Ulusal Hava ve Uzay Müzesi · Washington DC · Bağımsız rehber
Ulusal Hava ve Uzay Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Beş uçak ve uzay aracı, beş kayıt, Wright Flyer'dan Columbia'ya. Mall'daki binada açık on sekiz galeri var ve Chiaro, içlerindeki her uçağı, kapsülü ya da uzay giysisini tek bir fotoğraftan anlatır.
Chiaro tarafından hazırlandı. Ulusal Hava ve Uzay Müzesi ile bağlantılı değildir.
1903 Wright Flyer
Ulusal Hava ve Uzay Müzesi, Washington DC
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Ulusal Hava ve Uzay Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 13 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Jefferson Drive'daki kapılardan girince doğrudan Boeing Milestones of Flight Hall'a çıkarsınız; bu Ulusal Hava ve Uzay Müzesi sesli rehberi de oradan birkaç adım ötede başlar ve bir üst katta biter. 1903 Wright Flyer için Galeri 107'ye geçin, turuncu Bell X-1 ile LM-2 Ay modülü için salona geri dönün, ardından Destination Moon'daki (Galeri 206) Apollo 11'in Columbia'sı için Kat 2'ye çıkın ve turu iki salon doğuda, Pioneers of Flight'taki (Galeri 208) Spirit of St. Louis ile bitirin. Kat numaraları müzenin tabelalarına göredir: Kat 1, içeri girdiğiniz kattır. On üç dakikalık anlatım ve galeriler arasında on dakika kadar yürüme: bir saat, bakmaya da zaman bırakarak hepsine yeter.
Buradaki her nesnenin iki ayrı kaynağı var: biri müzenin kendi çevrimiçi koleksiyonundaki ve sergilendiği galeriyi belirten kaydı, öteki ikinci, bağımsız bir kaynak; galeri numaraları müzenin kat planından alındı. Mall'daki bina yenilemesini hâlâ tamamlıyor ve bu sonbahar iki galeri daha açılacak, yani bazı şeylerin yeri değişebilir: binadaki bir tabela başka bir şey söylüyorsa doğrusu tabeladır, bize haber verirseniz sayfayı düzeltiriz.
Durak 1 / 5 · The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age, Galeri 107, Kat 1
1903 Wright Flyer
Wilbur ve Orville Wright, Dayton, Ohio · 1903 · Müslin kaplı ahşap gövde, 12 beygir gücünde Wright motoru; kanat açıklığı 12,3 m, uzunluk 6,4 m
Şunlara dikkat edin
- Kızaklar. Hiçbir yerde tekerlek yok: iniş takımı olarak iki uzun kızak kullanılmış.
- Kanatların önündeki irtifa dümeni ve arkadaki iki pervane; pervaneleri, alt kanattaki motordan gelen zincirler ve dişli çarklar döndürür.
- Çıplak kumaş. Hiçbir boya ya da cila yok, yalnızca kardeşlerin bıraktığı gibi doğal renkli müslin.
Konuşma metni (3:02)
Önce bir an durun. Ahşap, soluk müslin, tekerlek beklediğiniz yerde iki uzun kızak ve hiçbir yerde bir damla boya yok; kumaş doğal haliyle bırakılmış. Güçlü bir rüzgârın parçalayabileceği bir şeye benziyor ve açıkçası, bir rüzgâr gerçekten de parçaladı. Bu, on yedi Aralık 1903'te Kuzey Karolina'daki Kitty Hawk'ta uçan makinenin ta kendisi ve çevrenizdeki bütün galeri onun etrafında kurulmuş.
Wilbur ve Orville Wright, Ohio'nun Dayton kentinde bir bisiklet dükkânı işletiyordu. Mayıs 1899'da Wilbur, şu anda binasında durduğunuz kurum olan Smithsonian'a bir mektup yazdı ve uçuş hakkında ne yayımladıysa istedi. Ardından dört yıllık sabırlı bir çalışma geldi: 1899'da bir uçurtma, 1900, 1901 ve 1902'de gerçek boyutlu planörler ve bu planörler hesapladıklarından çok daha az kaldırma kuvveti üretince, kanat biçimlerini denemek için kendi yaptıkları küçük bir rüzgâr tüneli. 1902'ye gelindiğinde kontrollü süzülebiliyorlardı. Hâlâ eksik olan şey güçtü.
