MoMA · New York · Bağımsız rehber
MoMA sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Bu sayfada beş kayıt var, hiçbir şey indirmeniz gerekmiyor. MoMA'nın koleksiyonunda 200.000'e yakın eser var; hangisi önünüzdeyse fotoğrafını çekin, Chiaro size onu anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. MoMA ile bağlantılı değildir.
Yıldızlı Gece
MoMA, New York
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, MoMA koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Kat 5, modern sanatın ilk yarım yüzyılına ayrılmış ve bu MoMA sesli rehberi oradan hiç ayrılmıyor: dört salon, beş tablo. Van Gogh'un Yıldızlı Gece ve Rousseau'nun Uyuyan Çingene tabloları 501 numaralı salonu paylaşıyor; Matisse'in Dans (I) tablosu 506'da, Maleviç'in Beyaz Üzerine Beyaz'ı 507'de, Monet'nin Nilüferler'i ise David Geffen Kanadı'ndaki 515 numaralı salonu dolduruyor. On bir dakikalık kayıt ve salonlar arasında yalnızca birkaç dakikalık yürüyüş; gerçi Van Gogh'un önündeki kalabalık bu süreyi uzatabilir.
Tarihler, ölçüler ve salon numaraları, her eserin sergide olup olmadığını da gösteren MoMA'nın çevrimiçi koleksiyonundan geliyor; her hikâyenin arkasında ayrıca ikinci, bağımsız bir kaynak var. Yine de eserler yer değiştirebilir, çünkü MoMA salonlarını dönüşümlü olarak yeniler: duvarda gördüğünüz bu sayfayla çelişirse duvara güvenin ve ne bulduğunuzu bize yazın.
Durak 1 / 5 · Kat 5, Salon 501, Alfred H. Barr, Jr. Galerileri
Yıldızlı Gece
Vincent van Gogh · Saint-Rémy, Haziran 1889 · Tuval üzerine yağlıboya, 73,7 × 92,1 cm
Şunlara dikkat edin
- Gökyüzündeki en parlak ışık olan Venüs: ortanın hemen solunda, servinin yanında, beyaz ve sarı halkalara sarılı. Van Gogh ona sabah yıldızı diyordu.
- Uzun, iğne gibi ince kilise kulesi. Provence'taki hiçbir şeye değil, onun büyüdüğü Hollanda'nın kiliselerine benziyor.
- Boyanın kendisi. Yan yana konmuş, tuvalden kabarmış kısa, kalın fırça darbeleri; bu çıkıntılar bir adım geriden bile görünüyor.
- En sağdaki hilal, kendi sarı ışık halesine sarılı.
Konuşma metni (2:42)
Çoğu insanın aklına ilk gelen, tablonun hayal ettiğinden küçük olduğu. Yetmiş dört santimetreye doksan iki; bir pencereden pek büyük değil. Bu da yerinde, çünkü her şey bir pencerede başladı.
1889 ve 1890'da Vincent van Gogh, ruhsal hastalığına biraz olsun çare bulmak umuduyla, Fransa'nın güneyindeki Saint-Rémy'de, Saint-Paul-de-Mausole akıl hastanesinde on iki ay geçirdi. Yatak odasının penceresi doğuya bakıyordu. O manzarayı yirmi bir kez resmetti. Gece manzarası olan tek versiyon bu.
Haziran başında kardeşi Theo'ya şöyle yazdı: bu sabah, güneş doğmadan çok önce, penceremden kırları uzun uzun seyrettim; sabah yıldızından başka bir şey yoktu ve çok büyük görünüyordu. Şimdi onu bulun. Gökyüzündeki en parlak ışık o; ortanın hemen solunda, koyu servinin yanında, beyaz ve sarıyla çevrili. O, Venüs. Gökbilimciler hesaplamış: 1889 baharında Venüs gerçekten de şafak vakti Provence'ın üzerinde görünüyordu, hem de neredeyse olabileceği en parlak hâliyle.
Yani bunun bir kısmı gözlem. Büyük kısmı ise değil. Bu, gün ışığında, birkaç oturuşta yapılmış bir gece sahnesi. Tepelerin altındaki köy penceresinden hiç görünmüyordu; onu başka manzaralardan aldı. Soldaki servi çok daha uzaktaydı; onu öne çekti, ta ki neredeyse tuvalin üst kenarına değene kadar. Bir de kilise kulesine bakın, ince ve sivri. Bu, Güney Fransa'dan değil, onun büyüdüğü Hollanda'dan bir kule.
