NGV International · Melbourne · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po National Gallery of Victoria,
pięć przystanków, za darmo.
Posłuchaj w przeglądarce, a potem wejdź bez biletu: NGV to dwa budynki i kolekcja ponad 76 000 dzieł, a Chiaro opowie ci o każdym, które sfotografujesz jako następne.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją National Gallery of Victoria.
Uczta Kleopatry
National Gallery of Victoria, Melbourne
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów National Gallery of Victoria.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć obrazów, jedno piętro, jeden budynek. Ta trasa prowadzi przez NGV International przy St Kilda Road, a nie przez kolekcję australijską na Federation Square, i wszystko wisi na poziomie 2. Zaczyna się w galerii malarstwa europejskiego XVII–XVIII wieku (na tabliczkach 17th to 18th Century European Paintings) od Uczty Kleopatry Tiepola i Przejścia przez Morze Czerwone Poussina, prowadzi do Dwóch dysputujących starców Rembrandta w galerii malarstwa XVII wieku i flamandzkiego (17th Century & Flemish Paintings), a kończy się w galerii malarstwa europejskiego XIX wieku (19th Century European Paintings) na Odyseuszu i syrenach Waterhouse’a i Zwycięstwie wiary Hare’a. Około dwunastu minut słuchania i może dziesięć minut marszu, kiedy ruchome schody wywiozą cię z parteru na górę.
Nazwy galerii, daty i wymiary pochodzą z kart Collection Online na stronie NGV, godziny otwarcia i ceny z ngv.vic.gov.au, a każda informacja ma też drugie źródło. Między 7 września a 13 grudnia 2026 roku NGV zamyka część sal w NGV International, więc jeśli tabliczka na ścianie albo barierka mówi co innego niż my, rację ma budynek, a my chętnie się o tym dowiemy.
Przystanek 1 z 5 · Galeria malarstwa europejskiego XVII–XVIII wieku, poziom 2, NGV International
Uczta Kleopatry
Giambattista Tiepolo · 1743–1744 · Olej na płótnie, 250,3 × 357,0 cm
Na co zwrócić uwagę
- Uniesiona prawa dłoń Kleopatry. Perła tkwi między jej palcami, nad kieliszkiem, a cały zakład rozstrzygnie się w następnej sekundzie.
- Obrus. To jedyna prawdziwa biel na obrazie, a do czyszczenia w 2003 roku pożółkły werniks spłaszczał go tak, że zlewał się z tłem.
- Chart przy krześle Antoniusza. Zdjęcia rentgenowskie pokazują, że Tiepolo próbował dwóch innych ułożeń ogona, zanim przytulił go do tylnej łapy.
- Postać w niebieskiej pelerynie po lewej, namalowana laserunkiem z błękitu pruskiego na ultramarynie: najciemniejszy róg płótna.
Transkrypcja (3:00)
Trzy i pół metra białego marmuru, złota, jedwabiu i błękitnego weneckiego nieba, a pośrodku tego wszystkiego kobieta, która trzyma między dwoma palcami coś bardzo małego. To cała historia. Kobieta to Kleopatra, mężczyzna w czerwonym płaszczu i hełmie to Marek Antoniusz, a ta mała rzecz to perła.
Opowieść pochodzi z Historii naturalnej Pliniusza. Kleopatra założyła się z Antoniuszem, że wyprawi ucztę bardziej rozrzutną niż wszystko, co Rzym dotąd widział. Antoniusz wyśmiał pierwsze danie, więc kazała przynieść kieliszek octu, zdjęła jeden ze swoich dwóch kolczyków z perłą, wrzuciła perłę do octu i wypiła. Sędzia zakładu, Lucjusz Plankus, położył dłoń na drugiej perle, zanim zdążyła powtórzyć ten gest, i ogłosił, że Antoniusz przegrał. Esej, który o obrazie napisało samo muzeum, dodaje szczegół, o którym nikt przy stole nie wspomniał: żaden ocet nie rozpuszcza perły. Po prostu ją połknęła i zapewne później odzyskała.