O yüzden kanatların arkasına bakın. Çekmek yerine iten iki pervane; onları, kardeşlerin dükkândaki tamircileri Charles Taylor ile birlikte yaptıkları on iki beygir gücündeki bir motordan gelen zincirler döndürüyor. Pervaneler, işin en zekice fikriydi. Kardeşler her pervane kanadını yan yatırılmış bir uçak kanadı gibi ele aldı; böylece kaldırma kuvveti yukarı değil ileri doğru oluşuyordu. Şimdi öne bakın. Her şeyin önünde duran o yatay yüzey irtifa dümeni; kuyrukta yatay bir dengeleyici hiç yok. Pilot, yatış yapmak için kanat uçlarını ters yönlere büküyordu; bu numaraya kanat bükme denir.
On dört Aralık'ta yazı turayı Wilbur kazandı, ilk denemeyi o yaptı ve makineye hasar verdi. Üç gün sonra sıra Orville'deydi. Sabah 10.35'te on iki saniye uçtu ve otuz altı metre yol aldı. O gün dört uçuş yaptılar; sonuncusunda Wilbur elli dokuz saniye havada kaldı ve 255 metre katetti. Sonra, onlar uçuşu konuşurken bir rüzgâr Flyer'ı ters çevirip kumların üzerinde yuvarladı. Bir daha hiç uçmadı.
Sonrası neredeyse daha da tuhaf. Dayton'da bir barakada sandıklar içinde bekledi, 1913'te on bir gün sel suyu ve çamur altında kaldı, ardından bir çekişmenin ödülü haline geldi. Smithsonian'ın sekreteri Charles Walcott, uçuşun başarısını Wright kardeşlere tanımayı reddetti ve onun yerine selefi Samuel Langley'nin başarısız Aerodrome'unu onurlandırdı. 1928'de, kavga hâlâ çözülmemişken, Orville Flyer'ı Londra'daki Bilim Müzesi'ne ödünç verdi. Makine İkinci Dünya Savaşı'nı Corsham yakınlarındaki bir yeraltı deposunda geçirdi; ne duymuş olursanız olun, Londra metrosunda değil. Ancak Smithsonian 1942'de bir düzeltme yayımladıktan sonra eve döndü ve on yedi Aralık 1948'de, Kitty Hawk'tan tam kırk beş yıl sonra teslim edildi.
Gördüğünüz kumaş 1985'ten; 1903'teki orijinal kaplamanın büyük bir parçası kalıp olarak kullanılarak kesildi. O orijinalin bir kısmı çok daha uzağa gitti. Temmuz 1969'da sol üst kanattan bir parça kumaş ve sol pervaneden ince bir tahta parçası, Ay'a indiği sırada Eagle Ay modülünün içindeydi. Kitty Hawk'taki kumu Sükûnet Denizi'nden altmış altı yıl ayırıyor.
Durak 2 / 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, Galeri 100, Kat 1
Bell X-1 Glamorous Glennis
Bell Aircraft Corporation, Buffalo, New York; ABD Ordu Hava Kuvvetleri ve NACA için · 1946 · Alüminyum gövde, çelik itici yakıt tankları, roket motoru; kanat açıklığı 8,5 m, uzunluk 9,4 m
Şunlara dikkat edin
- Burun. Bütün gövde, ses hızının üstünde de dengesini koruduğu zaten bilinen bir biçimi, .50 kalibrelik makineli tüfek mermisini taklit ediyor.
- Beklediğinizden çok daha ince kanatlar; Mach 1 civarındaki kuvvetlere dayanmak için böyle yapıldılar.
- Kuyruktaki 6062 rakamları, 46-062 seri numarasının sonu: bu, bir numaralı X-1, işi başaran uçak.
