Rijksmuseum · Amsterdam · Bağımsız rehber
Rijksmuseum sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beş kayıt, doğrudan bu tarayıcıda, hiçbir şey kurmanıza gerek yok. Sonra sergilenen diğer 8.000 nesneden herhangi birini, önünde çektiğiniz bir fotoğraftan yola çıkarak Chiaro anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Rijksmuseum ile bağlantılı değildir.
Buz Patencileriyle Kış Manzarası
Rijksmuseum, Amsterdam
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Rijksmuseum koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Beş eser, tek kat, tek bir tur. Rota, 2.6 numaralı salonda, Küçük Buz Çağı'nın ortasında buza çıkmış iki yüz kişiyle başlıyor; bir kanal evi kadar pahalıya mal olmuş bir bebek evi için 2.20 numaralı salona geçiyor; Asselijn'in kuğusu ve Vermeer'in Küçük Sokak'ı için Onur Galerisi'ne giriyor ve siz izlerken Rembrandt'ın cam arkasında restore edildiği Gece Devriyesi Salonu'nda bitiyor. Dinleme süresi on iki dakika kadar; yürüyüş tamamen Gece Devriyesi'nin sizi ne kadar tuttuğuna bağlı, ama kalabalık bastırdıktan sonra kırk dakika makul bir tahmin.
Bu sayfadaki katalog bilgileri, tarihler, ölçüler ve salon adları Rijksmuseum'un çevrimiçi koleksiyonundan geliyor ve her birinin arkasında ikinci bir kaynak var; katlar, müzenin indirmeye sunduğu kat planına göre verildi. Salonlar değişir. Duvardaki bir etiket bu sayfayla çelişirse geçerli olan müzenin ifadesidir; bize yazın, biz de metnimizi ona uyduralım.
Durak 1 / 5 · Salon 2.6, Kat 2
Buz Patencileriyle Kış Manzarası
Hendrick Avercamp · 1608 civarı · Ahşap pano üzerine yağlıboya, 77,3 × 131,9 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol alt köşe: kargalar ve bir köpek, donarak ölmüş bir atı yiyor; paten keyfi yapan gruplarla aynı boyutta ve aynı ışıkta.
- Eğlenmek yerine çalışan insanlar: yükleri buzun üzerinde çeken ve iten figürler, çünkü donmuş nehir artık yolun kendisi.
- En solda, çatıların üstünde, küçük kulesiyle bütün kasabanın eğlenmesini seyreden kilise.
- Müzenin aramanızı istediği şakalar: kayıp düşen bir adam, çıplak bir kıç, kol kola kayan çiftler.
Konuşma metni (1:59)
Ne olduğuna karar vermeden önce bu esere biraz zaman tanıyın. Panonun eni bir metre otuz santimetreyi geçiyor ve üzerinde neredeyse iki yüz kişi var.
Hendrick Avercamp onu 1608 civarında, ahşap üzerine yağlıboyayla yaptı ve bakış noktasını yükseğe yerleştirdi; sanki köyün kenarındaki bir çatıda duruyormuşsunuz gibi. Bütün resmi işleten hamle bu. Buradan bakınca hiçbir şey ana konu değil ve tablo, sular donduğunda koca bir kasabanın neler yaptığının bir dökümüne dönüşüyor.
Müzenin kendi açıklaması bu karışım konusunda özenli. Buzun üzerinde yüzlerce insan var, diyor; çoğu keyif için orada, bazıları ise çaresizlikten, çalışmak için. İkisi de karşınızda. Kol kola kayan çiftler, ayağı kayıp düşen çocuklar var; yükleri buzun üzerinde çeken, iten insanlar da var, çünkü birkaç haftalığına donmuş nehir yolun ta kendisi.
Şimdi sol alt köşeye gidin. Kargalar ve bir köpek, donarak ölmüş bir atın leşini yiyor. Avercamp onu paten keyfi yapan gruplarla aynı resme, aynı ışığa, aynı boyutta koydu ve hakkında hiçbir yorum yapmadı.