Tiepolo namalował ten obraz w Wenecji w 1743 i 1744 roku. Inscenizację zapożyczył z wielkich uczt Veronesego, namalowanych dwa stulecia wcześniej, i jest to pierwsza z trzech wersji, jakie stworzył. Zamówił go prawdopodobnie Joseph Smith, brytyjski konsul w Wenecji. Zanim jednak obraz był gotowy, do pracowni zajrzał hrabia Francesco Algarotti, który szukał dzieł dla Augusta Trzeciego Sasa, i namówił Tiepola, żeby dokończył płótno dla Drezna. Piątego marca 1744 roku malarz dostał trzysta cekinów, a płótno wyruszyło do Niemiec.
I dalej było w drodze. Dwadzieścia dwa lata pod Dreznem, trzydzieści pięć lat w rękach prywatnych po aukcji w Amsterdamie, a potem sto trzydzieści jeden lat w rosyjskiej kolekcji carskiej w Petersburgu, gdzie przez pewien czas było przybite do sufitu. W 1932 roku rząd radziecki je sprzedał, kupił je angielski marszand, a Zapis Feltona sprowadził je do Melbourne, gdzie od tamtej pory jest sercem kolekcji. Zanim popłynęło, stało oparte o ścianę w obskurnej sali wystawowej w South Kensington, a pewna londyńska gazeta nazwała je brudnym i zaniedbanym.
W 1955 roku wróciło statkiem do Londynu, żeby oczyścił je Horace Buttery, konserwator brytyjskiej kolekcji królewskiej, który pracował nad nim przez trzy miesiące w jednej z sal Muzeum Wiktorii i Alberta. Złoconą ramę, którą masz przed sobą, wyrzeźbił w tym samym roku Frederick Pollak, za trzysta pięćdziesiąt funtów. Jedna z gazet w Melbourne doniosła, że National Gallery w Londynie chętnie wymieniłaby je na wielkiego Rembrandta i Turnera. Zostało, i od tamtej pory nie opuściło Australii.
Teraz spójrz na obrus. To jedyna czysta biel na całym obrazie, a Tiepolo użył jej, żeby pociągnąć twój wzrok prosto do kieliszka. Przez dziesięciolecia żółknący werniks ją przygaszał, aż konserwatorzy spędzili nad płótnem dwanaście miesięcy w 2002 i 2003 roku, kiedy ten budynek był zamknięty z powodu przebudowy. Ich zdjęcia rentgenowskie ujawniły drobne wyznanie: chart przy krześle Antoniusza jest skopiowany z obrazu Veronesego we Florencji, na którym pies nie ma ogona, więc Tiepolo musiał ogon wymyślić. Wypróbował dwa ułożenia, zanim zdecydował się na ten, który widzisz, podciągnięty wzdłuż tylnej łapy psa.
Przystanek 2 z 5 · Galeria malarstwa europejskiego XVII–XVIII wieku, poziom 2, NGV International
Przejście przez Morze Czerwone
Nicolas Poussin · 1632–1634 · Olej na płótnie, 155,6 × 215,3 cm
Na co zwrócić uwagę
- Mojżesz na samym prawym skraju, z uniesionym ramieniem. Morze właśnie się za nim zamknęło; dramat już się skończył.
- Mężczyzna przykucnięty na pierwszym planie, który wyciąga tarczę z wody. Środkowy ornament ramy wypada dokładnie w jednej linii z nim.
- Rama. Lity dąb pod sześcioma warstwami gruntu kredowego i płatkowego złota, z kreskowaniem i puncowaniem wyciętymi w zaprawie, a do tego waży ponad 140 kilogramów.
- Niebo. Jego fragmenty przywrócono w 2011 roku na podstawie odnalezionej kopii, po tym jak wcześniejsze czyszczenia je zatarły.