Konuşma metni (2:39)
Küçük ve çok turuncu. Müzenin kendi tanımıyla uluslararası turuncu ve bu boyutta bir makinede neredeyse oyuncak gibi duruyor. Sonra biçimine bakın. Burun ve bütün gövde, sıfır virgül elli kalibrelik bir makineli tüfek mermisini taklit ediyor, çünkü kırklı yıllarda mühendisler ses hızını aşmak konusunda tek bir şeyi kesin olarak biliyordu: bu biçimdeki mermiler ses hızını aşarken dengesini koruyordu. Bir insanın bunu yapıp yapamayacağını ise henüz kimse bilmiyordu.
O zamanlar pek çok kişi ses duvarına inanıyordu: Mach bir civarında, havanın bir uçağı sarsarak parçalayacağı görünmez bir duvar. X-1 bunu anlamak için yapıldı. 1944'te Ordu Hava Kuvvetleri ile sonradan NASA'ya dönüşen devlet araştırma kurumu NACA, ses hızına ulaşıp onu geçebilecek pilotlu araştırma uçakları için bir program başlattı ve New York eyaletinin Buffalo kentindeki Bell Aircraft bunlardan üç tane yaptı. Bu, bir numara; seri numarası 46-062. Son dört rakam kuyrukta yazıyor.
Rekor uçuşlarında hiçbir zaman bir pistten kalkmadı. On dört Ekim 1947'de bir Boeing B-29 bombardıman uçağı onu bomba bölmesinde yarım saat boyunca yukarı taşıdı ve sonra bıraktı. Pilot, Batı Virjinyalı bir İkinci Dünya Savaşı ası ve Hava Kuvvetleri'nin en deneyimli test pilotu olan Yüzbaşı Chuck Yeager'dı. Daha önceki denemeler Mach bire yaklaşırken şiddetli sarsıntılarla karşılaşmıştı; mühendisler de ayarlanabilir yatay dengeleyiciyi yeni geliştirmişti, böylece Yeager onun açısını çok küçük adımlarla değiştirebiliyordu. Bu kez uçuş sarsıntısız geçti. X-1'in dokuzuncu motorlu uçuşunda Mach göstergesi sıfır virgül dokuz altı beşten bir virgül sıfır altıya sıçradı: Mojave Çölü'nün kırk üç bin fit üzerinde saatte yedi yüz mil. Yirmi saniye roket gücüyle uçtu, motoru kapattı ve kurumuş bir göl yatağına süzüldü. Bırakılıştan inişe kadar on dört dakika.
Uçağa karısının adını vermişti: Glamorous Glennis. O günle ilgili kendi yorumu neredeyse bir hayal kırıklığıydı: Asıl duvar, diyecekti sonradan, gökyüzünde değil, süpersonik uçuş konusundaki bilgimizde ve deneyimimizdeydi.
Kanatlara bakın; şaşırtıcı derecede incedirler. Tasarımcılar o mermi biçimli gövdenin içine iki yakıt tankı, on iki azot küresi, basınçlı bir kokpit ve beş yüz libreden fazla ölçüm aleti sığdırdı. Yetmiş sekiz kez uçtu. Mart 1948'de Yeager onu Mach 1,45'e çıkardı. Ocak 1949'da, kendisinden çoktandır istenmeyen bir şeyi yaptı ve kendi gücüyle yerden havalandı. Her X-1 bu kadar şanslı değildi. Üçüncüsü 1951'de yerde infilak etti, sonraki modellerden ikisi de patlamalarda kaybedildi.
1950'de bir B-29'un altına asılı olarak Washington'a uçuruldu ve Smithsonian'a teslim edildi. Hava Kuvvetleri Kurmay Başkanı General Hoyt Vandenberg, birkaç anda ses altı dönemin tarih olduğunu ve ses üstü dönemin doğduğunu söyledi. O birkaç an, karşınızdaki turuncu uçağa ait.
