Freer Sanat Galerisi · Washington DC · Bağımsız rehber
Freer Sanat Galerisi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Whistler'ın tavus kuşları, bir Çola bronzu ve Kozmik Buda bu sekmede anlatılıyor. Freer'in 26.000'i aşkın eserinin geri kalanı için, eski Çin yeşimlerinden Kore bronzlarına kadar, Chiaro bir fotoğrafla çalışır.
Chiaro tarafından hazırlandı. Freer Sanat Galerisi ile bağlantılı değildir.
Tanrıça Uma Olarak Kraliçe Sembiyan Mahadevi
Freer Sanat Galerisi, Washington DC
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Freer Sanat Galerisi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Freer'in salonlarının hepsi tek bir katta, bir avlunun çevresinde yer alır ve bu Freer Sanat Galerisi sesli rehberi onları tek bir turda dolaşır. National Mall girişinin yanındaki Salon 1'de, bronzdan bir tanrıça olarak tasvir edilmiş bir Çola kraliçesiyle başlayın. Ardından kuzey tarafı boyunca doğuya, Çin salonlarına ilerleyin: Salon 17'de Kozmik Buda, hemen yanındaki Salon 16'da Soğd mezar yatağı var. Sonra güneye, Salon 12'ye dönün; orada Whistler'ın prensesi Tavus Kuşu Odası'nın şöminesinin üstünde asılıdır ve odanın kendisi yürüyüşü tamamlar. Beş kaydın toplamı yaklaşık on iki dakika sürer; kısa yürüyüşler ve her vitrinin önündeki molalarla tur yarım saat tutar.
Bu sayfadaki her bilgi iki kaynağa dayanır: Smithsonian'ın açık erişimli koleksiyon verilerinde yayımlanan, müzenin kendi eser kayıtlarına ve bir dış kaynağa. Freer koleksiyonunu hiçbir zaman ödünç vermez, ama depodaki eserlerden hangilerinin sergileneceğini dönüşümlü olarak değiştirir. Bir salon etiketi bizimle çelişirse bu sayfaya değil etikete güvenin ve bize haber verin; düzeltelim.
Durak 1 / 5 · West Building, Salon 1 (Body Image: Arts of the Indian Subcontinent sergisi)
Tanrıça Uma Olarak Kraliçe Sembiyan Mahadevi
Çola Hanedanı, Tamil Nadu, Hindistan · 10. yüzyıl · Bronz, 107,3 × 33,4 × 25,7 cm
Şunlara dikkat edin
- Yüz. Büzülmüş dudaklar ve uzun bir burun onu alışılmış dingin tanrıça tasvirlerinden daha kişisel kılar; müzenin onun bir portre olabileceğini düşünmesinin nedeni de budur.
- Üçlü kıvrım. Kalçalar bir yana, omuzlar ters yöne doğru geriye, baş ikisinin arasında dengede: tribhanga denen duruş.
- Bacaklarının üzerindeki kumaş: o kadar ince işlenmiş ki ıslak ipek gibi tene yapışıyor.
Konuşma metni (2:05)
İlk dikkatinizi çeken şey o salınım. Ağırlığı tek bacağına verilmiş, kalçası yana doğru çıkıyor, omuzları ters yöne doğru geriye yaslanıyor, başı da ikisinin arasında dengeye oturuyor. Hint heykeltıraşları bu duruşa tribhanga, yani üçlü kıvrım derdi. Kaidesinin üzerinde kıpırdamadan duran bir metrelik bronzun yine de hareket ediyormuş gibi görünmesinin sebebi budur.
Etiket ona Tanrıça Uma Olarak Kraliçe Sembiyan Mahadevi diyor ve bu adın iki yarısı da önemli. Duruş bir tanrıçaya aittir ve Parvati'yi hatırlatır. Kraliçe ise gerçek bir kadındı. Kocası Gandaraditya Çola, 949'dan 957'ye kadar Hindistan'ın güneyinde hüküm sürdü ve kraliçe genç yaşta dul kaldı. O günden sonra yasın rengi olan beyazı giydi. Yaklaşık altmış yıl boyunca servetini tapınaklara adadı; pek çoğunu kendisi yaptırdı, daha da fazlasına bağışta bulundu. Müze onu sanatların çok saygı gören bir hamisi olarak tanımlıyor.
