Ulusal Doğa Tarihi Müzesi · Washington DC · Bağımsız rehber
Ulusal Doğa Tarihi Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Tarayıcınızda hemen başlayan, filin önünden yola çıkan beş anlatımlı durak. Müzede 148 milyondan fazla örnek var; önünüzde hangisi durursa dursun, Chiaro bir fotoğraftan onun hikâyesini anlatabilir.
Chiaro tarafından hazırlandı. Ulusal Doğa Tarihi Müzesi ile bağlantılı değildir.
Henry, Afrika Savan Fili
Ulusal Doğa Tarihi Müzesi, Washington DC
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Ulusal Doğa Tarihi Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 13 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu Ulusal Doğa Tarihi Müzesi sesli rehberi kubbenin altında, Mall girişinin bulunduğu Kat 1'deki Rotunda'da duran Afrika savan fili Henry ile başlar. Dev kalamar için Sant Ocean Hall'a girer, oradan da Triceratops'unu yere bastıran T. rex için Deep Time fosil salonuna geçer. Ardından Kat 2'deki Hall of Geology, Gems, and Minerals salonuna çıkıp Napolyon'un ikinci eşine verdiği turkuaz taca uğrar ve hemen yandaki odada Hope Elması'yla biter. Beş kez oynat tuşuna basarsanız on üç dakikalık anlatım dinlersiniz; merdivenleri ve her vitrinin önündeki molaları da hesaba katarak bir saat ayırın.
Bu sayfadaki her bilginin iki kaynağı var: Smithsonian'ın kendi yayınları, yani müzenin sergi sayfaları, GeoGallery'deki değerli taş kayıtları ve Smithsonian dergisi, bir de dışarıdan bir kaynak. Örnekler zaman zaman yer değiştirir, temizlenir ya da laboratuvara gönderilir; bu yüzden son sözü vitrinin yanındaki etiket söyler. Etiketle bu sayfa birbirini tutmazsa etikete inanın ve bize haber verin.
Durak 1 / 5 · Rotunda, Kat 1
Henry, Afrika Savan Fili
1955'te Angola'da vurulan erkek bir Afrika savan fili; tahnit: Smithsonian tahnitçileri William Brown ve Norman Deaton · 1955'te vuruldu, 1959'da sergilendi · Tahnit edilmiş deri, 13 fit (yaklaşık 4 m) yüksekliğinde, 11 ton
Şunlara dikkat edin
- Duruş. Hortum havada, kulaklar açık: tahnitçi canlı filleri inceledi ve bu fili hızlı bir yürüyüşün ortasında kurguladı.
- Derideki kırışıklar. Toz tutarlar; çatlaklar 2015'te, elle renklendirilip tona uydurulmuş balmumuyla dolduruldu.
- Platformun kaidesinin çevresi: bir su başındaki filleri gösteren küçük bir diorama ve ABD Balık ve Yaban Hayatı Servisi'nin el koyduğu yasa dışı fildişi parçaları.
Konuşma metni (2:23)
Platformun yanında durun ve yukarı bakın. Hortum havada, kulaklar açılabildiği kadar açılmış ve bütün hayvan sanki adım atarken öne doğru eğiliyor. Bu bilinçli bir tercih. 1950'lerde Smithsonian'ın baş tahnitçisi olan William Brown, bu fili kurmadan önce fillerin gerçekte nasıl hareket ettiğini izledi ve onu hızlı bir yürüyüşün ortasında, hortumu kalkık, kulakları yelpaze gibi açık hâlde kurguladı. On bir ton ağırlığında, on üç fit yüksekliğinde ve 1959'dan beri bu Rotunda'ya giren ziyaretçilerin gördüğü ilk şey o.
Bu fil, erkek bir Afrika savan filiydi. Macaristan doğumlu bir mühendis ve büyük av avcısı olan Josef Fénykövi onun izini sürdü ve onu on üç Kasım 1955'te, Angola'nın güneydoğusundaki Cuando Nehri bölgesinde vurdu. Fénykövi filin ölçülerini aldı ve bunları bir çizime döktü. Bugün hâlâ Smithsonian arşivinde duran bu çizim, tahnitçilerin üzerinde çalıştığı kaynak oldu.