Durak 3 / 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, Galeri 100, Kat 1
LM-2 Ay Modülü
Grumman Aircraft Engineering Corporation, Bethpage, New York; NASA için · 1966'da yapıldı; Apollo 11'in Eagle'ı gibi düzenlendi · Alüminyum ve titanyum, alüminyum kaplı Mylar ve Kapton battaniyeler; genişlik 6,54 m
Şunlara dikkat edin
- İki kademe arasındaki ek yeri: üstte, tek başına yeniden havalanacak olan gri mürettebat kabini; altta, geride kalan altın renkli iniş kademesi.
- Altın ve gümüş renkli sargı. Bu metal levha değil, alüminyum kaplı Mylar ve Kapton battaniye.
- Ön bacaktaki merdiven ve iniş kademesindeki bayrak, tıpkı Eagle'daki gibi.
Konuşma metni (2:28)
Altın folyo, ince uzun bacaklar ve tepede, yapılmaktan çok katlanmış gibi duran gri bir kabin. Size Ay'daki Eagle'ın fotoğraflarını hatırlatıyorsa, amaç tam olarak bu. Ama yanındaki etiket işin püf noktasını dürüstçe söylüyor: bu Ay modülü hiç uzaya gitmedi.
Onu Grumman, Long Island'daki Bethpage'de yaptı. 1966'nın sonunda o ve ikizi LM-1, Dünya yörüngesindeki insansız test uçuşları için neredeyse bitmişti. Sonra Ocak 1967'de Apollo 1'in trajik yangını geldi ve astronot taşıyacak her uzay aracının güvenlik kuralları yeniden yazıldı. NASA, neredeyse tamamlanmış iki iniş aracını yeniden yapmak yerine onları yalnızca insansız görevlere ayırdı. LM-1, Ocak 1968'de Apollo 5 ile uçtu ve o kadar başarılı oldu ki ikinci bir teste gerek görülmedi. LM-2'nin fırlatma üssüne teslimi önce ertelendi, sonra iptal edildi.
Böylece yerde çalışmaya başladı. Nisan 1968'de insansız Apollo 6 fırlatışı, Satürn V roketinin şiddetle aşağı yukarı sarsılabildiğini gösterdi; mühendisler bu etkiye pogo diyordu. Mayıs ayında LM-2, bunu incelemek için yerde kurulan test sisteminin bir parçası oldu. Sonra, elektroniğinin ve mekanik aksamının sert bir inişe dayanacağını kanıtlamak için tekrar tekrar düşürüldü. Beşinci ve son düşürme testi, Neil Armstrong ile Buzz Aldrin'in Ay'da yürümesinden üç aydan kısa bir süre önce, yedi Mayıs 1969'da yapıldı.
Ardından araya bir Japonya yolculuğu girdi. Osaka'daki Expo 70'te Amerikan pavyonu gerçek bir Ay modülü istiyordu ve gerçek Eagle müsait değildi: alt yarısı hâlâ Sükûnet Denizi'nde duruyor. Bunun üzerine Grumman, LM-2'nin kabinini bir test iniş kademesiyle birleştirdi ve onu Ay'a yeni inmiş gibi görünecek şekilde donattı. Sonrasında Smithsonian'a geldi ve Temmuz 1976'dan 2015'in sonuna kadar bu binanın en doğu ucunda, taklit bir Ay yüzeyinin üzerinde durdu.
Şimdi iki yarısına bakın. Üstte, kendi roket motoru olan basınçlı kabin, yani yükselme kademesi var; Ay'dan ayrılacak olan tek kısım. Altında bacakları, iniş motorunu ve yüzey deneylerini taşıyan, alüminyum kaplı Mylar ve Kapton'dan altın ve gümüş renkli battaniyelere sarılı iniş kademesi duruyor. Müze onu bu salona taşıdığında ekip modülü söktü ve neredeyse her ayrıntıda Eagle'a benzetmeye koyuldu; çıkardıkları her malzeme parçası fotoğraflandı, belgelendi ve saklandı. Ön bacaktaki merdiven bile yerinde, tıpkı Eagle'daki gibi.
