Ulusal Sanat Galerisi · Washington · Bağımsız rehber
Ulusal Sanat Galerisi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beşi de bu sekmede çalıyor, müzeye giriş de ücretsiz. Sergilenen diğer iki bin yedi yüz eseri ise tek bir fotoğrafla Chiaro anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Ulusal Sanat Galerisi ile bağlantılı değildir.
On Dört Yaşındaki Küçük Dansçı
Ulusal Sanat Galerisi, Washington DC
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Ulusal Sanat Galerisi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Beş eser, beş salon, tek bir bina. Buradaki her şey Batı Binası'nda (West Building) olduğu için 4th Street'in altından Doğu Binası'na (East Building) giden geçide hiç ihtiyacınız olmayacak. Aşağıdan, zemin kattaki (Ground Floor) Salon 3'te Degas'nın balmumu dansçısıyla başlayın; sonra ana kata (Main Floor) çıkıp Amerika kıtasındaki tek Leonardo için Salon 6'ya gidin ve ana katta ilerleyin: David'in Napolyon'u için Salon 56, Thomas Cole'un dört tuvallik Hayat Yolculuğu için Salon 60 ve Monet için Salon 85. Toplam dinleme süresi on iki dakika kadar ve yürüyüş tek bir binanın içinde kalıyor: Batı Binası, Pantheon'u örnek alan kubbeli bir rotondanın çevresinde uzun bir H biçiminde ve her salon bu tek omurgaya bağlanıyor.
Salon numaraları ve her eserle ilgili bilgiler Ulusal Sanat Galerisi'nin kendi çevrimiçi koleksiyon kayıtlarından geliyor; her bilgi ayrıca bağımsız bir kaynakla da destekleniyor. Buradaki eserlerin yeri zaman zaman haber verilmeden değişiyor. Bir tablonun yanındaki yazı artık bizimkiyle uyuşmuyorsa geçerli olan müzenin bilgisidir; bize bir e-posta atarsanız biz de kendimizinkini düzeltiriz.
Durak 1 / 5 · Batı Binası, zemin kat, Salon 3
On Dört Yaşındaki Küçük Dansçı
Edgar Degas · 1878–1881 · Renklendirilmiş balmumu, kil, metal iskelet, halat, boya fırçaları, insan saçı, ipek ve keten kurdele, pamuklu faille kumaştan korsaj, pamuk ve ipek tütü, keten patikler, ahşap kaide üzerinde, kaide hariç 98,9 cm
Şunlara dikkat edin
- Tütü ve saçındaki kurdele balmumu değil, gerçek kumaş; saç da gerçek insan saçı.
- Ahşap kaidenin sol arka köşesine kazınmış Degas adı.
- Aynı kızın bu salonda yanında duran çıplak hâli; kostümün altındaki bedeni böylece görebilirsiniz.
- Ayakları: dışa açık, sağ ayağı solun epey önünde; elleri de arkasında kenetli.
Konuşma metni (2:16)
O bronz değil. Dünyadaki neredeyse bütün öteki Küçük Dansçılar bronz; müzelere dağılmış en az yirmi sekiz tane var ve hepsi şu an karşınızda duran figürün kopyası. Bu ise metal bir iskelet üzerine renklendirilmiş balmumu; içine sağlamlık için halat ve boya fırçaları doldurulmuş, üstleri de kille kaplanmış. Kaidesi hariç doksan sekiz virgül dokuz santimetre boyunda. Gerçek boyutunun aşağı yukarı üçte ikisi. Korsajı pamuklu, eteği gerçek tül, patikleri keten; saçı da gerçek insan saçı ve içinde ipek bir kurdele var. Degas neredeyse her şeyi balmumuyla kapladı. Saçı, kurdeleyi ve tütüyü olduğu gibi bıraktı.