Daha hayattayken doğum günü, onun adını taşıyan bir kasabadaki bir Şiva tapınağında kutlanırdı ve onun onuruna o tapınağa kraliçenin metal bir portresi sunulmuştu. Müze burada temkinli: yalnızca bu heykelin o portre olmasının mümkün olduğunu söylüyor. Kesin olan, böyle bir figürün nasıl kullanıldığı. Bu bir tören alayı bronzudur. Bayram günlerinde ipeğe sarılır, mücevherler ve çiçek çelenkleriyle süslenir, bütün kasaba görsün diye sokaklarda gezdirilirdi.
Şimdi yüzüne bakın, çünkü hikâyenin en güçlü kanıtı orada. Büzülmüş dudakları ve uzun bir burnu var; müze, yüzünün biçimini bu tür bir tasvir için alışılmadık ölçüde kişisel buluyor. Yine de onuncu yüzyılda kimse kraliçeyi benzerliğinden tanımazdı. Böyle bir heykel, durduğu yerle ve onunla ne yapıldığıyla tanınırdı; burada da doğum günündeki tören alayıyla. Kimsenin tanıması gerekmeyen bir heykelde bu kadar kendine özgü bir yüz, portre kuramını ayakta tutan türden bir ayrıntıdır.
Freer onu 1929'da, kurucusunun adını taşıyan fonla satın aldı ve 2017'de bugünkü düzenleme açıldığından beri bu salonda duruyor. Yolunuza devam etmeden önce gözlerinizi bacaklarına indirin. Kumaş o kadar ince işlenmiş ki ıslak ipek gibi bedenine yapışıyor ve her kıvrım vücudunun salınımını izleyerek, ayaklarının bin yıldır üzerinde durduğu kaideye kadar iniyor.
Durak 2 / 5 · West Building, Salon 17 (Promise of Paradise sergisi)
Varoluş Âlemlerini Tasvir Eden Cüppeye Bürünmüş Buda (Kozmik Buda)
Kuzey Qi Hanedanı, Anyang bölgesi, Henan eyaleti, Çin · 550–577 · Kireçtaşı, 151,3 × 62,9 × 31,3 cm
Şunlara dikkat edin
- Göğüste, çevresine iki yılan dolanmış Sumeru Dağı: Budistlerin inancına göre göğü yere bağlayan dağ.
- Eteğin hemen üstündeki kalabalık sahneler. Bunlar cehennem azaplarıdır, haritanın en alt kısmı.
- Oyukların içindeki soluk renk. Cüppedeki her sahne bir zamanlar boyalıydı.
Konuşma metni (2:06)
Binanın kuzey tarafı boyunca doğuya, Çin salonlarına yürüyün; Salon 17'de başı olmayan ve bu yürüyüşteki bütün eserlerden daha fazla hikâye oyulmuş bir figürle karşılaşacaksınız. Gerçek insan boyunda: bir buçuk metreyi biraz aşan bir kireçtaşı ve kaidesi olmadan 800 libreden ağır. Her Buda gibi o da bir keşişin sade cüppesini giyiyor. Onu olağanüstü kılan, bu cüppenin evrenin bir haritası olması.
Akademisyenler onu Kozmik Buda Vayroçana olarak tanımlıyor; Çincede adı Piluzhena. Bu fikir Lotus Sutrası'ndan geliyor: tarihî Buda vaaz verirken önünde bütün kâinatın bir görüntüsünün belirdiği anlatılır. Bu yüzden kuzey Çin'in taş oymacıları, 550 ile 577 arasında bir tarihte, Kuzey Qi Hanedanı döneminde, bu cüppeyi önden ve arkadan var olan her şeyle kapladılar.
