Przejdź do treści

Freer Gallery of Art · Waszyngton · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Freer Gallery of Art,
pięć przystanków, za darmo.

Pawie Whistlera, brąz z czasów dynastii Ćolów i Kosmiczny Budda, opowiedziane w tej karcie. O pozostałych z ponad 26 000 obiektów Freer, od dawnych chińskich nefrytów po koreańskie brązy, Chiaro opowie na podstawie zdjęcia.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Freer Gallery of Art.

9:41

Królowa Sembijan Mahadewi jako bogini Uma

Freer Gallery of Art, Waszyngton

0:00 2:13
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Wszystkie sale Freer leżą na jednym poziomie, wokół dziedzińca, a ten audioprzewodnik po Freer Gallery of Art prowadzi przez nie jedną pętlą. Zacznij przy wejściu od strony National Mall, w sali 1, od królowej z dynastii Ćolów przedstawionej w brązie jako bogini. Potem idź północną stroną na wschód, do sal chińskich: do Kosmicznego Buddy w sali 17 i do sogdyjskiego łoża pogrzebowego tuż obok, w sali 16. Następnie skręć na południe, do sali 12, gdzie Księżniczka Whistlera wisi nad kominkiem Pawiego Pokoju, a sam pokój zamyka trasę. Pięć nagrań trwa razem około dwunastu minut; z krótkimi przejściami i chwilą przy każdej gablocie pętla zajmuje pół godziny.

Każde twierdzenie na tej stronie ma dwa oparcia: karty obiektów samego muzeum, opublikowane w otwartych danych kolekcji Smithsonian, i jedno źródło zewnętrzne. Freer nigdy nie wypożycza swoich zbiorów, ale zmienia to, co pokazuje z magazynów. Jeśli więc tabliczka w sali mówi co innego niż my, wierz tabliczce, nie tej stronie, i daj nam znać, a poprawimy.

Przystanek 1 z 5 · West Building, sala 1 (wystawa Body Image: Arts of the Indian Subcontinent)

Królowa Sembijan Mahadewi jako bogini Uma

Dynastia Ćolów, Tamilnadu, Indie · X wiek · Brąz, 107,3 × 33,4 × 25,7 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Twarz. Ściągnięte usta i długi nos czynią ją bardziej indywidualną niż zwykły, pogodny wizerunek bogini i dlatego muzeum sądzi, że może to być portret.
  • Potrójne wygięcie. Biodra wysunięte w jedną stronę, ramiona odchylone do tyłu w drugą, głowa pośrodku: postawa zwana tribhanga.
  • Tkanina na nogach, wyrzeźbiona tak cienko, że przylega do ciała jak mokry jedwab.
Transkrypcja (2:13)

Pierwsze, co zauważasz, to kołysanie. Ciężar ciała spoczywa na jednej nodze, biodro wysuwa się w bok, ramiona odchylają się do tyłu w przeciwną stronę, a głowa układa się pośrodku. Indyjscy rzeźbiarze nazywali tę postawę tribhanga, czyli potrójne wygięcie, i właśnie dlatego metr brązu, stojący zupełnie nieruchomo na cokole, zdaje się poruszać.

Na tabliczce stoi: Królowa Sembijan Mahadewi jako bogini Uma, i obie części tego tytułu są ważne. Postawa należy do bogini i przywodzi na myśl Parwati. Królowa była prawdziwą kobietą. Jej mąż, Gandaraditja Ćola, panował na południu Indii od 949 do 957 roku, a ona młodo owdowiała. Odtąd nosiła biel, kolor żałoby. Przez jakieś sześćdziesiąt lat przeznaczała swój majątek na świątynie: wiele zbudowała, a jeszcze więcej uposażyła. Muzeum nazywa ją wielce szanowaną mecenaską sztuki.

Jeszcze za jej życia jej urodziny obchodzono w świątyni Śiwy w mieście, które nosiło jej imię, a na jej cześć ofiarowano tej świątyni metalowy portret królowej. Muzeum jest tu ostrożne: mówi tylko, że możliwe, iż to właśnie ta rzeźba. Pewne jest natomiast, jak używano takiej figury. To brąz procesyjny. W dni świąteczne owijano go jedwabiem, obwieszano klejnotami i girlandami kwiatów i obnoszono po ulicach, żeby zobaczyło go całe miasto.