Transkrypcja (2:32)
Większość malarzy, którzy podejmowali tę historię, pokazuje ścianę wody. Poussin pokazuje chwilę później. Morze zamknęło się już nad wojskiem egipskim, a to, na co patrzysz, to tłum na plaży, który zdaje sobie sprawę, że żyje: ludzie wyławiają zbroje z płycizny, podnoszą do góry dzieci i odwracają się ku tej jednej postaci na samym prawym skraju, wciąż z uniesionym ramieniem. To Mojżesz. Wszyscy pozostali są zajęci byciem ludźmi.
Nicolas Poussin był Francuzem, który pracował w Rzymie. Namalował ten obraz na początku lat trzydziestych XVII wieku dla kolekcjonera z Turynu, którym był Amedeo dal Pozzo, jako jeden z pary. Jego pendant, Adoracja złotego cielca, wisi w National Gallery w Londynie. Oba obrazy pozostawały razem przez ponad trzysta lat, najpierw w paryskim pałacu miejskim, potem w zamku Longford w Anglii, gdzie hrabiowie Radnor trzymali je do 1945 roku. Londyn kupił Złotego cielca. Trzy lata później Melbourne kupiło ten obraz z Zapisu Feltona, za radą Kennetha Clarka, i od tamtej pory oba wiszą na przeciwnych krańcach świata.
Zanim przyjrzysz się obrazowi, spójrz na ramę, bo muzeum uważa ją za samodzielne dzieło sztuki. Powstała w Paryżu około 1710 roku dla ówczesnego właściciela, człowieka nazwiskiem Bretonvilliers, jako jedna z dwóch bliźniaczych ram; druga do dziś otacza obraz w Londynie. To lity dąb pod sześcioma warstwami gruntu kredowego, złocony, a potem opracowany kreskowaniem i puncowaniem, tak że zaprawa wygląda jak cyzelowane złoto. Waży ponad sto czterdzieści kilogramów. Ornamenty pośrodku zaprojektowano tak, żeby zgadzały się z obrazem: przykucnięty mężczyzna, który wyciąga z wody tarczę, znajduje się dokładnie na środkowej pionowej osi ramy. Przez lata muzeum trzymało tę ramę w magazynie, a płótno wisiało w prostej listwie, bo rama konkuruje z obrazem. Oceń to na własne oczy.
W 2010 roku obraz zdjęto ze ściany i nie wracał na nią znacznie dłużej, niż planowano. Konserwator Carl Villis odkrył, że górna połowa była w przeszłości zbyt mocno czyszczona i straciła szczegóły, zwłaszcza w niebie. Wtedy pomógł przypadek: kopia namalowana mniej więcej pięćdziesiąt lat po oryginale, zaginiona przez całe pokolenia, wypłynęła w 2009 roku i pokazywała, jak kiedyś wyglądało niebo Poussina. Villis posłużył się nią jako wskazówką, żeby przywrócić to, czego brakowało. Muzeum relacjonowało cały proces w internetowym dzienniku, a trzeciego maja 2012 roku, po prawie dwóch latach poza ścianą, obraz wrócił na miejsce, z niebem w kolorze bliskim temu, który nadał mu Poussin.
Przystanek 3 z 5 · Galeria malarstwa XVII wieku i flamandzkiego, poziom 2, NGV International
Dwaj dysputujący starcy
Rembrandt Harmensz. van Rijn · 1628 · Olej na desce, 72,4 × 59,7 cm
Na co zwrócić uwagę
- Światło. Jedna smuga światła z prawej pada na mężczyznę z białą brodą i na otwartą księgę, a wszystkiemu innemu wolno zniknąć.
- Księgi, gęsie pióra i globus na stole: sprzęty uczoności, które nadają uczonym ich znaczenie.
- Czarna rama skrzynkowa. To wykonana w 2005 roku kopia holenderskiej ramy z 1618 roku, wybrana dlatego, że jej skrzynkowy kształt wciąga cię do wnętrza pokoju.
- Szare litery RE w lewym dolnym rogu. Reszta sygnatury zniknęła.
