Carnavalet Müzesi · Paris · Bağımsız rehber
Carnavalet Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Paris tarihi müzesi beş kayıtta, doğrudan bu sayfadan çalıyor. Sergilenen 3.800 parçanın geri kalanı için, boyalı dükkân tabelalarından Proust'un pirinç karyolasına kadar, Chiaro'yu onlara doğrultun.
Chiaro tarafından hazırlandı. Carnavalet Müzesi ile bağlantılı değildir.
Yıkımının İlk Günlerinde Bastille
Carnavalet Müzesi, Paris
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Carnavalet Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Carnavalet, Paris'in tarihini kronolojik sırayla anlatır; bu Carnavalet Müzesi sesli rehberi de o zaman çizgisini müzenin iki katı boyunca izler. Kat 2'de Devrim salonlarında, Hubert Robert'in yıkılmakta olan Bastille tablosuyla başlar, Napolyon salonlarının başladığı yerde Gérard'ın Juliette Récamier portresine geçer ve Romantikler arasında Lehmann'ın Liszt portresinde durur. Ardından 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyıl için Kat 1'e iner: Sert'in Wendel ailesi için boyadığı gümüş ve sepya tonlarındaki balo salonu, son olarak da Mucha'nın Fouquet için tasarladığı kuyumcu dükkânı. Beş kayıt toplam on bir dakika kadar sürer; yürüyüş ve seyir için yaklaşık bir saat ayırın.
Carnavalet salonlarına numara vermez; bu yüzden buradaki her eserin yeri, kat ve müzenin kendi kullandığı bölüm adıyla veriliyor. Her eserle ilgili bilgiler müzenin kendi sayfalarından ya da Paris şehir müzelerinin kataloğundan (Paris Musées Collections), ayrıca bu ikisinden bağımsız bir kaynaktan geliyor. Bir eserin yeri değiştiyse müzenin etiketine uyun ve sayfanın güncellenebilmesi için bize yazın.
Durak 1 / 5 · Kat 2, Fransız Devrimi, Bastille Baskını bölümü
Yıkımının İlk Günlerinde Bastille
Hubert Robert · 1789 · Tuval üzerine yağlıboya, 77 × 114 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağ alt köşedeki taş: üzerine 20 Temmuz 1789 tarihi ve H. Robert pinxit imzası oyulmuş. Baskından altı gün sonra.
- Kulelerin muazzam kütlesi. Robert, gerçek harabeyi değil ideal harabeyi resmetmek için kaleyi bilerek olduğundan büyük gösterdi.
- Tablonun karşısındaki vitrin: Bastille'in anahtarları, kelepçeler ve duvar parçaları; salonun ortasında da kale biçimindeki soba.
Konuşma metni (2:07)
Bu tablodan biraz geri çekilin: kale bütün tuvali dolduruyor. Taş kulelerden bir duvar, dibinde ve tepesinde kaynaşan minicik insanlar. Kale hiçbir zaman bu kadar büyük değildi. Hubert Robert onu bilerek büyüttü. Paris onu Robert des ruines, yani Harabelerin Robert'i diye tanırdı; bu lakabı, Roma'da Piranesi'nin çevresinde geçirdiği on bir yıldan yanında getirmişti. 1789 yazında, kariyerinin en büyük harabesi gözlerinin önünde ortaya çıkıyordu.
Parisliler için Bastille tek bir anlama geliyordu. 1785'e kadar kralın mühürlü bir mektubu, yani bir lettre de cachet, kraliyet iktidarının hoşuna gitmeyen herkesi yargılamadan hapse attırabiliyordu ve bu insanlar buraya gönderiliyordu. On dört Temmuz 1789'da halk kaleyi bastı. Hemen ertesi gün yıkılması emredildi ve iş, Pierre-François Palloy adında bir müteahhide verildi.
Şimdi sağ alt köşedeki büyük taşı bulun. Robert kendi açıklama yazısını bu taşa kazıdı: Bastille'in yıkımı, yirmi Temmuz 1789, H. Robert resmetti. Baskından altı gün sonra. Size çatışmayı göstermiyor. Ertesi sabahı gösteriyor: duvarların üstüne çoktan çıkmış işçiler, gökyüzünde süzülen duman ve vaktinin dolduğunu bilen bir anıt gibi aydınlanmış kuleler. Müze buna ideal harabe diyor: taşlar daha soğumadan tefekküre dönüşen tarih.