Sonra boyanın kendisi var. Gökyüzü resmin dörtte üçünü kaplıyor ve durduğunuz yerden seçebileceğiniz kısa, ağır fırça darbelerinden oluşuyor. Rochester Teknoloji Enstitüsü'nden ve MoMA'dan bilim insanları tabloyu incelediğinde, gökyüzünde ultramarin ve kobalt mavisi, yıldızlar ve ay için de çinko sarısıyla karıştırılmış, Hint sarısı denen nadir bir pigment buldular.
Van Gogh bu tablodan gurur duymuyordu. Eylül 1889'da onu Theo'ya göndereceği resimlerin listesine bir gece etüdü olarak yazdı ve o resimlerin çoğunun kendisine hiçbir şey söylemediğini ekledi; posta masrafından kısmak için üç tuvali geri tuttuğunda bu da onlardan biriydi ve Paris'e ancak yirmi sekiz Eylül'de gitti. Kasım sonunda ressam Émile Bernard'a yazdığı bir mektupta ona başarısızlık dedi. Ama bir zamanlar gece göğünün kendisi için ne anlama geldiğini tam olarak yazmıştı: Tarascon'a ya da Rouen'a gitmek için nasıl trene biniyorsak, bir yıldıza gitmek için de ölüme biniyoruz.
MoMA tabloyu 1941'de sanat taciri Paul Rosenberg'den, takas yoluyla edindi. Müzenin direktörü Glenn Lowry'ye göre bedeli Cézanne'ın iki tablosu ve Toulouse-Lautrec'in bir tablosuydu. Müze onu neredeyse hiç ödünç vermiyor; bu yüzden seksen yılı aşkın süredir bu gökyüzünü görmenin yeri Provence değil, Midtown Manhattan.
Durak 2 / 5 · Kat 5, Salon 501, Alfred H. Barr, Jr. Galerileri
Uyuyan Çingene
Henri Rousseau · 1897 · Tuval üzerine yağlıboya, 129,5 × 200,7 cm
Şunlara dikkat edin
- Aslanın kuyruğu: arkasında dimdik havada dururken başı kadını koklamak için aşağı eğiliyor.
- Gökkuşağının bütün renklerinde çizgili cüppesi, hâlâ elinde duran asası ve yanındaki mandolinle uzun su testisi.
- Gökyüzü: bir çölün üzerinde, berrak, lacivert bir gecede dolunay ve bir avuç yıldız.
Konuşma metni (1:58)
Aslanın kuyruğundan başlayın. Arkasında dimdik havada duruyor; resimdeki tek gergin çizgi bu. Başı ise kadının omzuna doğru iniyor. Aslan çöl gecesinden çıkıp gelmiş, kadının kokusunu almış, ama kadın uyanmamış.
Henri Rousseau sahneyi kendisi anlatmıştı ve anlatımı hayranlık uyandıracak kadar yavan. Gezgin bir mandolinci kadın, diye yazmıştı, yorgunluktan derin bir uykuya dalmış, içme suyu testisi de yanında. Oradan geçen bir aslan kokusunu alıyor ama onu parçalamıyor. Sonra, sanki bir katalogdan okuyormuş gibi ekliyor: bir ay ışığı etkisi var, çok şiirsel. Sahne kupkuru bir çölde geçiyor.
Saydığı her şey resimde. Yanındaki mandolin, uzun testi, hâlâ elinde duran asa, gökkuşağının bütün renklerinde çizgili bir cüppe ve yalnızca bir avuç yıldızın bulunduğu bir gökte dolunay. Hiçbir şey kıpırdamıyor, neredeyse hiçbir şeyin gölgesi yok; resmi tuhaf kılan da tam bu durgunluk.
Rousseau eğitimli bir ressam değildi. Ona Le Douanier, yani gümrükçü derlerdi; geçiş ücreti ve vergi tahsildarı olarak yaptığı işe takılan bir lakaptı bu. Kırklı yaşlarının başında ciddi olarak resim yapmaya başladı, kendi kendini yetiştirdi ve Fransa'dan hiç çıkmadı. Aslanları ve ormanları Paris'teki doğa tarihi müzesinden ve botanik bahçesinden geliyordu. Döneminin eleştirmenleri ona gülüp geçti.
