Πινακοθήκη Φρίαρ · Ουάσινγκτον · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός της Πινακοθήκης Φρίαρ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Τα παγώνια του Γουίσλερ, ένα χάλκινο γλυπτό των Τσόλα και ο Κοσμικός Βούδας, με αφήγηση σε αυτή την καρτέλα. Για τα υπόλοιπα από τα περισσότερα από 26.000 αντικείμενα της Πινακοθήκης, από αρχαίους κινεζικούς νεφρίτες ως κορεατικά χάλκινα, το Chiaro δουλεύει με μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Πινακοθήκη Φρίαρ.
Η βασίλισσα Σεμπιγιάν Μαχαντέβι ως θεά Ούμα
Πινακοθήκη Φρίαρ, Ουάσινγκτον
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει την Πινακοθήκη Φρίαρ έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Όλες οι αίθουσες της Πινακοθήκης Φρίαρ βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο, γύρω από μια αυλή, και αυτός ο ηχητικός ξεναγός τις διατρέχει σε έναν κύκλο. Ξεκινήστε δίπλα στην είσοδο του Νάσιοναλ Μολ, στην αίθουσα 1, με μια βασίλισσα της δυναστείας Τσόλα, φιλοτεχνημένη σε χαλκό ως θεά. Ακολουθήστε τη βόρεια πλευρά προς τα ανατολικά, στις κινεζικές αίθουσες, για τον Κοσμικό Βούδα στην αίθουσα 17 και τη σογδιανή νεκρική κλίνη ακριβώς δίπλα, στην αίθουσα 16. Έπειτα στρίψτε νότια, προς την αίθουσα 12, όπου η Πριγκίπισσα του Γουίσλερ κρέμεται πάνω από το τζάκι του Δωματίου των Παγωνιών και το ίδιο το δωμάτιο κλείνει τη διαδρομή. Και οι πέντε ηχογραφήσεις μαζί διαρκούν περίπου δεκατρία λεπτά· με τις σύντομες μετακινήσεις και μια στάση σε κάθε προθήκη, ο κύκλος παίρνει μισή ώρα.
Κάθε πληροφορία σε αυτή τη σελίδα στηρίζεται σε δύο πηγές: στα αρχεία αντικειμένων του ίδιου του μουσείου, που δημοσιεύονται στα ανοιχτά δεδομένα των συλλογών του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν, και σε μία εξωτερική πηγή. Η Πινακοθήκη Φρίαρ δεν δανείζει ποτέ τη συλλογή της, αλλά εναλλάσσει όσα εκθέτει από τις αποθήκες της. Αν λοιπόν μια πινακίδα στην αίθουσα διαφωνεί μαζί μας, πιστέψτε την πινακίδα και όχι αυτή τη σελίδα, και πείτε μας να το διορθώσουμε.
Στάση 1 από 5 · West Building (Δυτικό Κτίριο), αίθουσα 1 (έκθεση Body Image: Arts of the Indian Subcontinent)
Η βασίλισσα Σεμπιγιάν Μαχαντέβι ως θεά Ούμα
Δυναστεία Τσόλα, Ταμίλ Ναντού, Ινδία · 10ος αιώνας · Χαλκός, 107,3 × 33,4 × 25,7 εκ.
Προσέξτε
- Το πρόσωπο. Τα σφιγμένα χείλη και η μακριά μύτη τής δίνουν πιο ατομικό χαρακτήρα από τη συνηθισμένη γαλήνια θεά· γι' αυτό το μουσείο πιστεύει ότι μπορεί να είναι πορτρέτο.
- Το τριπλό λύγισμα. Οι γοφοί προς τη μία πλευρά, οι ώμοι γερμένοι πίσω προς την άλλη, το κεφάλι να ισορροπεί ανάμεσα: η στάση που λέγεται τριμπάνγκα.
- Το ύφασμα στα πόδια της, σμιλεμένο τόσο λεπτό που κολλάει στο σώμα σαν βρεγμένο μετάξι.
Κείμενο (2:15)
Το πρώτο που προσέχετε είναι ο λικνισμός. Το βάρος της ακουμπά στο ένα πόδι, ο γοφός της σπρώχνει προς το πλάι, οι ώμοι της γέρνουν πίσω προς την άλλη μεριά και το κεφάλι της ισορροπεί ανάμεσα. Οι Ινδοί γλύπτες ονόμαζαν αυτή τη στάση τριμπάνγκα, το τριπλό λύγισμα, και χάρη σε αυτήν ένα μέτρο χαλκού, που στέκεται εντελώς ακίνητο στη βάση του, μοιάζει να κινείται.