1969 ile 1972 arasında buna tıpatıp benzeyen altı Ay modülü, on iki Amerikalı astronotu Ay'a indirdi. Bu ise hiç uçmadı ve şu anda yanında durabilmenizin nedeni de tam olarak bu.
Durak 4 / 5 · Destination Moon, Galeri 206, Kat 2
Apollo 11 Komuta Modülü Columbia
North American Rockwell; NASA için · 1969 · Alüminyum alaşımı, paslanmaz çelik ve titanyum; tabanda genişlik 3,91 m
Şunlara dikkat edin
- Yanık izli, çizgili dış yüzey. Konservatörler onu, 24 Temmuz 1969'da atmosferden geri döndüğündeki haliyle korudu.
- Boyutu. Tabanda dört metreden dar, ama sekiz günlük görevin büyük kısmında mürettebatın yaşam alanıydı.
- Neil Armstrong'un Apollo 11 uzay giysisi; aynı galeride sergileniyor.
Konuşma metni (2:42)
Önce etrafında tam bir tur atın. Dış yüzey yanık ve çizgi çizgi, gümüş beklediğiniz yerde kahverengi; müzenin konservatörleri onu tam da böyle korumak için çok uğraştı, çünkü Columbia yirmi dört Temmuz 1969'da Dünya'ya döndüğünde böyle görünüyordu. Tabanında genişliği 3,91 metre. Sekiz günün büyük bölümünde burası üç adamın eviydi.
On altı Temmuz'da Cape Kennedy'den, bir Satürn V'in tepesinde yola çıktılar: Neil Armstrong, Buzz Aldrin ve Michael Collins. Columbia, uzay aracının üç parçasından biriydi. Arkasındaki servis modülü ana motoru ve ikmal malzemelerini taşıyordu; Eagle Ay modülü ise mürettebattan ikisini yüzeye indirdi. Üçünden yalnızca bu eve döndü. Diğerleri Ay'da yürürken Ay'ın çevresinde tek başına dönen Collins, kabini onları dinleyen dünyaya mutlu küçük yuvamız diye tarif etti.
Adla ilgili kuşkuları olan da oydu. NASA'nın halkla ilişkiler sorumlusu Julian Scheer telefonda laf arasında Columbia adını andı, Collins de bunu biraz şatafatlı buldu. Sonradan ikna oldu; kısmen de bu ad, Jules Verne'in Ay'a Yolculuk romanında yolcuları Ay'a fırlatan dev top Columbiad'ı çağrıştırdığı için.
En güzel hikâyeler iç duvarlarda. Smithsonian kabinin ayrıntılı üç boyutlu taramasını yaptığında küratörler kırk yılı aşkın süredir gözden uzak kalmış yazılar buldu. Navigasyon istasyonunun yanında Houston'dan alınıp yazılmış sayı sütunları var: Collins'in, aşağıdaki yüzeyde Eagle'ı teleskopla ararken kendisine verilen koordinatlar; Eagle'ı bulamamıştı. Kullanılmış idrar torbalarının deposuna dönüştürülen ve belli ki kapalı kalması gereken R5 dolabının üzerinde el yazısı bir not. Bir de elle çizilmiş küçük bir takvim: görevin günleri tek tek üstü çizilerek işaretlenmiş, yalnızca okyanusa iniş günü olan yirmi dört Temmuz çizilmeden kalmış.
Bir de tarihçilerin hep bildiği not var. Kurtarma gemisi USS Hornet ile Hawaii'ye giderken Collins kabine yeniden girdi ve bir ekipman bölmesinin paneline şunu yazdı: Uzay aracı 107, namıdiğer Apollo 11, namıdiğer Columbia. Hattan çıkan en iyi gemi. Tanrı onu korusun.
