Direct naar de inhoud

Freer Gallery of Art · Washington D.C. · Onafhankelijke gids

Audiogids voor de Freer Gallery of Art,
vijf stops, gratis.

Whistlers pauwen, een Chola-brons en de Kosmische Boeddha, verteld in dit tabblad. Voor de rest van de ruim 26.000 objecten van de Freer, van oude Chinese jade tot Koreaanse bronzen, werkt Chiaro met een foto.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Freer Gallery of Art.

9:41

Koningin Sembiyan Mahadevi als de godin Uma

Freer Gallery of Art, Washington D.C.

0:00 1:54
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Alle zalen van de Freer liggen op één verdieping, rond een binnenplaats, en deze audiogids voor de Freer Gallery of Art loopt ze in één rondje af. Je begint bij de ingang aan de National Mall, in zaal 1, bij een Chola-koningin die in brons is uitgebeeld als godin. Daarna volg je de noordkant naar het oosten, de Chinese zalen in, voor de Kosmische Boeddha in zaal 17 en het Sogdische grafbed ernaast in zaal 16. Dan sla je af naar het zuiden, naar zaal 12, waar Whistlers prinses boven de schouw van de Pauwenkamer hangt en de kamer zelf de wandeling afsluit. De vijf tracks duren samen ongeveer elf minuten; met de korte stukjes lopen en een pauze bij elke vitrine kost het rondje een halfuur.

Elke bewering op deze pagina rust op twee bronnen: de objectgegevens van het museum zelf, gepubliceerd in de open collectiedata van het Smithsonian, en één externe bron. De Freer leent zijn collectie nooit uit, maar wisselt wel af wat er uit het depot te zien is. Zegt een bordje in de zaal iets anders dan wij, geloof dan het bordje en laat het ons weten, dan passen we het aan.

Stop 1 van 5 · West Building, zaal 1 (tentoonstelling Body Image: Arts of the Indian Subcontinent)

Koningin Sembiyan Mahadevi als de godin Uma

Chola-dynastie, Tamil Nadu, India · 10e eeuw · Brons, 107,3 × 33,4 × 25,7 cm

Om op te letten

  • Het gezicht. Getuite lippen en een lange neus maken haar persoonlijker dan de gebruikelijke serene godin, en daarom denkt het museum dat ze een portret kan zijn.
  • De drievoudige buiging. De heupen naar één kant, de schouders de andere kant op naar achteren, het hoofd daartussenin: de houding die tribhanga heet.
  • De stof over haar benen, zo dun uitgewerkt dat hij als natte zijde aan haar lijf kleeft.
Transcriptie (1:54)

Het eerste wat je opvalt, is de golving. Haar gewicht rust op één been, haar heup duwt opzij, haar schouders leunen de andere kant op naar achteren, en haar hoofd komt daartussen tot rust. Indiase beeldhouwers noemden deze houding tribhanga, de drievoudige buiging, en daardoor lijkt een meter brons die doodstil op zijn voetstuk staat toch te bewegen.

Het bordje noemt haar Koningin Sembiyan Mahadevi als de godin Uma, en allebei de helften van die titel doen ertoe. De houding is die van een godin en doet denken aan Parvati. De koningin was een echte vrouw. Haar man, Gandaraditya Chola, regeerde van 949 tot 957 in het zuiden van India, en ze werd jong weduwe. Vanaf dat moment droeg ze wit, de kleur van de rouw. Zo'n zestig jaar lang stak ze haar fortuin in tempels: ze liet er veel bouwen en schonk aan nog veel meer. Het museum noemt haar een zeer gerespecteerde beschermvrouwe van de kunsten.

Nog tijdens haar leven werd haar verjaardag gevierd in een Shivatempel, in een stad die haar naam droeg, en ter ere van haar kreeg die tempel een metalen portret van de koningin. Het museum is hier voorzichtig: het zegt alleen dat het mogelijk is dat dit precies dat beeld is. Zeker is hoe een figuur als deze werd gebruikt. Het is een processiebrons. Op feestdagen werd ze in zijde gehuld, behangen met sieraden en bloemenslingers, en door de straten gedragen, zodat de hele stad haar kon zien.