Η πινακίδα την ονομάζει «Η βασίλισσα Σεμπιγιάν Μαχαντέβι ως θεά Ούμα», και έχουν σημασία και τα δύο μισά του τίτλου. Η στάση ανήκει σε θεά και θυμίζει την Παρβατί. Η βασίλισσα όμως ήταν πραγματική γυναίκα. Ο σύζυγός της, ο Γκανταραντίτια Τσόλα, βασίλευε στη νότια Ινδία από το 949 ως το 957, κι εκείνη χήρεψε νέα. Από τότε φορούσε λευκά, το χρώμα του πένθους. Επί εξήντα περίπου χρόνια διέθεσε την περιουσία της σε ναούς: έχτισε πολλούς και προίκισε ακόμη περισσότερους. Το μουσείο τη χαρακτηρίζει ιδιαίτερα σεβαστή προστάτιδα των τεχνών.
Όσο ζούσε ακόμη, τα γενέθλιά της γιορτάζονταν σε έναν ναό του Σίβα, σε μια πόλη που έφερε το όνομά της, και προς τιμήν της προσφέρθηκε σε εκείνον τον ναό ένα μεταλλικό πορτρέτο της βασίλισσας. Το μουσείο εδώ είναι προσεκτικό: λέει μόνο ότι είναι πιθανό να πρόκειται για εκείνο ακριβώς το γλυπτό. Βέβαιο είναι πώς χρησιμοποιούνταν μια τέτοια μορφή. Είναι ένα χάλκινο άγαλμα για πομπές. Τις μέρες των γιορτών το τύλιγαν σε μετάξι, το στόλιζαν με κοσμήματα και γιρλάντες από λουλούδια και το περιέφεραν στους δρόμους για να το δει όλη η πόλη.
Κοιτάξτε τώρα το πρόσωπό της, γιατί είναι το καλύτερο επιχείρημα υπέρ της ιστορίας. Έχει σφιγμένα χείλη και μακριά μύτη, και το μουσείο βρίσκει το σχήμα του προσώπου της ασυνήθιστα ατομικό για μια μορφή αυτού του είδους. Κι όμως, τον δέκατο αιώνα κανείς δεν θα αναγνώριζε τη βασίλισσα από την ομοιότητα. Ένα τέτοιο άγαλμα το γνώριζαν από το πού στεκόταν και τι γινόταν με αυτό, εδώ από την πομπή στα γενέθλιά της. Ένα τόσο ιδιαίτερο πρόσωπο, σε ένα άγαλμα που κανείς δεν χρειαζόταν να αναγνωρίσει, είναι ακριβώς η λεπτομέρεια που κρατά ζωντανή τη θεωρία του πορτρέτου.
Η Πινακοθήκη Φρίαρ την αγόρασε το 1929, με το κληροδότημα που φέρει το όνομα του ιδρυτή της, και βρίσκεται σε αυτή την αίθουσα από τότε που άνοιξε η σημερινή έκθεση, το 2017. Πριν προχωρήσετε, χαμηλώστε το βλέμμα στα πόδια της. Το ύφασμα είναι σμιλεμένο τόσο λεπτό που κολλάει πάνω της σαν βρεγμένο μετάξι, και κάθε πτυχή ακολουθεί τον λικνισμό του σώματός της, ως τη βάση όπου πατούν τα πόδια της εδώ και χίλια χρόνια.
Στάση 2 από 5 · West Building (Δυτικό Κτίριο), αίθουσα 17 (έκθεση Promise of Paradise)
Βούδας ντυμένος με ένδυμα που απεικονίζει τις σφαίρες της ύπαρξης (ο Κοσμικός Βούδας)
Δυναστεία των Βόρειων Τσι, περιοχή Ανγιάνγκ, επαρχία Χενάν, Κίνα · 550–577 · Ασβεστόλιθος, 151,3 × 62,9 × 31,3 εκ.
Προσέξτε
- Το όρος Σουμέρου στο στήθος, με δύο φίδια τυλιγμένα γύρω του: το βουνό που κατά τους βουδιστές ενώνει τον ουρανό με τη γη.
- Οι πυκνές σκηνές λίγο πάνω από το στρίφωμα. Είναι τα βασανιστήρια της κόλασης, το κάτω μέρος του χάρτη.
- Αχνό χρώμα στις αυλακώσεις. Κάθε σκηνή στο ένδυμα ήταν κάποτε ζωγραφισμένη.
Κείμενο (2:22)
Ακολουθήστε τη βόρεια πλευρά του κτιρίου προς τα ανατολικά, στις κινεζικές αίθουσες, και στην αίθουσα 17 θα συναντήσετε μια μορφή χωρίς κεφάλι, με περισσότερες ιστορίες σκαλισμένες πάνω της από οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο αυτής της διαδρομής. Έχει φυσικό μέγεθος, λίγο πάνω από ενάμισι μέτρο ασβεστόλιθου, και ζυγίζει πάνω από 800 λίβρες χωρίς τη βάση του. Φορά το απλό ένδυμα ενός μοναχού, όπως κάθε Βούδας. Αυτό που τον κάνει εξαιρετικό είναι ότι το ένδυμα είναι ένας χάρτης του σύμπαντος.