Kızın adı Marie van Goethem'di; Paris Operası'nın dans okulunda okuyan Belçikalı bir öğrenciydi. Degas onu 1881'de Paris'te, altıncı İzlenimciler sergisinde, bir cam vitrinin içinde gösterdi ve salondakiler onu nasıl karşılayacaklarını bilemediler. Joris-Karl Huysmans onu, bildiği ilk gerçekten modern heykel denemesi olarak niteledi. Eleştirmen Paul Mantz ise ona erken yozlaşmanın çiçeği dedi ve yüzünün her türlü kötülüğün iğrenç vaadiyle damgalandığını yazdı.
O hâlde yüze bakın ve kararı kendiniz verin. Çene havada, gözler neredeyse kapalı, burun basık, ağız hafifçe büzülmüş. Bu ne şirin bir duruş ne de gururlu bir duruş. Bu, dinlenme hâlindeki dördüncü pozisyon: on dört yaşında bir kızın, kendisinden büyük biri onu izlerken koruduğu duruş.
1881'den sonra atölyeye geri döndü ve orada kaldı. Degas 1917'de öldüğünde hâlâ oradaydı. Mayıs 1918'de mirasçıları, heykellerini bronza döktürmek için Paris'teki Hébrard dökümhanesiyle bir sözleşme imzaladılar; sözleşmeye göre orijinal balmumu figürler dökümhanenin malı olacaktı. Döküm işi en az on üç yıl sürdü, 1919'dan 1932'ye kadar. Bu yüzden balmumu figür yirminci yüzyılın büyük bölümünü bir müzede değil, özel ellerde geçirdi. Paul Mellon onu Mayıs 1956'da New York'taki bir sanat tüccarından satın aldı ve figür 1999'da onun vasiyetiyle buraya geldi: Mellon ailesinin bu müzeye verdiği kırk dokuz orijinal Degas balmumu heykelinden biri olarak.
Yola devam etmeden önce bu salondaki ikinci dansçıyı bulun. Aynı kız, aynı yaş, aynı duruş, ama üzerinde hiç giysi yok. Bu, Degas'nın onun için yaptığı çıplak etüt; ikisini yan yana görünce tütünün ne kadar iş gördüğünü tam olarak anlıyorsunuz.
Durak 2 / 5 · Batı Binası, ana kat, Salon 6
Ginevra de' Benci
Leonardo da Vinci · 1474–1478 civarı · Ahşap pano üzerine yağlıboya, 38,1 × 37 cm
Şunlara dikkat edin
- Arkasındaki ardıç. Bakır kahvesi, dikenli yapraklar bütün arka planı dolduruyor; İtalyancada ardıç ginepro demek, bu da onun adı.
- Alt kenar: Resmin alt kısmı kesilip atıldığı için orijinal panonun altına bir ahşap şerit eklenmiş.
- Yüz ifadesi. En ufak bir gülümseme yok; bakışları size dönük ama sizinle hiç ilgilenmiyor.
- Şakaklarındaki sıkı bukleler ışık vurdukça altın rengine dönüyor; saçının geri kalanı ise düz ve ortadan ayrılmış.
Konuşma metni (2:35)
Bu, Leonardo da Vinci'nin Amerika kıtasındaki tek tablosu. Boyutu otuz sekize otuz yedi santimetre; yani buraya gelene kadar daha büyük ve daha kötü pek çok tablonun önünden geçtiğiniz neredeyse kesin. Aynı zamanda onun elinden çıkıp günümüze ulaşmış yalnızca üç kadın portresinden biri.
Adı Ginevra de' Benci. 1458 civarında Floransa'da doğdu, on altı yaşında Luigi di Bernardo Niccolini ile evlendi; Leonardo da onu 1474 ile 1478 arasında, yirmili yaşlarındayken resmetti. Büyük olasılıkla bu portre düğünü değil, nişanı anıyor. Düğün portreleri çift olarak yapılırdı ve kadın sağda, sola dönük dururdu; bu ise sağa dönük ve tek başına.
Şimdi çalıya bakın. Bu bir ardıç; İtalyancada ardıca ginepro deniyor, yani bütün arka plan onun adıyla yapılmış bir kelime oyunu. Rönesans Floransa'sında ardıç aynı zamanda kadın erdeminin simgesiydi; bu da onu son derece tutumlu bir resim parçası yapıyor: kim olduğunu ve neye değer olduğunu tek bir nefeste söylüyor.
