Μετάβαση στο περιεχόμενο

NGV International · Μελβούρνη · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός της Εθνικής Πινακοθήκης της Βικτώριας,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Ακούστε στο πρόγραμμα περιήγησης και μετά μπείτε χωρίς εισιτήριο: η NGV είναι δύο κτίρια και μια συλλογή με περισσότερα από 76.000 έργα, και το Chiaro σάς αφηγείται όποιο φωτογραφίσετε στη συνέχεια.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώριας.

9:41

Το συμπόσιο της Κλεοπάτρας

Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώριας, Μελβούρνη

0:00 3:02
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Πέντε πίνακες, ένας όροφος, ένα κτίριο. Η διαδρομή αυτή περνά από το NGV International στην St Kilda Road, όχι από την αυστραλιανή συλλογή στο Federation Square, και όλα βρίσκονται στο επίπεδο 2. Ξεκινά από την αίθουσα ευρωπαϊκής ζωγραφικής 17ου–18ου αιώνα με «Το συμπόσιο της Κλεοπάτρας» του Τιέπολο και «Τη διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας» του Πουσέν, περνά από τους «Δύο γέροντες σε αντιπαράθεση» του Ρέμπραντ στην αίθουσα ζωγραφικής 17ου αιώνα και φλαμανδικής ζωγραφικής και τελειώνει στην αίθουσα ευρωπαϊκής ζωγραφικής 19ου αιώνα με τον «Οδυσσέα και τις Σειρήνες» του Γουότερχαουζ και «Τη νίκη της πίστης» του Χερ. Περίπου δεκατρία λεπτά ακρόασης και ίσως δέκα λεπτά περπάτημα, αφού η κυλιόμενη σκάλα σάς ανεβάσει από το ισόγειο.

Οι ονομασίες των αιθουσών, οι χρονολογίες και οι διαστάσεις προέρχονται από τις καταχωρίσεις της NGV στο Collection Online, τα ωράρια και οι τιμές από το ngv.vic.gov.au, και για κάθε στοιχείο υπάρχει και δεύτερη πηγή. Μεταξύ 7 Σεπτεμβρίου και 13 Δεκεμβρίου 2026 η NGV κλείνει ορισμένες αίθουσες στο NGV International, οπότε αν μια λεζάντα στον τοίχο ή ένα προστατευτικό κορδόνι διαφωνεί μαζί μας, δίκιο έχει το κτίριο, και θα θέλαμε να το μάθουμε.

Στάση 1 από 5 · Αίθουσα ευρωπαϊκής ζωγραφικής 17ου–18ου αιώνα, επίπεδο 2, NGV International

Το συμπόσιο της Κλεοπάτρας

Τζαμπατίστα Τιέπολο · 1743–1744 · Λάδι σε μουσαμά, 250,3 × 357,0 εκ.

Προσέξτε

  • Το υψωμένο δεξί χέρι της Κλεοπάτρας. Το μαργαριτάρι είναι ανάμεσα στα δάχτυλά της, πάνω από το ποτήρι, και όλο το στοίχημα κρίνεται στο επόμενο δευτερόλεπτο.
  • Το τραπεζομάντιλο. Είναι το μόνο αληθινό λευκό του πίνακα, και ως τον καθαρισμό του 2003 ένα κιτρινισμένο βερνίκι το είχε ισοπεδώσει μέσα στο φόντο.
  • Το λαγωνικό δίπλα στην καρέκλα του Αντώνιου. Οι ακτινογραφίες δείχνουν ότι ο Τιέπολο δοκίμασε άλλες δύο θέσεις για την ουρά του πριν τη μαζέψει δίπλα στο πίσω πόδι.
  • Η μορφή με την μπλε κάπα αριστερά, ζωγραφισμένη με διάφανο στρώμα μπλε της Πρωσίας πάνω από ουλτραμαρίν: η πιο σκοτεινή γωνία του καμβά.
Κείμενο (3:02)

Τρεισήμισι μέτρα λευκό μάρμαρο, χρυσάφι, μετάξι και ένας γαλάζιος βενετσιάνικος ουρανός, και στη μέση όλων αυτών μια γυναίκα που κρατά ανάμεσα σε δύο δάχτυλα κάτι πολύ μικρό. Αυτή είναι όλη η ιστορία. Η γυναίκα είναι η Κλεοπάτρα, ο άντρας με τον κόκκινο μανδύα και το κράνος είναι ο Μάρκος Αντώνιος, και το μικρό πράγμα είναι ένα μαργαριτάρι.