Smithsonian'a gelmeden önce NASA onu turneye çıkardı. Kırk dokuz eyalet başkentine, ayrıca Columbia Bölgesi'ne ve Anchorage'a gitti; yaklaşık yirmi altı bin mil yol yaptı, Hawaii ve Alaska ayaklarının her biri için de denizde neredeyse bir ay geçirdi. Onu görmeye yaklaşık üç milyon iki yüz elli bin kişi geldi; en kalabalık seyirciyi yüz otuz beş bin kişiyle Hawaii topladı. Sonunda bu galeriye taşındığında, Virginia'daki Udvar-Hazy Center'dan buraya otuz millik yolu bir tırın dorsesinde, öyle çok koruyucu katmana sarılı olarak yaptı ki dev bir Hershey's Kiss çikolatasına benziyordu.
Bu yürüyüşe alt katta başladıysanız, işte son bağlantı. 1903 Wright Flyer'ın parçaları bu görevde Neil Armstrong'un kişisel eşyaları arasında Ay'a gitti ve bu kapsülün içinde Pasifik'e indi.
Durak 5 / 5 · Barron Hilton Pioneers of Flight, Galeri 208, Kat 2
Spirit of St. Louis
Ryan Airlines, San Diego; tasarım: Donald A. Hall; sipariş eden: Charles A. Lindbergh · 1927 · Ahşap kanatlar, kaynaklı çelik borudan gövde, alüminyum renkli gergi verniği sürülmüş pamuklu kumaş; kanat açıklığı 14 m, uzunluk 8,4 m
Şunlara dikkat edin
- Ön cam yok. Onun olması gereken yerde yakıt tankları duruyor; Lindbergh öne, sol taraftaki küçük bir periskopla bakıyordu.
- Burundaki bayraklar; 1927–28 turundaki her ülke için bir tane. Porto Riko bayrağı yanlış: beş şeridi olmalıydı.
- Dikey dümen. Sol tarafta kanatlı bir R, sağ tarafta boş bir yama; Paris'te bir hatıra avcısı kumaşı oradan kesip almıştı.
- Açık kapı; Lindbergh'in kendi isteğiyle böyle bırakıldı.
Konuşma metni (2:29)
Önüne bakın ve pilotun dışarıyı nereden gördüğünü bulmaya çalışın. Bulamayacaksınız; o da bulamamıştı. Ön cam yok. Yakıt tankları kokpitin önünde duruyor ve Charles Lindbergh Atlantik'i, öne yalnızca sol taraftaki küçük bir periskoptan ya da uçağı yana kırıp yan pencereden bakarak görebildiği halde geçti.
1919'da Raymond Orteig adında bir adam, New York ile Paris arasında aktarmasız uçan ilk pilota yirmi beş bin dolar ödül koydu. Lindbergh, eskiden gösteri pilotluğu yapmış, sonra Saint Louis ile Chicago arasındaki hatta posta pilotu olmuş biriydi. Şubat 1927'de Saint Louis'li bir grup destekçinin parasıyla San Diego'daki Ryan Airlines'a bir uçak sipariş etti. Uçağı iki ayda yaptılar. Sıradan bir Ryan M-2 olarak başladı ve daha çok yakıt taşıyabilmesi için büyütüldü: kanada on fit, gövdeye iki fit eklendi, motor öne, kokpit arkaya alındı; böylece yakıt tankı ağırlık merkezine, pilot da onun arkasına, bir kazada daha güvende olacağı yere oturdu.
Önce uçakla doğuya, New York'a uçtu, arada yalnızca Saint Louis'de durdu ve yolda yirmi bir saat kırk dakikayla kıtayı baştan başa geçme rekorunu kırdı. Sonra, yirmi Mayıs 1927 sabahı Paris'e doğru tek başına havalandı. Otuz üç buçuk saat ve 3.610 mil sonra Le Bourget'ye indi; yüz bin kişilik bir kalabalık onu bekliyordu. Kokpitin içinde bunu nasıl başardığını gösteren, kurşun kalemle tutulmuş çeteleler var: her tanktan çektiği yakıtı sayıyor, uçağı dengede tutmak için tanklar arasında geçiş yapıyordu.