Göğüsten başlayın. Oradaki zirve Sumeru Dağı'dır, Budistlerin inancına göre göğü yere bağlayan kutsal dağ; çevresine dolanan iki yılan ise nagalardır. Altında, Buda'nın aydınlanmasından önceki genç prenslik yıllarından sahneler var. Şimdi gözlerinizi eteğin hemen üstüne indirin. O kalabalık küçük figürler cehennem azaplarıdır. Tepede kutsal dağ, ortada prensin hayatı, etekte cehennem; hepsi tek bir giysinin üzerinde. Müze bu düzene Varoluş Âlemleri diyor.
Oyukların içine bakarsanız bir renk izi yakalayabilirsiniz. Bu sahneler bir zamanlar boyanmıştı ve pigmentin hafif izleri hâlâ duruyor.
Uzun süre akademisyenler oymaları güçlükle okuyabildi. Kabartma o kadar alçak ki onu belirginleştirmek için kâğıda mürekkeple baskılar aldılar. Derken 2011 sonbaharında bir Smithsonian dijitalleştirme ekibi figürü iki hafta boyunca lazerle taradı ve ortaya çıkan üç boyutlu model, daha önce kimsenin seçemediği sahneleri okunur hâle getirdi. Müzenin eski Çin sanatı küratörü Keith Wilson, bu modelden yola çıkarak heykelin öğretim için, büyük olasılıkla bir manastırda kullanılmak üzere yapılmış olabileceğini düşünmeye başladı: yanında duran biri sahneleri sırayla açıklıyordu.
Haklıysa, bu binadaki en eski sesli rehber budur. On dört yüzyıl önce biri aşağı yukarı sizin durduğunuz yerde durup inananlara o cüppeyi anlatıyordu: göğüsteki dağdan etekteki cehenneme kadar.
Durak 3 / 5 · West Building, Salon 16 (Center of the World: China and the Silk Road sergisi)
Soğd Müzisyen ve Dansçıların Betimlendiği Mezar Yatağı
Kuzey Qi Hanedanı, Çin; Soğdlu bir hami için yapılmış · 550–577 · Pigment izleri taşıyan gri mermer; ön yüz 60,3 × 234 cm, iki yan parçayla birlikte
Şunlara dikkat edin
- Ortadaki buhurdan: tepesinde bir kuş, iki yanında lotus çiçekleri üzerinde duran haleli figürler. Saf bir Çin Budist imgesi.
- Açıklıkların üstündeki boncuk çerçeveli sekiz madalyon; her birinde yabancı giysili bir müzisyen ya da dansçı, Pers üslubuyla oyulmuş.
- İki uçtaki muhafızlar: uzun ceketli ve çizmeli, vahşi bir hayvanı yere bastırıyorlar.
- Yan parçalardan birindeki eğik saplı ud: Çin pipasının İpek Yolu'ndan gelen atası.
Konuşma metni (2:23)
Hemen yandaki Salon 16'da, önünüzde iki metreden geniş, uzun bir gri mermer levha duruyor; yanında da iki kısa parça var. Hepsi birlikte bir mezar yatağının kaidesini oluşturuyor: Çin yatağı biçiminde taş bir platform. Altıncı yüzyılda kuzey Çin'de, bir yeraltı mezarında üzerine bir tabut konmuştu.
Ortadan başlayın. Tepesinde bir kuş bulunan, iki yanında lotus çiçekleri üzerinde duran haleli göksel varlıkların yer aldığı buhurdan, baştan sona bir Çin Budist imgesidir. Şimdi açıklıkların üstündeki şerit boyunca bakın. O boncuk çerçeveli sekiz madalyonun içinde yabancı giysili müzisyenler ve dansçılar var; Pers üslubuyla oyulmuşlar. Her iki uçta, uzun ceketli ve çizmeli bir muhafız vahşi bir hayvanı yere bastırıyor.
Bu yatağa yatırılan adam bir Soğdluydu. Soğdlular Orta Asya'dan geliyordu ve altıncı yüzyıla gelindiğinde Çin kaynakları onların topluluklarının Çin'in dört bir yanına dağıldığını anlatır; aralarında tüccarlar da memurlar da vardı. Yurtlarından uzakta Çin geleneklerini benimsediler ve böyle bir taş yatak da bu geleneklerden biriydi. Ama yatağın geri kalanındaki oymalar Budist imgeleri Mazdeist imgelerle, yani rahipleri kutsal bir ateşi koruyan inancın imgeleriyle karıştırıyor; bunlara, anlaşılan o ki topluluğunun önderlerinden biri olan bir göçmenin hayatından sahneler de ekleniyor. Adamın adı, mezar kitabesiyle birlikte kayboldu.
