Cluny Müzesi · Paris · Bağımsız rehber
Cluny Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Bir Roma hamamından altı duvar halısına uzanan beş kayıt, hepsi bu sekmede çalıyor. Sergide 2.300 kadar eser var ve Chiaro, tek bir fotoğraftan yola çıkarak her birini size anlatabilir.
Chiaro tarafından hazırlandı. Cluny Müzesi ile bağlantılı değildir.
Gemiciler Sütunu
Cluny Müzesi, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Cluny Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
İki kat, bin beş yüz yıl ve beş durak: Cluny Müzesi sesli rehberi bunlardan oluşuyor. Roma hamamının soğuk salonunda, Salon 1'de Gemiciler Sütunu'yla başlıyorsunuz; Yahuda kralları ve Notre-Dame'dan gelen Âdem için Salon 5'e geçiyor, ardından Colmar Hazinesi için 1. kattaki Salon 12'ye çıkıyorsunuz. Son durak, müzenin kendi rotasındaki son salonlardan biri olan Salon 20'deki Hanımefendi ve Tek Boynuzlu At. Beşinin toplam dinleme süresi on bir dakika kadar. Duraklar arasındaki yürüyüş on dakikayı bulmuyor; durup bakmaya da zaman ayırırsanız beş durak yaklaşık bir saatinizi alır.
Her durak iki kaynakla karşılaştırıldı: her eserin hangi salonda olduğunu belirten müzenin çevrimiçi koleksiyon veritabanı ve dışarıdan bir kaynak, Wikidata ya da Wikipedia. Bir halı ya da bir yüzük kısa süre içinde ödünç verilmek üzere yola çıkabilir; bu yüzden son sözü salondaki etiket söyler. Geride kaldıysak bize yazın.
Durak 1 / 5 · Zemin kat, Salon 1 (frigidarium, hamamın soğukluğu)
Gemiciler Sütunu
Lutetia gemicileri loncası (nautae Parisiaci) · MS 14–37 · Kireçtaşı, dört oymalı blok; Jüpiter bloğu 109 × 79 × 79 cm
Şunlara dikkat edin
- En üst bloktaki Cernunnos: geyik boynuzlu sakallı bir baş, her boynuzdan sarkan bir Galya boyun halkası ve üstüne kazınmış adının harfleri. Antik dünyanın başka hiçbir yerinde bu ad tartışmasız biçimde yazılı değil.
- Adak bloğunda kalkan ve mızraklarıyla yürüyen gemicilerin kendileri. Silah taşıma hakkı bir Roma ayrıcalığıydı ve loncanın ne kadar önemsendiğinin bir ölçüsüydü.
- Salonun duvarları: düz tuğla sıraları arasında küçük kireçtaşı bloklardan kuşaklar, yani Romalıların yapı reçetesi; üstte de on dört metreyi aşan bir tonoz.
- Frigidarium'un kuzey duvarında hâlâ yerinde duran iki oymalı taş konsol. Wikipedia bunları gemi pruvası biçiminde diye tanımlıyor.
Konuşma metni (2:31)
Taşlara bakmadan önce başınızı kaldırın. Tepenizdeki tonoz on dört metreden yüksek ve Romalılar onu birinci yüzyılın sonu ile ikinci yüzyılın başında inşa etti. Burası frigidarium'du, yani hamamın soğukluğu: o zamanlar Lutetia adını taşıyan Roma dönemi Paris'inin en büyük umumi hamamının soğuk salonu. İnsanlar buraya yıkanmaya, spor yapmaya, saçlarını kestirmeye ve sohbet etmeye gelirdi; soğuk havuz hâlâ bu salonda duruyor. O hamamın tam yüksekliğini koruyan tek bölümü burası ve müze de onun çevresinde büyüdü.
Şimdi dört oymalı bloğa gelelim. Bunlar salondan daha eski. Bu, Gemiciler Sütunu: 14 ile 37 yılları arasında, imparator Tiberius döneminde yapılmış ve Paris'in en eski anıtı. Gemiciler, Seine üzerinde çalışan gemi sahipleri ile tüccarların loncasıydı, Latince adıyla nautae Parisiaci. Latince yazıtları, bu anıtı En İyi ve En Büyük Jüpiter'e ve imparatora adayarak herkesin gözü önünde diktiklerini söylüyor.