Ressamı tanımaya değer. Hendrick Avercamp 1585'te Amsterdam'da doğdu, 1634'te Kampen'de öldü. Dilsizdi, büyük olasılıkla da sağırdı; Kampen'in dilsizi anlamına gelen de Stomme van Kampen lakabıyla tanınırdı. Amsterdam'da portre ressamı Pieter Isaacsz'in yanında yetişti, 1608'de Kampen'e taşındı ve karda uzmanlaşan ilk Hollandalı ressam oldu. Geriye yaklaşık yüz tablo bıraktı; ayrıca koleksiyoncuların albümlere yapıştırması için suluboyayla renklendirilmiş desenler de sattı.
Havayı uydurmuyordu. Avercamp, bugün Küçük Buz Çağı dediğimiz dönemin en soğuk evrelerinden birinde doğdu ve bu tablo, suların koca bir kasabayı taşıyacak kadar sert donduğu 1607-1608 kışına ait.
Son iki şey. Müzenin bu panoya ayırdığı sayfa, kayıp düşen bir adamı, çıplak bir kıçı ve kol kola kayan çiftleri aramanızı öneriyor; yani şakalar resmî onaylı. Kış manzaraları da öyle iyi satıyordu ki Avercamp onları yazın da resmediyordu.
Durak 2 / 5 · Salon 2.20, Kat 2
Petronella Oortman'ın Bebek Evi
Adı bilinmeyen bir usta, Amsterdam · 1686 civarı – 1710 civarı · Kaplumbağa kabuğu ve kalayla kaplanmış meşe dolap, 255 × 190 × 78 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol alttaki oda; duvarları sıra sıra mavi beyaz tabaklarla kaplı. Porselen Çin'den sipariş edildi.
- Orta sağdaki kırmızı perdeli yatak. Dokuz odadan biri, yeni doğum yapmış bir annenin haftalarca ziyaretçi kabul ettiği lohusa odası.
- Orta soldaki odanın duvarı: bir ayakkabı kutusu büyüklüğündeki bir odada, hakkı verilerek boyanmış bir manzara.
- Dolabın kendisi: kaplumbağa kabuğu ve kalayla kaplanmış meşe, sekiz oymalı kıvrık ayak üzerinde, pencere gibi açılan camlı kapaklarıyla.
Konuşma metni (2:27)
Kıvrımlı ayaklar üzerinde duran bir vitrin dolabına benziyor ve tam olarak da öyle: kaplumbağa kabuğu ve kalayla kaplanmış meşe, pencere gibi açılan camlı kapaklarıyla. Kapakların ardında, üçe üç dizilmiş dokuz oda var; son kaşığına kadar döşenmiş.
Bu hiçbir zaman bir oyuncak değildi. On yedinci yüzyıl Amsterdam'ında bu tür bir bebek evi, zenginliği ve zevki göstermek için yapılan, yetişkin bir kadının projesiydi. Petronella Oortman 1656'da Amsterdam'da doğdu; 1686'da ipek tüccarı Johannes Brandt'la evlendiğinde zaten zengin bir duldu ve bu dolaba yirmi dört yıl boyunca, 1710 civarına kadar eklemeler yapmayı sürdürdü. 1716'da öldü.
İşte baktığınız şeyi değiştiren sayı. Müzenin kendi ifadesiyle bu bebek evi, gerçek bir kanal evi kadar pahalıya mal oldu. Değeri yirmi bin ile otuz bin gulden arasında biçiliyordu; bu, Amsterdam kanallarından birinin kıyısındaki bir evin fiyatıydı. Alman gezgin Zacharias von Uffenbach onu 1718'de görmeye geldiğinde, Avrupa'nın en değerli bebek evi olduğunu yazdı.
Bu kadar pahalıya mal olmasının nedeni, Petronella'nın her biri kendi zanaatını gerçek ölçekte icra eden onlarca uzmana iş vermesiydi: ahşap oymacıları, sepet örücüleri, gümüşçüler, cam üfleyiciler. Porselen Çin'den sipariş edildi. Mutfakta akan su ve çalışan bir çeşme vardı; kütüphanede de deri ciltli seksen üç kitap duruyor.