Bu tuvali 1897'de Bağımsızlar Salonu'nda sergiledi, sonra memleketi Laval'ın belediye başkanına satmaya çalıştı. Belediye başkanı almadı. Tablo Parisli bir mangal kömürü tüccarının koleksiyonunda gözden kayboldu ve 1924'e kadar orada kaldı; o yıl eleştirmen Louis Vauxcelles ona rastladı. O sıralarda Rousseau artık kendi kendini yetiştirmiş bir dâhi olarak tanınıyordu; daha 1908'de Picasso onun onuruna yarı şaka yarı ciddi bir ziyafet vermişti. Yeniden keşifle birlikte bir de tartışma geldi: tablo sahte miydi?
Aralık 1939'da Simon Guggenheim'ın eşi Olga Guggenheim tabloyu satın alıp MoMA'ya bağışladı. Şimdi Yıldızlı Gece ile aynı salonda asılı: sekiz yıl arayla resmedilmiş iki gece göğü; biri Provence'ta bir pencereden dışarı bakan bir adamın, öteki çöle hiç ayak basmamış bir adamın elinden.
Durak 3 / 5 · Kat 5, Salon 506, Alfred H. Barr, Jr. Galerileri
Dans (I)
Henri Matisse · Paris, Boulevard des Invalides, 1909 başı · Tuval üzerine yağlıboya, 260,4 × 390,4 cm
Şunlara dikkat edin
- Halkanın önündeki boşluk. Bir dansçı henüz yakalayamadığı bir ele uzanıyor; bu yüzden çember size doğru açık.
- Soldaki figür: kaldırdığı kolundan arkadaki ayağına kadar bütün ön tarafı tek, uzun, kesintisiz bir kavis.
- Renklerin sayısı. Mavi gök, yeşil zemin, uçuk pembe bedenler, siyah saçlar ve konturlar. Neredeyse dört metrelik tuvalde olan bu kadar.
Konuşma metni (1:47)
Neredeyse dört metrelik bir tuval ve dört renk. Gökyüzü için mavi. Tepe için yeşil. Beş beden için uçuk pembe, saçlar ve konturlar için de siyah. Bütün resim bu kadar ve bu, salonun dönüyormuş gibi hissettirmesine yetiyor.
Mart 1909'da Sergey Şçukin adlı Rus bir iş insanı ve koleksiyoncu, Moskova'daki evinin merdiveni için Henri Matisse'e iki büyük dekoratif pano sipariş etti; birinin adı Dans, ötekinin Müzik olacaktı. Dans, merdiven sahanlığına asılacaktı. Matisse önce bu tuvali, hızla, kompozisyonu çözmek için bir etüt olarak yaptı. Güçlü, sıcak bir kırmızıyla boyanmış asıl Dans, 1910'da Paris'teki Sonbahar Salonu'nda sergilendi ve 1917 Rus Devrimi'ne kadar Şçukin'in merdiveninde asılı kaldı. Bugün Saint Petersburg'daki Ermitaj'da. Önünüzdeki ise o etüt.
İnsanlar başta bu resimden nefret etti. Bedenler öylesine sadeleşmiş, mekân öylesine düzdü ki eleştirmenler onu beceriksiz, ya da bile bile kaba diye niteledi. Matisse'in cevabı, resimde hayat ve ritim olduğuydu; bunu bilinçli bir tercih olarak savunuyordu. Aynı yıl, fotoğrafın artık ayrıntıları herhangi bir ressamdan yüz kat daha iyi ve daha hızlı kaydedebildiğini, dolayısıyla ressamın bununla uğraşmasına gerek kalmadığını söyledi. Resme kalan, kameranın yakalayamadığı şeydi: hareket, duygu, bir çizginin salınımı.
O çizgiyi izleyin. Soldaki figür, kaldırdığı kolundan arkadaki ayağına kadar tek ve kesintisiz bir kavis. Şimdi halkanın önüne bakın. İki dansçı birbirinin eline uzanıyor ama tam yetişemiyor. Halka tam durduğunuz yerde açık; sanki bir kişiye daha yer varmış gibi.
Matisse bu ilk versiyonu çok beğeniyordu. 1912'de onu başka bir tablonun, Latin Çiçekleri ve Dans I Tablosu'nun arka planına resmetti. Nelson Rockefeller daha sonra onu, müzenin ilk direktörü olan ve bu galerilere adını veren Alfred Barr'ın onuruna MoMA'ya bağışladı. O iki el arasındaki boşluk hiç kapanmadı.