Kijk nu naar haar gezicht, want dat is het beste argument voor het verhaal. Ze heeft getuite lippen en een lange neus, en het museum noemt de vorm van haar gezicht ongewoon persoonlijk voor een beeld van deze soort. Toch zou in de tiende eeuw niemand de koningin aan haar gelijkenis hebben herkend. Een beeld als dit kende je aan de plek waar het stond en aan wat ermee gebeurde, hier de processie op haar verjaardag. Zo'n eigen gezicht, op een beeld dat niemand hoefde te herkennen: precies dat soort detail houdt de portrettheorie in leven.

De Freer kocht haar in 1929, met het fonds dat naar de oprichter is genoemd, en ze staat in deze zaal sinds de huidige opstelling in 2017 openging. Laat je blik voordat je verder loopt naar haar benen zakken. De stof is zo dun uitgewerkt dat hij als natte zijde aan haar lichaam kleeft, en elke plooi volgt de golving van haar lijf, tot aan het voetstuk waarop haar voeten al duizend jaar staan.

Stop 2 van 5 · West Building, zaal 17 (tentoonstelling Promise of Paradise)

Boeddha in een gewaad met de rijken van het bestaan (de Kosmische Boeddha)

Noordelijke Qi-dynastie, regio Anyang, provincie Henan, China · 550–577 · Kalksteen, 151,3 × 62,9 × 31,3 cm

Om op te letten

  • De berg Sumeru op de borst, met twee slangen eromheen gekronkeld: de berg die volgens boeddhisten hemel en aarde verbindt.
  • De drukke taferelen vlak boven de zoom. Dat zijn de kwellingen van de hel, de onderkant van de kaart.
  • Vage kleur in de groeven. Elk tafereel op het gewaad was ooit beschilderd.
Transcriptie (1:54)

Volg de noordkant van het gebouw naar het oosten, de Chinese zalen in, en in zaal 17 sta je voor een figuur zonder hoofd, waarin meer verhalen zijn uitgehouwen dan in enig ander object op deze wandeling. Hij is levensgroot, ruim anderhalve meter kalksteen, en weegt zonder voetstuk meer dan 800 Engelse pond. Hij draagt het eenvoudige gewaad van een monnik, zoals elke Boeddha. Wat hem buitengewoon maakt, is dat dat gewaad een kaart van het heelal is.

Kenners zien in hem Vairocana, de Kosmische Boeddha, in het Chinees Piluzhena. Het idee komt uit de Lotussoetra: toen de historische Boeddha predikte, verscheen er volgens de overlevering een visioen van de hele kosmos voor hem. Dus bedekten de beeldhouwers van Noord-China, ergens tussen 550 en 577, onder de Noordelijke Qi-dynastie, dit gewaad van voren en van achteren met alles wat bestaat.

Begin bij de borst. Die top is de berg Sumeru, de heilige berg die volgens boeddhisten hemel en aarde verbindt, en de twee slangen eromheen zijn naga's. Daaronder zie je taferelen van de Boeddha als jonge prins, vóór zijn verlichting. Laat je blik nu zakken tot vlak boven de zoom. Die drukke kleine figuurtjes zijn de kwellingen van de hel. De heilige berg bovenaan, het leven van de prins in het midden, de hel bij de zoom, en dat alles op één kledingstuk. Het museum noemt dit schema de Rijken van het Bestaan.

Kijk in de groeven en misschien zie je nog een spoor van kleur. Deze taferelen waren ooit beschilderd, en van het pigment zijn nog kleine resten over.

Lange tijd konden kenners het beeldhouwwerk nauwelijks lezen. Het reliëf is zo laag dat ze er inktafdrukken op papier van maakten om het zichtbaar te maken. In de herfst van 2011 scande een digitaliseringsteam van het Smithsonian de figuur twee weken lang met lasers, en het 3D-model maakte taferelen leesbaar die nog niemand had kunnen ontcijferen. Op basis daarvan kwam Keith Wilson, de conservator oude Chinese kunst van het museum, tot de gedachte dat het beeld misschien voor onderricht is gemaakt, waarschijnlijk in een klooster, met iemand ernaast die elk tafereel om de beurt uitlegde.

