral Arthur'un şatosunun bulunduğu Camelot'a doğru akan bir nehrin üzerinde. Kadın, kimsenin ona hiç açıklamadığı bir lanetin altında. Dünyaya doğrudan bakamaz. Onu yalnızca bir aynadaki yansıma olarak görmesine izin var ve gördüklerini dokuyor. Sonra Lancelot atıyla geçiyor ve kadın bakıyor. Ayna bir uçtan bir uca çatlıyor. Kadın suya iniyor, bir tekne buluyor, zinciri bırakıyor ve geniş akıntı, son şarkısını söyleyen kadını Camelot'a doğru götürüyor; kadın oraya varmadan ölüyor.
Waterhouse bırakma anının o saniyesini seçti ve kanıtları, pruvadaki küçük bir sunak gibi kadının çevresine dizdi: bir haç ve üç mum. İkisi çoktan sönmüş. Biri hâlâ yanıyor. Şimdi teknenin kenarından sarkan kumaşa bakın. Bu onun dokuması ve içinde Lancelot var; iplikle işlenmiş, onunla birlikte nehirden aşağı iniyor.
Tablodaki başka hiçbir şey de süs değil. Solda kuşlar suyun üzerinde alçaktan süzülüyor. Rüzgâr saçlarında ve mumları söndüren de aynı rüzgâr. Tate'in galerideki etiketi bu kuşlara pencere kırlangıcı, daha kısa çevrimiçi açıklaması ise kırlangıç diyor; hangisi olursa olsun, oradalar çünkü size bu hikâyenin nasıl biteceğini söylüyorlar.
Bir efsane için manzara tuhaf derecede gerçek. Tablo, Waterhouse'un açık havada resim yaptığı kısa bir döneme ait ve bu suyun neresi olduğu hiç belirlenemedi, gerçi aile sık sık Somerset'e ve Devon'a gidiyordu. Geleneksel olarak modelin sanatçının eşi olduğu söylenir. Biyografisini yazan kişi, Waterhouse'un Tennyson'ın toplu eserlerinden bir nüshası olduğunu ve kitaptaki her boş sayfayı tablolar için kurşun kalem eskizleriyle doldurduğunu kaydediyor.
Altı yıl sonra, 1894'te onu yeniden resmetti. Bugün Leeds'te bulunan bu versiyonda, kadının aynadan pencereye döndüğü ve lanetin üzerine çöktüğü daha önceki an yer alıyor. Buradaki 1888 tarihli olanı ve Millbank'e mümkün olan en doğrudan yoldan geldi: Henry Tate'in ulusa bağışladığı ilk tablolardan biriydi ve çevrenizdeki galerinin var olmasını sağlayan da bu bağıştı.
Durak 4 / 5 · Ana Kat, Salon 10 (Beauty as Protest 1845–1905)
Uyanan Vicdan
William Holman Hunt · 1853 · Tuval üzerine yağlıboya, 762 × 559 mm
Şunlara dikkat edin
- Arkasındaki ayna. Kadının gözlerini diktiği güneşli bahçenin tabloda gerçekten göründüğü tek yer orası ve bütün resim ona dayanıyor.
- Masanın altındaki kedi; kanadı kırık bir kuş yakalamış. Adamın kadını saran kolu, kedinin pençesiyle aynı biçimi çiziyor.
- Yer: adamın çıkarıp attığı eldiven, bitmemiş bir goblen işinin karmakarışık yünü ve yere düşmüş bir nota sayfası: Edward Lear'in, Tennyson'ın Gözyaşları, Boş Gözyaşları şiiri için yaptığı beste.
- Hunt'ın tasarladığı çerçeve: başının üstünde vahyi simgeleyen bir yıldız ve uyarıyı ve kederi simgeleyen, sırayla dizilmiş çanlar ve kadife çiçeklerinden bir bordür.
Konuşma metni (2:28)
Küçük bir tablo, kocaman bir iddia. Arkasındaki aynadan başlayın, çünkü o olmadan bunların hiçbiri anlam kazanmıyor. Kadının gözlerini diktiği her şey, bir bahçe, gün ışığı, açık bir pencere, bu tuvalde yalnızca o yansıma olarak var. Siz aşağı yukarı bahçenin olduğu yerde duruyorsunuz. Kadın sizin içinizden geçip bir zamanlar sahip olduğu bir hayata bakıyor.
William Holman Hunt bunu 1853'te yaptı ve odayı kafasından uydurmadı: her nesne tam olması gerektiği gibi olsun diye Saint John's Wood'da, Alpha Place 7 numaradaki Woodbine Villa'da bir oda kiraladı. Bir adam, parasını kendisinin ödediği bir eve bir kadını yerleştirmiş. Piyanonun başında Thomas Moore'un Sessiz Gecede Sık Sık adlı şarkısını çalıyorlarmış; ezgi kadına bir şey hatırlatmış ve kadın notanın ortasında adamın kucağından kalkıyor.