Washington'a asıl gelen deriydi, tam iki ton. Bir sepici deriyi işlenebilecek kadar incelip yumuşayana dek kazıdı ve suda bekletti; Brown ile meslektaşı Norman Deaton da onu kurdu. Bitmiş fil altı Mart 1959'da burada, Rotunda'nın tam ortasındaki onur yerinde ziyaretçilere açıldı ve o an herhangi bir müzede sergilenen en büyük kara memelisiydi. Ona bazen, deriyi bağışlayan adamın adıyla Fénykövi fili denir; ama müze de dahil olmak üzere neredeyse herkes ona Henry der.
Şimdi deriye yakından bakın. O derin kırışıklar, her yıl önünden dört milyondan fazla insan geçerken tozun tam da biriktiği yerler. 2015'te bir ekip onu baştan sona temizledi, her çatlağı elle renklendirilip tona uydurulmuş balmumuyla doldurdu ve şu an yanında durduğunuz, yan tarafına bir danışma masası yerleştirilmiş platformu yaptı. Ocak 2025'te aynı restoratör, heykeltıraş ve tahnitçi Paul Rhymer, küçük bir ekiple iki gece için geri geldi. Bir grup merdivenlerin ve yükseltici platformların üstünden Henry'nin sırtındaki tozu üfledi, diğerleri de aşağıda elektrik süpürgeleriyle durup tozu yakaladı; ardından her kıvrımın üzerinden yumuşak fırçalarla geçtiler.
Yola devam etmeden önce kaidenin çevresinde bir tur atın. Bir su başında su içen savan fillerini gösteren minyatür bir diorama, fillerin ve atalarının soy ağacı ve ABD Balık ve Yaban Hayatı Servisi'nin el koyduğu yasa dışı fildişlerinin durduğu bir vitrin var. Müzenin kendi yazarları Henry'yi dünyanın en büyük tahnit edilmiş fili olarak anıyor. Son temizlikten sonra Rhymer, neredeyse yetmiş yıldır sergilenen bir deri için hükmünü iki kelimeyle verdi: mükemmel durumda.
Durak 2 / 5 · Sant Ocean Hall, Kat 1
Dişi Dev Kalamar
Architeuthis dux; 2005'te İspanya açıklarında bir balıkçının ağına takılan bir dişi · 2005'te yakalandı, 2008'den beri sergide · Korunmuş örnek; bugün 25 fit (7,6 m), yakalandığında 36 fit
Şunlara dikkat edin
- Kollardan çok daha uzun olan iki beslenme dokunacı. Yakalandığında 36 fitlik boyunun 22 fitini bunlar oluşturuyordu.
- Dokunaçların uçlarındaki vantuz kümeleri; dev kalamar bunları hem avına hem de onu avlayanlara karşı kullanır.
- Erkek. İspanya'dan aynı uçakla geldi ve daha küçük, çünkü dişi dev kalamarlar erkeklerden daha büyük olur.
Konuşma metni (2:29)
Baktığınız şeyin büyük kısmı kol ve dokunaç. Gövde, bir uçtaki soluk renkli tüp; geri kalan her şey ondan uzayıp gidiyor: önce kollar, sonra uçları vantuz kümeleriyle biten, çok daha uzun iki beslenme dokunacı. Sudan çıkarıldığında otuz altı fit, yani yaklaşık on bir metre ölçülmüştü ve bu fitlerin yirmi ikisi iki dokunaçtı. Koruyucu sıvı o zamandan beri onu küçülttü. Bugün yaklaşık yirmi beş fit, yedi buçuk metre ve bu salonda insanların hâlâ etrafına toplandığı şey o.
Burada olmasının sebebi, müzenin 2005'te yeni bir okyanus salonu kurması ve salonun kalbine bir dev kalamar istemesiydi. O sıralar bu hayvanlardan yalnızca bir iki tanesi canlıyken bir anlığına görülebilmişti; bilim insanlarının bildiklerinin çoğu, ispermeçet balinalarının midesinde bulunan ya da kumsallarda çürüyen parçalardan geliyordu. Smithsonian'ın kendi örneği de bunlardan biriydi: 1980'lerde Massachusetts'teki Plum Island'da karaya vuran hırpalanmış bir dişi. Zoolog Clyde Roper onu Washington'a kendisi götürmüş, yolda polis tarafından durdurulmuş ve polise yolcusunu anlatarak cezadan kurtulmuştu.