Durak 4 / 5 · Kat 5, Salon 507, Alfred H. Barr, Jr. Galerileri
Süprematist Kompozisyon: Beyaz Üzerine Beyaz
Kazimir Maleviç · 1918 · Tuval üzerine yağlıboya, 79,4 × 79,4 cm
Şunlara dikkat edin
- Bir değil, iki beyaz. Eğik kare ikisinin daha soğuk olanı; çevresindeki zemin bir ton daha sıcak.
- Karenin kenarları. Yumuşak ve biraz düzensiz; cetvelle değil, elle çizilmiş.
- Beyaz boyadaki fırça izleri. Yakından bakınca yüzey dokuyla dolu, boş hiçbir yanı yok.
Konuşma metni (2:03)
Gözlerinize burada birkaç saniye tanıyın, çünkü bu resim işi sizin yerinize yapmıyor. Salonun öbür ucundan boş bir tuval gibi görünebilir. Yakından bakınca iki beyaz var. Eğik duran, merkezden kaydırılmış, soğuk bir beyazla boyanmış bir kare; o da biraz daha sıcak bir beyazdan, kare bir zeminin üzerinde. Renk yok, derinlik yok, nesne yok. Kazimir Maleviç resmi neredeyse hiçliğe indirdi ve orada bıraktı.
Neredeyse hiçlik, ama hiçlik değil. Eğik karenin kenarlarına bakın. Cetvelle çekilmemişler; biraz titriyorlar ve kare tam simetrik değil. Yüzeye bakın, fırçasının beyazın içinde dolaştığını göreceksiniz. MoMA'nın kendi küratörleri bunun kişiliksiz bir resim olmadığının altını çiziyor. Ressamın eli her yerinde.
Maleviç onu 1918'de, Rus Devrimi'nden bir yıl sonra, 1916'da başladığı beyaz üzerine beyaz resimlerden oluşan bir dizinin parçası olarak yaptı. Kuramına Süprematizm adını verdi ve onu, resim sanatlarında saf duygunun ya da algının üstünlüğü diye tanımladı. Uçağa da takıntılıydı. Hava fotoğraflarını inceliyordu ve bu karenin havada süzülüyormuş gibi görünmesini istiyordu. Beyaz, onun için sonsuzluğun rengiydi. Dizi 1919'da Moskova'da ilk kez halka gösterildiğinde, tablonun yanına asılabilecek bir cümle yazdı: beyaz, özgür uçurumda yüz, sonsuzluk önünde uzanıyor.
New York'a nasıl ulaştığının hikâyesi daha sessiz bir dram. 1927'de Maleviç tabloyu Berlin'deki bir sergiye götürdü ve eve dönerken mimar Hugo Häring'e bıraktı. 1930'da tablo Hannover'deki müzenin direktörü Alexander Dorner'e geçti; Dorner, 1933'te Naziler iktidara gelince onu depoya kaldırdı. Maleviç 1935'te, mirası için hiçbir talimat bırakmadan öldü. MoMA tabloyu edinme tarihini 1935 olarak veriyor; bu edinmenin Maleviç'in mirasçılarıyla yapılan bir anlaşmayla onaylanması ise 1999'u buldu.
Herkes ikna olmamıştı. Rakip Konstrüktivist kamptan bir eleştirmenin, Maleviç'in çevresinin bir sergisini değerlendirirken onu oradaki tek iyi tuval diye nitelediği anlatılır: kusursuz derecede saf, beyaz, astarı çok iyi çekilmiş bir tuval. Üzerine bir şeyler yapılabilirdi.
Durak 5 / 5 · Kat 5, Salon 515, David Geffen Kanadı
Nilüferler
Claude Monet · 1914–26 · Tuval üzerine yağlıboya, üç pano, toplam 200 × 1276 cm
Şunlara dikkat edin
- Orta pano: yeşil ve mavi bir havuzda yüzen nilüferler, bulutların yansıdığı yerlerde lavanta rengi köpükler.
- Sol pano: daha koyu tonlarda, daha kalın fırça darbelerinin kenardan içeri sızdığı yer.
- Sağ pano: gökyüzüyle suyun kırmızımsı yeşil bitki örtüsünün altında kaybolduğu yer.
- Ufuk çizgisi, ki yok. Neredeyse on üç metrelik tuvaldeki tek gökyüzü, suya yansıyan gökyüzü.