Sonra Hunt odayı, okunmasını istediği cümleyle dolduruyor. Masanın altında bir kedi kanadı kırık bir kuş yakalamış ve adamın kadını saran kolu, kedinin pençesiyle tıpatıp aynı biçimi çiziyor. Yerde adamın çıkarıp attığı eldiven, bitmemiş bir goblen işinin karmakarışık yünü ve Edward Lear'in, Tennyson'ın Gözyaşları, Boş Gözyaşları şiiri için yaptığı bestenin yere düşmüş bir sayfası var. Duvar kâğıdında, kuşlar üzümleri ve buğdayı yerken uyuyan bir Kupid, piyanonun üstünde de cam bir fanusun içine kapatılmış bir saat var. Hunt çerçeveyi de tasarladı ve onu da simgelerle doldurdu.
Kimse bunu okuyamadı. Tablo 1854'te Kraliyet Akademisi'nde skandal yarattı; Ruskin de o yılın mayıs ayında ne anlama geldiğini açıklamak için The Times gazetesine yazdı ve sözü kadının eteğinin ucuyla bitirdi. Ressam onun üzerinde iplik iplik emek vermiş, dedi, ve o saf beyazlığın ne kadar çabuk tozla ve yağmurla kirlenebileceğini düşünürseniz, içinde bir hikâye var.
Kadın, Annie Miller. Hunt onunla 1850'de tanıştı; Annie o zaman on beş yaşındaydı ve bir barda garsonluk yapıyordu. Tate'in kendi açıklamasına göre Hunt, tablonun onu tam da bu tür bir bağımlılığın tehlikelerine ikna edeceğini umuyordu. Annie, Prerafaelitlerin çok aranan modellerinden biri oldu ve bir aristokratla evlendi. Buradaki yüzü de Hunt'ın ilk resmettiği yüz değil: Hunt 1856 ve 1857'de yüzü yeniden boyadı, çünkü tablonun sahibi ilk ifadeyi fazla acılı bulmuştu. Bir anlatıma göre sonradan buna pişman oldu.
Üst köşelerde çerçevenin ardını görebilirseniz, tuvalin kendisinde, kemer köşeliklerinde bir el yazısı var. Bu Hunt: 1864'te ve 1886'da yine kullandığı vernik hakkında gelecekteki restoratörlere notlar bırakmış ve kendisinden sonra gelecek kişiden, üzerine boya sürmeden önce lütfen bu notu bir yere kopyalamasını istemiş.
Durak 5 / 5 · Ana Kat, Salon 10 (Beauty as Protest 1845–1905)
Ophelia
Sir John Everett Millais · 1851–1852 · Tuval üzerine yağlıboya, 762 × 1118 mm
Şunlara dikkat edin
- Sağ elinin yanında yüzen gelincik. Millais'nin suya koyduğu çiçekler arasında ölümü anlatan odur.
- Boynundaki menekşe zinciri; sadakati, iffeti ya da gençlerin ölümünü simgeliyor.
- Elbise: üzeri baştan sona gümüş işlemelerle bezenmiş gerçek bir antika giysi; Millais onu dört sterline ikinci el satın almış ve kelepir saymıştı.
- Açık ağzı. Resmedilen dizede hâlâ şarkı söylüyor; bu yüzden henüz boğulmamış.
Konuşma metni (3:01)
Burada genellikle kalabalık olur, o yüzden bir boşluk kollayıp yaklaşın: bir kol boyu mesafeden bakınca ünlü bir tablo olmaktan çıkıp gerçek bir nehrin kıyısına dönüşüyor.
Millais, Hamlet'ten birkaç dize resmediyor: Gertrude'un boğulmayı anlattığı dizeler. Ophelia'nın giysileri genişçe yayıldı ve onu bir süre deniz kızı gibi suyun üstünde tuttu, ta ki giysileri, emdikleri suyla ağırlaşıp zavallıyı tatlı ezgisinden çamurlu bir ölüme çekene dek. Ophelia'nın ağzına bakın. Açık. Resmettiği dizede hâlâ şarkı söylüyor; bu yüzden henüz ölmemiş ve tablodaki en rahatsız edici şey de bu.