Η ιστορία προέρχεται από τη Φυσική Ιστορία του Πλίνιου. Η Κλεοπάτρα στοιχημάτισε με τον Αντώνιο ότι μπορούσε να στήσει ένα γεύμα πιο σπάταλο από οτιδήποτε είχε δει ποτέ η Ρώμη. Εκείνος γέλασε με το πρώτο πιάτο, κι εκείνη ζήτησε ένα ποτήρι ξίδι, έβγαλε το ένα από τα δύο μαργαριταρένια σκουλαρίκια της, έριξε μέσα το μαργαριτάρι και το ήπιε. Ο Λεύκιος Πλάγκος, ο κριτής του στοιχήματος, έβαλε το χέρι του πάνω στο δεύτερο μαργαριτάρι πριν εκείνη προλάβει να το ξανακάνει, και ανακήρυξε τον Αντώνιο χαμένο. Το δοκίμιο της ίδιας της Πινακοθήκης για τον πίνακα προσθέτει τη λεπτομέρεια που δεν ανέφερε κανείς στο τραπέζι: κανένα ξίδι δεν διαλύει μαργαριτάρι. Απλώς το κατάπιε, και μάλλον το πήρε πίσω αργότερα.

Ο Τιέπολο τον ζωγράφισε στη Βενετία το 1743 και το 1744, δανειζόμενος τη σκηνοθεσία από τα μεγάλα συμπόσια που είχε ζωγραφίσει ο Βερονέζε δύο αιώνες νωρίτερα, και είναι η πρώτη από τις τρεις εκδοχές που έκανε. Μάλλον τον είχε παραγγείλει ο Τζόζεφ Σμιθ, ο Βρετανός πρόξενος στη Βενετία. Πριν όμως τελειώσει, μπήκε στο εργαστήριο ο κόμης Φραντσέσκο Αλγκαρότι, που αναζητούσε έργα για τον Αύγουστο τον Τρίτο της Σαξονίας, και έπεισε τον Τιέπολο να τον ολοκληρώσει για τη Δρέσδη. Στις πέντε Μαρτίου του 1744 ο ζωγράφος πληρώθηκε τριακόσια τσεκίνια, και ο καμβάς έφυγε για τη Γερμανία.

Και συνέχισε να ταξιδεύει. Είκοσι δύο χρόνια κοντά στη Δρέσδη, τριάντα πέντε σε ιδιωτικά χέρια μετά από μια δημοπρασία στο Άμστερνταμ, και ύστερα εκατόν τριάντα ένα χρόνια στην αυτοκρατορική συλλογή της Ρωσίας στην Αγία Πετρούπολη, όπου για ένα διάστημα ήταν καρφωμένος σε ένα ταβάνι. Το 1932 η σοβιετική κυβέρνηση τον πούλησε, τον αγόρασε ένας Άγγλος έμπορος έργων τέχνης, και το κληροδότημα Φέλτον τον έφερε στη Μελβούρνη, όπου από τότε είναι το κέντρο της συλλογής. Πριν μπαρκάρει, στεκόταν ακουμπισμένος σε έναν τοίχο σε μια παρατημένη αίθουσα εκθέσεων στο Σάουθ Κένσινγκτον, και μια λονδρέζικη εφημερίδα τον είπε βρόμικο και παραμελημένο.

Το 1955 ξαναπήγε με πλοίο στο Λονδίνο για να τον καθαρίσει ο Χόρας Μπάτερι, ο συντηρητής της βρετανικής Βασιλικής Συλλογής, που δούλεψε πάνω του τρεις μήνες σε μια αίθουσα του Μουσείου Βικτώριας και Αλβέρτου. Την επίχρυση κορνίζα που βλέπετε μπροστά σας τη σκάλισε την ίδια χρονιά ο Φρέντερικ Πόλακ, για τριακόσιες πενήντα λίρες. Μια εφημερίδα της Μελβούρνης έγραψε ότι η Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου ενδιαφερόταν να τον ανταλλάξει με έναν μεγάλο Ρέμπραντ κι έναν Τέρνερ. Έμεινε, και από τότε δεν έχει φύγει από την Αυστραλία.

Τώρα κοιτάξτε το τραπεζομάντιλο. Είναι το μόνο καθαρό λευκό σε όλο τον πίνακα, και ο Τιέπολο το χρησιμοποίησε για να τραβήξει το βλέμμα σας κατευθείαν στο ποτήρι. Επί δεκαετίες ένα βερνίκι που κιτρίνιζε το είχε θαμπώσει, ώσπου οι συντηρητές δούλεψαν δώδεκα μήνες πάνω στον καμβά το 2002 και το 2003, όσο αυτό το κτίριο ήταν κλειστό για ανακατασκευή. Οι ακτινογραφίες τους έφεραν στο φως μια μικρή εξομολόγηση: το λαγωνικό δίπλα στην καρέκλα του Αντώνιου είναι αντιγραμμένο από έναν πίνακα του Βερονέζε στη Φλωρεντία, όπου ο σκύλος δεν έχει ουρά, οπότε ο Τιέπολο έπρεπε να επινοήσει μία, και δοκίμασε δύο θέσεις πριν καταλήξει στην ουρά που βλέπετε, μαζεμένη δίπλα στο πίσω πόδι του σκύλου.