Οι μελετητές τον ταυτίζουν με τον Βαϊροτσάνα, τον Κοσμικό Βούδα, που στα κινεζικά λέγεται Πιλουτζένα. Η ιδέα προέρχεται από τη Σούτρα του Λωτού: όταν ο ιστορικός Βούδας κήρυττε, λέγεται ότι εμφανίστηκε μπροστά του ένα όραμα ολόκληρου του σύμπαντος. Έτσι οι γλύπτες της βόρειας Κίνας, κάποια στιγμή ανάμεσα στο 550 και το 577, επί δυναστείας των Βόρειων Τσι, κάλυψαν αυτό το ένδυμα, μπρος και πίσω, με όλα όσα υπάρχουν.
Ξεκινήστε από το στήθος. Εκείνη η κορυφή είναι το όρος Σουμέρου, το ιερό βουνό που κατά τους βουδιστές ενώνει τον ουρανό με τη γη, και τα δύο φίδια που τυλίγονται γύρω του είναι νάγκα. Από κάτω υπάρχουν σκηνές από τη ζωή του Βούδα ως νεαρού πρίγκιπα, πριν από τη φώτισή του. Τώρα χαμηλώστε το βλέμμα λίγο πάνω από το στρίφωμα. Εκείνες οι πυκνές μικρές μορφές είναι τα βασανιστήρια της κόλασης. Το ιερό βουνό στην κορυφή, η ζωή του πρίγκιπα στη μέση, η κόλαση στο στρίφωμα, όλα πάνω σε ένα ρούχο. Το μουσείο ονομάζει αυτό το σχήμα Σφαίρες της Ύπαρξης.
Κοιτάξτε μέσα στις αυλακώσεις και ίσως διακρίνετε ένα ίχνος χρώματος. Αυτές οι σκηνές ήταν κάποτε ζωγραφισμένες, και σώζονται ελαφριά ίχνη της χρωστικής.
Για πολύ καιρό οι μελετητές δυσκολεύονταν να διαβάσουν το γλυπτό. Το ανάγλυφο είναι τόσο χαμηλό που έκαναν αποτυπώματα με μελάνι σε χαρτί για να το αναδείξουν. Ύστερα, το φθινόπωρο του 2011, μια ομάδα ψηφιοποίησης του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν πέρασε δύο εβδομάδες σαρώνοντας τη μορφή με λέιζερ, και το τρισδιάστατο μοντέλο έκανε ευανάγνωστες σκηνές που κανείς δεν είχε καταφέρει να ξεχωρίσει πριν. Με βάση αυτό, ο Κιθ Γουίλσον, επιμελητής αρχαίας κινεζικής τέχνης του μουσείου, κατέληξε να πιστεύει ότι το γλυπτό ίσως φτιάχτηκε για διδασκαλία, πιθανότατα σε μοναστήρι, με κάποιον να στέκεται δίπλα του και να εξηγεί κάθε σκηνή με τη σειρά.
Αν έχει δίκιο, αυτός είναι ο αρχαιότερος ηχητικός ξεναγός στο κτίριο. Πριν από δεκατέσσερις αιώνες κάποιος στεκόταν περίπου εκεί που στέκεστε εσείς και ξεναγούσε τους πιστούς σε εκείνο το ένδυμα, από το βουνό στο στήθος ως την κόλαση στο στρίφωμα.
Στάση 3 από 5 · West Building (Δυτικό Κτίριο), αίθουσα 16 (έκθεση Center of the World: China and the Silk Road)
Νεκρική κλίνη με Σογδιανούς μουσικούς και χορευτές
Δυναστεία των Βόρειων Τσι, Κίνα· φτιαγμένη για Σογδιανό παραγγελιοδότη · 550–577 · Γκρίζο μάρμαρο με ίχνη χρωστικής· πρόσοψη 60,3 × 234 εκ., με δύο πλευρικά τμήματα
Προσέξτε
- Το θυμιατήρι στο κέντρο, με ένα πουλί στην κορυφή και φωτοστεφανωμένες μορφές πάνω σε άνθη λωτού δεξιά κι αριστερά: μια καθαρά κινεζική βουδιστική εικόνα.
- Οι οκτώ κύκλοι με χάντρες πάνω από τα ανοίγματα, ο καθένας με έναν μουσικό ή χορευτή με ξένη ενδυμασία, σκαλισμένους σε περσικό ύφος.
- Ο φύλακας σε κάθε άκρη, με μακρύ πανωφόρι και μπότες, που ρίχνει κάτω ένα άγριο ζώο.
- Το λαούτο με τον λυγισμένο λαιμό σε ένα από τα πλευρικά τμήματα, ο πρόγονος της κινεζικής πιπά που ήρθε από τον Δρόμο του Μεταξιού.