Panonun arkası da boyalı: defne ve palmiye dallarından bir çelengin içinde bir ardıç dalı ve Latince Virtutem Forma Decorat sözü, yani güzellik erdemi süsler. Defne ile palmiye birlikte, Venedik'in Floransa elçisi Bernardo Bembo'nun kişisel amblemiydi; Bembo'nun Ginevra'ya duyduğu bağlılık, ikisinin birbirine yazdığı şiirlerde yaşıyor. Kızılötesi inceleme, çelengin altına boyanmış olarak Bembo'nun kendi sözünü, Erdem ve Onur'u ortaya çıkardı. Yani bu portrenin parasını bir kocadan başka biri ödemiş olabilir.
Alt kenara bakın. Orijinal pano otuz sekiz virgül bire otuz yedi santimetre; altına eklenen bir şerit onu kırk iki virgül yediye çıkarıyor. O şerit orada, çünkü resmin alt kısmı bir noktada, büyük olasılıkla hasar gördüğü için kesilip atıldı ve Ginevra'nın kolları ile elleri de onunla birlikte gitti. Leonardo'nun bir kadının ellerini çizdiği bir desenin, eksik kısım için yapılmış bir etüt olduğu düşünülüyor.
Uzun bir süre kimse bunun bir Leonardo olduğunu bilmiyordu. Pano 1733'te zaten Lihtenştayn prenslerinin koleksiyonundaydı; arkasında, aile armasını taşıyan kırmızı bir mühür mumu vardı. Lihtenştayn koleksiyonunun 1780 tarihli kataloğu ise onu Lucas Cranach'a mal ediyordu. İkinci Dünya Savaşı sırasında koleksiyonun geri kalanıyla birlikte Viyana'dan Vaduz'daki şatoya taşındı ve on Şubat 1967'de Ulusal Sanat Galerisi onu orada Prens İkinci Franz Josef'ten, beş ila altı milyon dolar arasında olduğu bildirilen bir bedelle satın aldı. Bu, o dönem bir tablo için ödenmiş en yüksek fiyattı.
Hakkında, resmedildiği kadar yazıldı da. Medici çevresinden on şiir ve bizzat Lorenzo de' Medici'den iki sone. Bunların hiçbiri yüzüne yansımıyor; asıl mesele de bu.
Durak 3 / 5 · Batı Binası, ana kat, Salon 56
İmparator Napolyon Tuileries'deki Çalışma Odasında
Jacques-Louis David · 1812 · Tuval üzerine yağlıboya, 203,9 × 125,1 cm
Şunlara dikkat edin
- Omzunun arkasındaki duvarda asılı saat. 4.13'ü gösteriyor ve bütün resim onun üzerine kurulu.
- Masanın yanındaki rulo kâğıtta dört büyük harf: CODE.
- Koltuk: altın arılarla bezeli kırmızı döşeme, üzerine bırakılmış ince bir kılıç ve daha fazla kâğıt.
- Bileğinde buruşmuş çorapları ve düğmelenmemiş kol ağızları. Bir David portresinde hiçbir şey kazara özensiz değildir.
Konuşma metni (2:07)
Bu resimdeki her şey size son sekiz saatin hikâyesini anlatıyor ve saat de bunun kanıtı. Onu bulun: sağ omzunun arkasında, duvarın yukarısında. Sabahın dördünü on üç geçiyor. Masadaki lambanın içindeki mum dibine kadar erimiş. Kol ağızlarının düğmeleri çözük. Çorapları bileğinde buruşmuş. Saçı dağınık. Jacques-Louis David bütün gece uyumamış bir imparator resmetmiş.
Peki bütün gece ne yapmış? Bu, masanın yanındaki rulo kâğıtta yazıyor; orada dört büyük harf okunuyor: CODE. Yani Code Napoléon, onun bütün savaşlarından daha uzun ömürlü olan medeni kanun. Bu bilinçli bir seçim. 1812'ye gelindiğinde Napolyon, David tarafından Alpleri aşan bir general olarak resmedilmiş, Canova tarafından da mermerden bir Roma tanrısı olarak yontulmuştu. Burada ise bir çalışma odasındaki kanun koyucu; elinin altındaki tek askerî nesne de bir koltuğun üzerinde duran, kenara bırakılmış ince bir kılıç.