Στάση 2 από 5 · Αίθουσα ευρωπαϊκής ζωγραφικής 17ου–18ου αιώνα, επίπεδο 2, NGV International

Η διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας

Νικολά Πουσέν · 1632–1634 · Λάδι σε μουσαμά, 155,6 × 215,3 εκ.

Προσέξτε

  • Ο Μωυσής τέρμα δεξιά, με το χέρι υψωμένο. Η θάλασσα μόλις έκλεισε πίσω του· το δράμα έχει ήδη τελειώσει.
  • Ο άντρας που σκύβει στο πρώτο πλάνο για να τραβήξει μια ασπίδα από το νερό. Το κεντρικό κόσμημα της κορνίζας είναι ευθυγραμμισμένο ακριβώς μαζί του.
  • Η κορνίζα. Συμπαγής βελανιδιά κάτω από έξι στρώσεις γύψινης προετοιμασίας και φύλλα χρυσού, με διασταυρούμενες γραμμές και στικτά μοτίβα χαραγμένα στον γύψο, και ζυγίζει πάνω από 140 κιλά.
  • Ο ουρανός. Τμήματά του αποκαταστάθηκαν το 2011 με βάση ένα αντίγραφο που ξαναβρέθηκε, αφού παλαιότεροι καθαρισμοί τα είχαν σβήσει.
Κείμενο (2:38)

Οι περισσότεροι ζωγράφοι αυτής της ιστορίας δείχνουν το τείχος του νερού. Ο Πουσέν δείχνει τη στιγμή που ακολουθεί. Η θάλασσα έχει ήδη κλείσει πάνω από τον αιγυπτιακό στρατό, και αυτό που βλέπετε είναι ένα πλήθος σε μια παραλία που συνειδητοποιεί ότι είναι ζωντανό: μαζεύουν πανοπλίες από τα ρηχά, σηκώνουν ψηλά τα παιδιά τους, γυρίζουν προς τη μοναδική μορφή τέρμα δεξιά, που έχει ακόμη το χέρι υψωμένο. Αυτός είναι ο Μωυσής. Όλοι οι άλλοι είναι απασχολημένοι με το να είναι άνθρωποι.

Ο Νικολά Πουσέν ήταν Γάλλος που δούλευε στη Ρώμη, και ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα στις αρχές της δεκαετίας του 1630 για έναν συλλέκτη στο Τορίνο, τον Αμεντέο νταλ Πότσο, ως μέρος ενός ζεύγους. Το ταίρι του, Η λατρεία του χρυσού μόσχου, κρέμεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Οι δύο πίνακες έμειναν μαζί για περισσότερα από τριακόσια χρόνια, σε ένα αρχοντικό του Παρισιού και ύστερα στο κάστρο Λόνγκφορντ στην Αγγλία, όπου τους κράτησαν οι κόμητες του Ράντνορ ως το 1945. Το Λονδίνο αγόρασε τον Χρυσό μόσχο. Τρία χρόνια αργότερα η Μελβούρνη αγόρασε αυτόν εδώ μέσω του κληροδοτήματος Φέλτον, με σύμβουλο τον Κένεθ Κλαρκ, και από τότε οι δύο πίνακες βρίσκονται στις αντίθετες άκρες του κόσμου.

Πριν κοιτάξετε πιο προσεκτικά τον πίνακα, κοιτάξτε την κορνίζα, γιατί η Πινακοθήκη τη θεωρεί αυτόνομο έργο τέχνης. Φτιάχτηκε στο Παρίσι γύρω στο 1710 για τον τότε ιδιοκτήτη, κάποιον Μπρετονβιλιέ, ως η μία από δύο όμοιες κορνίζες· η άλλη περιβάλλει ακόμη τον πίνακα του Λονδίνου. Είναι από συμπαγή βελανιδιά κάτω από έξι στρώσεις γύψινης προετοιμασίας, επιχρυσωμένη και ύστερα δουλεμένη με διασταυρούμενες γραμμές και στικτά μοτίβα, ώστε ο γύψος να μοιάζει με σκαλιστό χρυσάφι. Ζυγίζει πάνω από εκατόν σαράντα κιλά. Τα κεντρικά της κοσμήματα σχεδιάστηκαν ώστε να ευθυγραμμίζονται με τον πίνακα: ο σκυμμένος άντρας που τραβά την ασπίδα από το νερό βρίσκεται ακριβώς στον κεντρικό κατακόρυφο άξονα της κορνίζας. Επί χρόνια η Πινακοθήκη την κρατούσε στην αποθήκη και κρεμούσε τον καμβά σε μια απλή κορνίζα, γιατί αυτή εδώ ανταγωνίζεται τον πίνακα. Κρίνετε μόνοι σας.