Sol alttaki odaya bakın; duvarları sıra sıra mavi beyaz tabaklarla kaplı. Orta sağdaki kırmızı perdeli yatağa bakın: dokuz odadan biri lohusa odası ve burada yer almasının nedeni, on yedinci yüzyılda bir kadının doğumdan sonra ziyaretçi kabul ederek altı haftaya kadar yatakta kalabilmesi. Sonra orta soldaki odanın duvarına bakın. Bir ayakkabı kutusu büyüklüğündeki bir odanın duvarına doğrudan boyanmış, eksiksiz bir manzara resmi. Oyun odasını Willem Frederiksz van Royen, duvar halısı odasını Johannes Voorhout boyadı; çocuk odasındaki küçük resimler ise Cornelis Dusart'ın gerçek tabloları.
Eksik olan, insanlar. Balmumundan bir bebek ailesi vardı ve kıyafetleri 1950'lerden beri birer birer kayboluyor. Geriye tek bir bebek kaldı: balmumu yüzü ve elleriyle, pembe ve mavi ipekten bir vaftiz giysisi içinde bir bebek.
Neyin kaybolduğunu biliyoruz, çünkü 1710'da Jacob Appel bu dolabın bir portresini yaptı. Onun tablosu, eskiden dolabın önünde asılı duran sarı perdeleri de kaydediyor; perdeler kapalıyken her şey perdeli bir karyola gibi görünüyordu. Hollanda devleti bebek evini 1821'de satın aldı, Rijksmuseum da onu 1875'te teslim aldı.
Durak 3 / 5 · Onur Galerisi, Kat 2
Tehdit Altındaki Kuğu
Jan Asselijn · 1650 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 144 × 171 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol alttaki köpek; küçük ve yarısı suyun içinde. Bütün tablo onunla ilgili ve çoğu kişi onu hiç fark etmiyor.
- Solda, köpeğin başının üstünde soluk harflerle yazılmış de viand van de staat, yani “devletin düşmanı” sözcükleri.
- Aşağıda, kuğunun ayaklarının arasındaki de raad-pensionaris, yani “Büyük Pensiyoner” sözcükleri.
- Sağ kenarda üzerinde Holland yazan yumurta: diğer iki sözcüğün tamamladığı cümle bu.
Konuşma metni (2:12)
Gerçek boyutlarda bir kuğu; kanatları havada, gagası açık, 171 santimetre genişliğindeki bir tuvalden dışarı fırlıyor. Onur Galerisi'nin en gürültülü eseri bu. Jan Asselijn onu 1650 civarında yaptı ve sağ alta küçük bir monogramla imzaladı.
İlk bakışta karmaşık hiçbir şey yok. Bir kuğu, yuvasını bir köpeğe karşı savunuyor. Çoğu kişinin gözden kaçırdığı kısım köpek: ta sol altta, yarısı suyun içinde, küçücük, neredeyse resmin dışına yüzüp gidiyor.
Şimdi yazıları arayın, çünkü birisi bu kuşu siyasi bir afişe çevirmiş. Kuğunun ayaklarının arasında, aşağıda, soluk harflerle Hollandaca de raad-pensionaris, yani “Büyük Pensiyoner” sözcükleri var. Solda, köpeğin başının üstünde de viand van de staat, yani “devletin düşmanı”. Sağ kenardaki yumurtanın üzerinde ise tek bir sözcük: Holland.
Bu üçünü okuyunca tablo bir karikatüre dönüşüyor. Johan de Witt 1653'ten 1672'ye kadar Hollanda'nın Büyük Pensiyoneriydi; bu da onu pratikte Hollanda Cumhuriyeti'nin başı yapıyordu. Burada kuğu, ulusu düşmanlarına karşı savunan de Witt'in ta kendisi ve 1800'e gelindiğinde bu yorum yerleşmişti: o yılın satış kataloğu tabloyu zaten Büyük Pensiyoner de Witt'in alegorisi olarak tanımlıyordu.