Paris'teki kalabalık hatıra istedi ve aldı da. Dikey dümene bakın. Sol tarafta kanatlı bir R harfi var. Sağ tarafta ise yalnızca boş bir yama duruyor, çünkü biri kumaşı kesip götürdü.
Şimdi buruna bakın. O bayraklar, sonradan uçtuğu turun ülkeleri: Washington'dan Meksiko'ya, oradan da Orta Amerika, Kolombiya, Venezuela ve Karayipler. Bu arada Porto Riko bayrağı yanlış: beş şeridi olmalıydı. Gövdenin altındaki iki boru o tur için eklendi; geceleri inerken görebilsin diye işaret fişeği atmaya yarıyordu. Motor kaputu da imzalarla kaplı; uçak nereye gittiyse onu bekleyen muhafızlar ve mekanikerler bunları kurşun kalemle yazmış ya da çakıyla kazımış.
Başkan Calvin Coolidge, Lindbergh'i zamanın ve mekânın bir engelini daha yıkan bir barış ve iyi niyet elçisi olarak niteledi; müzeye göre de havacılıkta hiçbir şey, az önce kapsülünün yanından ayrıldığınız Apollo 11'e kadar bütün dünyayı bir daha bu kadar heyecanlandırmadı. Otuz Nisan 1928'de Lindbergh, Spirit'le son kez Saint Louis'den Washington'a uçtu ve uçağı Smithsonian'a bağışladı. Kapısı açık duruyor; böyle kalmasının nedeni, onun bunu istemiş olması.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.
Lindbergh'in uçağı beşinci durak; burada tavanlardan sarkanların çoğu ise listemizde yok. John Glenn'in Friendship 7 kapsülünün, Amelia Earhart'ın kırmızı Vega'sının ya da etrafınızda kimsenin adını bilmediği bir pervanenin fotoğrafını çekin; uygulama onun ne olduğunu bulur, hikâyesini anlatır ve sorularınızı hemen orada sesli olarak yanıtlar.
Gitmeden önce
Ulaşım
650 Jefferson Drive SW, Washington, DC 20560; National Mall üzerinde, Ulusal Amerikan Yerlileri Müzesi (National Museum of the American Indian) ile Hirshhorn arasında. Herkes Mall tarafındaki Jefferson Drive kapılarından girer; giriş holünün doğusundaki ve batısındaki rampalar girişi basamaksız hale getirir. Müze haritası çıkışı Independence Avenue tarafında gösteriyor. Taksi ya da araç paylaşımı için müze, sürücüye 601 Independence Ave SW adresinin verilmesini öneriyor.
Müze, Metrorail ile gelenleri Mavi, Sarı, Turuncu, Gümüş ve Yeşil hatların geçtiği L'Enfant Plaza istasyonunun A çıkışına yönlendiriyor ve oradan yürüyüşü yaklaşık on dakika olarak veriyor. Virginia Railway Express trenleri de L'Enfant Plaza'da durur; MARC ve Amtrak trenleri Union Station'a gelir. Müzenin otoparkı yok, ama Jefferson Drive kapılarının yanında bisiklet park yerleri var.
Biletler
- Giriş ücretsiz, ama ücretsiz ve saatli bir giriş kartı olmadan çocuklar dahil kimse içeri giremez. Bir kişi en fazla dokuz kart ayırtabilir; her ayın kartları, iki ay önceki ayın ilk günü ABD Doğu saatiyle öğlen internete açılır: örneğin nisan kartları 1 Şubat'ta yayımlanır.
- Kartınızdaki saat, içeri girebileceğiniz en erken saattir, kaçırabileceğiniz bir zaman dilimi değil: o gün daha geç bir saatte gelebilir ve istediğiniz kadar kalabilirsiniz. Ancak dışarı çıkınca ziyaretiniz sona erer; yeniden girmek için yeni bir kart gerekir.
- Her gün 10.00'dan 17.30'a kadar açık. Yılda kapalı olduğu tek gün 25 Aralık.