Το 2010 ο πίνακας κατέβηκε από τον τοίχο και έμεινε κάτω πολύ περισσότερο απ’ ό,τι είχε σχεδιαστεί. Ο συντηρητής Καρλ Βίλις διαπίστωσε ότι το πάνω μισό είχε καθαριστεί υπερβολικά στο παρελθόν και είχε χάσει λεπτομέρειες, κυρίως στον ουρανό. Τότε βοήθησε η τύχη: ένα αντίγραφο ζωγραφισμένο περίπου πενήντα χρόνια μετά το πρωτότυπο, χαμένο για γενιές, είχε ξαναεμφανιστεί το 2009, και έδειχνε πώς ήταν κάποτε ο ουρανός του Πουσέν. Ο Βίλις το χρησιμοποίησε ως οδηγό για να επαναφέρει ό,τι έλειπε. Η Πινακοθήκη δημοσίευσε όλη τη διαδικασία σε ένα διαδικτυακό ημερολόγιο, και στις τρεις Μαΐου του 2012, ύστερα από σχεδόν δύο χρόνια μακριά από τον τοίχο, ο πίνακας ξανακρεμάστηκε, με τον ουρανό του να έχει πάρει ξανά κάτι σαν το χρώμα που του είχε δώσει ο Πουσέν.

Στάση 3 από 5 · Αίθουσα ζωγραφικής 17ου αιώνα και φλαμανδικής ζωγραφικής, επίπεδο 2, NGV International

Δύο γέροντες σε αντιπαράθεση

Ρέμπραντ Χάρμενσζον φαν Ράιν · 1628 · Λάδι σε ξύλο, 72,4 × 59,7 εκ.

Προσέξτε

  • Το φως. Μία δέσμη φωτός από δεξιά πέφτει στον άντρα με τα άσπρα γένια και στο ανοιχτό βιβλίο, και όλα τα άλλα αφήνονται να χαθούν.
  • Τα βιβλία, οι πένες και η υδρόγειος στο τραπέζι: τα έπιπλα της γνώσης, που δίνουν στους λόγιους το νόημά τους.
  • Η μαύρη κορνίζα-κουτί. Αντίγραφο του 2005 μιας ολλανδικής κορνίζας του 1618, που επιλέχθηκε επειδή το σχήμα κουτιού σάς τραβά μέσα στο δωμάτιο.
  • Τα γκρίζα γράμματα RE κάτω αριστερά. Η υπόλοιπη υπογραφή έχει χαθεί.
Κείμενο (2:16)

Δύο άντρες, ένα βιβλίο και μία μοναδική δέσμη ηλιακού φωτός. Ο γέρος με τα λευκά έχει γυρίσει για να υποστηρίξει κάτι, ο άντρας με τα κόκκινα έχει το δάχτυλό του πάνω στη σελίδα, και το φως από δεξιά ξεχωρίζει ένα πρόσωπο, μια γενειάδα κι ένα ανοιχτό βιβλίο, ενώ το υπόλοιπο δωμάτιο βυθίζεται σε καφετιά σκιά. Έτσι ζωγράφιζε ο Ρέμπραντ στα είκοσι δύο του, στη γενέτειρά του, το Λέιντεν, τρία χρόνια πριν μετακομίσει στο Άμστερνταμ και γίνει διάσημος. Η συνήθεια να φωτίζει ένα πράγμα και να κρύβει όλα τα άλλα τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή.

Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα ποιοι είναι οι δύο άντρες. Μπορεί να είναι φιλόσοφοι, ίσως ο Ιπποκράτης και ο Δημόκριτος. Το 1969 ο ερευνητής Κρίστιαν Τίμπελ υποστήριξε ότι είναι οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος, και το Ερευνητικό Πρόγραμμα Ρέμπραντ δέχεται αυτή την ερμηνεία. Η παλαιότερη καταγραφή που έχουμε, όμως, είναι πιο ξερή. Το 1641 ο πίνακας εμφανίζεται στη διαθήκη του φίλου του Ρέμπραντ, Ζακ ντε Χέιν του Τρίτου, όπου περιγράφεται απλώς ως δύο γεροντάκια που κάθονται και διαφωνούν. Αυτόν τον τίτλο κράτησε η Πινακοθήκη, και δύσκολα θα βρει κανείς καλύτερο.

Κοιτάξτε το τραπέζι. Βιβλία, πένες από φτερό, μια υδρόγειος. Η Πινακοθήκη τα διαβάζει σαν δοκίμιο για τη σοφία των γηρατειών, και έχει κάτι συγκινητικό το ότι ένας νέος στις αρχές των είκοσι ζωγραφίζει τους γέρους και τη γνώση τους με τόση προσοχή: το ρυτιδιασμένο δέρμα, τη λευκή γενειάδα, τις σελίδες του βιβλίου που πιάνουν τον ήλιο.