Üniforma, İmparatorluk Muhafızları'nın yaya grenadiyer alayındaki bir albayın üniforması: beyaz yakalı, kırmızı kol ağızlı mavi bir ceket, altın apoletler, bir de Onur Lejyonu ve Demir Taç nişanları. Yaldızlı koltuk, imparatorluk hanedanının amblemi olan altın arılarla işlenmiş kırmızı bir kumaşla kaplı; bu da her şeyin ondan sonra da süreceğini söylemenin sessiz bir yolu.
Ve işin sürprizi şu: Bu tablo hiçbir zaman Fransa için yapılmadı. Napolyon'a hayranlık duyan bir İskoç'un, Douglas Markisi ve sonradan Onuncu Hamilton Dükü olan Alexander'ın özel siparişiydi; tabloyu 1811'de ısmarladı, David de 1812'de teslim etti. David'in birkaç yıl sonra hazırladığı kendi eser listesi onu, imparatorun çalışma odasındaki boy portresi, İngiltere için bir tablo diye anıyor. Bütün bu ayrıntılara rağmen Napolyon'un bu tablo için poz vermiş olması pek olası değil.
David tabloyu Latince imzaladı, masanın arkasında, solunuzda yerde duran rulo bir kâğıdın üzerine: LVD.CI.DAVID OPVS 1812. Bir de ikinci bir versiyon yaptı; onda saat tam dördü gösteriyor ve Napolyon atlı avcı birliğinin av yeşili üniformasını giyiyor.
Tablo, 1882'deki büyük Hamilton müzayedesine kadar İskoçya'daki Hamilton Sarayı'nda asılı kaldı; müzayedede Beşinci Rosebery Kontu için satın alındı. Oğlu onu 1951'de sattı, sanat tüccarı Wildenstein 1954'te Kress Vakfı'na sattı, vakıf da 1961'de bu müzeye bağışladı. Bir tablonun Tuileries'den bu kadar uzağa düşmesi pek mümkün değil.
Durak 4 / 5 · Batı Binası, ana kat, Salon 60
Hayat Yolculuğu
Thomas Cole · 1842 · Tuval üzerine yağlıboya, dört tuval, her biri yaklaşık 134 × 197 cm
Şunlara dikkat edin
- Pruvadaki kanatlı figürün havaya kaldırdığı kum saati. İlk üç tuvalde var, dördüncüde yok.
- Olgunluk'ta teknenin üzerindeki gökyüzünde beliren yüzler: buluta benzeyen bir şeyin içine saklanmış üç sakallı adam.
- Gençlik'te havada duran beyaz şato, sonra da aynı tuvalin en sağı; orada su şimdiden hırçınlaşmaya başlıyor.
- Teknenin kendisi: tahtadan değil, yaldızlı kanatlı figürlerden oluşan bir kütle.
Konuşma metni (2:22)
Dört tuval, tek bir salon ve ancak Thomas Cole'un onlara verdiği sırayla izlenince anlam kazanıyorlar. Çocukluk, Gençlik, Olgunluk, Yaşlılık. Aynı adam, aynı altın tekne, aynı koruyucu melek ve altında her seferinde değişen bir nehir. Önce Çocukluk'u bulun, oradan başlayarak salonu dolaşın.
Tekneyi izleyin. Karanlık bir mağaradan çıkıp durgun, yeşil bir suya açılıyor; sonra dönüp gökyüzünde duran beyaz bir şatoya doğru ilerliyor; sonra morarmış bir göğün altında, çağlayanlarla dolu bir boğaza giriyor; en sonunda da bulutlardaki bir aralığa doğru açık sulara sürükleniyor. Her resimde bir öncekinin tersi yönünde gidiyor. Pruvasında da kum saati tutan kanatlı bir figür var. İlk üç resimde kum saatini arayın. Dördüncüde yok; figür ve dümen de onunla birlikte kırılıp gitmiş.