Tablo doğrudan 1789 Salonu'na gitti, katalogda 36 numaraydı. Arkasındaki bir etikete göre bir zamanlar Lafayette'e, daha sonra da Madame de Rémusat'ya aitti. Carnavalet Dostları Derneği onu 1929'da müzeye bağışladı.
Şimdi arkanızı dönün. Tablonun karşısındaki vitrinde gerçek binadan geriye kalanlar duruyor: anahtarları, kelepçeler, taş parçaları. Palloy, Bastille'i yıkmakla kalmadı; taşlarını hatıra eşyalarına dönüştürdü. Salonun ortasında kale biçiminde bir soba duruyor; Olivier imalathanesinde yapılmış, sonra Tuileries Sarayı'nda Ulusal Konvansiyon için kurulmuş. Baskından birkaç yıl sonra Bastille bir mobilyaya dönüşmüştü.
Robert seyirci olarak kalmadı. Ekim 1793'te tutuklandı ve on ayını Sainte-Pélagie ile Saint-Lazare hapishanelerinde geçirdi; orada en az elli üç tuval boyadı. Robespierre'in düşüşünden bir hafta sonra serbest bırakıldı; o zamana kadar bu tablodaki hapishane çoktan ortadan kalkmıştı.
Durak 2 / 5 · Kat 2, I. Napolyon bölümü (1804–1815), salonların girişinde
Juliette Récamier'nin Portresi
François Gérard · 1802–1805 · Tuval üzerine yağlıboya, 225 × 148 cm
Şunlara dikkat edin
- Küçük bir tabureye dayanmış çıplak ayaklar ve sosyetedeki her kadının portresinde giymek istediği, Yunan tarzı ince beyaz elbise.
- Şal: tablodaki tek canlı renk, sandalyeden aşağı dökülüyor.
- Sütunlar, sarkan perde ve antik tarzdaki sandalye: Gérard'ın onu sudan çıkarken resmetme yönündeki ilk fikrinden kalan antik bir hamam.
- Aynı bölümün ortasındaki büyük vitrinde Napolyon'un sefer takımı.
Konuşma metni (2:11)
Müzenin bu bölümü onunla açılıyor ve kapıda karşılamak için ondan daha uygun birini düşünmek zor. 1777'de Bernard soyadıyla doğan Juliette Récamier, zengin bir bankacı olan Jacques-Rose Récamier ile evliydi. Yeni gelişen Chaussée-d'Antin semtinde, rue du Mont-Blanc'daki konaklarında, başkentin sanatçılarının ve aydınlarının buluştuğu bir salon yönetiyordu. Müze onu, on dokuzuncu yüzyılın ilk on yıllarında sosyete hayatının merkez üssü olarak tanımlıyor.
Kendi imajını büyük bir özenle yönetirdi. David'e, Gérard'a, Chignard'a ve heykeltıraş Canova'ya poz verdi. Bu tablonun hikâyesi David'le başlıyor. David, Mayıs 1800'de onu bir kanepeye uzanmış hâlde resmetmeye başladı; Juliette'in, David'in eski öğrencisi François Gérard'a da gittiğini öğrenince belki de resmi öylece bıraktı. David'in yarım kalan versiyonu 1826'da Louvre'a girdi. Bu ise onun istediği portre.
Gérard'ın ilk fikri daha cüretliydi. Onu ayakta ve çıplak, banyodan çıkarken resmetmeyi planlamıştı; bu müzede o versiyonun iki hazırlık çizimi hâlâ duruyor. Sonunda onu oturttu. Banyodan geriye kalanlara bakın: sütunlar, arkasında asılı perde, kataloğun Etrüsk dediği antik sandalye. Ayaklarına bakın: çıplak, küçük bir tabureye dayanmış. Ve elbiseye bakın: beyaz, ince, Paris'teki her şık kadının o kıyafetle resmedilmek için yarıştığı Yunan tarzında dikilmiş. Sonra da şal: buradaki tek güçlü renk, oturağın üstünden dökülüyor.
Juliette portreye bayıldı. Onu gravür olarak çoğalttırdı; Gérard'a yazdığı mektuplar, hazırlık çizimi üzerinde nasıl titizlendiğini gösteriyor. Salonu Napolyon'dan hoşlanmayan insanlarla doluydu ve Napolyon sonunda onu Paris'ten sürgün etti. 1822'de tabloyu, bir zamanlar ona evlenme teklif edip reddedilen Prusya Prensi August'a hediye etti.