Ama Asselijn bunların hiçbirini kastetmiş olamaz. 1652'de, de Witt'i bir şehide dönüştüren olaydan yirmi yıl önce öldü. Hollandalıların hâlâ Rampjaar, yani Felaket Yılı dediği 1672'de, İngiltere ve Fransa aynı anda Cumhuriyet'le savaşırken, bir kalabalık de Witt'i ve kardeşi Cornelis'i Lahey'deki Gevangenpoort hapishanesinin önünde öldürdü ve cesetlerini çıplak ve baş aşağı halka açık darağacına astı. Bu müzede o sahneyi gösteren, Jan de Baen'e atfedilen küçük bir tablo var. 2.18 numaralı salonda asılı.
Bu kuğunun üzerindeki yazılar ise daha da sonra eklendi. Bugünkü görüşe göre, de Witt'in ölümünden seksen yıl sonra, 1750'lerde, onun itibarı üzerine kopan bir broşür savaşı sırasında yazıldılar. Birisi tartışmayı kesin olarak bitirmek istedi ve bunun için bir tablonun üzerine yazdı.
Bir şey daha; bu tuvalin bu binada bulunmasının asıl nedeni de bu. Müze satın alma tarihini 11 Haziran 1800 olarak kaydediyor. Sanat taciri Cornelis Sebille Roos onu Lahey'deki Nationale Konst-Gallery için yüz guldene satın aldı ve bu, o koleksiyonun belgelenmiş ilk edinimi. Vermeer'ler, bu koridorun sonundaki Rembrandt, depolardaki bir milyon nesne: hepsi öfkeli bir kuğudan sonra geldi.
Durak 4 / 5 · Onur Galerisi, Kat 2
Küçük Sokak
Johannes Vermeer · 1658 civarı · Tuval üzerine yağlıboya, 54,3 × 44 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağdaki açık kapıda dikişine eğilmiş kadın ve yeşil kapının ardındaki geçidin ilerisinde bir çamaşır leğenine eğilmiş ikinci kadın.
- Bankın önündeki kaldırımda, sırtları size dönük çömelmiş, göremediğiniz bir şeyle oynayan iki çocuk.
- Sol altta, en soldaki evin penceresinin altındaki imza: I V MEER.
- Duvar: tuğla için kırmızı toprak boya ve kök boya lakı, çatlakların üzerine yamanmış badana, yeşil kepenkler için azurit ve kurşun-kalay sarısı.
Konuşma metni (1:58)
Tuğla bir duvar, iki kapı, bir şerit gri gökyüzü ve olan biten hiçbir şey. Elli dörde kırk dört santimetre. Vermeer, bildiğimiz kadarıyla, bir oda yerine Delft'in dış dünyasını yalnızca üç kez resmetti ve bunlardan biri kayıp. Bu, günümüze ulaşan ikisinden biri.
İnsanlardan başlayın, çünkü dört kişi var ve hiçbiri poz vermiyor. Sağdaki açık kapıda bir kadın dikişinin üzerine eğilmiş. Ortadaki yeşil kapıdan görünen dar geçidin ilerisinde, ikinci bir kadın bir çamaşır leğeninin üzerine eğilmiş. Bankın önündeki kaldırımda iki çocuk, sırtları size dönük, çömelmiş; göremediğiniz bir şeyle oynuyorlar.
Üç yüz yıl boyunca kimse buranın neresi olduğunu bilmiyordu ve nasıl bulunduğu, cevabın kendisinden daha güzel. Delft, ev sahiplerinden mülklerinin önündeki rıhtım şeridi için bir harç alırdı ve 1667 tarihli kayıt defteri, her kanaldaki her evin tam genişliğini listeler. 2015'te sanat tarihçisi Frans Grijzenhout tablodaki cepheleri ölçtü, defteri baştan sona taradı ve bugün 40 ve 42 numaraların bulunduğu Vlamingstraat'a ulaştı.
Sonra ikinci bulgu geldi. Sağdaki ev, Vermeer'in halası Ariaentgen Claes van der Minne'ye aitti; orada işkembe satıyordu. Yanındaki dar geçit mahallede Penspoort, yani İşkembe Kapısı diye bilinirdi. Vermeer'in annesi ve kız kardeşi de aynı kanalın kıyısında, çaprazda oturuyordu. Yani burası, ressamın arayıp bulduğu pitoresk bir köşe değil. Ailesinin yarısının yaşadığı bir kanal boyunda, bir akrabasının kapı önünden görünen manzara.