Als hij gelijk heeft, is dit de oudste audiogids van het gebouw. Veertien eeuwen geleden stond er iemand ongeveer waar jij nu staat, die de gelovigen langs dat gewaad leidde, van de berg op de borst tot de hel bij de zoom.

Stop 3 van 5 · West Building, zaal 16 (tentoonstelling Center of the World: China and the Silk Road)

Grafbed met Sogdische muzikanten en dansers

Noordelijke Qi-dynastie, China; gemaakt voor een Sogdische opdrachtgever · 550–577 · Grijs marmer met resten van pigment; voorkant 60,3 × 234 cm, met twee zijstukken

Om op te letten

  • Het wierookvat in het midden, met een vogel erop en aan weerszijden figuren met een aureool op lotusbloemen: een zuiver Chinees boeddhistisch beeld.
  • De acht medaillons met parelrand boven de openingen, elk met een muzikant of danser in vreemde kleding, uitgehouwen in Perzische stijl.
  • De wachter aan elk uiteinde, in een lange jas en laarzen, die een wild dier tegen de grond drukt.
  • De luit met de geknikte hals op een van de zijstukken, de voorouder van de Chinese pipa, langs de Zijderoute gekomen.
Transcriptie (2:08)

Ernaast, in zaal 16, staat een lange plaat grijs marmer voor je, meer dan twee meter breed, met twee kortere stukken ernaast. Samen vormen ze de basis van een grafbed: een stenen platform in de vorm van een Chinees bed, waarop in de zesde eeuw, in een ondergronds graf in het noorden van China, een doodskist werd gelegd.

Begin in het midden. Het wierookvat met een vogel erop, met aan weerszijden hemelse wezens met een aureool die op lotusbloemen staan, is door en door een Chinees boeddhistisch beeld. Kijk nu langs de band boven de openingen. Die acht medaillons met parelrand omlijsten muzikanten en dansers in vreemde kleding, uitgehouwen in Perzische stijl. Aan elk uiteinde drukt een wachter in een lange jas en laarzen een wild dier tegen de grond.

De man die op dit bed werd gelegd, was een Sogdiër. De Sogdiërs kwamen uit Centraal-Azië, en in de zesde eeuw beschrijven Chinese bronnen hun gemeenschappen, verspreid over heel China, met kooplieden en ambtenaren onder hen. Ver van huis namen ze Chinese gebruiken over, en een stenen bed als dit was daar een van. Maar het beeldhouwwerk op de rest van het bed mengde boeddhistische beelden met mazdeïstische, uit het geloof waarvan de priesters een heilig vuur hoeden, en met taferelen uit het leven van een immigrant die blijkbaar een leider van zijn gemeenschap was. Zijn naam is samen met zijn grafschrift verloren gegaan.

En het grootste deel van het bed staat niet in deze zaal. Het graf werd in 1911 gevonden, en de stukken kwamen op de kunstmarkt en raakten verspreid. De twee poortwanden, waarop priesters met bedekte mond het vuur hoeden, staan in Keulen. Twee achterplaten gingen in 1912 naar het Museum of Fine Arts in Boston, een zijplaat in 1913 naar het Musée Guimet in Parijs, en waar één zijpaneel is gebleven, weet nog altijd niemand. Pas in 1958 zag de onderzoekster Gustina Scaglia dat ze bij elkaar hoorden.

Zelfs over de herkomst wordt gestreden. Het eigen onderzoek van het Smithsonian naar de Sogdiërs zegt: naar verluidt uit Anyang, vlak bij Ye, de hoofdstad van de Noordelijke Qi-dynastie. Volgens het objectrecord van het museum denken onderzoekers dat het gemaakt is voor grot 4 van de noordelijke grottempels van Xiangtangshan, al geeft het museum toe dat een boeddhistische grot een ongebruikelijke plek voor een begrafenis was.

Zoek voordat je weggaat de luit op een van de zijstukken. Die geknikte hals kwam China binnen met muzikanten die over de Zijderoute reisden, en het instrument waarop hij invloed had, de pipa, wordt nog altijd gespeeld in Chinese kamerensembles. Deze drie stukken marmer stonden al opgesteld toen de Freer in mei 1923 voor het eerst de deuren opende.