Tablonun sonraki hayatı, şehirde küçük bir tur gibi. 1860'ta bir açık artırmada satın alındı, 1880'de artık Carnavalet Müzesi'nindi, 1882'den itibaren Hôtel de Ville'de Seine valisinin makam odasında asılı kaldı, 1896'da Auteuil'deki bir depoya kaldırıldı, 1911'de Petit Palais'ye taşındı ve 1934'te buraya geri döndü.
Uzanmayı sevdiği türden bir kanepeye bugün hâlâ récamier deniyor. Bu bölümün ortasındaki büyük vitrinde de Napolyon'un kendi sefer takımı duruyor, sürgüne gönderdiği kadından birkaç adım ötede.
Durak 3 / 5 · Kat 2, Romantizmin Başkenti Paris bölümü
Franz Liszt'in Portresi
Henri Lehmann · 1839 · Tuval üzerine yağlıboya, 113 × 86 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol alttaki Latince yazı: AMICVS AMICO, yani dosttan dosta; yanında Lehmann'ın iç içe geçmiş HL harfleri, Roma ve Roma rakamlarıyla 1839.
- Eksik olanlar. Piyano yok, nota yok, dinleyici yok: kavuşturulmuş kollar, siyah bir ceket, bir yüzük, gri bir duvar.
- Aynı bölümde, yakında Marie d'Agoult'nun portresi. Lehmann, Liszt'in hayat arkadaşını da resmetti.
Konuşma metni (1:58)
Piyano yok. Müzenin piyanonun aslanı dediği adamın bu portresinde ilk dikkat çeken şey bu. Klavye yok, nota yok, konser salonu yok. Sadece siyah ceketli genç bir adam: kolları kavuşturulmuş, parmağında bir yüzük, çıplak gri bir duvarın önünde duruyor ve doğrudan size bakıyor.
Franz Liszt 1811'de doğdu, yani burada yirmi yedi ya da yirmi sekiz yaşında. Ressam Henri Lehmann ondan da gençti. Kiel'de doğmuş, on yedi yaşında Ingres'in yanında okumak için Paris'e gelmiş ve onun en yetkin öğrencilerinden biri olmuştu. Lehmann 1838'de Roma'ya gitti; Ingres o sırada oradaki Fransız Akademisi'nin başındaydı. Lehmann orada Liszt'le ve Liszt'in hayat arkadaşı, yazar Marie d'Agoult ile dost oldu. İkisini de resmetti.
Liszt bu portre için Lucca'daki Villa Massimiliana'da poz verdi, Lehmann da tabloyu Roma'da tamamladı. Sol alt köşeye bakarsanız nasıl imzaladığını görürsünüz. AMICVS AMICO, Latincede dosttan dosta. Ardından iç içe örülmüş H ve L harfleriyle baş harfleri. Sonra Roma ve Roma rakamlarıyla yıl: 1839. Bir ithaf gibi okunuyor, portre de öyle görünüyor: dalkavukluk yok, aksesuar yok; yalnızca uzun saçlar, solgun yüz ve o dik bakış.
Saf, temiz çizgide Ingres'in dersini görürsünüz. Ruh hâli ise tam anlamıyla Romantik; tablonun rotanın bu bölümünde asılı olmasının sebebi de bu. 1830 devriminden sonra Paris, yazarların, müzisyenlerin ve sanatçıların kaynaştığı bir potaya dönüştü; bu bölüm de onların yüzlerini bir araya getiriyor: Victor Hugo, romancı Eugène Sue, Liszt ve yine Lehmann'ın resmettiği Marie d'Agoult. Onun portresini bulun, çift yeniden aynı salonda buluşsun. Vitrinlerde Eugène Sue'nün yazı masası ve heykeltıraş Dantan'ın heykelcikleri var.
Tablo 1840 Salonu'nda, Louvre'da sergilendi. Bu, Lisztomani başlamadan ve Liszt'in konserleri Avrupa'nın dört bir yanında fanatik kalabalıklar toplamaya başlamadan hemen önceydi. Carnavalet Müzesi'ne 1942'de, Madame Ollivier adında bir kadının bağışıyla geldi.