Κείμενο (2:37)
Ακριβώς δίπλα, στην αίθουσα 16, μπροστά σας στέκεται μια μακριά πλάκα από γκρίζο μάρμαρο, φαρδιά πάνω από δύο μέτρα, με δύο κοντύτερα κομμάτια δίπλα της. Μαζί αποτελούν τη βάση μιας νεκρικής κλίνης: μιας πέτρινης πλατφόρμας σε σχήμα κινεζικού κρεβατιού, πάνω στην οποία τοποθετήθηκε ένα φέρετρο σε έναν υπόγειο τάφο στη βόρεια Κίνα, τον έκτο αιώνα.
Ξεκινήστε από τη μέση. Το θυμιατήρι με το πουλί στην κορυφή, πλαισιωμένο από φωτοστεφανωμένα ουράνια όντα που στέκονται πάνω σε άνθη λωτού, είναι μια κινεζική βουδιστική εικόνα από την αρχή ως το τέλος. Κοιτάξτε τώρα κατά μήκος της ζώνης πάνω από τα ανοίγματα. Εκείνοι οι οκτώ κύκλοι με τις χάντρες πλαισιώνουν μουσικούς και χορευτές με ξένες ενδυμασίες, σκαλισμένους σε περσικό ύφος. Σε κάθε άκρη, ένας φύλακας με μακρύ πανωφόρι και μπότες ρίχνει στο έδαφος ένα άγριο ζώο.
Ο άνθρωπος που αναπαύθηκε σε αυτή την κλίνη ήταν Σογδιανός. Οι Σογδιανοί κατάγονταν από την Κεντρική Ασία, και τον έκτο αιώνα οι κινεζικές πηγές περιγράφουν τις κοινότητές τους σκορπισμένες σε όλη την Κίνα, με εμπόρους και αξιωματούχους ανάμεσά τους. Μακριά από την πατρίδα τους υιοθέτησαν κινεζικά έθιμα, και μια πέτρινη κλίνη σαν αυτή ήταν ένα από αυτά. Όμως τα σκαλίσματα στο υπόλοιπο της κλίνης ανακάτευαν βουδιστικές εικόνες με μαζδεϊστικές, από την πίστη της οποίας οι ιερείς φυλάνε μια ιερή φωτιά, και με σκηνές από τη ζωή ενός μετανάστη που ήταν, απ' ό,τι φαίνεται, ηγέτης της κοινότητάς του. Το όνομά του χάθηκε μαζί με την επιτύμβια επιγραφή του.
Και το μεγαλύτερο μέρος της κλίνης δεν βρίσκεται σε αυτή την αίθουσα. Ο τάφος βρέθηκε το 1911, και τα κομμάτια πέρασαν στην αγορά έργων τέχνης και σκόρπισαν. Οι δύο τοίχοι της πύλης, όπου ιερείς με καλυμμένο το στόμα φροντίζουν τη φωτιά, βρίσκονται στην Κολωνία. Δύο πίσω πλάκες πήγαν το 1912 στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, μια πλαϊνή πλάκα το 1913 στο Μουσείο Γκιμέ στο Παρίσι, και το πού βρίσκεται ένα ακόμη πλευρικό τμήμα παραμένει άγνωστο. Κανείς δεν κατάλαβε ότι ανήκαν μαζί, ώσπου η ερευνήτρια Γκουστίνα Σκάλια διαπίστωσε τη σχέση τους το 1958.
Ακόμη και η προέλευσή της αμφισβητείται. Η δική έρευνα του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν για τους Σογδιανούς λέει ότι προέρχεται, όπως λέγεται, από το Ανγιάνγκ, κοντά στο Γιε, την πρωτεύουσα της δυναστείας των Βόρειων Τσι. Η καρτέλα του αντικειμένου στο μουσείο αναφέρει ότι οι μελετητές προτείνουν πως φτιάχτηκε για το σπήλαιο 4 των βόρειων σπηλαιοναών του Σιανγκτανγκσάν, παραδέχεται όμως ότι ένα βουδιστικό σπήλαιο ήταν ασυνήθιστος τόπος ταφής.
Πριν φύγετε, βρείτε το λαούτο σε ένα από τα πλευρικά κομμάτια. Ο λυγισμένος λαιμός του ήρθε στην Κίνα με μουσικούς που ταξίδευαν στον Δρόμο του Μεταξιού, και το όργανο που επηρέασε, η πιπά, παίζεται ακόμη σε κινεζικά σύνολα μουσικής δωματίου. Αυτά τα τρία κομμάτια μαρμάρου εκτίθεντο ήδη όταν η Πινακοθήκη Φρίαρ άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες της, τον Μάιο του 1923.
Στάση 4 από 5 · West Building (Δυτικό Κτίριο), αίθουσα 12 (Δωμάτιο των Παγωνιών), πάνω από το τζάκι
Η πριγκίπισσα από τη χώρα της πορσελάνης
Τζέιμς Μακνίλ Γουίσλερ · 1863–1865 · Λάδι σε μουσαμά, 201,5 × 116,1 εκ.