Üstelik yatağın büyük kısmı bu salonda değil. Mezar 1911'de bulundu, parçalar sanat piyasasına düştü ve dağıldı. Ağızları örtülü rahiplerin ateşi beklediği iki kapı duvarı Köln'de. İki arka levha 1912'de Boston Güzel Sanatlar Müzesine, bir yan levha 1913'te Paris'teki Guimet Müzesine gitti; bir yan panelin nerede olduğu ise hâlâ bilinmiyor. Parçaların birbirine ait olduğunu, 1958'de araştırmacı Gustina Scaglia bağlantıyı kurana kadar kimse fark etmedi.
Nereden geldiği bile tartışmalı. Smithsonian'ın Soğdlular üzerine kendi araştırması, rivayete göre Kuzey Qi Hanedanı'nın başkenti Ye yakınlarındaki Anyang'dan geldiğini söylüyor. Müzenin eser kaydı ise akademisyenlerin onun kuzey Xiangtangshan mağara tapınaklarındaki 4 numaralı mağara için yapıldığını öne sürdüğünü belirtiyor, ama bir Budist mağarasının defin için alışılmadık bir yer olduğunu da kabul ediyor.
Ayrılmadan önce yan parçalardan birindeki udu bulun. Eğik sapı Çin'e İpek Yolu'nda yolculuk eden müzisyenlerle geldi ve onun etkilediği çalgı olan pipa, bugün hâlâ Çin oda müziği topluluklarında çalınıyor. Bu üç mermer parça, Freer kapılarını ilk kez Mayıs 1923'te açtığında da sergideydi.
Durak 4 / 5 · West Building, Salon 12 (Tavus Kuşu Odası), şöminenin üstünde
Porselen Ülkesinden Prenses
James McNeill Whistler · 1863–1865 · Tuval üzerine yağlıboya, 201,5 × 116,1 cm
Şunlara dikkat edin
- Sol üst köşedeki imza: iri harflerle Whistler 1864. Sonraları bunun yerine küçük bir kelebekle imzaladı.
- Elindeki yuvarlak yelpaze ve arkasındaki beyaz Japon katlanır paravanı: Whistler'ın biriktirdiği türden aksesuarlar.
- Sağ kenardaki mavi-beyaz vazo, yani bütün bu odanın sergilemek için yapıldığı türden bir porselen; ayaklarının altındaki mavi-beyaz halı da öyle.
Konuşma metni (2:12)
Şimdi binanın öbür ucuna, güney tarafına geçin ve Salon 12'ye girin. Tavus Kuşu Odası'nın içindesiniz; odanın kendisine birazdan geleceğiz. Önce şöminenin üstündeki tabloya dönün, çünkü çevrenizdeki her şey onun için yapıldı.
Kimonolu, uzun boylu genç bir kadın, beyaz bir Japon katlanır paravanının önünde mavi-beyaz bir halının üzerinde duruyor; elinde yuvarlak bir yelpaze var. James McNeill Whistler onu 1863 ile 1865 arasında, İngiliz-Japon zevkinin Londra'nın sanat çevrelerini kasıp kavurduğu yıllarda resmetti. Modeli Christina Spartali'ydi: Yunan asıllı genç bir kadın ve ressam Marie Spartali Stillman'ın kız kardeşi. Ama bu tablo hiçbir zaman onun portresi olarak düşünülmedi. Müze onu, Whistler'ın yeni bir güzellik ideali icat etmesi olarak okuyor: Japon gravürlerinden ve Çin porselenlerine resmedilmiş uzun, ince hanımlardan kurulmuş, kendi koleksiyonundaki eşyalarla donatılmış bir ideal. Whistler Asya'ya hiç ayak basmadı. Başlıktaki porselen ülkesi bir icattır.