Η κορνίζα έχει το δικό της μικρό δράμα. Όταν ο πίνακας αγοράστηκε για τη Μελβούρνη μέσω του κληροδοτήματος Φέλτον, ο έμπορος τον πούλησε μαζί με αυτό που αποκαλούσε αντίκα κορνίζα του δέκατου έβδομου αιώνα, την οποία είχε βρει στο Παρίσι. Αποδείχτηκε ότι ήταν μεταγενέστερη γαλλική κορνίζα, κομμένη από κάτι μεγαλύτερο. Το 2005 η Πινακοθήκη την αντικατέστησε με αυτήν που βλέπετε τώρα: αντίγραφο μιας λιτής μαύρης ολλανδικής κορνίζας-κουτιού του 1618, δέκα χρόνια παλαιότερης από τον πίνακα, που επιλέχθηκε επειδή το σχήμα κουτιού οδηγεί το βλέμμα σας μέσα στο δωμάτιο όπου κάθονται οι δύο άντρες. Ο ίδιος ο πίνακας καθαρίστηκε και αποκαταστάθηκε το 2017, έτσι η δέσμη του φωτός είναι τόσο φωτεινή όσο δεν ήταν εδώ και πολύ καιρό.

Πριν προχωρήσετε, βρείτε την κάτω αριστερή γωνία. Εκεί, με γκρίζα μπογιά, υπάρχουν τα γράμματα R και E, και μετά τίποτα που να διαβάζεται. Είναι ό,τι έχει απομείνει από την υπογραφή ενός εικοσιδυάχρονου που δεν ήξερε ακόμη ότι θα γινόταν ο Ρέμπραντ.

Στάση 4 από 5 · Αίθουσα ευρωπαϊκής ζωγραφικής 19ου αιώνα, επίπεδο 2, NGV International

Ο Οδυσσέας και οι Σειρήνες

Τζον Ουίλιαμ Γουότερχαουζ · 1891 · Λάδι σε μουσαμά, 100,6 × 202,0 εκ.

Προσέξτε

  • Μετρήστε τις Σειρήνες. Είναι επτά. Ο Όμηρος έχει δύο.
  • Τα νύχια. Οι κριτικοί του 1891 τα είπαν νύχια γύπα και υποστήριξαν ότι τέτοιο πουλί δεν θα μπορούσε να τραγουδήσει.
  • Η υπογραφή και η χρονολογία με μαύρη μπογιά κάτω δεξιά: J. W. Waterhouse, 1891.
  • Οι στρογγυλές ασπίδες πεσμένες στο κατάστρωμα. Ένας Λονδρέζος κριτικός παραπονέθηκε ότι έπρεπε να κρέμονται έξω από το κύτος, όπως τις δείχνουν οι ρωμαϊκές παραστάσεις.
Κείμενο (2:30)

Το πρώτο που κάνουν οι περισσότεροι μπροστά σε αυτόν τον πίνακα είναι να μετρήσουν. Ο Όμηρος δίνει στον Οδυσσέα δύο Σειρήνες. Ο Γουότερχαουζ του δίνει επτά, και καμία τους δεν είναι γοργόνα. Είναι μεγάλα καφετιά πουλιά με πρόσωπα νεαρών γυναικών, που κάνουν κύκλους γύρω από το κατάρτι όπου είναι δεμένος ο Οδυσσέας, ενώ το πλήρωμά του κωπηλατεί με τα αυτιά βουλωμένα με κερί. Η δωδέκατη ραψωδία της Οδύσσειας: ο ήρωας που θέλει να ακούσει το πιο θανατηφόρο τραγούδι του κόσμου και να επιζήσει.

Τα πουλιά είναι το ζητούμενο, και αυτά ήταν το σκάνδαλο. Το βικτωριανό κοινό περίμενε οι Σειρήνες να είναι όμορφες γυναίκες πάνω σε έναν βράχο. Ο Γουότερχαουζ γύρισε σε ένα ελληνικό αγγείο του Βρετανικού Μουσείου, του πέμπτου αιώνα προ Χριστού, όπου οι Σειρήνες είναι ακριβώς αυτό: σώματα πουλιών με κεφάλια γυναικών. Κάποιοι Λονδρέζοι κριτικοί ενθουσιάστηκαν. Το περιοδικό Μάγκαζιν οφ Αρτ χαρακτήρισε τον πίνακα έναν πραγματικά εκπληκτικό θρίαμβο, ένα καρναβάλι χρωμάτων. Οι Τάιμς έγραψαν ότι δεν ήταν Σειρήνες αλλά Άρπυιες, αρπακτικά πουλιά με πρόσωπα γυναικών, και ότι τίποτα στον πίνακα δεν έπειθε τον θεατή πως μπορούσαν να τραγουδήσουν.