Transkrypcja (2:10)
Dwóch mężczyzn, jedna księga i jedna jedyna smuga słońca. Starzec w bieli odwrócił się, żeby czegoś dowieść, mężczyzna w czerwieni trzyma palec na stronie, a światło z prawej wydobywa twarz, brodę i otwartą księgę, podczas gdy reszta pokoju tonie w brązowym cieniu. Tak malował Rembrandt w wieku dwudziestu dwóch lat, w rodzinnej Lejdzie, trzy lata przed przeprowadzką do Amsterdamu i przed sławą. Nawyk oświetlania jednej rzeczy i ukrywania całej reszty został z nim do końca życia.
Nikt nie wie na pewno, kim są ci mężczyźni. Mogą to być filozofowie, może Hipokrates i Demokryt. W 1969 roku badacz Christian Tümpel dowodził, że to apostołowie Piotr i Paweł, a Rembrandt Research Project przyjmuje tę interpretację. Ale najstarszy zapis, jaki mamy, jest bardziej bezpośredni. W 1641 roku obraz pojawia się w testamencie przyjaciela Rembrandta, Jacques’a de Gheyna Trzeciego, opisany po prostu jako dwóch staruszków, którzy siedzą i dysputują. Taki tytuł zachowało muzeum i trudno wymyślić lepszy.
Spójrz na stół. Księgi, gęsie pióra, globus. Muzeum odczytuje je jako esej o mądrości starości i jest coś wzruszającego w tym, że dwudziestokilkuletni młody człowiek maluje starców i ich wiedzę z taką uwagą: pomarszczoną skórę, białą brodę, kartki księgi, które łapią słońce.
Rama ma swój własny mały dramat. Kiedy deskę kupowano dla Melbourne z Zapisu Feltona, marszand sprzedał ją w ramie, którą nazwał antyczną ramą siedemnastowieczną, znalezioną w Paryżu. Okazało się, że to późniejsza rama francuska, przycięta z czegoś większego. W 2005 roku muzeum zastąpiło ją tą, którą widzisz teraz: kopią prostej czarnej holenderskiej ramy skrzynkowej z 1618 roku, o dziesięć lat starszej od obrazu, wybraną dlatego, że skrzynkowy kształt prowadzi wzrok do wnętrza pokoju, w którym siedzą obaj mężczyźni. Sam obraz oczyszczono i odrestaurowano w 2017 roku, więc smuga światła jest tak jasna, jak od dawna nie była.
Zanim pójdziesz dalej, znajdź lewy dolny róg. Tam, szarą farbą, są litery R i E, a potem nic, co dałoby się odczytać. To wszystko, co zostało z podpisu dwudziestodwulatka, który jeszcze nie wiedział, że zostanie Rembrandtem.
Przystanek 4 z 5 · Galeria malarstwa europejskiego XIX wieku, poziom 2, NGV International
Odyseusz i syreny
John William Waterhouse · 1891 · Olej na płótnie, 100,6 × 202,0 cm
Na co zwrócić uwagę
- Policz syreny. Jest ich siedem. U Homera są dwie.
- Szpony. Krytycy w 1891 roku nazwali je sępimi szponami i przekonywali, że taki ptak nie mógłby śpiewać.
- Sygnatura i data czarną farbą w prawym dolnym rogu: J. W. Waterhouse, 1891.
- Okrągłe tarcze leżące na pokładzie. Jeden z londyńskich krytyków narzekał, że powinny wisieć na zewnątrz kadłuba, tak jak pokazują je rzymskie przedstawienia.
Transkrypcja (2:20)
Pierwsze, co robi większość ludzi przed tym obrazem, to liczenie. Homer daje Odyseuszowi dwie syreny. Waterhouse daje mu siedem i żadna z nich nie jest kobietą z rybim ogonem. To wielkie brązowe ptaki o twarzach młodych kobiet, krążące wokół masztu, do którego przywiązano Odyseusza, podczas gdy jego załoga wiosłuje z uszami zatkanymi woskiem. Księga dwunasta Odysei: bohater, który chce usłyszeć najgroźniejszą pieśń świata i przeżyć.