Spójrz teraz na jej twarz, bo to najmocniejszy argument za tą historią. Ma ściągnięte usta i długi nos, a muzeum nazywa kształt jej twarzy niezwykle indywidualnym jak na wizerunek tego rodzaju. A jednak nikt w dziesiątym wieku nie rozpoznałby królowej po podobieństwie. Taki posąg znano z tego, gdzie stał i co z nim robiono, tutaj z procesji w dniu jej urodzin. Tak wyrazista twarz na posągu, którego nikt nie musiał rozpoznawać, to dokładnie ten rodzaj szczegółu, który podtrzymuje teorię o portrecie.

Freer Gallery kupiła ją w 1929 roku z funduszu noszącego imię założyciela, a w tej sali stoi od 2017 roku, kiedy otwarto obecną ekspozycję. Zanim pójdziesz dalej, opuść wzrok na jej nogi. Tkanina jest wyrzeźbiona tak cienko, że przylega jak mokry jedwab, a każda fałda biegnie zgodnie z kołysaniem ciała, aż do cokołu, na którym jej stopy stoją od tysiąca lat.

Przystanek 2 z 5 · West Building, sala 17 (wystawa Promise of Paradise)

Budda w szacie przedstawiającej sfery istnienia (Kosmiczny Budda)

Dynastia Północna Qi, region Anyang, prowincja Henan, Chiny · 550–577 · Wapień, 151,3 × 62,9 × 31,3 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Góra Sumeru na piersi, opleciona dwoma wężami: góra, która według buddystów łączy niebo z ziemią.
  • Zatłoczone sceny tuż nad dolnym brzegiem szaty. To męki piekielne, dół mapy.
  • Blady kolor w rowkach. Każda scena na szacie była kiedyś malowana.
Transkrypcja (2:02)

Idź północną stroną budynku na wschód, do sal chińskich, a w sali 17 spotkasz postać bez głowy, na której wyrzeźbiono więcej opowieści niż na jakimkolwiek innym obiekcie na tej trasie. Ma naturalną wielkość, to nieco ponad półtora metra wapienia, i bez cokołu waży ponad 800 funtów. Nosi prostą szatę mnicha, jak każdy Budda. Niezwykłe jest to, że ta szata jest mapą wszechświata.

Badacze rozpoznają w nim Wajroczanę, Kosmicznego Buddę, po chińsku zwanego Piluzhena. Ta idea pochodzi z Sutry Lotosu: gdy Budda historyczny nauczał, przed nim miała się ukazać wizja całego kosmosu. Dlatego rzeźbiarze z północnych Chin, gdzieś między 550 a 577 rokiem, za panowania dynastii Północnej Qi, pokryli tę szatę, z przodu i z tyłu, wszystkim, co istnieje.

Zacznij od piersi. Ten szczyt to góra Sumeru, święta góra, która według buddystów łączy niebo z ziemią, a dwa owinięte wokół niej węże to nagowie. Poniżej są sceny z życia Buddy jako młodego księcia, przed oświeceniem. Teraz opuść wzrok tuż nad dolny brzeg szaty. Te zatłoczone małe postacie to męki piekielne. Święta góra na górze, życie księcia pośrodku, piekło przy brzegu, a wszystko na jednym okryciu. Muzeum nazywa ten układ Sferami Istnienia.

Zajrzyj w rowki, a może dostrzeżesz ślad koloru. Te sceny były kiedyś malowane i zachowały się drobne ślady pigmentu.

Przez długi czas badacze z trudem odczytywali tę rzeźbę. Relief jest tak płytki, że robili z niego odbitki tuszem na papierze, żeby go wydobyć. Potem, jesienią 2011 roku, zespół digitalizacyjny Smithsonian przez dwa tygodnie skanował postać laserem, a model trójwymiarowy pozwolił odczytać sceny, których nikt wcześniej nie potrafił rozróżnić. Na jego podstawie Keith Wilson, kurator dawnej sztuki chińskiej w muzeum, doszedł do wniosku, że rzeźba mogła powstać do nauczania, prawdopodobnie w klasztorze, a ktoś stał obok i objaśniał scenę po scenie.

Jeśli ma rację, to najstarszy audioprzewodnik w tym budynku. Czternaście wieków temu ktoś stał mniej więcej tam, gdzie stoisz ty, i prowadził wiernych przez tę szatę, od góry na piersi aż po piekło przy dolnym brzegu.