Sol üst köşeye bakın: iri harflerle Whistler 1864. Bu imza ona bir satışa mal olmuş olabilir. Christina'nın babası tabloyu almayı reddetti; bir başka alıcı adayının da isim çok büyük olduğu için vazgeçtiği söylenir. Whistler'ın sonraları adını hiç yazmayıp küçük bir kelebekle imzalamasının nedenlerinden biri bu olabilir. O kelebeği aklınızda tutun. Çevrenizdeki duvarlarda onu bulacaksınız.
Eleştirmenler de pek nazik değildi. Tablo 1865 Paris Salonu'nda sergilendiğinde eleştirmen Gustave Vattier, bir çocuğun nefesinin onu devirebileceğini yazdı.
Asıl önemli alıcı, Liverpoollu armatör Frederick Leyland'dı. Bu oda var olmadan yıllar önce tablonun sahibiydi; 1875'te Londra'da yeni bir ev satın aldıktan sonra onu yemek odasının şömine rafının üstüne astı. Whistler, odanın renklerinin tabloya uyacak şekilde değiştirilmesini önerdi. Bu önerinin neye dönüştüğü dört bir yanınızda.
Leyland 1892'de öldükten sonra tablo açık artırmada satıldı ve birkaç yıl sonra Glasgowlu koleksiyoncu William Burrell'ın oldu. 20 Ağustos 1903'te, Whistler'ın öldüğü yıl, Charles Lang Freer onu 3.750 sterline satın aldı ve Detroit'teki evine götürdü. Ertesi yıl odayı da aldı. İkisi, Freer 1923'te açıldığından beri burada birlikte sergileniyor: prenses ve sarayı, yapıldıkları Londra evinden bir okyanus ötede yeniden bir araya gelmiş hâlde.
Durak 5 / 5 · West Building, Salon 12
Mavi ve Altın Armoni: Tavus Kuşu Odası
James McNeill Whistler; oda tasarımı: Thomas Jeckyll · 1876–1877 · Tuval, deri, mozaik çini, cam ve ahşap üzerine yağlıboya ve altın varak; 421,6 × 613,4 × 1026,2 cm
Şunlara dikkat edin
- Şöminenin karşısındaki duvarda dövüşen iki tavus kuşu. Boğazında gümüş tüyler olan Leyland'dır; tepesinde tek bir gümüş tüy olan ise Whistler.
- Whistler'ın kelebek imzası. Onu odaya birkaç kez yerleştirdi; kaç tane bulabileceğinize bakın.
- Pencere kepenklerinin iç panellerine resmedilmiş tavus kuşları.
- Porselen. Şömine ve pencere duvarlarında müzenin kendi Kangxi dönemi koleksiyonu duruyor; öbür iki duvarda ise Jingdezhen'deki çömlekçilerle birlikte yapılmış reprodüksiyonlar.
Konuşma metni (3:02)
Sırtınızı şömineye verin. Artık eserin içinde duruyorsunuz: duvarlarıyla, raflarıyla, tavanıyla ve kepenkleriyle bütün bir yemek odası. 1876 ve 1877'de mavi ve altınla boyandı, sonra Londra'dan parça parça, Detroit üzerinden buraya getirildi. Bu yürüyüşte içinde dolaşabileceğiniz tek durak burası.
İş başkasının tasarımı olarak başladı. Mimar Thomas Jeckyll bu raf kafesini Frederick Leyland'ın Kangxi dönemine ait mavi-beyaz Çin porseleni koleksiyonu için yaptı ve duvarları kırmızı güllerle boyanmış eski yaldızlı deriyle kapladı. Sonra Jeckyll hastalandı ve işi bırakmak zorunda kaldı. O sırada Leyland'ın giriş holünü süsleyen Whistler, işi bitirmeyi teklif etti. İlk önerisi mütevazıydı: prensesle çatışmasınlar diye kırmızı güllerin üstünü sarıya boyamak, bir de korniş ve lambri boyunca bir dalga motifi eklemek. Leyland kabul etti ve Liverpool'daki evine döndü.