Te ptaki są sednem obrazu i to one wywołały skandal. Wiktoriańska publiczność oczekiwała, że syreny będą pięknymi kobietami na skale. Waterhouse sięgnął do greckiej wazy z British Museum, wykonanej w piątym wieku przed naszą erą, na której syreny są właśnie takie: ptasie ciała z kobiecymi głowami. Niektórzy londyńscy krytycy byli zachwyceni. Magazine of Art nazwał obraz zdumiewającym triumfem, karnawałem koloru. „The Times” napisał, że to nie syreny, tylko harpie, drapieżne ptaki o kobiecych twarzach, i że nic na obrazie nie każe wierzyć, że potrafią śpiewać.
Obraz pokazano latem 1891 roku w Akademii Królewskiej w Londynie, a w czerwcu londyński doradca NGV, sir Hubert von Herkomer, kupił go prosto od artysty za tysiąc dwieście funtów. Kiedy pod koniec roku dotarł do Melbourne, rubryka listów od czytelników w „Argusie” stanęła w ogniu. Jeden z korespondentów pisał, że Odyseusz wygląda jak przestępca przywiązany do masztu. Inny upierał się, że sępie szpony wykluczają wszelką szansę na słodkie dźwięki muzyki. Pod tym klasycznym czepialstwem kryła się prawdziwa pretensja: tysiąc dwieście funtów publicznych pieniędzy wydane na zagraniczny obraz, podczas gdy artyści z Melbourne nie mogli niczego sprzedać. Herkomer bronił się w następnym roku: wskazywał na grecką wazę, na dług wobec sztuki japońskiej i na to, że Waterhouse potrafił przemalować jakiś fragment dwadzieścia razy i za każdym razem mieć go skończonym.
Dobrze zrobił, że nie stracił zimnej krwi. Obraz wisi tu od ponad stu trzydziestu lat i jest dziś jednym z najchętniej oglądanych dzieł w budynku. Spójrz na wodę, ciemnoniebieską i zieloną w cieniu klifów, a rozświetloną na dalekim końcu, gdzie zaczyna się otwarte morze, i na ramę, tę samą, w której obraz przyjechał z Akademii Królewskiej w 1891 roku, złoconą na pulment i pozostawioną matową. Potem spójrz w dół, na pokład, gdzie w łodzi leżą okrągłe tarcze załogi. Krytyk „Athenaeum” poświęcił cały akapit zarzutowi, że powinny wisieć na zewnątrz kadłuba. Resztę, przyznał, opowiedziano dobrze.
Przystanek 5 z 5 · Galeria malarstwa europejskiego XIX wieku, poziom 2, NGV International
Zwycięstwo wiary
St George Hare · Około 1890–1891 · Olej na płótnie, 123,3 × 200,0 cm
Na co zwrócić uwagę
- Kajdany i łańcuch przytwierdzone do ściany nad kobietami. Mówią ci, gdzie one są, zanim zrobi to cokolwiek innego.
- Sygnatura HARE w lewym dolnym rogu, przekreślona namalowaną kreską.
- Słoma. To jedyne ciepłe światło w zimnej kamiennej celi.
- Rama, oryginalna, z londyńskiej pracowni braci Chapmanów, staranniej wykonana niż ramy o tym samym kształcie, które w Melbourne robiono do obrazów Fredericka McCubbina.
Transkrypcja (2:21)
Dwie kobiety śpią na słomie w kamiennej celi, jedna blada, druga ciemnoskóra, jedna z nich skuta łańcuchem. Nad nimi na ścianie wiszą kajdany, a po prawej są ciężkie drzwi. Nic więcej. Tytuł mówi ci, jak to czytać: to noc przed rzymską egzekucją, a śpiące to chrześcijańskie męczennice, które rano zostaną rzucone dzikim zwierzętom. Ich wiara, mówi tytuł, już zwyciężyła.