En güzel ayrıntı üçüncü tuvalde. Dümen yekesini bırakmış, ellerini kenetleyip diz çökmüş adamın üzerinde, mavimsi gri bir bulut kümesine benzeyen bir şey var. Bulut değil. İçinde üç sakallı yüz saklı ve Thomas Cole onlara ad vermiş: İntihar, Ölçüsüzlük ve Cinayet; insanı en çaresiz anlarında kuşatan ayartmalar. Bu sahnenin önceki versiyonunda yolcu ayaktaydı. Cole onu dizlerinin üzerine çöktürdü.
Çünkü önceki bir versiyon var. Cole ilk seriyi 1840'ta yaptı, sonra seriyi halka sergileme konusunda sahibiyle bozuştu ve 1841 ile 1842'de Roma'da yaşarken bütün seriyi sıfırdan yeniden boyadı. O ilk seri New York eyaletindeki Utica'da. Bunlar Roma kopyaları ve orijinallerden daha parlaklar; büyük olasılıkla orada bulabildiği pigmentler yüzünden. İlk tuvali sol alt köşeden imzaladı: 1842, T. Cole, Rome.
Cole genellikle Hudson Nehri Okulu'nun kurucusu olarak anılır. 1848'de, bu resimleri bitirdikten altı yıl sonra, ansızın öldü. James Smillie'nin dördünü de gravüre aktarması ve baskıların ülkenin dört bir yanına muazzam sayılarda yayılması onun ölümünden sonradır. Serinin bu kadar ünlü olmasının asıl nedeni de budur.
Tabloların kendileri George Shoenberger adlı Cincinnatili bir koleksiyoncuya gitti. 1908'de onun eski evi, içindeki her şeyle birlikte, dört tuvali aynı şehirdeki bir Metodist hastane derneğine veren bir adam tarafından satın alındı. Tablolar altmış üç yıl boyunca hastanede kaldı. Ulusal Sanat Galerisi onları Mayıs 1971'de hastaneden satın aldı.
Durak 5 / 5 · Batı Binası, ana kat, Salon 85
Şemsiyeli Kadın – Madame Monet ve Oğlu
Claude Monet · 1875 · Tuval üzerine yağlıboya, 100 × 81 cm
Şunlara dikkat edin
- Yüzü: birkaç uzun beyaz fırça darbesi, üzerinden uçuşan bir tül ve neredeyse hiç yüz hattı yok.
- Çimenlerin üzerinden çapraz biçimde size doğru uzanan gölgesi; sizi onun altındaki yamaca yerleştiren de bu.
- Şemsiyenin yeşil iç yüzü; üzerinde durduğu çayırla aynı yeşil.
- Bulutlar: beyazla değil, çimenler kadar hareketli mavi fırça darbeleriyle boyanmış.
Konuşma metni (2:15)
Yaklaşın ve yüzüne bakın, çünkü bir yüz yok. Başın üzerinden geçen birkaç uzun beyaz fırça darbesi, rüzgârın kaptığı bir tül ve altında neredeyse hiçbir şey. Monet karısını sizden saklamıyor. Size bu mesafeden, güneşli bir günde, rüzgâr eserken gerçekten görebileceğiniz şeyin bundan ibaret olduğunu söylüyor.
Kadın, karısı Camille. Tümseğin öte yanında, çimenler ve sarı çiçekler beline kadar gelen oğlan da oğulları Jean. 1871'den 1877'ye kadar Argenteuil'de yaşadılar; bu da orada, rüzgârlı bir yaz öğleden sonrasında yapılan bir yürüyüş. Bir portre değil ve kimse sipariş etmedi. Açık havada ve hızla boyanmış bir aile sahnesi; büyük olasılıkla birkaç saatlik tek bir oturuşta.