Stop 4 van 5 · West Building, zaal 12 (de Pauwenkamer), boven de schouw

De prinses uit het land van het porselein

James McNeill Whistler · 1863–1865 · Olieverf op doek, 201,5 × 116,1 cm

Om op te letten

  • De signatuur linksboven, Whistler 1864, groot uitgeschreven. Later signeerde hij in plaats daarvan met een kleine vlinder.
  • De ronde waaier in haar hand en het witte Japanse kamerscherm achter haar, rekwisieten van het soort dat Whistler verzamelde.
  • De blauw-witte vaas aan de rechterrand, het soort porselein waarvoor deze hele kamer werd gebouwd, en het blauw-witte tapijt onder haar voeten.
Transcriptie (2:01)

Steek nu het gebouw over naar de zuidkant en loop zaal 12 binnen. Je staat in de Pauwenkamer, en zo meteen komen we bij de kamer zelf. Kijk eerst naar het schilderij boven de schouw, want alles om je heen is voor haar gebouwd.

Een lange jonge vrouw in een kimono staat op een blauw-wit tapijt voor een wit Japans kamerscherm, met een ronde waaier in haar hand. James McNeill Whistler schilderde haar tussen 1863 en 1865, toen de Engels-Japanse smaak door het artistieke Londen raasde. Het model was Christina Spartali, een jonge vrouw van Griekse afkomst en de zus van de schilderes Marie Spartali Stillman. Maar dit was nooit als haar portret bedoeld. Het museum ziet hier hoe Whistler een nieuw schoonheidsideaal uitvindt, opgebouwd uit Japanse houtsneden en de lange, slanke dames op Chinees porselein, en aangekleed met voorwerpen uit zijn eigen verzameling. Hij heeft nooit een voet in Azië gezet. Het land van het porselein uit de titel is verzonnen.

Kijk naar de hoek linksboven: Whistler 1864, in grote letters. Die signatuur heeft hem misschien een verkoop gekost. Christina's vader weigerde het schilderij te kopen, en een andere gegadigde zou zijn afgehaakt omdat de naam zo groot was. Misschien is dat een van de redenen waarom Whistler later zijn naam helemaal niet meer schreef en met een kleine vlinder signeerde. Onthoud die vlinder. Je vindt hem terug op de wanden om je heen.

Ook de critici waren niet mild. Toen ze in 1865 op de Parijse Salon hing, schreef een recensent, Gustave Vattier, dat de adem van een kind haar omver kon blazen.

De koper die ertoe deed, was Frederick Leyland, een reder uit Liverpool. Hij bezat het schilderij al jaren voordat deze kamer bestond, en nadat hij in 1875 een nieuw huis in Londen had gekocht, hing hij haar boven de schoorsteenmantel in de eetkamer. Whistler stelde voor de kleuren van de kamer aan te passen aan het schilderij. Waar dat voorstel op uitliep, zie je overal om je heen.

Na Leylands dood in 1892 werd ze geveild, en een paar jaar later was ze van de verzamelaar William Burrell uit Glasgow. Op 20 augustus 1903, het jaar waarin Whistler stierf, kocht Charles Lang Freer haar voor 3750 pond sterling en nam haar mee naar huis in Detroit. Het jaar daarop kocht hij ook de kamer. Sinds de Freer in 1923 openging, zijn de twee hier samen te zien: de prinses en haar paleis, herenigd een oceaan verwijderd van het Londense huis waarvoor ze gemaakt zijn.

Stop 5 van 5 · West Building, zaal 12

Harmonie in blauw en goud: de Pauwenkamer

James McNeill Whistler, in een kamer ontworpen door Thomas Jeckyll · 1876–1877 · Olieverf en bladgoud op doek, leer, mozaïektegels, glas en hout; 421,6 × 613,4 × 1026,2 cm

Om op te letten

  • De twee vechtende pauwen op de wand tegenover de schouw. De pauw met de zilveren keelveren is Leyland; die met één zilveren kuifveer is Whistler.
  • Whistlers vlinder als signatuur. Hij heeft hem een paar keer in de kamer aangebracht; kijk hoeveel je er vindt.
  • De pauwen op de binnenpanelen van de vensterluiken.
  • Het porselein. Op de schouwwand en de vensterwand is het de eigen collectie van het museum uit de Kangxi-periode; op de andere twee wanden staan replica's, gemaakt met pottenbakkers in Jingdezhen.
Transcriptie (2:47)

Draai je rug naar de schouw. Je staat nu in het kunstwerk zelf: een complete eetkamer, met wanden, planken, plafond en luiken, in 1876 en 1877 beschilderd in blauw en goud en stuk voor stuk vanuit Londen hierheen gebracht, via Detroit. Het is de enige stop op deze wandeling waar je binnenin kunt rondlopen.