Bu, sadık bir Roma adağı gibi geliyor kulağa, ve öyle de. Ama taşa başka kimlerin girdiğine bir bakın. Jüpiter, Vulkan ve Mars'ın yanında, Romalıların yanlarında getirmediği tanrılar duruyor. Elindeki baltayla bir ağaca vuran Esus. Sırtına üç turna konmuş bir boğa; üzerinde Tarvos Trigaranus yazıyor. En üst blokta da sakallı bir baş: başında geyik boynuzları var ve her boynuzdan, Galyalıların taktığı türden bir boyun halkası sarkıyor. Başının üstündeki harfler Cernunnos adını oluşturuyor. Bu sütun, o tanrının adının hiçbir tartışmaya yer bırakmadan günümüze ulaştığı tek yer.
Başka bir yüzde gemicilerin kendileri kalkan ve mızraklarıyla yürüyor. Silah taşımak, Romalıların tanıdığı bir ayrıcalıktı ve bu loncanın ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Paris'te adını bildiğimiz ilk topluluk bu.
Sütun ayakta kalmadı. Üçüncü yüzyılda blokları sökülüp Île de la Cité'deki surları desteklemek için kullanıldı; on sekizinci yüzyılın başlarında Notre-Dame'ın altında kazı yapan işçiler onları bulana kadar orada kaldılar. Hepsi geri gelmedi: dört katın üçünden yalnızca üst yarı kalmış. Bütün hâlindeyken yaklaşık beş metre yirmi santim yüksekliğinde olmalıydı ve blokların hangi sırayla üst üste konduğunu kimse kesin olarak bilmiyor. Altmış dört olası diziliş var.
Taşların bugün açık renkli görünmesinin sebebi, restoratörlerin 2001'de üç yüzyıllık kara kiri temizlemesi. Çevrenizdeki duvarlar da 2009'da kendi restorasyonlarından geçti ve sıvanın bir zamanlar pembe olduğu, üzerinde de yoğun bir mavinin minicik izleri bulunduğu ortaya çıktı. O renkleri ve suyla dolu soğuk havuzu gözünüzün önüne getirin: bu salon işte buydu.
Durak 2 / 5 · Zemin kat, Salon 5 (Notre-Dame de Paris heykelleri)
Yahuda Krallarının Başları
Notre-Dame de Paris heykeltıraşları · 13. yüzyılın ilk yarısı · Boya izleri taşıyan taş; Cl. 22988 numaralı baş 71 cm yüksekliğinde
Şunlara dikkat edin
- Yüzlerdeki renk izleri. Başlar incelikle boyanmıştı ve birkaçında boyadan kalanları hâlâ seçebilirsiniz.
- Sakallar, bukleler ve taçların bantları: katedralin önündeki meydandan kimsenin asla göremeyeceği bir özenle oyulmuş.
- Kırık burunlar ve çeneler. Bu hasar Devrim'in izi ve taşın üzerinde hâlâ okunuyor.
Konuşma metni (1:50)
Önünüzdeki yüzlerin her biri bir zamanlar Notre-Dame'ın cephesinden Paris'e bakıyordu. Katedralin batı cephesi boyunca, on üçüncü yüzyılın ilk yarısında oyulmuş, taç giymiş yirmi sekiz figürden oluşan bir sıra uzanıyordu. Bunlar Yahuda krallarıydı, yani Meryem Ana'nın Eski Ahit'teki ataları; onun ve oğlunun nereden geldiğini anlatmak için oraya konmuşlardı.
Devrim sırasında kimse onları böyle okumadı. İnsanlar bir kilisenin üstünde taç giymiş yirmi sekiz adam gördü, onları Fransa kralları sandı ve aşağı indirdi. Heykellerin başları kesildi, başlar ortadan kayboldu ve neredeyse iki yüzyıl boyunca herkes onların paramparça edildiğini düşündü.