Sol alt köşeye, en soldaki evin penceresinin altına yaklaşın; imzayı bulacaksınız: I V MEER.
Duvar tek başına bile zaman ayırmaya değer. Tuğla kırmızı toprak boya ve kök boya lakından katman katman kurulmuş, badana çatlakların üzerine yamanmış, yeşil kepenkler kurşun-kalay sarısıyla karıştırılmış azurit; çatıların üstündeki gri gökyüzü ise kurşun beyazı ile doğal ultramarin, yani öğütülmüş lapis lazuli; sıradan bir sokağın üzerindeki bulutlu bir öğleden sonraya harcanmış.
Rijksmuseum bu tabloyu satın almadı. Temmuz 1921'de, Londra'dan H. W. A. Deterding'in bağışı olarak geldi.
Durak 5 / 5 · Gece Devriyesi Salonu, Kat 2
Gece Devriyesi
Rembrandt van Rijn · 1642 · Tuval üzerine yağlıboya, 379,5 × 453,5 cm
Şunlara dikkat edin
- Gece Devriyesi Operasyonu'nun cam odası ve siz orada dururken içeride yüzeydeki verniği kaldıran konservatörler.
- Yüzbaşının solunda, altın sarısı giysili, kemerinde pençeleri aşağı sarkan ölü bir tavuk taşıyan kız. Pençeler arkebüzcülerin armasıdır.
- 1715 civarında arka plana boyanan ve tablonun parasını ödeyen adamların adlarını taşıyan kalkan.
- Sağ altta, davulcunun arkasındaki köpek; restorasyon sırasındaki araştırma onu Adriaen van de Venne'nin bir çizimine kadar izledi.
Konuşma metni (3:17)
Karşınızdaki ilk şey tablo değil. Bir cam oda ve içinde çalışan insanlar. Bu, tek bir Rembrandt tablosu için şimdiye kadar yürütülmüş en büyük araştırma ve restorasyon projesi olan Gece Devriyesi Operasyonu. Beş yıllık incelemenin ardından restorasyonun kendisi başladı; konservatörler eski verniği mikroskobik bir hassasiyetle yüzeyden kaldırıyor, herkesin önünde, siz izlerken.
Şimdi tabloya geçelim. 379,5 santimetre yüksekliğinde, 453,5 santimetre genişliğinde, otuz dört figür. Rembrandt onu 1642'de, Kloveniersdoelen'in büyük salonu için tamamladı. Burası arkebüzcülerin, yani Amsterdam sivil muhafızlarının bölüklerinden birinin karargâhıydı; sivil muhafızlar hem şehrin milisi hem de polisiydi. Bu bölüklerin grup portreleri normalde size bakan sıra sıra adamlardan oluşurdu. Rembrandt, herkesin bir şey yaptığı bir grup portresi resmeden ilk kişiydi. Siyahlar içinde, kırmızı kuşaklı yüzbaşı Frans Banninck Cocq. Sarılar içinde, beyaz kuşaklı teğmen Willem van Ruytenburch. Yüzbaşı ona bölüğü yürüyüşe geçirmesini söylüyor ve bütün kalabalık bu tek emrin etrafında düzene giriyor.
Adamlardan on sekizi para ödedi; her biri aşağı yukarı yüz gulden, toplam bin altı yüz. Adları 1715 civarında arka plandaki bir kalkanın üzerine yazıldı. En sağdaki davulcu para ödemedi. O gün için tutulmuştu ve Rembrandt onu resme bedavaya koydu.