Het begon als het ontwerp van iemand anders. De architect Thomas Jeckyll bouwde dit latwerk van planken voor Frederick Leylands verzameling Chinees blauw-wit porselein uit de Kangxi-periode, en bekleedde de wanden met antiek verguld leer, beschilderd met rode rozen. Toen werd Jeckyll ziek en moest hij de opdracht opgeven. Whistler, die de hal van Leyland aan het decoreren was, bood aan het werk af te maken. Zijn eerste voorstel was bescheiden: de rode rozen geel overschilderen, zodat ze niet meer met de prinses zouden vechten, en een golfmotief toevoegen langs de kroonlijst en de lambrisering. Leyland ging akkoord en vertrok naar huis, naar Liverpool.

Whistler ging door. Hij bedekte het plafond met klatergoud, een imitatie van bladgoud, en met een patroon van pauwenveren. Hij verguldde elke plank. Kijk naar de vensterwand: ook de pauwen aan de binnenkant van de luiken zijn van hem. Later zei hij dat hij gewoon doorschilderde, zonder ontwerp of schets, dat het groeide terwijl hij schilderde, en dat hij, toen hij weer uitkwam bij de hoek waar hij begonnen was, een deel ervan opnieuw moest schilderen om het te laten aansluiten.

Toen ging het mis. Whistler nodigde bezoekers en de pers uit in Leylands huis om de kamer te bewonderen, en de twee mannen kregen bitter ruzie over de rekening. Dus zette Whistler het kostbare oude leer in Pruisisch blauw, en op de lege wand tegenover de schouw schilderde hij wat je daar nu ziet: twee pauwen die tegenover elkaar in de aanval gaan. De woedende vogel heeft zilveren veren aan zijn keel, een steek naar de geplooide witte overhemden die Leyland altijd droeg. De andere heeft één zilveren kuifveer, zoals de witte lok die boven Whistlers eigen voorhoofd uitstak. Hij noemde de muurschildering Kunst en geld, of het verhaal van de kamer, en hij zou tegen Leyland hebben gezegd dat die alleen herinnerd zou worden als de eigenaar van de Pauwenkamer. Daarna signeerde hij de kamer een paar keer met zijn vlinder.

Leyland liet alles zoals het was tot hij in 1892 stierf. Twaalf jaar later kocht Charles Lang Freer de kamer, liet hem in 1904 uit elkaar halen en weer opbouwen in zijn huis in Detroit, waar zijn eigen keramiek erin kwam te staan. Na zijn dood kwam de kamer naar Washington, en hij is hier sinds de Freer Gallery in 1923 openging. In de zomer van 2022 is de kamer nog eens gerestaureerd.

Wat er op de planken staat, is het nieuwste hoofdstuk. Sinds september 2025 toont het museum de kamer zoals de Leylands hem kenden: vol blauw en wit. Leyland verzamelde porselein uit Jingdezhen, dat vanaf het eind van de dertiende eeuw het wereldcentrum van blauw-wit porselein was. Op de schouwwand en de vensterwand kijk je naar stukken uit de Kangxi-periode uit de eigen collectie van het museum. Op de andere twee wanden zijn de potten replica's, vandaag gemaakt met pottenbakkers in Jingdezhen.

Ga dus in het midden staan en neem het in één keer in je op: twee wanden oud porselein en twee wanden nieuw, een ruzie in goud aan de ene kant van je, en aan de andere kant de prinses waarmee het allemaal begon.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles in de Freer Gallery of Art.

Onze vijf opnames eindigen tussen Whistlers pauwen; daar neemt de app het over. Fotografeer een oude jade in zaal 19, een bronzen spiegel in de Koreaanse zaal of één enkele pot op de planken van de Pauwenkamer, en Chiaro vertelt je wat het is en wat het verhaal erachter is. Daarna stel je bij de vitrine gewoon hardop je vragen.