Sonra İspanya'dan haber geldi. Bir balıkçı ağlarında bir dişi dev kalamar bulmuştu ve İspanyol bir deniz araştırmaları grubu, onu birkaç gün önce yakalanmış daha küçük bir erkekle birlikte göndermeyi kabul etti. Sorun, ikisini Atlantik'in öbür yakasına ulaştırmaktı. İkisi de yüzlerce galon formalinin içindeydi ve hiçbir havayolu şirketi buna yanaşmıyordu. Müzeden biri, Özgür Willy filmindeki katil balinanın da kargo uçağıyla taşındığını hatırlatıp madem öyle, neden Donanma'yı aramıyoruz diye şaka yaptı. Biri gerçekten aradı. İspanyol bilim insanı Ángel Guerra ikisini Asturias'tan deniz üssüne kadar yedi saat boyunca arabayla götürdü, Dört Temmuz'da varınca üssü Amerikan bayramı yüzünden kapalı buldu ve geceyi kalamarlarla birlikte otoparkta geçirdi. Ertesi sabah bir Hava Kuvvetleri kargo uçağıyla yola çıktılar. Kargo bir lakapla seyahat etti: VIP'e nazire olarak VIS, yani Very Important Squid, çok önemli kalamar.
Salon Eylül 2008'de açılmadan haftalar önce ekip formalini boşalttı ve iki örneği de yeni, deneysel bir koruyucu sıvıya aktardı. İlk ziyaretçileri Başkan George W. Bush oldu. Proje yöneticisinin anlattığına göre Bush, müzenin verdiği adla Kalamar Operasyonu'nu hayatında duyduğu en komik şey olarak bulmuştu.
Bütün okyanuslardaki bütün dev kalamarlar onun türüne, tek bir türe aittir: Architeuthis dux. Gözleri, canlıyken yemek tabağı büyüklüğündeydi; hayvanlar âlemindeki en büyük gözlerdi bunlar ve yaklaşık dört yüz fit öteden gelen bir ispermeçet balinasını fark etmeye yetiyordu. Merak edenler için Roper meseleyi çözmüş: dev kalamarın tadı dayanılmaz derecede acı.
Durak 3 / 5 · David H. Koch Hall of Fossils – Deep Time, Kat 1
Ulusun T. rex'i
Montana'dan bir Tyrannosaurus rex; bulan: Kathy Wankel, 1988; ABD Ordu Mühendisler Birliği'nden ödünç · Yaklaşık 66 milyon yaşında; 2019'da kuruldu · Döküm parçalarla tamamlanmış fosil iskelet, yaklaşık 40 fit uzunluğunda ve 15 fit yüksekliğinde
Şunlara dikkat edin
- Kollar. Kısa, ama kasların tutunduğu yerlerde kalın. Ne kadar kısa olduklarını gösterecek kadar eksiksiz ilk iskelet buydu.
- Bir ayağı Triceratops'u yere bastırırken çeneleri onun başını boynundan koparıyor. Daha önce hiçbir müze ikisini doğrudan dövüşürken sergilememişti.
- Triceratops'un kırık boynuzu ve çatlak kaburgaları; saldırının şiddetini göstermek için eklendiler.
Konuşma metni (2:36)
Dengesine bakın. Gövde yere paralel, kuyruk karşı ağırlık olarak dümdüz arkaya uzanmış, bir ayak bir Triceratops'un böğrüne basmış, çeneler de kurbanın başını boynundan koparmaya çalışıyor. Burnundan kuyruğuna yaklaşık kırk fit uzunluğunda, on beş fit yüksekliğinde ve bütün salon onun etrafında yeniden kuruldu.