Προσέξτε
- Η υπογραφή πάνω αριστερά, Whistler 1864, γραμμένη με μεγάλα γράμματα. Αργότερα υπέγραφε αντ' αυτής με μια μικρή πεταλούδα.
- Η στρογγυλή βεντάλια στο χέρι της και το λευκό ιαπωνικό πτυσσόμενο παραβάν πίσω της, αντικείμενα σαν αυτά που συνέλεγε ο Γουίσλερ.
- Το μπλε και λευκό βάζο στη δεξιά άκρη, πορσελάνη του είδους για το οποίο χτίστηκε όλο αυτό το δωμάτιο, και το μπλε και λευκό χαλί κάτω από τα πόδια της.
Κείμενο (2:17)
Τώρα διασχίστε το κτίριο προς τη νότια πλευρά και μπείτε στην αίθουσα 12. Βρίσκεστε μέσα στο Δωμάτιο των Παγωνιών, και στο ίδιο το δωμάτιο θα φτάσουμε σε λίγο. Πρώτα στραφείτε προς τον πίνακα πάνω από το τζάκι, γιατί ό,τι βλέπετε γύρω σας φτιάχτηκε γι' αυτήν.
Μια ψηλή νεαρή γυναίκα με κιμονό στέκεται πάνω σε ένα μπλε και λευκό χαλί μπροστά σε ένα λευκό ιαπωνικό πτυσσόμενο παραβάν, με μια στρογγυλή βεντάλια στο χέρι. Ο Τζέιμς Μακνίλ Γουίσλερ τη ζωγράφισε ανάμεσα στο 1863 και το 1865, όταν η αγγλοϊαπωνική μόδα σάρωνε το καλλιτεχνικό Λονδίνο. Μοντέλο ήταν η Χριστίνα Σπαρτάλη, μια νεαρή ελληνικής καταγωγής, αδελφή της ζωγράφου Μαρίας Σπαρτάλη Στίλμαν. Όμως ο πίνακας ποτέ δεν προοριζόταν για πορτρέτο της. Το μουσείο τον διαβάζει ως ένα νέο ιδεώδες ομορφιάς που επινόησε ο Γουίσλερ, φτιαγμένο από ιαπωνικές ξυλογραφίες και τις ψηλές, λυγερές κυρίες που ζωγραφίζονταν στις κινεζικές πορσελάνες, και ντυμένο με αντικείμενα από τη δική του συλλογή. Δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στην Ασία. Η χώρα της πορσελάνης του τίτλου είναι επινόηση.
Κοιτάξτε την πάνω αριστερή γωνία: το όνομα Γουίσλερ και η χρονιά 1864, με μεγάλα γράμματα. Αυτή η υπογραφή ίσως του στοίχισε μια πώληση. Ο πατέρας της Χριστίνας αρνήθηκε να αγοράσει τον πίνακα, και ένας άλλος υποψήφιος αγοραστής λέγεται ότι υπαναχώρησε επειδή το όνομα ήταν τόσο μεγάλο. Ίσως είναι ένας από τους λόγους που ο Γουίσλερ αργότερα σταμάτησε εντελώς να γράφει το όνομά του και υπέγραφε με μια μικρή πεταλούδα. Κρατήστε στο μυαλό σας αυτή την πεταλούδα. Θα τη βρείτε στους τοίχους γύρω σας.
Ούτε οι κριτικοί ήταν ευγενικοί. Όταν ο πίνακας εκτέθηκε στο Σαλόν του Παρισιού του 1865, ένας κριτικός, ο Γκυστάβ Βατιέ, έγραψε ότι η ανάσα ενός παιδιού θα μπορούσε να τη ρίξει κάτω.
Ο αγοραστής που μέτρησε ήταν ο Φρέντερικ Λέιλαντ, εφοπλιστής από το Λίβερπουλ. Είχε τον πίνακα χρόνια πριν υπάρξει αυτό το δωμάτιο, και αφού αγόρασε ένα νέο σπίτι στο Λονδίνο το 1875, τον κρέμασε πάνω από το τζάκι της τραπεζαρίας. Ο Γουίσλερ πρότεινε να αλλάξουν τα χρώματα του δωματίου ώστε να ταιριάζουν με τον πίνακα. Σε τι εξελίχθηκε αυτή η πρόταση, το βλέπετε γύρω σας.
Μετά τον θάνατο του Λέιλαντ, το 1892, ο πίνακας πουλήθηκε σε δημοπρασία, και λίγα χρόνια αργότερα ανήκε στον συλλέκτη Ουίλιαμ Μπάρελ από τη Γλασκόβη. Στις 20 Αυγούστου 1903, τη χρονιά που πέθανε ο Γουίσλερ, ο Τσαρλς Λανγκ Φρίαρ τον αγόρασε για 3.750 λίρες στερλίνες και τον πήρε στο σπίτι του στο Ντιτρόιτ. Τον επόμενο χρόνο αγόρασε και το δωμάτιο. Τα δύο εκτίθενται μαζί εδώ από τότε που άνοιξε η Πινακοθήκη Φρίαρ, το 1923: η πριγκίπισσα και το παλάτι της, ξανά μαζί, έναν ωκεανό μακριά από το λονδρέζικο σπίτι για το οποίο φτιάχτηκαν.