Przystanek 3 z 5 · West Building, sala 16 (wystawa Center of the World: China and the Silk Road)

Łoże pogrzebowe z sogdyjskimi muzykami i tancerzami

Dynastia Północna Qi, Chiny; wykonane dla sogdyjskiego zleceniodawcy · 550–577 · Szary marmur ze śladami pigmentu; front 60,3 × 234 cm, z dwiema płytami bocznymi

Na co zwrócić uwagę

  • Kadzielnica pośrodku, zwieńczona ptakiem, a po bokach postacie z aureolami na kwiatach lotosu: czysto chiński wizerunek buddyjski.
  • Osiem perełkowych medalionów nad otworami, w każdym muzyk albo tancerz w obcym stroju, wyrzeźbiony w stylu perskim.
  • Strażnik na każdym końcu, w długim płaszczu i butach, przygniatający do ziemi dzikie zwierzę.
  • Lutnia z wygiętą szyjką na jednej z płyt bocznych, przodek chińskiej pipy, który przybył Jedwabnym Szlakiem.
Transkrypcja (2:22)

Obok, w sali 16, stoi przed tobą długa płyta szarego marmuru, szeroka na ponad dwa metry, a przy niej dwie krótsze. Razem tworzą podstawę łoża pogrzebowego: kamiennej platformy w kształcie chińskiego łóżka, na której w szóstym wieku, w podziemnym grobowcu w północnych Chinach, złożono trumnę.

Zacznij od środka. Kadzielnica z ptakiem na szczycie, otoczona niebiańskimi istotami z aureolami, które stoją na kwiatach lotosu, to chiński wizerunek buddyjski w każdym calu. Teraz spójrz wzdłuż pasa nad otworami. Osiem perełkowych medalionów otacza muzyków i tancerzy w obcych strojach, wyrzeźbionych w stylu perskim. Na każdym końcu strażnik w długim płaszczu i butach przygniata do ziemi dzikie zwierzę.

Człowiek złożony na tym łożu był Sogdyjczykiem. Sogdyjczycy pochodzili z Azji Środkowej, a w szóstym wieku chińskie źródła opisują ich społeczności rozsiane po całych Chinach, wśród nich kupców i urzędników. Daleko od domu przejmowali chińskie zwyczaje, a takie kamienne łoże było jednym z nich. Ale rzeźby na pozostałych częściach łoża łączyły wizerunki buddyjskie z mazdejskimi, z wiary, której kapłani strzegą świętego ognia, oraz ze scenami z życia imigranta, który najwyraźniej był przywódcą swojej społeczności. Jego imię zaginęło razem z epitafium.

A większości łoża nie ma w tej sali. Grób odkryto w 1911 roku, a części trafiły na rynek sztuki i się rozproszyły. Dwie ściany bramy, na których kapłani z zasłoniętymi ustami pielęgnują ogień, są w Kolonii. Dwie płyty tylne trafiły w 1912 roku do Museum of Fine Arts w Bostonie, płyta boczna w 1913 roku do Musée Guimet w Paryżu, a gdzie jest jeden panel boczny, wciąż nie wiadomo. Nikt nie zauważył, że te części do siebie należą, dopóki w 1958 roku badaczka Gustina Scaglia nie dostrzegła związku między nimi.

Nawet pochodzenie łoża budzi spory. Własne badania Smithsonian nad Sogdyjczykami podają: rzekomo Anyang, w pobliżu Ye, stolicy dynastii Północnej Qi. Karta obiektu w muzeum mówi, że według badaczy łoże wykonano dla jaskini numer 4 w północnych świątyniach jaskiniowych Xiangtangshan, choć przyznaje, że buddyjska jaskinia była niezwykłym miejscem pochówku.

Zanim odejdziesz, znajdź lutnię na jednej z płyt bocznych. Jej wygięta szyjka przybyła do Chin razem z muzykami podróżującymi Jedwabnym Szlakiem, a instrument, na który wpłynęła, pipa, wciąż rozbrzmiewa w chińskich zespołach kameralnych. Te trzy marmurowe części były wystawione już wtedy, gdy Freer Gallery po raz pierwszy otworzyła drzwi, w maju 1923 roku.