Sonra, 1977'de, dokuzuncu bölgede, rue de la Chaussée-d'Antin'deki Moreau konağının avlusunda çalışan inşaat işçileri oyulmuş taşa rastladı. Topraktan Notre-Dame'a ait dört yüz kadar parça çıktı ve aralarında kralların yirmi biri vardı. Görünüşe göre onları oraya, kardeşi Joseph'in bu konağı yaptırdığı Jean-Baptiste Lakanal gömmüştü. Müze bu buluntuyu, yirminci yüzyıl Paris'inin en önemli arkeolojik buluntularından biri olarak niteliyor. Konağın sahibi olan banka, Banque française du commerce extérieur, başları 1980'de müzeye bağışladı ve bir yıl sonra başların kendine ait bir salonu oldu.
Şimdi yakından bakın. İşçilik her yerde özenli: sakalların buklelerinde, göz kapaklarında, taçların bantlarında. Oysa bu yüzler cephede o kadar yüksekte duruyordu ki bu ayrıntıların hiçbiri sokaktan görülemezdi. Heykeltıraşlar yine de bu özeni gösterdi. Bir de renk arayın. Başlar boyanmıştı ve birkaçının üzerinde izleri hâlâ duruyor.
Hasar ise hikâyenin öbür yarısı. Kopmuş burunlar, kırık çeneler, aşınmış yanaklar: Devrim onlara bunu yaptı ve bu da artık onların bir parçası.
Karşınızda gördüğünüz, Notre-Dame'ın on üçüncü yüzyıldaki yüzü, hem de göz hizasında. Katedralin önündeki meydandan geçen Ortaçağ Parislileri ona hiç bu kadar yakından bakamadı.
Durak 3 / 5 · Zemin kat, Salon 5 (Notre-Dame de Paris heykelleri)
Âdem
Heykeltıraş: büyük olasılıkla Pierre de Montreuil ya da onun yönetimindeki atölye · 1260 civarı · Boya izleri taşıyan Paris kireçtaşı, 200 cm yüksekliğinde
Şunlara dikkat edin
- Kaldırılmış sağ el. Bu bir uyarı; piskoposluk sarayına giderken altından geçen din adamlarına yöneltilmiş.
- Duruşu: ağırlık tek bacakta, kalça dışa doğru, öbür el incir yaprağının önüne indirilmiş. Bu, antik Yunan heykelindeki utangaç Venüs'ün pozu.
- Sıkı, kıvrım kıvrım bukleleriyle saçları. Onun bütünüyle on üçüncü yüzyıl Paris'ine ait olan tek parçası bu.
- Bir zamanlar bütün figürü kaplayan boyanın son izlerinin kaldığı incir yaprağı.
Konuşma metni (2:09)
Krallarla aynı salonda uzun boylu, beyaz bir figür duruyor ve ilk dikkat çeken şey çıplak olması. Ortaçağda çıplak figür nadirdi, gerçi hiç görülmemiş değildi; ama Paris kireçtaşından oyulmuş, iki metre boyunda çıplak bir erkek, Gotik heykeltıraşların sık yaptığı bir şey değildi.
Bu Âdem. O da krallar gibi Notre-Dame'dan geliyor, ama binanın içinden. Güney transeptin iç yüzünde, kapının yanında dururdu ve bir eşi vardı: kapının öbür yanında, bugün kayıp olan bir Havva. Onların üstünde, alınlığın tepesinde, Kıyamet Günü'nün İsa'sı otururdu. Heykel 1260 civarında, mimar Pierre de Montreuil güney transeptin yapımını yönetirken yapıldı. Müze, Âdem'in onun kendi elinden çıkmış olabileceğini, en azından onun yönetiminde yapıldığını düşünüyor. İpucu incir yapraklarında: keskin, canlı oymaları, mimarın bu müzedeki başka bir eserinin, Saint-Germain-des-Prés'deki Meryem Ana şapelinden gelen kapının yapraklarıyla örtüşüyor.