1988'de, Amerika'da işçi bayramı sayılan Labor Day'in hafta sonunda, Kathy Wankel adında bir çiftlik sahibi ailesiyle birlikte Montana'daki Fort Peck Barajı Gölü yakınlarında kemik aramaya çıkmıştı ve yazın beton gibi pişirdiği topraktan dışarı çıkan bir fosil gördü. Eşi Tom'la birlikte bir kürek kemiği parçasıyla bir kolu kazıp çıkardılar ve Bozeman'daki Museum of the Rockies'e götürdüler. Orada paleontolog Jack Horner onlara ne bulduklarını söyledi: Tyrannosaurus rex. İskeletin yaklaşık yüzde seksen beşinin eksiksiz olduğu anlaşıldı ve içinde daha önce kimsenin görmediği bir şey vardı: eksiksiz bir T. rex ön bacağı.
Şimdi o kollara bakın. Kısalıklarıyla ünlüler ve bu, tam olarak ne kadar kısa olduklarını gösterecek kadar eksiksiz ilk iskeletti. Ama kemiklerde kasların tutunduğu geniş yüzeyler var, yani güçlüydüler. Kemiklerin içindeki, bir ağacın yıllık halkaları gibi okunan büyüme halkaları, bu hayvanın öldüğünde yaklaşık on sekiz yaşında olduğunu gösteriyor.
Bulunduğu arazi ABD Ordu Mühendisler Birliği'ne ait. İskeletin federal mülk olmasının nedeni bu; Birlik 2013'te onu elli yıllığına Smithsonian'a ödünç verdi. O sonbahar federal hükümetin kapanması iskeleti Montana'da bekletti. Sonunda Nisan 2014'te geldi: bir FedEx kamyonunun kasasında, iki bin millik bir yolculukla yedi ton fosil. Ardından Ontario'daki Research Casting International'a gitti; orada her kemiğe cıvataları sökülebilen kendi metal beşiği yapıldı, böylece bilim insanları bugün de bir kemiği yerinden indirip inceleyebiliyor.
Gerçek kafatası ve kaburgaların çoğu sergilenemeyecek kadar kırılgan; bu yüzden gördüğünüzün yarısından biraz fazlası özgün kemik, geri kalanı titiz bir rekonstrüksiyon. Triceratops da bir döküm: müzenin kendi Triceratops'unun, Smithsonian'daki geçmişi 1905'e uzanan ve Hatcher lakaplı iskeletin bir kopyası. Tasarımcılar kopyaya kırık bir boynuz ve birkaç çatlak kaburga ekledi; müzenin dinozor küratörü Matthew Carrano da tam olarak bunu istiyordu: daha önce kimsenin yapmadığı, iki hayvanın doğrudan boğuştuğu bir duruş.
Salon onların etrafında sekiz Haziran 2019'da yeniden açıldı. Ve bu T. rex bilime bir iz daha bıraktı: Mary Schweitzer kemiklerini incelediğinde, altmış altı milyon yıllık bir iskeletin içinde, kandaki demiri taşıyan hem molekülünü buldu.
Durak 4 / 5 · Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals, Kat 2
Marie-Louise Tacı
Etienne Nitot et Fils, Paris · 1810; turkuazlar 1956–1962 arasında takıldı · Gümüş ve altın, eski maden kesimli 1.006 elmas (700 kırat) ve 79 İran turkuazı (540 kırat)
Şunlara dikkat edin
- Gök mavisi 79 turkuaz. Her biri bir zümrüt için kesilmiş bir yuvada duruyor.
- Ön ortadaki kare taş. Tacın en büyük zümrüdünün, yaklaşık 12 kıratlık kare kesimli bir taşın yuvasını dolduruyor.
- Kıvrımlar, palmetler ve madalyonlardan oluşan desen; hepsi Napolyon dönemi Paris'inin el işçiliği.
Konuşma metni (2:20)
Buradaki her şey birbirine aitmiş gibi görünüyor: gümüş ve altın kıvrımlar, binden fazla elmasın parıltısı ve çepeçevre dizilmiş o yumuşak, gök mavisi taşlar. Ait olmayan kısım, mavi. Bu taç yapıldığında, o yetmiş dokuz yuvanın her birinde bir Kolombiya zümrüdü vardı.