Przystanek 4 z 5 · West Building, sala 12 (Pawi Pokój), nad kominkiem

Księżniczka z Krainy Porcelany

James McNeill Whistler · 1863–1865 · Olej na płótnie, 201,5 × 116,1 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Sygnatura w lewym górnym rogu, Whistler 1864, wypisana dużymi literami. Później podpisywał się zamiast tego małym motylem.
  • Okrągły wachlarz w jej dłoni i biały japoński parawan składany za nią: rekwizyty takie, jakie kolekcjonował Whistler.
  • Niebiesko-biały wazon przy prawej krawędzi, porcelana tego rodzaju, dla której zbudowano cały ten pokój, i niebiesko-biały dywan pod jej stopami.
Transkrypcja (2:25)

Teraz przejdź przez budynek na stronę południową i wejdź do sali 12. Jesteś w Pawim Pokoju, a do samego pokoju zaraz dojdziemy. Najpierw stań przodem do obrazu nad kominkiem, bo wszystko wokół ciebie zbudowano dla niej.

Wysoka młoda kobieta w kimonie stoi na niebiesko-białym dywanie przed białym japońskim parawanem, z okrągłym wachlarzem w dłoni. James McNeill Whistler namalował ją między 1863 a 1865 rokiem, kiedy angielsko-japońska moda ogarniała artystyczny Londyn. Modelką była Christina Spartali, młoda kobieta greckiego pochodzenia, siostra malarki Marie Spartali Stillman. Ale nigdy nie miał to być jej portret. Muzeum widzi w nim nowy ideał piękna, który Whistler wymyślił z japońskich drzeworytów i wysmukłych dam malowanych na chińskiej porcelanie, a potem przystroił przedmiotami z własnej kolekcji. Nigdy nie postawił stopy w Azji. Kraina porcelany z tytułu jest wymysłem.

Spójrz w lewy górny róg: Whistler 1864, dużymi literami. Ta sygnatura mogła go kosztować sprzedaż. Ojciec Christiny odmówił kupna obrazu, a inny potencjalny nabywca podobno zrezygnował, bo nazwisko było tak duże. Może to jeden z powodów, dla których Whistler przestał później w ogóle pisać nazwisko i podpisywał się małym motylem. Zapamiętaj tego motyla. Znajdziesz go na ścianach wokół siebie.

Krytycy też nie byli łaskawi. Kiedy pokazano ją na paryskim Salonie w 1865 roku, jeden z recenzentów, Gustave Vattier, napisał, że oddech dziecka mógłby ją przewrócić.

Nabywcą, który się liczył, był Frederick Leyland, armator z Liverpoolu. Obraz należał do niego na długo przed powstaniem tego pokoju, a gdy w 1875 roku kupił nowy dom w Londynie, powiesił go nad kominkiem w jadalni. Whistler zaproponował, żeby kolory pokoju zmienić tak, by pasowały do obrazu. W co ta propozycja się przerodziła, widzisz wokół siebie.

Po śmierci Leylanda w 1892 roku obraz sprzedano na aukcji, a kilka lat później należał do kolekcjonera z Glasgow, Williama Burrella. 20 sierpnia 1903 roku, w roku śmierci Whistlera, Charles Lang Freer kupił go za 3750 funtów szterlingów i zabrał do domu w Detroit. W następnym roku kupił także pokój. Od otwarcia Freer Gallery w 1923 roku oba są pokazywane tu razem: księżniczka i jej pałac, połączone na nowo ocean od londyńskiego domu, dla którego powstały.

Przystanek 5 z 5 · West Building, sala 12

Harmonia w błękicie i złocie: Pawi Pokój

James McNeill Whistler, we wnętrzu zaprojektowanym przez Thomasa Jeckylla · 1876–1877 · Farba olejna i złoto płatkowe na płótnie, skórze, płytkach mozaikowych, szkle i drewnie; 421,6 × 613,4 × 1026,2 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Dwa walczące pawie na ścianie naprzeciw kominka. Ten ze srebrnymi piórami na gardle to Leyland; ten z jednym srebrnym piórem w czubie to Whistler.
  • Sygnatura Whistlera w kształcie motyla. Umieścił ją w pokoju kilka razy; sprawdź, ile znajdziesz.
  • Pawie namalowane na wewnętrznych panelach okiennic.
  • Porcelana. Na ścianie z kominkiem i na ścianie z oknami to własna kolekcja muzeum z okresu Kangxi; na dwóch pozostałych ścianach repliki wykonane z garncarzami z Jingdezhen.
Transkrypcja (3:10)