Στάση 5 από 5 · West Building (Δυτικό Κτίριο), αίθουσα 12
Αρμονία σε μπλε και χρυσό: Το Δωμάτιο των Παγωνιών
Τζέιμς Μακνίλ Γουίσλερ, σε δωμάτιο σχεδιασμένο από τον Τόμας Τζέκιλ · 1876–1877 · Ελαιόχρωμα και φύλλο χρυσού σε μουσαμά, δέρμα, ψηφιδωτά πλακίδια, γυαλί και ξύλο· 421,6 × 613,4 × 1026,2 εκ.
Προσέξτε
- Τα δύο παγώνια που μάχονται στον τοίχο απέναντι από το τζάκι. Αυτό με τα ασημένια φτερά στον λαιμό είναι ο Λέιλαντ· αυτό με το ένα ασημένιο φτερό στο λοφίο είναι ο Γουίσλερ.
- Η υπογραφή-πεταλούδα του Γουίσλερ. Την έβαλε στο δωμάτιο αρκετές φορές· δείτε πόσες θα βρείτε.
- Τα παγώνια ζωγραφισμένα στα εσωτερικά φύλλα των παραθυρόφυλλων.
- Η πορσελάνη. Στον τοίχο του τζακιού και στον τοίχο των παραθύρων είναι η συλλογή του ίδιου του μουσείου από την περίοδο Κανγκσί· στους άλλους δύο τοίχους, αντίγραφα φτιαγμένα με κεραμίστες στο Τζινγκντετζέν.
Κείμενο (3:05)
Γυρίστε την πλάτη στο τζάκι. Τώρα στέκεστε μέσα στο ίδιο το έργο: μια ολόκληρη τραπεζαρία, τοίχοι, ράφια, ταβάνι και παραθυρόφυλλα, ζωγραφισμένη σε μπλε και χρυσό το 1876 και το 1877 και μεταφερμένη εδώ κομμάτι κομμάτι από το Λονδίνο, μέσω Ντιτρόιτ. Είναι η μόνη στάση αυτής της διαδρομής μέσα στην οποία μπορείτε να περπατήσετε.
Ξεκίνησε ως σχέδιο κάποιου άλλου. Ο αρχιτέκτονας Τόμας Τζέκιλ έφτιαξε αυτό το πλέγμα από ράφια για τη συλλογή του Φρέντερικ Λέιλαντ με μπλε και λευκή κινεζική πορσελάνη της περιόδου Κανγκσί, και έντυσε τους τοίχους με παλιό επιχρυσωμένο δέρμα ζωγραφισμένο με κόκκινα τριαντάφυλλα. Ύστερα ο Τζέκιλ αρρώστησε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη δουλειά. Ο Γουίσλερ, που διακοσμούσε τον προθάλαμο του Λέιλαντ, προσφέρθηκε να την τελειώσει. Η πρώτη του πρόταση ήταν μετριοπαθής: να βάψει τα κόκκινα τριαντάφυλλα κίτρινα, ώστε να πάψουν να συγκρούονται με την πριγκίπισσα, και να προσθέσει ένα μοτίβο κυμάτων κατά μήκος του γείσου και της ξυλεπένδυσης. Ο Λέιλαντ συμφώνησε και γύρισε στο σπίτι του στο Λίβερπουλ.
Ο Γουίσλερ συνέχισε. Κάλυψε το ταβάνι με ολλανδικό μέταλλο, μια απομίμηση φύλλου χρυσού, και με ένα σχέδιο από φτερά παγωνιού. Επιχρύσωσε κάθε ράφι. Κοιτάξτε τον τοίχο των παραθύρων: τα παγώνια στην εσωτερική πλευρά των παραθυρόφυλλων είναι κι αυτά δικά του. Αργότερα είπε ότι απλώς συνέχιζε να ζωγραφίζει, χωρίς σχέδιο ή σκίτσο, ότι το έργο μεγάλωνε όσο ζωγράφιζε, και ότι όταν έφτασε ξανά στη γωνία από όπου είχε ξεκινήσει, χρειάστηκε να ξαναζωγραφίσει ένα μέρος της για να ταιριάζει.