Bu tablo hakkında herkesin bildiği iki şey yanlış. Bu bir gece sahnesi değil. Tablo ömrünün büyük kısmını giderek koyulaşan bir vernik altında geçirdi, adı da oradan geliyor; o vernik 1940'larda temizlendi. Ve bu, tablonun tamamı değil. 1715'te Dam Meydanı'ndaki belediye binasına taşındı ve kendisine ayrılan, iki kapı arasındaki duvara sığsın diye dört kenarından kesildi. Soldaki iki figür, kemerin üst kısmı, korkuluk ve bir basamağın kenarı gitti; kesilen parçalar kayıp. 2021'de müze, Gerrit Lundens'in yaptığı küçük bir on yedinci yüzyıl kopyasını ve Rembrandt'ın kendi fırça işçiliğiyle eğitilmiş bir yapay sinir ağını kullanarak eksik şeritleri yeniden oluşturdu ve tablonun tamamını üç ay boyunca sergiledi.
Tabloya üç kez saldırıldı. 1911'de işsiz bir ayakkabıcı bıçakla saldırdı ve sert vernik onu durdurdu. 1975'te Wilhelmus de Rijk adında işsiz bir öğretmen, bir ekmek bıçağıyla tuvale bazıları otuz santimetre uzunluğunda zikzak kesikler attı. 1990'da bir adam tabloya asit püskürttü ve hasarı yine vernik üstlendi. İkinci Dünya Savaşı sırasında bir silindire sarılıp saklandı; önce 1939'dan itibaren kıyıya yakın sığınaklarda, sonra 1942'den itibaren Maastricht'teki Sint-Pietersberg tepesinin içindeki bir mağarada.
Ayrılmadan önce bulmanız gereken iki şey var. Yüzbaşının solunda, altın sarısı giysiler içinde, kemerinden ölü bir tavuk sarkan bir kız duruyor. Pençeler, Hollandaca clauweniers denen arkebüzcülerin armasıydı ve bölüğün içki boynuzu da aynı biçimdeydi; müze ona maskot diyor. Sağ altta, davulcunun arkasında da bir köpek var. Restorasyon sırasında yapılan araştırma onu Adriaen van de Venne'nin bir çizimine kadar izledi; yani Rembrandt onu bir kitaptan kopyalamış.
Son bir bilgi; bu salonda duranların çoğunu şaşırtır. Gece Devriyesi'nin sahibi Rijksmuseum değil. Künyede şöyle yazıyor: Amsterdam Belediyesi'nden ödünç. Şehir tabloyu 1808'den beri müzeye ödünç veriyor; kâğıt üzerinde hâlâ Amsterdam'ın tablosu ve burada bir anlaşmayla asılı duruyor.
Bağımsız rehber · Chiaro
Diğer 8.000 nesnenin de bir rehberi var.
Bu sayfa beşte duruyor. Uygulama durmuyor. Telefonunuzu bir Delft sürahisine, bir gemi maketine, gümüş bir kutuya ya da etiketi iki satırdan ibaret bir tabloya doğrultun; Chiaro size o nesnenin ne olduğunu ve müzenin onu neden elinde tuttuğunu anlatsın, sorularınız sürdükçe de anlatmayı sürdürsün.
Gitmeden önce
Ulaşım
Museumstraat 1, 1071 XX Amsterdam, müzeler bölgesinde. Girişten, danışma masasının ve ücretsiz vestiyerin bulunduğu Atrium'a girersiniz; beş durağın hepsi yukarıda, Kat 2'de.
52 numaralı metro hattı Amsterdam Zuid'den ya da Merkez İstasyonu'ndan (Centraal Station) Vijzelgracht'a gider; oradan müzeye yürüyüş on dakikadan kısa sürer. Amsterdam Zuid, Merkez İstasyonu ve Amsterdam Amstel'den gelen birçok tramvay hattı müzenin yakınında durur. ArenA'daki Park and Ride otoparkından metroyla Weesperplein'e, oradan da 7 numaralı tramvayla Spiegelgracht'a gidin.
Biletler
- Bir giriş saati ayırtın. Museumkaart sahipleri dahil her ziyaretçinin buna ihtiyacı var; yalnızca müzenin Dostları ile ICOM veya ICOMOS kartı sahipleri rezervasyonsuz girebilir. Müze, istediğiniz saati garantilemek için bileti çevrimiçi almanızı öneriyor; girişte de stoklar tükenene kadar sınırlı sayıda bilet satılıyor.