Ο πίνακας εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου το καλοκαίρι του 1891, και τον Ιούνιο ο σύμβουλος της Πινακοθήκης στο Λονδίνο, ο σερ Χιούμπερτ φον Χέρκομερ, τον αγόρασε απευθείας από τον καλλιτέχνη για χίλιες διακόσιες λίρες. Όταν έφτασε στη Μελβούρνη στο τέλος της χρονιάς, η στήλη με τις επιστολές των αναγνωστών της εφημερίδας Άργκους πήρε φωτιά. Ένας αναγνώστης έγραψε ότι ο Οδυσσέας έμοιαζε με κακούργο δεμένο σε κατάρτι. Ένας άλλος επέμενε ότι νύχια γύπα απέκλειαν κάθε πιθανότητα για γλυκές μελωδίες. Κάτω από τις κλασικιστικές ψιλολογίες βρισκόταν το πραγματικό παράπονο: χίλιες διακόσιες λίρες δημόσιου χρήματος για έναν ξένο πίνακα, την ώρα που οι καλλιτέχνες της ίδιας της Μελβούρνης δεν πουλούσαν τίποτα. Ο Χέρκομερ υπερασπίστηκε τον εαυτό του την επόμενη χρονιά, επικαλούμενος το ελληνικό αγγείο, το χρέος του έργου στην ιαπωνική τέχνη και το ότι ο Γουότερχαουζ μπορούσε να ξαναζωγραφίσει ένα κομμάτι είκοσι φορές και να το έχει ολοκληρωμένο κάθε φορά.

Καλά έκανε που δεν λύγισε. Ο πίνακας κρέμεται εδώ πάνω από εκατόν τριάντα χρόνια και είναι σήμερα από τα έργα που κοιτάζονται περισσότερο στο κτίριο. Κοιτάξτε το νερό, σκούρο μπλε και πράσινο στη σκιά των γκρεμών και φωτισμένο στην άκρη, εκεί που αρχίζει το ανοιχτό πέλαγος, και την κορνίζα, που είναι εκείνη με την οποία ήρθε από τη Βασιλική Ακαδημία το 1891, επιχρυσωμένη με υδατική επιχρύσωση και αφημένη ματ. Ύστερα κοιτάξτε κάτω, στο κατάστρωμα, όπου οι στρογγυλές ασπίδες του πληρώματος είναι ακουμπισμένες μέσα στο καράβι. Ένας κριτικός του Αθινίουμ αφιέρωσε μια ολόκληρη παράγραφο για να διαμαρτυρηθεί ότι έπρεπε να κρέμονται έξω από το κύτος. Τα υπόλοιπα, παραδέχτηκε, ήταν καλά ειπωμένα.

Στάση 5 από 5 · Αίθουσα ευρωπαϊκής ζωγραφικής 19ου αιώνα, επίπεδο 2, NGV International

Η νίκη της πίστης

Σεντ Τζορτζ Χερ · Περίπου 1890–1891 · Λάδι σε μουσαμά, 123,3 × 200,0 εκ.

Προσέξτε

  • Ο σιδερένιος κρίκος και η αλυσίδα στερεωμένοι στον τοίχο πάνω από τις γυναίκες. Σας λένε πού βρίσκονται πριν από οτιδήποτε άλλο.
  • Η υπογραφή HARE κάτω αριστερά, με μια ζωγραφισμένη γραμμή που τη διασχίζει.
  • Το άχυρο. Είναι το μόνο ζεστό φως σε ένα κρύο πέτρινο κελί.
  • Η κορνίζα, η αυθεντική, έργο των αδελφών Τσάπμαν του Λονδίνου, πιο λεπτοδουλεμένη από τις κορνίζες ίδιου σχήματος που φτιάχτηκαν στη Μελβούρνη για τους πίνακες του Φρέντερικ ΜακΚάμπιν.
Κείμενο (2:30)

Δύο γυναίκες κοιμούνται πάνω σε άχυρο σε ένα πέτρινο κελί, η μία χλωμή, η άλλη μελαχρινή, και η μία από τις δύο αλυσοδεμένη. Ένας σιδερένιος κρίκος κρέμεται από τον τοίχο πάνω τους, και δεξιά υπάρχει μια βαριά πόρτα. Τίποτε άλλο. Ο τίτλος σάς λέει πώς να το διαβάσετε: είναι η νύχτα πριν από μια ρωμαϊκή εκτέλεση, και οι κοιμισμένες είναι χριστιανές μάρτυρες που το πρωί θα ριχτούν στα θηρία. Η πίστη τους, λέει ο τίτλος, έχει ήδη νικήσει.

Ο ζωγράφος, ο Σεντ Τζορτζ Χερ, ήταν Ιρλανδός, γεννημένος στο Λίμερικ το 1857, και είχε αδυναμία ακριβώς σε τέτοια θέματα: ξεντυμένες γυναίκες, αλυσίδες, απαλό φως και έναν τίτλο που τα έκανε όλα ευυπόληπτα. Παρουσίασε αυτόν τον πίνακα στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου το 1891, ύστερα τον έστειλε στην Παγκόσμια Έκθεση του Σικάγου το 1893 και στο Σαλόν του Παρισιού το 1894. Τον κράτησε δεκατρία χρόνια. Το 1903 ξαναπήγε στη Βασιλική Ακαδημία με νέο τίτλο, Miserere Domine, δηλαδή Κύριε ελέησον, και το 1904 κρεμάστηκε σε μια έκθεση Ιρλανδών ζωγράφων στο Γκίλντχολ του Λονδίνου. Την επόμενη χρονιά κάποιος τον δώρισε στη Μελβούρνη. Η Πινακοθήκη δεν έχει αποκαλύψει ποτέ το όνομα του δωρητή, και μετά από εκατόν είκοσι χρόνια αυτή η ανωνυμία έχει γίνει μέρος του πίνακα.