Kaldırdığı eline bakın. Bu bir uyarı. O kapıdan geçip piskoposluk sarayına dönen rahipler tam onun altından geçerdi; ilk günahkâr Âdem de onlara kendi düşüşünü ve üstünde duran, insanı o düşüşten kurtaran İsa'yı gösterir.
Şimdi nasıl durduğuna bakın. Ağırlığı tek bacağında, öbür bacağı gevşek, kalçası yana kaymış, sol eli de incir yaprağının önüne iniyor. Bu duruş antik. Praksiteles'in Knidos Afroditi'nin, Yunan heykelindeki utangaç Venüs'ün duruşu bu; bu Âdem'in bedenindeki neredeyse kadınsı kıvrım da buradan geliyor. Yüzünde de klasik bir şey var. Yalnızca saçları, o sıkı, kıvrım kıvrım bukleler, saf on üçüncü yüzyıl Paris'i. Heykeltıraş antik bir heykel görmüş müydü, yoksa birini yalnızca bir eskiz defterindeki çizimlerden mi tanıyordu, kimse bilemiyor.
Her zaman beyaz değildi. Bütün figür boyalıydı ve boyanın birazı, en çok da incir yaprağının üzerinde, hâlâ duruyor. Devrim'den sonra yerinden indirilip Musée des Monuments français'de sergilendi. O müze 1816'da kapanınca, binaları yok olmuş başka heykellerle birlikte Saint-Denis'deki bir taş deposuna kaldırıldı ve ancak 1887'de Cluny'ye gönderildi. O zamandan beri iki kez kapsamlı biçimde restore edildi: 1888'de ve 1970'lerin sonunda. Uyarı veren el yedi yüz elli yılı aşkın süredir havada.
Durak 4 / 5 · 1. kat, Salon 12 (14. yüzyılda Kuzey Avrupa sanatı)
Colmar Hazinesi
Çeşitli kuyumcular; nikâh yüzüğü muhtemelen İtalyan işi · 13. yüzyıl – 14. yüzyılın ilk yarısı · Altın, gümüş, mine ve değerli taşlar: 300'ü aşkın sikke ve elli kadar mücevher. Nikâh yüzüğü 3,5 cm yüksekliğinde
Şunlara dikkat edin
- Üstünde altı yüzlü minicik bir bina olan nikâh yüzüğü: altın telkâri kemerler ve üzerinde İbranice mazel tov, yani iyi şanslar sözleri bulunan mineli bir piramit çatı.
- Hiç bitirilmemiş küçük anahtar biçimli mücevher. Dökümden kalan metal koni hâlâ üzerinde.
- Üzerlerinde AMOR, LIEB, HAIL ve ANCH yazan kemer plakaları. Sonuncusu Annchen, yani küçük Anna olabilir: kemerin yapıldığı kadın.
- Safir, yakut, lal taşı ve incilerle süslü dört dilimli broş; on üçüncü ve on dördüncü yüzyıl kuyumcularının çok sevdiği türden bir 'taş buketi'.
Konuşma metni (2:04)
Bu parçalar minicik: üç buçuk santim boyunda bir yüzük, beş santimi bile bulmayan bir anahtar. Ve beş yüzyıl boyunca bir duvarın içinde saklı kaldılar.
1863'te, Alsas'taki Colmar'ın eski Yahudi mahallesinde bir evde çalışan işçiler bir duvarı açtı ve bir define buldu: üç yüzü aşkın sikke, elli kadar mücevher ve kuyumculuk eseri; on üçüncü yüzyıldan, çoğu da on dördüncü yüzyılın ilk yarısından. Bazı parçalar muhtemelen kimse kayda geçiremeden, bulanlar tarafından satıldı. Kalanların çoğunu bu müze 1923'te satın aldı.
Neden duvarın içinde olduğu ise hikâyenin karanlık kısmı. 1347 ile 1352 arasında Kara Ölüm Avrupa'yı kasıp kavurdu, suç Yahudilere yüklendi ve Yahudiler dalga dalga zulme uğradı. Hazine büyük olasılıkla Colmarlı bir Yahudi aileye aitti. Belki evi aceleyle terk etmek zorunda kaldılar. Sakladıklarını almak için bir daha hiç dönmediler.