Son bir kez ellere bakın. Birkaç yıl içinde kalabalıklar onları çalarken görebilmek için birbirini ezecekti; burada ise ressam onları saklamış: siyah ceketin üstünde kavuşturulmuş, kıpırtısız.
Durak 4 / 5 · Kat 1, kronolojik rotanın dışında
Wendel Balo Salonu
José Maria Sert · 1925 · Kontrplak panolar üzerinde metal varak ve lazür, baştan sona boyanmış bir salon
Şunlara dikkat edin
- Beyaz bir filin üstünde yükseklerde oturan ve maiyetini Kral Süleyman'la buluşmaya götüren Saba Melikesi.
- Parıltı. Metal varak üzerine sürülmüş sepya lazürler duvarlara, siz yürüdükçe değişen cilalı bir görünüm veriyor.
- Resmin kenarlarda durmayı reddedip tavan da dâhil her yüzeye yayılması.
Konuşma metni (2:05)
İçeri girin: duvarlar dumandan ve metalden yapılmış gibi. Çoğunlukla sepya ve gümüş, siz hareket ettikçe kayan bir ışıltı, sonra puslu havanın içinden bir fil. Burası, Paris'teki bir özel konaktan, Sourdeval-Demachy konağından bütünüyle sökülüp müzenin içinde yeniden kurulmuş bir balo salonu.
1925'te Lorraine'li büyük çelik sanayicisi Maurice de Wendel ve eşi Andrée, Paris'teki konaklarının balo salonu için bu dekoru ısmarladılar. Sosyetenin tam da bu iş için istediği ressama gittiler. José Maria Sert, 1899'da Paris'e yerleşmiş bir Katalandı ve 1920'lerde yüzyılın en büyük duvar ressamı sayılıyordu. Kariyeri boyunca kiliselerde, katedrallerde, saraylarda, otellerde ve kamu binalarında yedi bin metrekareyi aşkın yüzeyi boyadı. Daha sonra Cenevre'de Milletler Cemiyeti'nin Konsey Salonu'nu boyadı; New York'taki Rockefeller Center'da da, Nelson Rockefeller'ın yok ettirdiği Diego Rivera duvar resminin yerine ısmarlanan bir duvar resmi yaptı.
Buradaki konu Saba Melikesi. Onu bulun: beyaz bir filin sırtında, bütün maiyetinin yukarısında, Kral Süleyman'la buluşmak için ülkesinden ayrılıyor. Sert onu bir çerçevenin içinde tutmuyor. Alay, ressamın ulaşabildiği her yüzeye, duvarlara da tavana da yayılıyor; böylece salonun kendisi resme dönüşüyor.
Şimdi yüzeye yakından bakın, çünkü asıl hüner orada. Salon 2020 ve 2021'de restore edildiğinde restoratörler bunu nasıl yaptığını çözdü. Sert önce ince bir elektrum tabakası serdi; elektrum, altın ve gümüş alaşımıdır. Üstüne art arda üç kata kadar lazür sürdü, her katı bir bezle ovaladı ve parlak noktaları metal tozuyla vurguladı. Metal, boyanın içinden geri parlıyor. Bütün salonun cilalı görünmesinin ve içeriden aydınlatılmış gibi durmasının sebebi bu.
Konak 1981'de satıldı. Dekor Carnavalet Müzesi'ne geldi ve 1989'da, onun için özel olarak tasarlanmış bir salonda yeniden kuruldu. Müzenin kronolojik rotasının dışında kaldığı için gözden kaçırmak kolay; bulduğunuzda ödülü de o kadar büyük. Salonun ortasından bakın: fil, melikeyi salonun çevresinde baştan sona taşıyor.
Durak 5 / 5 · Kat 1, Belle Époque Paris'i, Art Nouveau salonları
Fouquet Kuyumcu Dükkânı
Tasarım: Alfons Mucha; heykeller: Auguste Seysses; vitray: Léon Fargue · 1901 · Oyma ahşap, dövme metal, vitray ve mozaik: eksiksiz bir dükkân iç mekânı
Şunlara dikkat edin
- İki tavus kuşu: biri frizin üstüne tünemiş, kuyruğu aşağı sarkıyor; öteki tezgâhın arkasındaki ışıl ışıl vitray diskin önünde kuyruğunu açmış.
- Mucha'nın kendi çizimlerine birebir uygun olarak yeniden yapılan mozaik zemin.