Malarz, Saint George Hare, był Irlandczykiem, urodzonym w Limerick w 1857 roku, i miał upodobanie właśnie do takich tematów: rozebrane kobiety, łańcuchy, miękkie światło i tytuł, który czynił to wszystko przyzwoitym. Pokazał ten obraz w Akademii Królewskiej w Londynie w 1891 roku, potem wysłał go na wystawę światową do Chicago w 1893 roku i na paryski Salon w 1894 roku. Trzymał go u siebie trzynaście lat. W 1903 roku obraz wrócił do Akademii Królewskiej pod nowym tytułem, Miserere Domine, czyli Zmiłuj się, Panie, a w 1904 roku zawisł na wystawie malarzy irlandzkich w Guildhall w Londynie. W następnym roku ktoś podarował go Melbourne. NGV nigdy nie ujawniła nazwiska darczyńcy i po stu dwudziestu latach ta anonimowość stała się częścią obrazu.
Ludzie nigdy nie byli zgodni co do tego, na co patrzą. W 1894 roku amerykańskie czasopismo religijne chwaliło obraz jako poruszające przedstawienie chrześcijańskiej wiary i wytrwałości i opisywało dwie kobiety w siostrzanym uścisku. Sto lat później historyk sztuki Kobena Mercer odczytał ten sam uścisk jako uścisk międzyrasowej pary lesbijek i zestawił obraz z płótnem Les Amies, które namalował Jules Robert Auguste. Obie interpretacje są tu razem z tobą, w tej sali. Hare, który wiedział, co sprzedaje się w Akademii, zapewne celowo zostawił tę dwuznaczność.
Spójrz na lewy dolny róg. Sygnatura brzmi HARE i przechodzi przez nią namalowana kreska. Potem cofnij się o krok i spójrz na ramę, która jest oryginalna i pochodzi od braci Chapmanów z Londynu. Ten profil był popularny przez dwadzieścia lat po obu stronach świata, a ramiarz z Melbourne John Thallon używał tego samego podstawowego kształtu, w grubszym wykonaniu, do obrazów Fredericka McCubbina, które wiszą dziś w drugim budynku NGV, na Federation Square. NGV zauważa jednak, że ta rama przyjechała zbyt późno, by mogła być wzorem dla Thallona. Notka samego muzeum mówi o tym sucho: rama londyńska jest staranniej wykonana niż te z Melbourne.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w NGV.
Pięć obrazów na jednym piętrze jednego budynku, a po drugiej stronie rzeki NGV ma jeszcze drugi gmach. Skieruj aparat na Tiepola dwie ramy dalej, na chiński brąz piętro niżej albo na McCubbina na Federation Square, a Chiaro powie ci, co to jest i jak trafiło do Melbourne, a potem na głos odpowie na każde kolejne pytanie, kiedy wciąż tam stoisz.
Przed wizytą
Dojazd
NGV International, 180 St Kilda Road, Melbourne. Wejście jest na poziomie ulicy, z automatycznymi drzwiami, a z parkingu Arts Centre Melbourne prowadzi na górę winda. Kolekcja australijska mieści się w innym budynku, The Ian Potter Centre: NGV Australia na Federation Square, na rogu Flinders Street i Russell Street; wszystkie pięć przystanków jest przy St Kilda Road.
Tramwaje linii 1, 3, 5, 6, 16, 64, 67 i 72 zatrzymują się na przystanku Arts Precinct, tuż przed wejściem od St Kilda Road. Do stacji Flinders Street jest 500 metrów pieszo, przez Princes Bridge i obok Arts Centre, albo jeden przystanek tramwajem. Taksówki i przewozy na aplikację wysadzają pasażerów przed Arts Centre Melbourne, 110 metrów dalej.
Bilety
- Wstęp na wystawę stałą jest bezpłatny i niczego nie trzeba rezerwować z wyprzedzeniem. Na wystawy czasowe obowiązują osobne bilety.