Tabloyu iki yarıda yaptı ve önce arka plan geldi. Temmuz 1851'de Millais, Surrey'deki Ewell'a gitti ve bu kıyıyı aylarca, açık havada, Hogsmill nehrinin kenarında yaprak yaprak resmetti. Bir arkadaşına yazdığına göre çektiği çile, o güne dek yaşadığı her şeyden beterdi. Surrey'nin sinekleri, diyordu, daha kaslı ve insan etini delmeye daha da meraklı. Bir tarlaya izinsiz girip otları çiğnediği için mahkemeye çağrılmakla tehdit edildi. Rüzgârın onu suya uçurma tehlikesi vardı. Böyle koşullarda resim yapmak, diye bitirmişti, bir katil için asılmaktan daha ağır bir ceza olurdu.
Figür sonra, atölyede geldi ve hikâyenin o yarısı daha kötü. Model, kendisi de ressam ve şair olan, sonradan Rossetti'yle evlenecek Elizabeth Siddal'dı. Millais'nin bu iş için satın aldığı antika bir elbiseyi giyip dört ay boyunca suyla dolu bir küvette yattı. Gerçekten muhteşem, diye yazmıştı Millais, baştan sona gümüş işlemeli, ve o kadar eski ve kirli olmasına rağmen dört sterline mal oldu. Su, küvetin altındaki lambalarla ılık tutuluyordu. Bir gün lambalar söndü. Siddal ağır bir soğuk algınlığına yakalandı ve babası, Millais doktor masraflarını ödemeyi kabul edene kadar onu dava açmakla tehdit etti.
Şimdi çiçekler; burada niyet ettiğinizden uzun kalmanızın sebebi onlar. Neredeyse her bitki bilinçli olarak seçilmiş ve botanik açıdan kusursuz. Yanağının yanındaki ve elbisesindeki güller, ona Mayıs gülü diyen kardeşi Laertes'i ima ediyor olabilir. Söğüt, ısırgan ve papatya; terk edilmiş aşkı, acıyı ve masumiyeti simgeliyor. Hercai menekşeler karşılıksız aşk anlamına geliyor. Boynundaki menekşe zinciri sadakat, iffet ya da gençlerin ölümü anlamına geliyor ve üç yorum da uyuyor. Suda unutmabeni çiçekleri yüzüyor. Ve sağ elinin yanında bir gelincik var; o da düpedüz ölüm demek.
O mevsim tek Ophelia o değildi: Arthur Hughes de aynı yıl onun ölüm sahnesinin kendi versiyonunu sergiledi. Tate'in bugünkü etiketi tabloyu bir ağıt değil, bir itiraz olarak okuyor: Viktorya dönemindeki, evlilikleri para ve statü için ayarlama alışkanlığının bir eleştirisi; üstelik Siddal'ın ve gruba katılan öteki işçi sınıfı kadınlarının tam da bu beklentilere karşı çıktığı bir çevrede yapılmış.
Ve buraya mümkün olan en kısa yoldan geldi. Ophelia, şeker rafinerisi sahibi Henry Tate'in ulusa bağışladığı altmış beş tablodan biriydi; on dakika önce önünde durduğunuz Waterhouse tablosu da onlardandı. Ardından Henry Tate, şu anda içinde durduğunuz galerinin yapımını da üstlendi; galeri 1897'de eski Millbank hapishanesinin yerinde açıldı. Tablolarından ikisi binadaki en sevilen eserlerden ikisi oldu ve ikisinde de nehirde akıp giden bir kadın var.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Tate Britain'daki her şeye doğrultun.
Beş eser vardı ve bu sayfa hepsini anlattı. Yalnızca Clore Gallery'de yüzlerce Turner var: birini fotoğraflayın, ya da kartpostal boyutunda bir Blake'i, ya da ipin arkasından okuyamadığınız bir etiketi; siz orada dururken uygulama sesli yanıt versin.
Gitmeden önce
Ulaşım
Millbank, London SW1P 4RG. Clore Garden yapılırken Millbank girişi 2027'ye kadar kapalı; bu yüzden herkes binanın yan tarafındaki, Atterbury Street üzerindeki Manton girişinden (Manton Entrance) giriyor. Bu giriş basamaksız ve alt kata (Lower Floor) açılıyor.
En yakın metro istasyonu, Victoria hattındaki Pimlico; yaklaşık 600 metre uzakta ve Tate'e göre yürüyerek sekiz dakika. Yine Victoria hattındaki Vauxhall yaklaşık 850 metre uzakta ve en yakın tren istasyonu. 87 numaralı otobüs Millbank'te, 88 ve C10 John Islip Street'te, 2, 36, 185 ve 436 ise Vauxhall Bridge Road'da duruyor. Tate to Tate RB2 teknesi her 30 dakikada bir Millbank İskelesi'nden Bankside'daki Tate Modern'e gidiyor.
Biletler
- Koleksiyona giriş herkes için ücretsiz ve rezervasyon gerekmiyor. Sergiler biletli; Tate bunlar için önceden rezervasyon yapmanızı öneriyor, ama kapıda da bilet bulunabiliyor.