Üstünde küçük bir bina olan yüzüğü bulun. Bu bir Yahudi nikâh yüzüğü, bilinen en eskilerden biri; muhtemelen 1300 civarında İtalya'da yapılmış. Törende damat onu geline takardı ve gelin onu yalnızca o tek gün takardı. Minik binanın altı yüzü, altın telkâriden kemerleri ve mineli bir piramit çatısı var; aynı anda iki şeyi simgeliyor: çiftin yeni yuvasını ve yıkılmış olan Kudüs Tapınağı'nı. Çatıdaki İbranice harfler mazel tov diye okunuyor: iyi şanslar.
Hazinede küçük bir anahtar da var. Şabat günü sinagoga giden Yahudi kadınların ağır şeyler taşıması yasaktı; bu yüzden değerli eşyalarını sandıklara kilitler, anahtarları bir kutuda saklar, o kutunun küçük anahtarını da mücevher gibi takarlardı. Bu, türünün günümüze ulaşan muhtemelen en eski örneği ve hiç bitirilmemiş. Dökümden kalan metal koni hâlâ üzerinde ve pürüzlü kenarları hiç törpülenmemiş.
Bir de kemer var: bir zamanlar ipek bir kurdeleye dikilmiş, mineli küçük plakalardan oluşan bir dizi. Üzerlerinde AMOR ve LIEB yazıyor, ikisi de aşk demek; sonra sağlık anlamına gelen HAIL, ve belki Annchen'in, yani küçük Anna'nın kısaltması olan ANCH. Muhtemelen bir aşk hediyesiydi, belki bir düğün armağanı. Adı, eğer gerçekten onunsa, bir kemerin üzerinde dört harfle yaşıyor.
Durak 5 / 5 · 1. kat, Salon 20 (Hanımefendi ve Tek Boynuzlu At)
Hanımefendi ve Tek Boynuzlu At
Tasarım: Parisli ressam Jean d'Ypres; dokuyucular bilinmiyor · 1500 civarı · Altı duvar halısı, yün ve ipek; À mon seul désir 377 × 473 cm
Şunlara dikkat edin
- Görme halısındaki ayna. Tek boynuzlu at aynaya bakıyor, ama orada yansıyan profil onunki değil.
- Tat halısının kırmızı zemininde, hayvanların arasında, boynuzu henüz çıkmamış yavru bir tek boynuzlu at.
- Çadırın üzerindeki mon seul désir sözlerinin iki yanındaki A ve I harfleri. Antoine Le Viste ile karısı Jacqueline'in baş harfleri olabilir.
- Mavi yapraklar. Yeşil dokunmuşlardı; ön yüzde boyadaki sarı solup gitti, halıların arka yüzünde ise yeşiller korunmuş.
Konuşma metni (2:55)
Bu salonun duvarlarında, hepsi aynı kırmızı zemin üzerinde altı duvar halısı asılı. Her birinde genç bir kadın, çiçeklerle kaplı mavi bir adacığın üstünde duruyor; bir yanında bir aslan, öbür yanında tek boynuzlu bir at var, çevrelerindeki kırmızılığa da tavşanlar, tilkiler, kuzular, kuşlar ve maymunlar serpiştirilmiş. 1500 civarında Paris'te tasarlandılar ve bu müzenin sahip olduğu en ünlü eserler.
Beşi beş duyuyu temsil ediyor. Müze onları, Ortaçağ yazarlarının duyuları sıraladığı düzende okuyor: en bedensel olandan en ruhsal olana. Dokunma: bir elinde bir sancak tutuyor, öbür eliyle tek boynuzlu atın boynuzuna hafifçe dokunuyor. Tat: eldivenli elindeki papağanı beslemek için bir tabaktan şekerleme alıyor, ayaklarının dibinde de bir maymun bir şey yiyor. Koku: karanfillerden bir taç örüyor, arkasında bir maymun bir gülü burnuna götürmüş. İşitme: küçük bir org çalıyor, nedimesi de körüğü basıyor. Görme: tek boynuzlu at ön ayaklarını kadının kucağına koymuş ve onun tuttuğu aynaya bakıyor. O aynaya yakından bakın. İçinde yansıyan yüz, tek boynuzlu atın yüzü değil.