Οι άνθρωποι δεν συμφώνησαν ποτέ για το τι βλέπουν. Το 1894 ένα αμερικανικό θρησκευτικό περιοδικό τον επαίνεσε ως εντυπωσιακή απεικόνιση της χριστιανικής πίστης και της σταθερότητας, και περιέγραψε τις δύο γυναίκες σε ένα αδελφικό αγκάλιασμα. Έναν αιώνα αργότερα ο ιστορικός τέχνης Κομπένα Μέρσερ διάβασε το ίδιο αγκάλιασμα ως αγκάλιασμα ενός διαφυλετικού ζευγαριού λεσβιών και έβαλε τον πίνακα δίπλα στο έργο Les Amies, δηλαδή Οι φίλες, του Ζιλ Ρομπέρ Ογκίστ. Και οι δύο αναγνώσεις είναι μαζί σας μέσα στην αίθουσα. Ο Χερ, που ήξερε τι πουλούσε στην Ακαδημία, μάλλον ήθελε αυτή την αμφισημία.

Κοιτάξτε την κάτω αριστερή γωνία. Η υπογραφή γράφει HARE, και μια ζωγραφισμένη γραμμή περνά ακριβώς από πάνω της. Μετά κάντε ένα βήμα πίσω και κοιτάξτε την κορνίζα, που είναι η αυθεντική, φτιαγμένη από τους αδελφούς Τσάπμαν στο Λονδίνο. Το προφίλ της ήταν δημοφιλές για είκοσι χρόνια και στις δύο άκρες του κόσμου, και ο κορνιζοποιός της Μελβούρνης Τζον Τάλον χρησιμοποίησε την ίδια βασική μορφή, πιο χοντροκομμένα, για τους πίνακες του Φρέντερικ ΜακΚάμπιν, που κρέμονται σήμερα στο άλλο κτίριο της Πινακοθήκης, στην πλατεία Φεντερέισον. Η Πινακοθήκη πάντως σημειώνει ότι αυτή η κορνίζα έφτασε πολύ αργά για να χρησιμεύσει ως πρότυπο στον Τάλον. Το σημείωμα της ίδιας της Πινακοθήκης είναι στεγνό: η λονδρέζικη κορνίζα είναι πιο προσεγμένη από τις μελβουρνέζικες.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε μέσα στην NGV.

Πέντε πίνακες σε έναν όροφο ενός κτιρίου, και η NGV έχει κι ένα δεύτερο κτίριο στην απέναντι όχθη του ποταμού. Σηκώστε την κάμερα σε έναν Τιέπολο δύο κορνίζες πιο πέρα, σε ένα κινεζικό μπρούντζινο έργο στον κάτω όροφο, σε έναν ΜακΚάμπιν στο Federation Square, και το Chiaro σάς λέει τι είναι και πώς έφτασε στη Μελβούρνη, και μετά απαντά φωναχτά σε ό,τι το ρωτήσετε, εκεί που στέκεστε.

Ήπιε στ’ αλήθεια το μαργαριτάρι;Γιατί οι Σειρήνες είναι πουλιά;Ποιος δώρισε ανώνυμα αυτόν τον πίνακα;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

NGV International, 180 St Kilda Road, Melbourne. Η είσοδος είναι στο επίπεδο του δρόμου, με αυτόματη πόρτα, και από τον χώρο στάθμευσης του Arts Centre Melbourne ανεβαίνει ανελκυστήρας. Η αυστραλιανή συλλογή βρίσκεται σε άλλο κτίριο, το The Ian Potter Centre: NGV Australia στο Federation Square, στη γωνία των οδών Flinders και Russell· αυτές οι πέντε στάσεις είναι όλες στην St Kilda Road.

Τα τραμ των γραμμών 1, 3, 5, 6, 16, 64, 67 και 72 σταματούν στη στάση Arts Precinct, ακριβώς έξω από την είσοδο στην St Kilda Road. Ο σταθμός Flinders Street απέχει 500 μέτρα με τα πόδια, μέσω της γέφυρας Princes Bridge και δίπλα από το Arts Centre, ή μία στάση με το τραμ. Τα ταξί και τα οχήματα μεταφοράς μέσω εφαρμογής αφήνουν επιβάτες έξω από το Arts Centre Melbourne, 110 μέτρα μακριά.