- Kamçı çizgisi: ahşabın ve metalin içinden geçen asimetrik kıvrımlar, Art Nouveau'nun imza hareketi.
- Hemen yanda, Henri Sauvage ile Louis Majorelle'in Café de Paris için yaptığı özel yemek salonu.
Konuşma metni (2:12)
Tezgâhın önünde durun ve yukarı bakın. Başınızın üstünde, frizin üzerine tünemiş bir tavus kuşu uzun kuyruğunu ahşap kaplamadan aşağı sarkıtıyor; tam karşınızda da ikincisi, ışıl ışıl bir vitray diskin önünde tüylerini yelpaze gibi açıyor. Burası bir dükkânı anlatan bir salon değil. Dükkânın ta kendisi: Parisli bir kuyumcunun bütün iç mekânı, parça parça buraya taşınmış.
Georges Fouquet, babasının kuyumculuk işini 1895'te devraldı. O sırada zaten Alfons Mucha ile çalışıyordu: Sarah Bernhardt afişleri 1895'te bütün Paris'in duvarlarını kaplayan ve onu bir anda ünlü yapan Çek sanatçıyla. 1899'da ikisi birlikte Bernhardt'ın kendisi için altın ve emayeden bir yılan bilezik yaptılar. 1900'deki büyük Dünya Sergisi'nden sonra Fouquet, rue Royale 6 numarada yeni bir dükkân açtı ve iç mekânı Mucha'ya tasarlattı. Dükkân 1901'de açıldı.
Mucha üç boyutlu işlere nadiren girişirdi ve bunu tek başına yapmadı. Vitrayları Léon Fargue, figürleri heykeltıraş Auguste Seysses yaptı. Buradaki her şeyin ne kadar az düz olduğuna bakın. Ahşap kıvrılıyor, metal bir bitki gibi tırmanıyor, çiçekler, mercanlar ve hayvanlar her panonun üstünde dolanıyor. Müze bunu Art Nouveau'nun tam çiçeklenmesi diye tanımlıyor: asimetriye düşkünlüğüyle ve kamçı çizgisi denen kıvrımıyla.
Şimdi aşağı bakın. Ayaklarınızın altındaki mozaik, Mucha'nın özgün çizimlerine birebir uygun olarak yeniden yapıldı.
Dükkân uzun ömürlü olmadı. 1923'te Art Nouveau'nun modası geçmişti ve Fouquet dekoru daha yeni bir şeyle değiştirdi. Ama atmadı. Dostunun emeğine duyduğu saygıdan, dekoru parça parça söktürüp depolattı, sonra da Carnavalet Müzesi'ne bağışladı. Dekor on yıllarca parçalar hâlinde kaldı. 1989'da müze komşu Hôtel Le Peletier de Saint-Fargeau'yu da bünyesine katınca dükkân nihayet yeniden kuruldu; Wendel balo salonuyla ve hemen yanda göreceğiniz Café de Paris yemek salonuyla aynı zamanda. O salonu Henri Sauvage tasarladı, mobilyalarını Louis Majorelle yaptı.
Yürüyüş işte burada bitiyor: açılışından yirmi iki yıl sonra modası geçmiş bir kuyumcu dükkânında. Dükkân, yalnızca sahibi onu parçalamaya kıyamadığı için ayakta kaldı. Tavus kuşlarını bir esnaf kurtardı.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Carnavalet Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.
Biz beşte durduk; Carnavalet ise önünüze 3.800 kadar parça koyuyor. Zemin kattaki eski dükkân tabelalarından birini, Marie Antoinette'in terliğini, Marat'nın banyosunun kapı kollarını ya da Proust'un yatak odası duvarındaki mantar karoyu fotoğraflayın: Chiaro size onun şehre geçmeden önce kime ait olduğunu anlatır, sonra her yeni sorunuza yanıt verir.
Gitmeden önce
Ulaşım
23 rue Madame de Sévigné, 75003 Paris, Marais semtinde. Burası ziyaretçi girişi; müzenin haritasında rue des Francs-Bourgeois tarafında bir bahçe girişi de gösteriliyor.