Welke pauw is Whistler?Is dit porselein een replica?Wat tonen de taferelen op het gewaad?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

De Freer is het West Building van het National Museum of Asian Art van het Smithsonian, op de hoek van Jefferson Drive en 12th Street SW, aan de zuidkant van de National Mall. Door de deur aan de kant van de Mall kom je binnen naast zaal 1; een drempelvrije ingang is er aan de kant van Independence Avenue, door de automatische bronzen deuren links van de trap. Het postadres van het museum, 1050 Independence Ave. SW, hoort bij het Sackler-gebouw ernaast, dat ondergronds met de Freer verbonden is.

Het dichtstbijzijnde metrostation is Smithsonian, aan de oranje, zilveren en blauwe lijn. Neem de uitgang met het bord 12th St. at Jefferson Dr. SW (The Mall) en steek de weg over naar het zuiden: het roze granieten gebouw recht voor je is de Freer.

02

Tickets

  • Je loopt binnen zonder ticket of reservering, en het kost niets, zegt het museum.
  • De deuren zijn elke dag van de week open, van 10.00 tot 17.30 uur. De enige dag van het jaar waarop het museum dicht is, is 25 december.
  • Reken op een beveiligingscontrole, welke deur je ook neemt: het museum controleert bezoekers bij elke ingang.
  • De Freer leent niets uit en leent niets in, een voorwaarde bij de schenking van de oprichter. Geen van deze vijf gaat dus ooit in bruikleen naar een ander museum.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

Wat het museum zelf aan begeleiding biedt, is persoonlijk: gratis inlooprondleidingen zonder reservering, meestal onder leiding van opgeleide vrijwilligers en soms van conservatoren, waaronder een rondleiding langs de hoogtepunten met de Pauwenkamer en een reeks rond het 150-jarige bestaan van de kamer. Het audiodeel van de website bevat podcasts en opgenomen lezingen. Ook onze vijf opnames hoef je niet te reserveren; ze spelen af zodra je erop tikt, en de Chiaro-app neemt elk ander object voor zijn rekening dat je fotografeert.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor de Freer Gallery of Art?

Ja: tik op een van de vijf spelers hierboven en de opname speelt af in de browser van je telefoon, met een transcriptie die je kunt meelezen. Het museum zelf biedt daarnaast gratis inlooprondleidingen door vrijwillige gidsen, en voor de duizenden objecten die wij overslaan richt je de Chiaro-app op het object en stel je je vraag.

Wat kost de officiële audiogids van de Freer Gallery of Art?

Voor de begeleiding die het museum biedt, betaal je niets: gratis inlooprondleidingen, de meeste door vrijwillige gidsen en sommige door conservatoren, zonder reservering. Het audiodeel van de website bevat podcasts en opgenomen lezingen, en ook de toegang tot het gebouw is gratis.

Waar is de Pauwenkamer in de Freer Gallery of Art?

In zaal 12, in de zuidoosthoek van de verdieping met de zalen, naast zaal 11 aan de kant van Independence Avenue. Vanaf de ingang aan de Mall loop je om de binnenplaats heen; vanaf de ingang aan Independence Avenue is het vlakbij. Whistlers De prinses uit het land van het porselein hangt er boven de schouw.

Is de Freer Gallery of Art elke dag open?

Ja, het hele jaar door behalve op 25 december, van 10.00 tot 17.30 uur.

Is de Freer hetzelfde als het National Museum of Asian Art?

De Freer is er een onderdeel van. Het National Museum of Asian Art bestaat uit twee gebouwen die ondergronds met elkaar verbonden zijn: de Freer Gallery of Art als West Building en de Arthur M. Sackler Gallery als East Building. Samen bezitten ze meer dan 46.000 objecten. Deze pagina over de Freer is dus ook een audiogids voor het West Building van het National Museum of Asian Art.

Hoeveel tijd heb je nodig voor de Freer Gallery of Art?

Ongeveer een halfuur voor het hele rondje, waarvan elf minuten audio. Alle stops liggen op dezelfde verdieping rond de binnenplaats, dus tussen de stops zijn er geen trappen; de drempelvrije ingang is aan Independence Avenue.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Freer Gallery of Art.