- Kapılar her gün 10.00'da açılıp 18.00'de kapanıyor; son ziyaretçiler 17.30'da içeri alınıyor ve salonlar 17.50'de kapanmaya başlıyor. Galeri yalnızca 24, 25 ve 26 Aralık'ta kapalı.
- Burası Millbank'teki Tate Britain, Bankside'daki Tate Modern değil. İkisini aynı gün görmek isterseniz RB2 teknesi iki iskele arasında her 30 dakikada bir doğrudan sefer yapıyor.
- Tate'e göre galeri günün başında ve sonunda en sakin. Kabin boyutundan büyük çantalar binaya alınmıyor, vestiyer ücretsiz ve galeride nakit kabul edilmiyor.
Resmî sesli rehber
Tate Britain'ın ziyaret sayfalarında koleksiyon için ücretli bir sesli rehber yer almıyor. Yer alanlar ise ücretsiz: gönüllülerin rehberliğinde galerinin bir bölümünü dolaşan turlar çoğu gün 12.00, 13.00, 14.00 ve 15.00'te başlıyor, yaklaşık 45 dakika sürüyor ve Rotunda merdiveninin tepesinden hareket ediyor; ayrıca öncelikle görme engelli ve az gören ziyaretçiler için hazırlanmış ücretsiz sesli betimleme kayıtları var. Biletli sergilerin kendi ücretli rehberleri olabilir: James McNeill Whistler sergisi, bilet alırken ekleyebileceğiniz 5 sterlinlik bir akıllı telefon sesli turu satıyor. Bizim beş durağımız da ücretsiz, ama duvarlardaki birkaç yüz eserden ancak bir avucuna ulaşıyor; geri kalan her şeyi Chiaro uygulaması üstleniyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Tate Britain sesli rehberi var mı?
Şu an onu okuyorsunuz: bu sayfadan akışla dinlenen beş kayıt, metinleri de dahil, hiçbir şey indirmeniz gerekmeden. Bu beşin ötesinde, binadaki herhangi bir eseri Chiaro uygulamasıyla fotoğraflayın; uygulama size o eseri anlatsın.
Tate Britain'ın resmî sesli rehberi ne kadar?
Koleksiyon için resmî bir sesli rehber yok. Tate Britain'ın kendi sayfalarında kalıcı sergiler için ücretli bir sesli rehber geçmiyor; geçenler, çoğu gün 12.00, 13.00, 14.00 ve 15.00'te Rotunda merdiveninin tepesinden başlayan, her biri yaklaşık 45 dakikalık ücretsiz gönüllü turları ile görme engelli ve az gören ziyaretçiler için ücretsiz sesli betimleme kayıtları. Biletli sergilerde durum farklı: James McNeill Whistler sergisi, rezervasyon yaparken ekleyebileceğiniz 5 sterlinlik bir akıllı telefon sesli turu satıyor.
Tate Britain ücretsiz mi?
Evet. Koleksiyona giriş herkes için ücretsiz ve rezervasyon gerekmiyor; bu sayfadaki beş eserin tamamı ve Clore Gallery'deki Turner sergisinin bütünü de buna dahil. Yalnızca geçici sergiler biletli ve Tate bunlar için önceden rezervasyon yapmanızı öneriyor.
Ophelia, Tate Britain'ın neresinde?
Ana Kat'ta, 10 numaralı salonda, Beauty as Protest 1845–1905 (Protesto Olarak Güzellik) adlı sergi bölümünde. Hunt'ın Uyanan Vicdan tablosu da aynı salonda asılı. Tate koleksiyonunun düzenini sık sık değiştiriyor ve her eserin sayfasında güncel salonu yayımlıyor; bulamazsanız oraya bakın.
Tate Britain ile Tate Modern aynı yer mi?
Hayır, ve insanlar ikisini sürekli karıştırıyor. Tate Britain, Westminster'da, Millbank'te bulunuyor ve aralarında Turner'ın vasiyetle bıraktığı eserler ile Prerafaelitlerin de olduğu ulusal Britanya sanatı koleksiyonunu barındırıyor. Tate Modern ise Thames'in karşı yakasında, Bankside'da. Tate to Tate RB2 teknesi iki iskele arasında her 30 dakikada bir sefer yapıyor.
Tate Britain ne zaman kapalı?
Her gün 10.00'dan 18.00'e kadar açık; kapılar 17.30'da ziyaretçi almayı bırakıyor. Haftalık kapalı günü yok. Bunun dışında yalnızca 24, 25 ve 26 Aralık'ta kapalı.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Tate Britain ile bağlantılı değildir.