En çok kullanılan durak, 1 numaralı metro hattındaki Saint-Paul. Alternatifler Chemin Vert (8 numaralı hat), Bréguet-Sabin (5 numaralı hat) ve Pont-Marie (7 numaralı hat). 29 ve 96 numaralı otobüsler Place des Vosges'da, 69 ve 76 Saint-Paul'de, 91 ise Saint-Gilles – Chemin Vert'de durur; en yakın Vélib' istasyonları 3002 Saint-Gilles – Turenne ve 4010 Saint-Antoine – Sévigné.
Biletler
- Kalıcı koleksiyon için hiçbir ücret ödemezsiniz ve rezervasyon gerekmez. Yalnızca geçici sergi biletlidir; o sergiye girebileceğinizden emin olmanın tek yolu, saatli bir çevrimiçi rezervasyondur.
- Planınızı müzenin kapalı olduğu pazartesiye göre yapın; salıdan pazara müze 10.00–18.00 arası açıktır ve saat 17.15'ten sonra kimse içeri alınmaz. Yılbaşı günü, 1 Mayıs ve Noel günü de kapalıdır.
- Bavulu otelde bırakın. Çantalar kapıda kontrol ediliyor ve yalnızca el çantası boyutundakiler içeri alınıyor; karşılama bankosunun arkasındaki self servis dolaplar en fazla 40 × 36 × 36 cm boyutundaki eşyaları alıyor.
- Kişisel kullanım için fotoğraf çekebilirsiniz; flaşı kapalı tutun, tripodu evde bırakın.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi rehberi, Android ve iPhone için ücretsiz bir uygulama: Musée Carnavalet – Histoire de Paris. İçinde 30 eserlik bir öne çıkanlar rotası ve beş kronolojik rota var; her birinde okunabilen ya da dinlenebilen açıklamalar bulunuyor ve İngilizce dâhil altı dilde sunuluyor. Yalnızca geçici sergi turları ücretli, her biri 2,99 avro. Bu sayfa daha az esere daha derinlemesine eğiliyor: her biri iki dakika kadar süren beş eser; geri kalan 3.800 obje için de tek bir fotoğrafla çalışan Chiaro uygulaması.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Carnavalet Müzesi sesli rehberi var mı?
Var; üstelik müzenin kendi rehberi de ücretsiz: müzenin uygulaması kalıcı koleksiyon turları için hiçbir ücret almıyor. Bu sayfa buna tarayıcınızda çalan beş anlatımlı durak ekliyor; metinler her oynatıcının altında, kurulacak hiçbir şey yok. Bunların dışındaki her şeyin fotoğrafını çekin, gerisini Chiaro uygulaması anlatsın.
Carnavalet Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Kalıcı koleksiyon için hiçbir şey. Rehber, müzenin ücretsiz uygulaması olarak geliyor: 30 eserlik bir öne çıkanlar rotası ve beş kronolojik rota, altı dilde. Uygulamadaki geçici sergi turları ise tanesi 2,99 avro.
Fouquet kuyumcu dükkânı Carnavalet Müzesi'nin neresinde?
Kat 1'de, rotanın Belle Époque bölümünde; burada iki salon, Café de Paris ile Fouquet dükkânının Art Nouveau dekorlarını gösteriyor. Müzenin haritalı rehberinde 12 numaralı öne çıkan eser. Wendel balo salonu da aynı katta, kronolojik rotanın hemen dışında.
Carnavalet Müzesi pazartesi günleri kapalı mı?
Evet, Carnavalet her pazartesi kapalıdır. Salıdan pazara ziyaretçileri 10.00 ile 18.00 arasında ağırlar. Yılbaşı günü, 1 Mayıs ve Noel günü de kapalıdır; 24 ve 31 Aralık'ta ise salonlar erken, saat 17.00'de boşaltılır.
Carnavalet Müzesi ücretli mi?
Beş durağın da bulunduğu kalıcı koleksiyon için değil: giriş ücretsiz ve rezervasyon yapmanız gerekmiyor. Yalnızca geçici sergi için ödeme yaparsınız; müze bunun için çevrimiçi, saatli bir rezervasyonu şiddetle öneriyor.
Carnavalet Müzesi'ni gezmek ne kadar sürer?
Buradaki beş durak için kabaca altmış dakika ayırın, bunun on bir dakikası dinlemeyle geçer. Bodrum kattaki tarih öncesinden günümüze uzanan kronolojik rotanın tamamı 3.800 kadar objenin önünden geçer; yani eksiksiz bir ziyaret yarım güne yakın sürer.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Carnavalet Müzesi ile bağlantılı değildir.