Konuşma metni (2:01)
Üç pano hâlinde neredeyse on üç metre gölet ve hiçbir yerinde ufuk çizgisi yok. Fark edilecek ilk şey bu; bu salonun, bu kattaki bütün öteki salonlardan farklı hissettirmesinin nedeni de bu. Suyun kenarı yok, kıyı yok, başınızın üstünde gökyüzü yok. Tek gökyüzü gölete yansıyan gökyüzü: lavanta rengine dönmüş, nilüferlerin arasında süzülen bulutlar. Gözünüzün duracak bir yeri yok, o yüzden gezinip duruyor.
Tablonun boyunca yürüyün. Orta panoda nilüferler parlak, yeşil ve mavi bir havuzda yüzüyor. Solda daha kalın, daha koyu fırça darbeleri kenardan içeri sızıyor. Sağda gökyüzü ve su, kırmızımsı yeşil bitkilerin içinde yitip gidiyor. MoMA'nın kendi tanımına göre bütün eser soyutlamanın eşiğinde asılı duruyor; burada dururken bunun gerçek bir bahçedeki gerçek bir gölet olduğunu, Fransa'nın kuzeybatısındaki Giverny'de bulunduğunu unutmak kolay.
Claude Monet hayatının son yıllarını o göleti resmederek geçirdi. Bu tuvallere grandes décorations, yani büyük dekorasyonlar diyordu ve 1915'te onları yapmak için evinin yakınına büyük, yeni bir atölye yaptırdı. 1914'ten 1926'daki ölümüne kadar bu dev panolardan kırk kadar yaptı ve üzerlerinde çalışmayı sürdürdü; birçoğunda katarakttan muzdaripti. Ölümünden sonra yirmi ikisi, Fransa'ya armağanı olarak, Paris'teki Orangerie Müzesi'nin kavisli duvarlarına yerleştirildi. Geri kalanlar 1940'ların sonuna kadar atölyelerinde kaldı.
Onları yeniden gün yüzüne çıkaran New York oldu. 1955'te MoMA, büyük panolardan birini satın alan ilk Amerikan müzesi oldu ve bunun nedeni geçmiş kadar şimdiyle de ilgiliydi. Jackson Pollock ve Soyut Dışavurumcular tek bir odak noktası olmayan dev resimler yapıyordu ve birden, yaşlı bir İzlenimcinin nilüfer göleti geleceğin kendisi gibi görünmeye başladı.
Sonra, on beş Nisan 1958'de, MoMA'nın birinci katında yangın çıktı. Klima tesisatı döşeyen işçiler boya kutularının ve talaşın yanında sigara içmişti. İçlerinden biri hayatını kaybetti. Yangın, Monet'nin on sekiz fit, yani beş buçuk metreye yakın uzunluktaki bir Nilüferler tablosunu yok etti. Bu triptik, kısa süre sonra onun yerine satın alındı. Yani önünüzdeki tablo, bir başkası yandığı için burada.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu MoMA'daki her şeye doğrultun.
Biz beş tablo seçtik; MoMA'nın koleksiyon galerileri ise üç kata yayılıyor. Uygulamayı 501'deki bir Cézanne'a, Brancusi'nin bir kuşuna, tasarım galerilerindeki bir sandalyeye ya da daha önce hiç görmediğiniz bir fotoğrafa doğrultun: Chiaro ne olduğunu ve neden önemli olduğunu söylesin, ardından sesli sorularınızı yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
11 West 53 Street, Manhattan, New York, NY 10019. Genel giriş biletiyle gelen ziyaretçiler, Rockefeller Binası'nın 53rd Street'teki ana girişinden girer; giriş Beşinci ve Altıncı Cadde arasında, Altıncı Cadde'ye yakın, büyük Museum Store'un hemen doğusunda. 54th Street'teki giriş üyeler içindir.
Metroda E ya da M hattıyla 5 Avenue-53 Street istasyonuna gidin. İstasyon 53rd Street'in müzeye göre karşı tarafında; karşıya geçip sokak boyunca batıya, girişe kadar yürüyün.
Biletler
- Biletinizi gitmeden önce internetten alın. MoMA'ya göre girişi garantilemenin tek yolu bu; gişe yalnızca az sayıda bileti ilk gelene veriyor, sabahları ve yağmurlu günlerde de kuyruk olabiliyor.