Bu kadar hızlı yapılmış bir iş için, onun ölçülerine göre devasa. Yüze seksen bir santimetre. Bir de sizi nereye yerleştirdiğine bakın. Onun altındasınız, yamaçta, yukarı bakıyorsunuz; böylece kadın manzaranın değil gökyüzünün önünde duruyor ve şemsiye neredeyse tuvalin üst kenarına değiyor. Gölgesi çimenlerin üzerinden çapraz biçimde ayaklarınıza doğru iniyor. O gölge tek başına koca bir ön planın işini görüyor.
Şimdi şemsiyeye bakın. İç yüzü yeşil, çayırla aynı yeşil; yani resmi bir arada tutan şey, en üstte ve en altta tekrarlanan bir renk. Arkasındaki bulutlar beyaz değil; mavi ve dalgalı, çimenlerle aynı huzursuz fırça darbesiyle boyanmışlar. Tuvaldeki her şey aynı rüzgârla kıpırdıyor.
Tablo Nisan 1876'da, Paris'te Paul Durand-Ruel'in galerisindeki ikinci İzlenimciler sergisinde gösterildi; o salondaki on sekiz Monet'den biriydi. John Singer Sargent onu orada gördü ve on üç yıl sonra kendi cevabını resmetti: Fladbury'de Şemsiyeli İki Kız. Monet de 1886'da Giverny'de bu fikre iki kez geri döndü; bu kez şemsiyeyi ikinci karısının kızı Suzanne tutuyordu. O iki tablo Orsay Müzesi'nde.
Bunu ise 1876'da homeopatı olan Doktor Georges de Bellio'ya sattı; de Bellio'ya çoğu zaman parayla değil Monet tablolarıyla ödeme yapılırdı. Tablo de Bellio'nun kızından Georges Menier'ye geçti ve on beş Haziran 1965'te Paris'teki Palais Galliera'da yapılan Menier müzayedesinde Paul Mellon adına satın alındı. Mellon onu 1983'te bu müzeye bağışladı.
Son bir şey. Sağ alt köşede, kral mavisiyle: Claude Monet 75.
Bağımsız rehber · Chiaro
Ulusal Sanat Galerisi'nde Chiaro'yu her şeye doğrultun.
Bu sayfa beş eserde bitiyor. Yalnızca Batı Binası'nda iki bin üç yüz eser daha var: kamerayı bir Vermeer'e, koridordaki bir mermer heykele ya da geçidin öbür ucunda, Doğu Binası'ndaki bir Calder'a doğrultun; uygulama eseri tanısın, sonra da aklınızdaki asıl soruyu ele alsın.
Gitmeden önce
Ulaşım
6th Street and Constitution Avenue NW, Washington, DC 20565. Ne var ki kullanamayacağınız tek kapı da bu: Batı Binası'nın 6th Street girişi bir sonraki duyuruya kadar kapalı. 4th Street ile Madison Drive'ın kesiştiği yerdeki girişten girin; müzenin erişilebilir olarak işaretlediği tek açık Batı Binası girişi bu ve burada bir danışma masası ile vestiyer var. Constitution Avenue üzerindeki 7th Street girişi de açık; Madison Drive'da, 4th ve 6th Street arasındaki, Mall'a bakan giriş de öyle ve orada da bir danışma masası ile vestiyer bulunuyor. Galeri, National Mall üzerinde 3rd ve 9th Street arasında yer alıyor.
Müzenin kendi tavsiyesi, toplu taşımayla gelmeniz. En yakın metro istasyonu Sarı ve Yeşil hatlardaki Archives-Navy Memorial-Penn Quarter; Batı Binası'na yaklaşık altı dakikalık yürüme mesafesinde. Kırmızı hattaki Judiciary Square ile Mavi, Turuncu ve Gümüş hatlardaki Smithsonian istasyonları da yürüme mesafesinde; Metrobus otobüsleri de Constitution Avenue NW boyunca duruyor. Kampüste otopark yok.
Biletler
- Hiçbir şey için rezervasyon gerekmiyor. Giriş her zaman ücretsiz; salonlar, özel sergiler ya da rehberli turlar için kart veya bilete ihtiyacınız yok. Yalnızca birkaç etkinlik ücretsiz kayıt istiyor.