Μετά τα πράγματα στράβωσαν. Ο Γουίσλερ κάλεσε επισκέπτες και τον Τύπο στο σπίτι του Λέιλαντ για να θαυμάσουν το δωμάτιο, και οι δύο άντρες τσακώθηκαν άγρια για τον λογαριασμό. Τότε ο Γουίσλερ σκέπασε το ακριβό παλιό δέρμα με πρωσικό μπλε, και στον άδειο τοίχο απέναντι από το τζάκι ζωγράφισε αυτό που βλέπετε εκεί τώρα: δύο παγώνια έτοιμα να συγκρουστούν. Το έξαλλο πουλί έχει ασημένια φτερά στον λαιμό, μια μπηχτή για τα πλισέ λευκά πουκάμισα που φορούσε πάντα ο Λέιλαντ. Το άλλο έχει ένα μόνο ασημένιο φτερό στο λοφίο, σαν τη λευκή τούφα που υψωνόταν πάνω από το μέτωπο του ίδιου του Γουίσλερ. Ονόμασε την τοιχογραφία «Τέχνη και χρήμα, ή η ιστορία του δωματίου», και λέγεται ότι είπε στον Λέιλαντ πως θα τον θυμούνται μόνο ως τον ιδιοκτήτη του Δωματίου των Παγωνιών. Ύστερα υπέγραψε το δωμάτιο αρκετές φορές με την πεταλούδα του.
Ο Λέιλαντ το άφησε όπως ήταν ως τον θάνατό του, το 1892. Δώδεκα χρόνια αργότερα ο Τσαρλς Λανγκ Φρίαρ το αγόρασε, το 1904 το αποσυναρμολόγησε και το ξαναέστησε στο σπίτι του στο Ντιτρόιτ, όπου φιλοξένησε τα δικά του κεραμικά. Μετά τον θάνατό του ήρθε στην Ουάσινγκτον, και βρίσκεται εδώ από τότε που άνοιξε η Πινακοθήκη Φρίαρ, το 1923. Το δωμάτιο αποκαταστάθηκε ξανά το καλοκαίρι του 2022.
Ό,τι στέκεται στα ράφια είναι το νεότερο κεφάλαιο. Από τον Σεπτέμβριο του 2025 το μουσείο παρουσιάζει το δωμάτιο όπως το γνώρισε η οικογένεια Λέιλαντ, γεμάτο μπλε και λευκό. Ο Λέιλαντ συνέλεγε πορσελάνη από το Τζινγκντετζέν, που από τα τέλη του δέκατου τρίτου αιώνα ήταν το παγκόσμιο κέντρο της μπλε και λευκής πορσελάνης. Στον τοίχο του τζακιού και στον τοίχο των παραθύρων βλέπετε κομμάτια της περιόδου Κανγκσί από τη συλλογή του ίδιου του μουσείου. Στους άλλους δύο τοίχους τα αγγεία είναι αντίγραφα, φτιαγμένα σήμερα με κεραμίστες στο Τζινγκντετζέν.
Σταθείτε λοιπόν στη μέση και αγκαλιάστε τα όλα μαζί: δύο τοίχοι με παλιά πορσελάνη και δύο με καινούργια, ένας καβγάς σε χρυσό από τη μία σας πλευρά και, από την άλλη, η πριγκίπισσα που τα ξεκίνησε όλα.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στην Πινακοθήκη Φρίαρ.
Οι πέντε ηχογραφήσεις μας τελειώνουν ανάμεσα στα παγώνια του Γουίσλερ· από εκεί και πέρα συνεχίζει η εφαρμογή. Φωτογραφίστε έναν αρχαίο νεφρίτη στην αίθουσα 19, έναν χάλκινο καθρέφτη στην κορεατική αίθουσα ή ένα μόνο αγγείο στα ράφια του Δωματίου των Παγωνιών, και το Chiaro σάς λέει τι είναι, σας αφηγείται την ιστορία του και έπειτα απαντά στις ερωτήσεις που κάνετε φωναχτά, εκεί μπροστά στην προθήκη.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Η Πινακοθήκη Φρίαρ είναι το Δυτικό Κτίριο (West Building) του Εθνικού Μουσείου Ασιατικής Τέχνης του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν, στη γωνία Jefferson Drive και 12th Street SW, στη νότια πλευρά του Νάσιοναλ Μολ. Η πόρτα από την πλευρά του Μολ σάς βγάζει δίπλα στην αίθουσα 1· η είσοδος χωρίς σκαλιά βρίσκεται στην πλευρά της Independence Avenue, από τις αυτόματες χάλκινες πόρτες αριστερά από τη σκάλα. Η ταχυδρομική διεύθυνση του μουσείου, 1050 Independence Ave. SW, είναι του διπλανού κτιρίου Σάκλερ, που συνδέεται υπογείως με την Πινακοθήκη Φρίαρ.
Η πλησιέστερη στάση του μετρό είναι η Smithsonian, στις γραμμές Orange, Silver και Blue (πορτοκαλί, ασημί και μπλε). Βγείτε από την έξοδο με την πινακίδα 12th St. at Jefferson Dr. SW (The Mall) και διασχίστε τον δρόμο προς τα νότια: το ροζ γρανιτένιο κτίριο απέναντί σας είναι η Πινακοθήκη Φρίαρ.
Εισιτήρια
- Μπαίνετε χωρίς εισιτήριο ή κράτηση, και δεν κοστίζει τίποτα, όπως λέει το μουσείο.