- Otwarte codziennie od 10.00 do 17.00. Jedyny ogłoszony dzień zamknięcia to Boże Narodzenie, a w ANZAC Day, 25 kwietnia, drzwi otwierają się o 13.00.
- Od 7 września do 13 grudnia 2026 roku część sal w NGV International jest zamknięta. Według danych NGV wszystkie pięć obrazów jest wystawionych, ale jeśli zależy ci na którymś z nich, sprawdź ngv.vic.gov.au albo zapytaj w punkcie informacji.
- Plecaki, duże torby i parasole trzeba przed wejściem do sal zostawić w bezpłatnej szatni. Zdjęcia bez lampy błyskowej można robić w większości sal.
Oficjalny audioprzewodnik
NGV nie pobiera opłat za wstęp na wystawę stałą i regularnie organizuje bezpłatne oprowadzania, na które nie trzeba się zapisywać. Płatna opcja to Best of NGV Experience, godzinne oprowadzanie z przewodnikiem po NGV International w czwartki o 14.30, za 35 dolarów australijskich od osoby, ze słuchawkami, dzięki którym dobrze słychać przewodnika. NGV opisuje też własną aplikację NGV App z audiowycieczkami po każdej galerii i piętrze, nagranymi przez kuratorów, artystów i znane osoby; muzeum nie podaje jej ceny, a link do pobrania prowadzi obecnie na stronę główną NGV, więc poszukaj jej w sklepie z aplikacjami przed wizytą. Ta strona jest bezpłatna, obejmuje pięć dzieł i nie wymaga niczego instalować; resztą zajmie się aplikacja Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po National Gallery of Victoria?
Tak, właśnie ten. Pięć dzieł w NGV International, których posłuchasz w przeglądarce, z transkrypcjami i bez pobierania czegokolwiek. W budynku pałeczkę przejmuje aplikacja Chiaro: zrób zdjęcie dowolnego dzieła, a opowie ci właśnie o nim.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik NGV?
NGV nie podaje ceny swojej aplikacji NGV App, którą opisuje jako audiowycieczki po każdej galerii i piętrze, nagrane przez kuratorów, artystów i znane osoby; link do pobrania prowadzi obecnie na stronę główną NGV. Regularne oprowadzania są bezpłatne i bez zapisów, a płatne Best of NGV Experience, godzinne oprowadzanie ze słuchawkami, kosztuje 35 dolarów australijskich od osoby, w czwartkowe popołudnia.
Gdzie w NGV wisi Uczta Kleopatry?
W NGV International, 180 St Kilda Road, na poziomie 2, w galerii malarstwa europejskiego XVII–XVIII wieku (na tabliczkach 17th to 18th Century European Paintings), niedaleko Przejścia przez Morze Czerwone Poussina. Nie ma jej na Federation Square; tamten budynek mieści kolekcję australijską.
Czy NGV jest zamknięta w poniedziałki?
Nie. NGV International jest otwarta codziennie od 10.00 do 17.00. Jedyny ogłoszony dzień zamknięcia to Boże Narodzenie, 25 grudnia, a w ANZAC Day muzeum otwiera się o 13.00 zamiast o 10.00.
Czy wstęp do NGV jest bezpłatny?
Tak. Wstęp na wystawę stałą NGV w obu budynkach jest bezpłatny i nie wymaga biletu. Na wystawy czasowe obowiązują osobne bilety.
Którego budynku NGV dotyczy ten przewodnik?
NGV International przy St Kilda Road, gdzie są zbiory europejskie, azjatyckie i inne kolekcje międzynarodowe. Strzyżenie baranów, Pionier i reszta kolekcji australijskiej znajdują się w The Ian Potter Centre: NGV Australia, osobnym budynku na Federation Square, po drugiej stronie Princes Bridge. Do obu budynków jest blisko pieszo ze stacji Flinders Street i oba są bezpłatne.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją National Gallery of Victoria.