Taç 1810'da Paris'te, saray kuyumcuları Etienne Nitot et Fils tarafından, Napolyon'un ikinci eşi Avusturyalı Marie-Louise için yapıldı. İkisi o yıl evlendi ve taç düğün hediyesinin bir parçasıydı: zümrüt ve elmastan eksiksiz bir takım, yani bu taç, bir kolye, küpeler, bir tarak ve bir kemer tokası. Fransız kraliyetine gelin gelen birinin anavatanından hiçbir şey getirmemesi beklenirdi; bu yüzden Marie-Louise'in mücevherlerinin sıfırdan yapılması gerekiyordu. Napolyon'un düşüşünden sonra Fransa'dan ayrılırken bu takımı yanında götürdü, çünkü takım devletin değil, kendi malıydı.
Takımı Habsburg ailesinden yengesine bıraktı ve takım bir yüzyıl boyunca aile içinde elden ele geçti. 1952'de aileden bir arşidük tacı ve tokayı Parisli kuyumcular Van Cleef ve Arpels'e sattı; onlar da ikisini New York'taki mağazalarının vitrininde sergiledi. Turkuazın sebebi, bundan sonra olanlar. Mayıs 1954 ile Haziran 1956 arasında firma zümrütleri söküp ayrı mücevherler olarak sattı. 1955'te bir gazete ilanı halka tarihî Napolyon tacından bir zümrüt sunuyordu; firmanın sekreteri daha sonra zümrütlerin yirmi dört saat içinde tükendiğini anlattı.
1962'den bir süre önce boş yuvalar İran turkuazıyla, toplam beş yüz kırk kırat turkuazla dolduruldu. Yıllarca ulusal değerli taş koleksiyonundan sorumlu olan Jeffrey Post, turkuazın neden mantıklı bir seçim olduğunu anlatıyor: cilalanacak kadar sert, ama başka taşlar için açılmış yuvalara uyacak biçimde şekillendirilebilecek kadar yumuşak. Adı bile bir ticaret yolunu anlatır: turkuaz, Fransızcada Türk anlamına gelen kelimeden gelir, çünkü İran turkuazı Avrupa'ya giderken Türk topraklarından geçerdi.
1962'de taç, Louvre'daki bir sergi için Paris'e döndü ve aynı takımdan kolye ve küpelerle yeniden bir araya geldi. Dokuz yıl sonra kahvaltılık gevrek servetinin varisi Marjorie Merriweather Post onu Smithsonian için satın aldı ve taç o zamandan beri Washington'da. Tacın zümrütleri 1950'lerin mücevher kutularına dağılmış durumda; ama düğün takımının iki parçası kendi zümrütlerini korudu. Louvre'a gittiyseniz onları görmüş olabilirsiniz: kolye ve küpeler, hâlâ yeşil.
Durak 5 / 5 · Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals, Kat 2, Harry Winston Gallery
Hope Elması
Yaklaşık 1,1 milyar yıl önce yerin derinliklerinde oluştu; Hindistan'da çıkarıldı, 1792'den sonra Avrupa'da yeniden kesildi · 1666'dan beri biliniyor; 1958'de müzeye bağışlandı · Mavi elmas, 45,52 kırat; on altı beyaz elmasla çevrili platin bir yuvada
Şunlara dikkat edin
- Renk. Galerinin parlak sergi ışıkları altında koyu, grimsi bir mavi görünür; bir safirden daha koyu ve daha gri.
- Çevresindeki on altı beyaz elmas: eski maden kesimlilerle armut biçimliler sırayla dizilmiş, hepsi Evalyn Walsh McLean için yapılmış yuvada.
- Üç inç kalınlığında kurşun geçirmez camdan bir silindirin içinde yavaşça dönen kaide.
- Yakındaki Winston Fancy Color Diamonds koleksiyonu: ortasında Winston Red olan bir gökkuşağı gibi dizilmiş.
Konuşma metni (3:10)
Dönüyor. Bir dakika kıpırdamadan durun; kaide, kolyeyi üç inçlik kurşun geçirmez camdan silindirinin içinde döndürür ve taş ışığı önce bir yandan, sonra öbür yandan yakalar. Bu mavi, bir safirin mavisi değil. Koyu, grimsi bir mavi; on altı beyaz elmastan bir halkanın içine oturtulmuş. 45,52 kırat ağırlığında ve bilinen en büyük mavi elmas.