Whistler durmadı. Tavanı, Hollanda metali denen taklit altın varakla ve bir tavus kuşu tüyü deseniyle kapladı. Her rafı yaldızladı. Pencere duvarına bakın: kepenklerin iç yüzündeki tavus kuşları da onun eseri. Sonradan, hiçbir tasarım ya da eskiz olmadan boyamayı sürdürdüğünü, işin o boyadıkça büyüdüğünü ve başladığı köşeye geri döndüğünde, uysun diye bir kısmını yeniden boyamak zorunda kaldığını anlattı.
Sonra işler ters gitti. Whistler odayı görüp hayran kalsınlar diye ziyaretçileri ve basını Leyland'ın evine davet etti ve iki adam fatura yüzünden fena hâlde bozuştu. Bunun üzerine Whistler pahalı eski deriyi Prusya mavisiyle kapladı ve şöminenin karşısındaki boş duvara bugün orada gördüğünüz şeyi resmetti: birbirine diklenen iki tavus kuşu. Öfkeli kuşun boğazında gümüş tüyler var; Leyland'ın hep giydiği fırfırlı beyaz gömleklere bir taş. Öbürünün tepesinde tek bir gümüş tüy var, tıpkı Whistler'ın alnının üstünde kabaran beyaz perçem gibi. Duvar resmine Sanat ve Para ya da Odanın Hikâyesi adını verdi ve Leyland'a, onun yalnızca Tavus Kuşu Odası'nın sahibi olarak hatırlanacağını söylediği aktarılır. Sonra odayı kelebeğiyle birkaç kez imzaladı.
Leyland 1892'de ölene kadar odayı olduğu gibi bıraktı. On iki yıl sonra Charles Lang Freer odayı satın aldı; 1904'te söktürüp Detroit'teki evinde yeniden kurdurdu ve kendi seramiklerini orada sergiledi. Onun ölümünden sonra oda Washington'a geldi ve Freer Galerisi 1923'te açıldığından beri burada. Oda 2022 yazında bir kez daha restore edildi.
Raflarda duranlar ise hikâyenin en yeni bölümü. Müze Eylül 2025'ten beri odayı Leyland ailesinin bildiği hâliyle, mavi ve beyazla dolu olarak sergiliyor. Leyland, on üçüncü yüzyılın sonlarından itibaren mavi-beyaz porselenin dünya merkezi olan Jingdezhen'in porselenlerini topladı. Şömine duvarında ve pencere duvarında müzenin kendi koleksiyonundan Kangxi dönemi parçalarına bakıyorsunuz. Öbür iki duvardaki kaplar ise bugün Jingdezhen'deki çömlekçilerle birlikte yapılmış reprodüksiyonlar.
Öyleyse ortada durun ve hepsini bir bütün olarak görün: iki duvar eski, iki duvar yeni porselen, bir yanınızda altınla resmedilmiş bir kavga, öbür yanınızda da her şeyi başlatan prenses.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Freer Sanat Galerisindeki her şeye doğrultun.
Beş kaydımız Whistler'ın tavus kuşlarının arasında bitiyor; uygulama oradan devam ediyor. Salon 19'da eski bir yeşimin, Kore salonunda bronz bir aynanın ya da Tavus Kuşu Odası'nın raflarındaki tek bir kabın fotoğrafını çekin; Chiaro onun ne olduğunu söyler, hikâyesini anlatır, sonra da vitrinin önünde sesli sorularınızı hemen orada yanıtlar.
Gitmeden önce
Ulaşım
Freer, Smithsonian'a bağlı Ulusal Asya Sanatı Müzesinin (National Museum of Asian Art) West Building denen batı binasıdır ve National Mall'un güney tarafında, Jefferson Drive ile 12th Street SW kavşağında yer alır. Mall tarafındaki kapı sizi Salon 1'in yanına çıkarır; basamaksız giriş Independence Avenue tarafında, merdivenlerin solundaki otomatik bronz kapılardandır. Müzenin posta adresi olan 1050 Independence Ave. SW, hemen yandaki ve Freer'e yeraltından bağlanan Sackler binasına aittir.