- Galerinin haftalık kapalı günü yok. Her gün saat 10.00'dan 17.00'ye kadar açık; yalnızca 25 Aralık ve 1 Ocak'ta kapalı.
- Bu beş durağın hepsi Batı Binası'nda; 4th Street'in altından Doğu Binası'na giden geçidi kullanmanız gerekmiyor.
- Batı Binası'nın 6th Street girişi bir sonraki duyuruya kadar kapalı. 7th Street ve 4th Street girişleri açık; müze bu ikisinden yalnızca 4th Street'i erişilebilir olarak işaretliyor.
- Herhangi bir girişten basılı bir kat planı alın ya da önceden indirin. Batı Binası'nda yolunuzu bulmanın tek güvenilir yolu salon numaraları; galeri, kat planını on dört dilde basıyor.
Resmî sesli rehber
Ulusal Sanat Galerisi'nin kendi rehberliği ücretsiz; bu da az rastlanan bir şey. Müzenin rehberleri her gün birer saatlik turlar düzenliyor ve kayıt yaptırmanız gerekmiyor. Galeri ayrıca kendi telefonunuzda dinlediğiniz ücretsiz sesli turlar da yayımlıyor: Batı Binası turu İngilizce, İspanyolca, Basitleştirilmiş Çince, Korece ve Japonca olarak 23 duraktan oluşuyor ve her durağın yanında metni de yazılı. Bu sayfa da ücretsiz ve beş eserde bitiyor; duvarlardaki diğer her şey için Chiaro uygulaması var.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Ulusal Sanat Galerisi sesli rehberi var mı?
Aslında iki tane var. Biri şu an okuduğunuz: indirme gerektirmeden tarayıcıda çalan, her biri metni ve salon numarasıyla birlikte gelen beş kayıt. Galeri de kendi telefonunuzda dinlediğiniz ücretsiz sesli turlar yayımlıyor. Bu beşin ötesinde, telefonunuzun kamerasını binadaki hangi esere doğrultursanız Chiaro uygulaması onu anlatır.
Ulusal Sanat Galerisi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Hiç para ödemezsiniz. Sesli turları ücretsiz ve kiralık bir cihazda değil kendi telefonunuzda dinliyorsunuz; her gün düzenlenen rehberli turlar da ücretsiz ve kayıt gerektirmiyor. Batı Binası turu İngilizce, İspanyolca, Basitleştirilmiş Çince, Korece ve Japonca olarak 23 duraktan oluşuyor.
Ginevra de' Benci, Ulusal Sanat Galerisi'nin neresinde?
Batı Binası, ana kat, Salon 6. Leonardo da Vinci'nin Amerika kıtasındaki tek tablosu; galeri de onu kaçırılmaması gereken eserler listesinin en başına koyuyor. Küçük bir tablo, otuz sekize otuz yedi santimetre; bu yüzden büyük bir resim değil, kalabalık arayın.
Ulusal Sanat Galerisi için bilet gerekir mi?
Hayır. Giriş her zaman ücretsiz ve kalıcı koleksiyon, özel sergiler ya da rehberli turlar için kart veya bilet gerekmiyor. Birkaç etkinlik önceden kayıt istiyor; o da ücretsiz. Amerika Birleşik Devletleri'nin en çok ziyaret edilen üç sanat müzesi arasında hiç ücret almayan tek müze burası.
Ulusal Sanat Galerisi hiç kapalı oluyor mu?
Yalnızca 25 Aralık ve 1 Ocak'ta. Haftalık kapalı günü yok: galeri haftanın her günü saat 10.00'dan 17.00'ye kadar açık. Heykel Bahçesi yazın bazen daha geç saatlere kadar açık kalıyor.
Bu sesli rehber ne kadar sürüyor?
On iki dakika kadar ses, bir de yürüyüş. Beşi de Batı Binası'nda, dördü ana katta, biri zemin katta; bu yüzden bir saat rahatça yeter. Galeri 2024'te dört milyona yakın ziyaretçi ağırladı; Leonardo'nun önünde de genellikle küçük bir kalabalık olur.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Ulusal Sanat Galerisi ile bağlantılı değildir.