Sonra altıncısı geliyor, kimsenin bir türlü çözemediği halı. Kadın mavi bir çadırın önünde duruyor. Çadırın üst kısmına mon seul désir, yani tek arzum sözleri dokunmuş; bir yanında A harfi, öbür yanında I harfi var. Nedimesi açık bir kutu uzatıyor, kadının elleri de bir kolyede. Kolyeyi kutudan mı alıyor, yoksa geri mi koyuyor? Bir yoruma göre bu altıncı bir duyu: kalp, ruha en yakın olan duyu. Bir başka yorum ise bütün seriyi, saray aşkını ima eden bitki ve hayvanlarla dolu bir bahçede geçen bir aşk hikâyesi olarak okuyor. Harfler, Antoine Le Viste ile karısı Jacqueline'in baş harfleri olabilir.
Le Viste ailesinin arması her sancakta var: kırmızı zemin, üzerinde mavi bir bant ve üç gümüş hilal. Aile Paris mahkemelerinde hızla yükselmişti ve bunu herkesin görmesini istiyordu. Halıları sipariş eden ya 1500'de ölen Dördüncü Jean Le Viste ya da ailenin daha genç bir üyesi olan Antoine'dı. Figürleri, Fransa Kraliçesi Anne de Bretagne için de kitap resimleyen ressam Jean d'Ypres çizdi. Nerede dokundukları ise bilinmiyor. Brüksel, Tournai ve Paris'in kendisi, hepsi mümkün.
Neredeyse günümüze ulaşamıyorlardı. İlk kez 1814'te, Creuse bölgesindeki Boussac şatosunda kayda geçtiler. 1841'de tarihî eserler müfettişi Prosper Mérimée onları raporuna yazdı ve akıbetlerinden kaygılandı; George Sand da tuhaf, gizemli halılardan söz etti. 1853'te üç parçanın Boussac belediye binasının bir köşesinde rulo hâlinde durduğu, kenarlarını farelerin ve rutubetin kemirdiği anlatılıyordu. Kasaba seriyi devlete ancak 1882'de, 25.500 franka sattı. Hasar görmüş alt kenarların büyük kısmı sonraki on yıl içinde yeniden dokundu. Restoratörlerden biri, imkânsız bir kırmızı dediği renk karşısında pes edip işi bıraktı.
Çıkmadan önce yapraklara bakın. Bazıları mavi. Yeşil dokunmuşlardı, ama halıların ön yüzünde o yeşilin içindeki sarı soldu. Neredeyse kimsenin görmediği arka yüzde ise yeşiller hâlâ yeşil.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Cluny Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.
Bu beşi yalnızca bir başlangıç; yirmi iki salonda çok daha fazlası var. Bir Limoges minesinin, Sainte-Chapelle'den gelme bir vitray panosunun ya da oymalı bir koro sırasının fotoğrafını çekin; uygulama size onun hangi kiliseden ya da manastırdan alındığını anlatsın, sonra da sesli sorduğunuz bir sonraki soruyu yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
28 rue Du Sommerard, 75005 Paris, Latin Mahallesi'nde (Quartier Latin). Burası ziyaretçi girişi; müzenin yazışmalarında da geçen 6 place Paul Painlevé ise idari adresi.
Müzenin adını taşıyan istasyon, 10 numaralı metro hattındaki Cluny–La Sorbonne. 4 numaralı hattaki Saint-Michel ve Odéon da yakın; RER B ve C hatları Saint-Michel–Notre-Dame'da duruyor. Bölgeye 21, 27, 38, 47, 63, 86 ve 87 numaralı otobüsler geliyor.
Biletler
- Pazartesi kapalı gün; buna yılda üç tatil günü ekleniyor: Noel günü, yılbaşı günü ve 1 Mayıs. Diğer günlerde salonlar 09.30'da açılıp 18.15'te kapanıyor, ancak bilet gişesi 17.30'da kapandığı için son dakikaya bırakmayın. 24 ve 31 Aralık'ta her yer erken, saat 17.00'de kapanıyor.