02

Εισιτήρια

  • Η είσοδος στη συλλογή είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται καμία κράτηση από πριν. Οι περιοδικές εκθέσεις έχουν χωριστό εισιτήριο.
  • Ανοιχτά καθημερινά 10:00–17:00. Η μόνη ανακοινωμένη μέρα που μένει κλειστή είναι τα Χριστούγεννα, και την Ημέρα ANZAC, στις 25 Απριλίου, οι πόρτες ανοίγουν στις 13:00.
  • Ορισμένες αίθουσες του NGV International είναι κλειστές από τις 7 Σεπτεμβρίου έως τις 13 Δεκεμβρίου 2026. Οι καταχωρίσεις της NGV δίνουν και τους πέντε αυτούς πίνακες ως εκτεθειμένους, αλλά αν σας ενδιαφέρει κάποιος συγκεκριμένα, ελέγξτε το ngv.vic.gov.au ή ρωτήστε στο γραφείο πληροφοριών.
  • Τα σακίδια, οι μεγάλες τσάντες και οι ομπρέλες αφήνονται στη δωρεάν γκαρνταρόμπα πριν μπείτε στις αίθουσες. Οι φωτογραφίες χωρίς φλας επιτρέπονται στις περισσότερες αίθουσες.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Η NGV δεν χρεώνει τίποτα για τη συλλογή της και οργανώνει τακτικά δωρεάν ξεναγήσεις για το κοινό, χωρίς κράτηση. Η επί πληρωμή επιλογή της είναι το Best of NGV Experience, μια ωριαία ξενάγηση με ξεναγό στο NGV International τις Πέμπτες στις 14:30, με 35 αυστραλιανά δολάρια το άτομο, και με ακουστικά για να ακούτε καθαρά τον ξεναγό. Η NGV έχει επίσης περιγράψει τη δική της εφαρμογή NGV App, με ηχητικές περιηγήσεις σε κάθε αίθουσα και όροφο που αφηγούνται επιμελητές, καλλιτέχνες και δημόσια πρόσωπα· η Πινακοθήκη δεν δημοσιεύει τιμή γι’ αυτήν, και ο σύνδεσμος λήψης οδηγεί προς το παρόν στην αρχική σελίδα της NGV, οπότε αναζητήστε την στο κατάστημα εφαρμογών σας πριν φτάσετε. Αυτή η σελίδα είναι δωρεάν, καλύπτει πέντε έργα και δεν χρειάζεται εγκατάσταση· η εφαρμογή Chiaro καλύπτει τα υπόλοιπα.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώριας;

Αυτός εδώ. Πέντε έργα στο NGV International που ακούτε στο πρόγραμμα περιήγησης, με τα κείμενά τους, χωρίς να κατεβάσετε τίποτα. Μέσα στο κτίριο αναλαμβάνει η εφαρμογή Chiaro: φωτογραφίστε όποιο έργο θέλετε και θα σας μιλήσει γι’ αυτό.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της NGV;

Η NGV δεν δημοσιεύει τιμή για την εφαρμογή NGV App, την οποία περιγράφει ως ηχητικές περιηγήσεις σε κάθε αίθουσα και όροφο με αφηγητές επιμελητές, καλλιτέχνες και δημόσια πρόσωπα· ο σύνδεσμος λήψης οδηγεί προς το παρόν στην αρχική σελίδα της NGV. Οι τακτικές ξεναγήσεις για το κοινό είναι δωρεάν και χωρίς κράτηση, και το επί πληρωμή Best of NGV Experience, μια ωριαία ξενάγηση με ακουστικά, κοστίζει 35 αυστραλιανά δολάρια το άτομο, τα απογεύματα της Πέμπτης.

Πού βρίσκεται Το συμπόσιο της Κλεοπάτρας στην NGV;

Στο NGV International, 180 St Kilda Road, στο επίπεδο 2, στην αίθουσα ευρωπαϊκής ζωγραφικής 17ου–18ου αιώνα, κοντά στη Διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας του Πουσέν. Δεν είναι στο Federation Square· εκείνο το κτίριο στεγάζει την αυστραλιανή συλλογή.

Είναι κλειστή η NGV τις Δευτέρες;

Όχι. Το NGV International είναι ανοιχτό κάθε μέρα 10:00–17:00. Η μόνη ανακοινωμένη μέρα που μένει κλειστό είναι τα Χριστούγεννα, στις 25 Δεκεμβρίου, και την Ημέρα ANZAC ανοίγει στις 13:00 αντί για τις 10:00.

Είναι δωρεάν η NGV;

Ναι. Η είσοδος στη Συλλογή της NGV και στα δύο κτίρια είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται εισιτήριο. Οι περιοδικές εκθέσεις έχουν χωριστό εισιτήριο.

Για ποιο κτίριο της NGV είναι αυτός ο ξεναγός;

Για το NGV International στην St Kilda Road, που στεγάζει την ευρωπαϊκή, την ασιατική και τις άλλες διεθνείς συλλογές. Το Κούρεμα των κριαριών, Ο σκαπανέας και η υπόλοιπη αυστραλιανή συλλογή βρίσκονται στο The Ian Potter Centre: NGV Australia, ένα χωριστό κτίριο στο Federation Square, στην άλλη πλευρά της Princes Bridge· και τα δύο απέχουν λίγα λεπτά με τα πόδια από τον σταθμό Flinders Street, και τα δύο είναι δωρεάν.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Εθνική Πινακοθήκη της Βικτώριας.