- Kapalı olduğu bir gün yok. Rijksmuseum, resmî tatiller dahil yılın her günü 09.00-17.00 arasında açık.
- Müzenin kalabalık konusundaki kendi tavsiyesi: sabah 11.00'den önce ya da 15.30'dan sonra gelin; salı ve çarşamba sakin günler.
- Yetişkinler 25 avro öder; 18 yaş ve altındaki herkes ücretsiz girer. Binanın tamamında nakit geçmiyor, o yüzden yanınızda kart bulundurun.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi rehberi ücretsiz Rijksmuseum uygulaması: Rijksmuseum'un sesli turlarını Hollandaca ve İngilizceden Ukraynaca ve Mandarin Çincesine kadar on bir dilde sunuyor, ayrıca etkileşimli bir kat planı da içeriyor. Kendi telefonunuzu kullanmak istemezseniz aynı turları multimedya masasından kiralayabilirsiniz. Bu sayfa da ücretsiz, beş eseri kapsıyor ve her kaydın altında metnin tamamını veriyor.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Rijksmuseum sesli rehberi var mı?
Bu sayfa öyle bir rehber. Her biri kendi kaydıyla gelen beş eser sunuyor; hepsi hiçbir şey indirmeden tarayıcınızda çalıyor, her birinin salonu ve metninin tamamı da burada. Binanın geri kalanı içinse Rijksmuseum'un kendi uygulaması da ücretsiz; Chiaro uygulaması da fotoğrafını çektiğiniz her nesneyi anlatır.
Rijksmuseum'un resmî sesli rehberi ne kadar?
Uygulama ücretsiz. Rijksmuseum sesli turlarını, aralarında İngilizcenin de bulunduğu on bir dilde, etkileşimli bir kat planıyla birlikte kendi uygulamasında yayımlıyor; uygulamayı gelmeden önce indirebilirsiniz. Aynı turlar, müzenin multimedya masasında ücret karşılığında bir cihazla da kiralanabiliyor. Geçici bir sergi için ayrı bir sesli tur da bilet alırken kişi başı 6,50 avroya eklenebiliyor.
Gece Devriyesi, Rijksmuseum'un neresinde?
Kat 2'deki Gece Devriyesi Salonu'nda, Onur Galerisi'nin tam sonunda; galeri zaten bu salonda bitecek şekilde inşa edildi. Tablo şu anda Gece Devriyesi Operasyonu'nun cam odasının içinde; konservatörler eski verniğini ziyaretçilerin gözü önünde temizliyor.
Rijksmuseum hangi gün kapalı?
Hiçbir gün. Resmî tatiller dahil yılın her günü sabah 09.00'dan akşamüstü 17.00'ye kadar açık. Mağaza, kafe ve bahçeler 18.00'e kadar açık kalıyor.
Rijksmuseum'a giriş ücreti ne kadar?
Yetişkinler için 25 avro; 18 yaş ve altındaki herkes için ücretsiz. Museumkaart, I amsterdam City Card, ICOM ve Vereniging Rembrandt kartı sahipleri ücretsiz girer; CJP ve EYCA kartı sahipleri yarı fiyat öder. Herkesin bir giriş saati ayırtması gerekiyor ve müze bileti çevrimiçi almayı öneriyor; girişte de stoklar tükenene kadar sınırlı sayıda bilet satılıyor. Nakit değil, kart kabul ediliyor.
Rijksmuseum'da Sütçü Kız'ı görebilir miyim?
Vermeer'in Sütçü Kız'ı normalde Onur Galerisi'nde asılı; ancak Rijksmuseum'un çevrimiçi koleksiyonu onun için bir salon göstermiyor, Kumaşçılar Loncası'nın Yöneticileri ve Yahudi Gelin için de göstermiyor. Öğrenmek için binanın bir ucundan öbürüne yürümek yerine, vardığınızda danışma masasına sorun. Bu sayfanın dördüncü durağı olan Küçük Sokak ise Onur Galerisi'nde görünüyor.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Rijksmuseum ile bağlantılı değildir.