- Kart okutma ve güvenlik kontrolü için yaklaşık 25 dakika ayırın. Tam saat başında değil de biraz sonrasında gelmek genellikle daha kısa bir sıra demektir.
- Selfie çubuklarını ve tripodları getirmeyin. Yiyecekleri kapalı ambalajda getirebilirsiniz ama galerilerde yiyemezsiniz; alt kattaki Mars Café 11.00'den 17.00'ye kadar hizmet verir.
- Enola Gay'e ve Uzay Mekiği Discovery'ye ev sahipliği yapan, Virginia'nın Chantilly kentindeki Udvar-Hazy Center ayrı bir binadır; arabayla 40 ila 90 dakika uzaklıktadır ve ikisi arasında servis yoktur.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi rehberlik seçeneği, gönüllü rehberlerin yönettiği ücretsiz bir öne çıkanlar turudur; günün tur saatleri ve haritalar Kat 1'deki Welcome Center'da bulunur. Buradaki beş kayıt ise siz ne zaman oynat tuşuna basarsanız o zaman çalar; bu çatının altındaki diğer her uçak ya da kapsül için sorulacak adres Chiaro uygulaması.
Resmî web sitesi →Sorular
Ulusal Hava ve Uzay Müzesi için ücretsiz bir sesli rehber var mı?
Evet. Wright Flyer, X-1, Ay modülü, Columbia ve Lindbergh'in uçağı için yukarıda birer ücretsiz kayıt var; her telefon tarayıcısında çalar ve metni hemen altında yazılıdır, hiçbir şey yüklemeniz gerekmez. Açık on sekiz galerideki geri kalan her şey Chiaro'nun işi: uygulamayla bir aracın fotoğrafını çekin, size onun adını söylesin ve anlatsın.
Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Müzenin yüz yüze sunduğu şey gönüllü rehberleri ve onlar ücretsiz: öne çıkanlar turlarına katılmak bedava, günün saatleri de Kat 1'deki Welcome Center'da duyurulur. Giriş de internetten ayırtılan saatli bir giriş kartıyla ücretsizdir; bizim beş kaydımız da size hiçbir şeye mal olmaz.
Wright Flyer, Ulusal Hava ve Uzay Müzesi'nin neresinde?
Kat 1'de, Jefferson Drive'dan girdiğiniz Boeing Milestones of Flight Hall'a açılan The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age galerisinde, yani Galeri 107'de. Bir kopya değil, 1903'teki uçağın aslı; kumaşı 1985'te yenilendi ve 1903 kaplamasının büyük bir parçasından çıkarılan bir kalıba göre kesildi.
Ulusal Hava ve Uzay Müzesi herhangi bir gün kapalı mı?
Yılda yalnızca bir gün, 25 Aralık'ta. Diğer her gün 10.00'dan 17.30'a kadar açık ve bu günlerin her biri için ücretsiz, saatli bir giriş kartı gerekiyor; bu yüzden her şeyden önce kartların durumuna bakın.
Ulusal Hava ve Uzay Müzesi için bilet gerekiyor mu?
Ücretli bir bilet gerekmiyor, ama yaşı ne olursa olsun her ziyaretçinin Washington'daki bina için ücretsiz, saatli bir giriş kartı alması gerekiyor. Bir kişi en fazla dokuz kart ayırtabilir. Yeni kartlar her ayın ilk günü ABD Doğu saatiyle öğlen, iki ay sonrası için açılır; takip etmeye devam ederseniz sonradan ek kartlar da çıkabilir.
Udvar-Hazy Center aynı müzenin parçası mı?
Aynı müze, farklı bina. Steven F. Udvar-Hazy Center, Virginia'nın Chantilly kentindedir ve Enola Gay ile Uzay Mekiği Discovery orada sergilenir. İkisi arasında servis yok; müze yolu arabayla 40 ila 90 dakika, toplu taşımayla 90 ila 120 dakika olarak veriyor. Bu rehber yalnızca Mall'daki binayı kapsar.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Ulusal Hava ve Uzay Müzesi ile bağlantılı değildir.