Rengi, karbonun içindeki, milyonda en fazla birkaç parçalık bir bor izinden geliyor. Burada asla göremeyeceğiniz bir özelliği de var: onu kısa dalga morötesi ışığın altına koyup lambayı kapatırsanız bir süre kor gibi kırmızı parlar. Bu ürkütücü ışıltı, etrafında büyüyen hikâyeleri pekâlâ beslemiş olabilir.
Bilinen tarihi Hindistan'da başlıyor. Taş büyük olasılıkla eski Golkonda krallığındaki Kollur madeninden çıktı; on yedinci yüzyılda Fransız değerli taş tüccarı Jean-Baptiste Tavernier onu satın alıp Avrupa'ya getirdi. 1668'de onu Kral On Dördüncü Louis'ye sattı. Kral taşı, Fransızların Tacın Mavi Elması, sonraki yazarların ise Fransız Mavisi dediği bir mücevhere dönüştürttü.
Sonra ortadan kayboldu. Eylül 1792'de, kral hapisteyken, hırsızlar Paris'teki kraliyet deposuna girdi ve beş gün boyunca Fransız tacının mücevherlerini yağmaladı. Fransız Mavisi bu adla bir daha hiç bulunamadı. 1812'de Londra'da tam bu büyüklükte ve biçimde, yeniden kesilmiş mavi bir elmas ortaya çıktı ve sonradan adını sahiplerinden biri olan koleksiyoncu Henry Philip Hope'tan aldı. 2005'te Smithsonian, bilgisayar destekli bir araştırma yayımlayarak bu taşın gerçekten de çalınan Fransız Mavisi'nden kesildiğini gösterdi.
Peki ya lanet? 1888'de bir gazete, bir putun gözünden koparılmış bir taşın hikâyesini çoktan anlatıyordu; sahibi olan herkesin başına gelen felaketlerin hikâyeleri de yirminci yüzyılın başlarında çoğaldı. Neredeyse kesinlikle uydurmaydılar ve hem gazete hem de elmas sattırdılar. 1911'de Amerikalı varis Evalyn Walsh McLean elması satın aldı ve şu an baktığınız, on altı elmaslı platin yuva onun için yapıldı. McLean'in ölümünden sonra, 1949'da New Yorklu kuyumcu Harry Winston bütün koleksiyonunu satın aldı.
Winston, Amerika'nın bir kralı ve kraliçesi olmasa da onlara yakışacak bir hazinesi olması gerektiğini söylemeyi severdi. On Kasım 1958'de elmas, onun hediyesi olarak buraya geldi, hem de postayla: pullarla kaplı, üzerine kırılacak eşya yazılmış, kahverengi kâğıda sarılmış küçük bir kutu, New York'tan taahhütlü olarak gönderilmiş. Toplam ücret 145 dolar 29 sentti; bunun 2 dolar 44 senti posta ücreti, geri kalanı bir milyon dolarlık sigortaydı. Ambalaj kâğıdı bugün Smithsonian'ın Ulusal Posta Müzesi'nde saklanıyor.
1997'den beri elmasın, ulusal değerli taş koleksiyonunun geri kalanının hemen yanında kendine ait bir odası var. 2025'te Winston'ın oğlu Ronald, nadir Winston Red'i ve kırk renkli fantezi elmastan oluşan bir koleksiyonu bağışladı; bunlar şimdi Harry Winston Gallery'de onun yanında duruyor. Hope, Washington'dan yalnızca birkaç kez ayrıldı; bunların arasında 1962'de Louvre'a ve 1965'te Johannesburg'a yaptığı yolculuklar var. Geri kalan bütün zamanını, James Todd adlı bir postacının City Post Office'ten kahverengi kâğıtlı bir paketi alıp arabayla buraya getirdiği günden beri bu binada geçirdi.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Doğa Tarihi Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.
Hope Elması, 148 milyonu aşkın örnekten yalnızca biri. Bir göktaşının, yünlü mamutun, üst kattaki bir mumyanın ya da Insect Zoo'daki canlı bir şeyin fotoğrafını çekin; Chiaro onun ne olduğunu ve Washington'a nasıl geldiğini anlatsın, siz daha camın önündeyken ek sorularınızı da sesli yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
10th Street and Constitution Avenue NW, Washington, DC 20560; National Mall'un kuzey tarafında. İki giriş var: Madison Drive üzerindeki Mall kapıları ya da binanın öbür yüzündeki Constitution Avenue kapıları.