- Οι πόρτες είναι ανοιχτές κάθε μέρα της εβδομάδας, 10:00 με 17:30. Η μόνη μέρα του χρόνου που είναι κλειστά είναι η 25η Δεκεμβρίου.
- Υπολογίστε έλεγχο ασφαλείας σε όποια πόρτα κι αν μπείτε· το μουσείο ελέγχει τους επισκέπτες σε κάθε είσοδο.
- Η Πινακοθήκη Φρίαρ ούτε δανείζει ούτε δανείζεται, όρος της δωρεάς του ιδρυτή της, οπότε κανένα από αυτά τα πέντε δεν φεύγει ποτέ δανεικό για άλλο μουσείο.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Η ξενάγηση που προσφέρει το ίδιο το μουσείο γίνεται δια ζώσης: δωρεάν ξεναγήσεις χωρίς κράτηση, που τις κάνουν κυρίως εκπαιδευμένοι εθελοντές ξεναγοί και μερικές φορές επιμελητές, ανάμεσά τους μια ξενάγηση στα σημαντικότερα έργα που περιλαμβάνει το Δωμάτιο των Παγωνιών και μια σειρά για τα 150 χρόνια του δωματίου. Η ενότητα ήχου του ιστότοπού του έχει podcast και ηχογραφημένες ομιλίες. Ούτε οι πέντε ηχογραφήσεις μας χρειάζονται κράτηση· παίζουν όποτε τις πατήσετε, και η εφαρμογή Chiaro αναλαμβάνει κάθε άλλο αντικείμενο που φωτογραφίζετε.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Πινακοθήκη Φρίαρ;
Ναι: πατήστε οποιοδήποτε από τα πέντε κουμπιά αναπαραγωγής παραπάνω και η ηχογράφηση παίζει στο πρόγραμμα περιήγησης του κινητού σας, μαζί με κείμενο που μπορείτε να διαβάζετε ταυτόχρονα. Το ίδιο το μουσείο προσφέρει επιπλέον δωρεάν ξεναγήσεις χωρίς κράτηση με εθελοντές ξεναγούς, και για τις χιλιάδες αντικείμενα που αφήνουμε έξω, στρέψτε την εφαρμογή Chiaro σε ένα από αυτά και ρωτήστε.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Πινακοθήκης Φρίαρ;
Το μουσείο δεν χρεώνει τίποτα για την ξενάγηση που προσφέρει: δωρεάν ξεναγήσεις χωρίς κράτηση, τις περισσότερες με εθελοντές και κάποιες με επιμελητές. Η ενότητα ήχου του ιστότοπού του έχει podcast και ηχογραφημένες ομιλίες, και η είσοδος στο κτίριο είναι επίσης δωρεάν.
Πού βρίσκεται το Δωμάτιο των Παγωνιών στην Πινακοθήκη Φρίαρ;
Στην αίθουσα 12, στη νοτιοανατολική γωνία του επιπέδου των αιθουσών, δίπλα στην αίθουσα 11, στην πλευρά της Independence Avenue. Από την είσοδο του Μολ κάντε τον γύρο της αυλής· από την είσοδο της Independence Avenue είναι πολύ κοντά. Η «Πριγκίπισσα από τη χώρα της πορσελάνης» του Γουίσλερ κρέμεται πάνω από το τζάκι του.
Είναι ανοιχτή κάθε μέρα η Πινακοθήκη Φρίαρ;
Ναι, όλο τον χρόνο εκτός από την 25η Δεκεμβρίου, 10:00 με 17:30.
Είναι η Πινακοθήκη Φρίαρ το ίδιο με το Εθνικό Μουσείο Ασιατικής Τέχνης;
Η Πινακοθήκη Φρίαρ είναι μέρος του. Το Εθνικό Μουσείο Ασιατικής Τέχνης (National Museum of Asian Art) είναι δύο κτίρια που ενώνονται υπογείως: η Freer Gallery of Art ως Δυτικό Κτίριο και η Arthur M. Sackler Gallery ως Ανατολικό Κτίριο. Μαζί έχουν πάνω από 46.000 αντικείμενα. Έτσι, αυτή η σελίδα για την Πινακοθήκη Φρίαρ είναι και ηχητικός ξεναγός του Εθνικού Μουσείου Ασιατικής Τέχνης για το Δυτικό Κτίριο.
Πόσο χρόνο χρειάζεται η επίσκεψη στην Πινακοθήκη Φρίαρ;
Περίπου μισή ώρα για όλο τον κύκλο, από την οποία τα δεκατρία λεπτά είναι οι ίδιες οι ηχογραφήσεις. Όλες οι στάσεις βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο αιθουσών γύρω από την αυλή, οπότε δεν υπάρχουν σκαλιά ανάμεσά τους· η είσοδος χωρίς σκαλιά είναι από την Independence Avenue.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Πινακοθήκη Φρίαρ.