- MoMA haftanın yedi günü saat 10.30'da açılır, cuma günleri 20.30'a kadar açık kalır ve yalnızca Şükran Günü'nde ve Noel'de kapalıdır. Salonlar binadan yaklaşık 15 dakika önce kapanmaya başlar.
- New York eyaletinde oturanlar cuma akşamları 17.30 ile 20.30 arasında ücretsiz girebilir, ama yalnızca önceden ayrılmış ücretsiz bir bilet ve ikamet belgesiyle.
- 16 yaş ve altındaki çocuklar ücretsizdir ama yine de bilet almaları gerekir. Biletiniz okutulduktan sonra onu saklayın: öğle yemeği için dışarı çıkarsanız yeniden girmenizi sağlar ve görevliler salon girişlerinde tekrar görmek isteyebilir.
- Tavsiyemiz, kapılar açılır açılmaz önce 501 numaralı salona gitmeniz. Van Gogh gün boyu kalabalık çekiyor; bu turun geri kalanı daha sakin.
Resmî sesli rehber
MoMA'nın kendi sesli rehberi ücretsiz ve kiralık bir cihaz gerektirmiyor. Kendi telefonunuzda çalışıyor: moma.org/audio adresindeki çalma listelerini dinleyin ya da MoMA'nın önerdiği, müze haritası da içeren ve 40 dilde sunulan ücretsiz dijital rehber uygulamasını kullanın. Yalnızca Kat 5 çalma listesinde 77 anlatım var ve müze kulaklık getirmenizi öneriyor. Bu sayfa da ücretsiz ve beş tabloyla sınırlı; MoMA'nın listelerinin atladığı her şeyin fotoğrafını Chiaro uygulamasında çekin.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir MoMA sesli rehberi var mı?
Evet, hatta MoMA'nın kendi rehberi de bunlardan biri: sesli anlatımı giriş biletine dahil ve telefonunuzda çalıyor. Öteki de bu sayfa: metinleriyle beş kayıt, her tarayıcıda açılıyor, hiçbir şey yüklemek gerekmiyor. Bunların dışında kalan her şeyin fotoğrafını Chiaro uygulamasıyla çekin, hikâyesini orada dinleyin.
MoMA'nın resmî sesli rehberi ne kadar?
Hiçbir şey ödemezsiniz. The Museum of Modern Art'ın sesli rehberi genel giriş biletine dahildir ve kendi cihazınızda, moma.org/audio üzerinden ya da 40 dilde sunulan ücretsiz bir dijital rehber uygulamasıyla çalışır. Kiralanacak bir cihaz yok; kulaklığınızı ve şarjı dolu bir telefonu yanınıza alın.
Yıldızlı Gece MoMA'nın neresinde?
Kat 5'te, 1880'lerden 1940'lara kadarki koleksiyonu barındıran Alfred H. Barr, Jr. Galerileri'nin 501 numaralı salonunda. Henri Rousseau'nun Uyuyan Çingene tablosu da aynı salonda asılı ve MoMA'nın kendi öne çıkanlar turu da orada başlıyor.
MoMA hangi gün kapalı?
Normal bir haftada hiçbir gün. Kapılar her gün 10.30'da açılır ve 17.30'da, cuma günleri ise 20.30'da kapanır; kapalı olduğu günler yalnızca Şükran Günü ve Noel. Hafta sonları sabah 9.30 ile 10.30 arasında bazı salonlar yalnızca üyelere açıktır.
MoMA biletleri ne kadar?
Yetişkinler 30 dolar, kimlik gösteren 65 yaş ve üstü ziyaretçiler 22 dolar, öğrenci belgesi olan tam zamanlı öğrenciler 17 dolar öder; 16 yaş ve altındaki çocuklar ücretsizdir ama bilet almaları gerekir. Tek bilet bütün salonları ve özel sergileri kapsar. Biletler iade edilmez ve değiştirilmez, bu yüzden ödemeden önce tarihi kontrol edin.
Bu yürüyüşte Avignonlu Kızlar ve Belleğin Azmi tablolarını da görebilir miyim?
İkisi de Kat 5'te, bu duraklardan kısa bir sapmayla ulaşılıyor: Picasso'nun Avignonlu Kızlar tablosu 502 numaralı salonda, Dalí'nin Belleğin Azmi ise Gerçeküstücülerin arasında, 517 numaralı salonda. Chiaro uygulamasını hangisine doğrultursanız size onun hikâyesini anlatır.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. MoMA ile bağlantılı değildir.