En yakın metro istasyonu, Turuncu, Gümüş ve Mavi hatların geçtiği Smithsonian. Üzerinde 12th St. at Jefferson Dr. SW (The Mall) yazan çıkıştan yukarı çıkın ve yolun karşısına, güneye geçin: karşınızdaki pembe granit bina Freer'dir.
Biletler
- Bilet ya da rezervasyon olmadan içeri girersiniz ve müzenin belirttiğine göre hiçbir ücret ödemezsiniz.
- Kapılar haftanın her günü 10.00'dan 17.30'a kadar açık. Yıl içinde kapalı olduğu tek gün 25 Aralık.
- Hangi kapıyı kullanırsanız kullanın bir güvenlik kontrolü bekleyin; müze her girişte ziyaretçileri kontrolden geçiriyor.
- Freer, kurucusunun bağışının bir şartı olarak ne ödünç eser verir ne de alır; bu yüzden bu beş eserden hiçbiri başka bir müzeye ödünç gitmez.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi rehberlik hizmeti yüz yüzedir: rezervasyon gerektirmeyen ücretsiz turlar; çoğunu eğitimli gönüllü rehberler, bazılarını küratörler yönetir. Bunların arasında Tavus Kuşu Odası'nı da kapsayan bir öne çıkanlar turu ve odanın 150. yılına adanmış bir dizi var. Web sitesinin ses bölümünde podcast'ler ve kayıtlı konuşmalar yer alıyor. Bizim beş kaydımız da rezervasyon gerektirmez ve dokunduğunuz anda çalar; fotoğrafını çektiğiniz diğer her eseri ise Chiaro uygulaması üstlenir.
Resmî web sitesi →Sorular
Freer Sanat Galerisi için ücretsiz bir sesli rehber var mı?
Evet: yukarıdaki beş oynatıcıdan birine dokunun; kayıt, telefonunuzun tarayıcısında, birlikte okuyabileceğiniz bir metinle çalar. Müze de buna gönüllü rehberlerin yönettiği ücretsiz turlar ekliyor. Bizim dışarıda bıraktığımız binlerce eser içinse Chiaro uygulamasını birine doğrultun ve sorun.
Freer Sanat Galerisinin resmî sesli rehberi ne kadar?
Müzenin sunduğu rehberlik için hiçbir ücret alınmıyor: rezervasyon gerektirmeyen ücretsiz turlar var; çoğunu gönüllü rehberler, bazılarını küratörler yönetiyor. Web sitesinin ses bölümünde podcast'ler ve kayıtlı konuşmalar bulunuyor; binaya giriş de ücretsiz.
Freer Sanat Galerisinde Tavus Kuşu Odası nerede?
Salon 12'de, galeri katının güneydoğu köşesinde, Independence Avenue tarafında Salon 11'in yanında. Mall girişinden gelirseniz avlunun çevresini dolaşın; Independence Avenue girişinden ise hemen yakında. Whistler'ın Porselen Ülkesinden Prenses tablosu odanın şöminesinin üstünde asılı.
Freer Sanat Galerisi her gün açık mı?
Evet, 25 Aralık dışında yıl boyunca her gün 10.00'dan 17.30'a kadar açık.
Freer ile Ulusal Asya Sanatı Müzesi aynı yer mi?
Freer onun bir parçası. Ulusal Asya Sanatı Müzesi (National Museum of Asian Art), yeraltından birbirine bağlı iki binadan oluşur: West Building olarak Freer Sanat Galerisi ve East Building olarak Arthur M. Sackler Galerisi. İkisi birlikte 46.000'den fazla eser barındırır. Yani bu Freer sayfası, Ulusal Asya Sanatı Müzesinin batı binası için de bir sesli rehber işlevi görür.
Freer Sanat Galerisini gezmek ne kadar sürer?
Bütün tur yaklaşık yarım saat sürer; bunun on iki dakikası kayıtların kendisi. Bütün duraklar avlunun çevresindeki tek galeri katında olduğu için duraklar arasında merdiven yok; basamaksız giriş Independence Avenue tarafındadır.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Freer Sanat Galerisi ile bağlantılı değildir.