- Bazı perşembe akşamları Cluny saat 21.00'e kadar açık kalıyor ve 20.30'a kadar bilet satıyor. Bu akşamların tarihleri musee-moyenage.fr adresinde.
- Her ayın ilk pazar günü kimse ücret ödemiyor. 18 yaşından küçükler hiçbir zaman ödemiyor; 18 ile 25 yaş arasında olup AB vatandaşı olanlar ya da üç aydan uzun süredir AB'de yaşayanlar da belge göstermek koşuluyla ödemiyor. Diğer herkes bilet alıyor; güncel fiyatlar musee-moyenage.fr adresinde.
- Hafif gelin: sırt çantaları ve valizler, kabin boyu olanlar dahil, kapıdan geri çevriliyor. Yalnızca 40 × 30 × 40 cm'yi geçmeyen, elde ya da önde taşınan küçük çantalarla girilebiliyor.
- Kişisel kullanım için fotoğraf çekebilirsiniz, ama flaş, tripod ve selfie çubuğu kullanmak yasak.
Resmî sesli rehber
Cluny'nin kendi rehberi, girişteki danışmadan kiralanan dijital bir ziyaretçi rehberi: Fransızca, Fransız İşaret Dili, İngilizce ve İspanyolca olarak bir başyapıtlar rotası, tematik turlar ve aile turları sunuyor. Ücreti 4 avro, indirimli tarifle 2 avro; rehberi kullandığınız sürece bir kimlik belgenizi bırakıyorsunuz. Kimliğinizi bankoda bırakmak istemez misiniz? Yukarıdaki beş kayıt için kendi telefonunuz ve bir kulaklık yeterli.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Cluny Müzesi sesli rehberi var mı?
Evet: bu sayfadaki, Roma hamamlarından tek boynuzlu at halılarına uzanan beş kayıt. Telefonunuzun tarayıcısında, her kaydın altında metni yazılı olarak çalıyorlar ve hiçbir şey yüklemeniz gerekmiyor. Binanın geri kalanında kameranızı bir esere doğrultun, Chiaro size onun adını ve hikâyesini söylesin.
Cluny Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Müzenin dijital ziyaretçi rehberi 4 avro, indirimli tarifle 2 avro. Girişteki danışmadan bir kimlik belgesi karşılığında kiralanıyor; Fransızca, Fransız İşaret Dili, İngilizce ve İspanyolca seçenekleri var.
Hanımefendi ve Tek Boynuzlu At, Cluny Müzesi'nin neresinde?
Üst katta, adını bu halılardan alan Salon 20'de. Müzenin rotası sizi önce Roma hamamlarından ve zemin kattaki salonlardan geçirdiği için tek boynuzlu at ziyaretin sonuna doğru karşınıza çıkıyor.
Cluny Müzesi pazartesileri kapalı mı?
Evet, pazartesi her hafta kapalı gün; müze ayrıca Noel günü, yılbaşı günü ve 1 Mayıs'ta da kapalı. Haftanın geri kalanında kapılar 09.30'da açılıp 18.15'te kapanıyor, son biletler 17.30'da satılıyor.
Cluny Müzesi'ni gezmek ne kadar sürer?
Beş durak yaklaşık bir saat sürüyor; bunun on bir dakika kadarı kayıtları dinlemekle geçiyor. Müzenin tamamı, iki kata yayılan ve bin beş yüz yılı kapsayan yirmi iki salondan oluşuyor; hepsi için iki ila üç saat ayırmanızı öneririz.
Cluny Müzesi yenilemeden sonra yeniden açıldı mı?
Evet. Koleksiyonları kronolojik sıraya göre yeniden düzenleyen ve ziyaretçi hizmetleri için yeni bir bina ekleyen uzun bir yenilemenin ardından müze 12 Mayıs 2022'de yeniden açıldı.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Cluny Müzesi ile bağlantılı değildir.