En yakın metro istasyonu Mavi, Turuncu ve Gümüş hatlardaki Federal Triangle. Archives–Navy Memorial (Yeşil ve Sarı hatlar) ve Metro Center (Kırmızı hat) biraz daha uzakta, ama yürüme mesafesinde. Smithsonian'ın Mall'da halka açık otoparkı yok.
Biletler
- Bilet yok, kart yok, rezervasyon yok: kapıdan ücretsiz girersiniz. Girişte herkes, havalimanındaki gibi metal dedektörlü bir güvenlik kontrolünden geçer.
- Az eşyayla gelin. Vestiyer ve dolap yok; tripod, monopod ve selfie çubukları içeride kullanılamaz.
- Kapılar tam 17.30'da kapanır ve herkesin çıkması gerekir; Hope Elması'nı son yarım saatten sonraya değil, önceye koyun.
- Ücretsiz Wi-Fi ağının adı si-visitor ve şifre gerektirmiyor.
Resmî sesli rehber
Müze sesli rehber kiralamıyor. Kendi hazırladığı sesli içerik, iPhone ve Android için Deep Time Audio Description uygulaması: fosil salonunda kendi başınıza dolaşabileceğiniz, görme engelli ve az gören ziyaretçiler için yazılmış bir tur. Bunun yanında web sitesinde birkaç salon için görsel betimleme turları var. Bizim beş durağımız da ücretsiz ve her tarayıcıda çalışıyor; binanın geri kalanı için Chiaro uygulaması var.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Ulusal Doğa Tarihi Müzesi sesli rehberi var mı?
Evet, bu Smithsonian Ulusal Doğa Tarihi Müzesi sesli rehberi. Beş duraktan herhangi birinde oynat'a dokunun; kayıt telefonunuzun tarayıcısında çalar ve her kaydın metni hemen altında durur, yani hiçbir şey yüklemeniz gerekmez. Salonlardaki geri kalan her şeyi, bir göktaşından bir mumyaya kadar, fotoğraflayıp Chiaro uygulamasında hikâyesini dinleyebilirsiniz.
Ulusal Doğa Tarihi Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Satın alınacak ücretli bir rehber yok. Müze sesli rehber cihazı kiralamıyor; kendi sesli içeriği, fosil salonu için görme engelli ve az gören ziyaretçilere yönelik hazırlanan Deep Time Audio Description uygulaması ile web sitesindeki görsel betimleme turları. Müzeye giriş de ücretsiz.
Hope Elması, Ulusal Doğa Tarihi Müzesi'nin neresinde?
Kat 2'de, Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals salonunun Harry Winston Gallery bölümünde. Ulusal Değerli Taş Koleksiyonu'nun ana sergisinin yanında kendine ait bir odası var; Kat 1'den asansörlerle çıkabilirsiniz.
Ulusal Doğa Tarihi Müzesi hangi günler kapalı?
Yalnızca 25 Aralık'ta. Yılın geri kalanında, bayramlarda da hafta sonlarında da kapılar sabah 10.00'da açılır ve öğleden sonra 17.30'da kapanır; o saatte bütün ziyaretçilerin dışarıda olması gerekir.
Doğa Tarihi Müzesi için bilet gerekiyor mu?
Hayır. Giriş ücretsiz ve müze kart ya da bilet istemiyor. Kapıda metal dedektörlü bir güvenlik kontrolü olacağını bilin; vestiyer de olmadığı için yanınıza olabildiğince az şey alın.
T. rex iskeleti gerçek mi?
Yarısından biraz fazlası. Fosiller 1988'de Montana'da bulundu ve ABD Ordu Mühendisler Birliği'nden elli yıllığına ödünç alındı; ama kafatası ve kaburgaların çoğu sergilenemeyecek kadar kırılgan olduğu için bu kısımlar rekonstrüksiyon. Ayağının altındaki Triceratops ise bir döküm.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Ulusal Doğa Tarihi Müzesi ile bağlantılı değildir.