Odwróć się plecami do kominka. Stoisz teraz wewnątrz dzieła: całej jadalni, ze ścianami, półkami, sufitem i okiennicami, pomalowanej na błękitno i złoto w latach 1876 i 1877 i przeniesionej tu kawałek po kawałku z Londynu, przez Detroit. To jedyny przystanek na tej trasie, po którego wnętrzu można chodzić.

Zaczęło się od cudzego projektu. Architekt Thomas Jeckyll zbudował tę kratownicę półek dla kolekcji chińskiej porcelany niebiesko-białej z okresu Kangxi, którą zbierał Frederick Leyland, a ściany obił dawną złoconą skórą malowaną w czerwone róże. Potem Jeckyll zachorował i musiał porzucić zlecenie. Whistler, który dekorował hol wejściowy Leylanda, zaproponował, że je dokończy. Pierwsza propozycja była skromna: zamalować czerwone róże na żółto, żeby przestały kłócić się z księżniczką, i dodać motyw fal wzdłuż gzymsu i boazerii. Leyland się zgodził i wrócił do domu, do Liverpoolu.

Whistler malował dalej. Pokrył sufit metalem holenderskim, imitacją złota płatkowego, i wzorem z pawich piór. Pozłocił każdą półkę. Spójrz na ścianę z oknami: pawie na wewnętrznej stronie okiennic też są jego. Mówił później, że po prostu malował dalej, bez projektu i szkicu, że całość rosła w miarę malowania, a kiedy doszedł z powrotem do rogu, od którego zaczął, musiał część zamalować od nowa, żeby pasowała.

Potem wszystko poszło źle. Whistler zaprosił gości i prasę do domu Leylanda, żeby podziwiali pokój, a obaj mężczyźni pokłócili się zażarcie o rachunek. Wtedy Whistler pokrył kosztowną dawną skórę błękitem pruskim, a na pustej ścianie naprzeciw kominka namalował to, co widzisz tam teraz: dwa pawie stające do walki naprzeciw siebie. Rozwścieczony ptak ma srebrne pióra na gardle, przytyk do marszczonych białych koszul, które Leyland zawsze nosił. Drugi ma jedno srebrne pióro w czubie, jak biały kosmyk, który sterczał nad czołem samego Whistlera. Nazwał to malowidło Sztuka i pieniądze, czyli historia pokoju, i podobno powiedział Leylandowi, że ten zostanie zapamiętany wyłącznie jako właściciel Pawiego Pokoju. Potem kilka razy podpisał pokój swoim motylem.

Leyland zostawił wszystko tak, jak było, aż do śmierci w 1892 roku. Dwanaście lat później Charles Lang Freer kupił pokój, w 1904 roku kazał go rozebrać i zmontować na nowo w swoim domu w Detroit, gdzie stała w nim jego własna ceramika. Po jego śmierci pokój trafił do Waszyngtonu i jest tu od otwarcia Freer Gallery w 1923 roku. Latem 2022 roku przeszedł kolejną konserwację.

To, co stoi na półkach, jest najnowszym rozdziałem. Od września 2025 roku muzeum pokazuje pokój takim, jakim znali go Leylandowie: pełnym błękitu i bieli. Leyland zbierał porcelanę z Jingdezhen, które od końca trzynastego wieku było światowym centrum porcelany niebiesko-białej. Na ścianie z kominkiem i na ścianie z oknami patrzysz na wyroby z okresu Kangxi z kolekcji muzeum. Na dwóch pozostałych ścianach naczynia są replikami, wykonanymi dziś z garncarzami z Jingdezhen.

Stań więc pośrodku i obejmij to wszystko jednym spojrzeniem: dwie ściany dawnej porcelany i dwie nowej, kłótnia w złocie po jednej stronie, a po drugiej księżniczka, od której wszystko się zaczęło.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko w Freer Gallery of Art.

Nasze pięć nagrań kończy się wśród pawi Whistlera, a dalej prowadzi cię aplikacja. Zrób zdjęcie dawnego nefrytu w sali 19, brązowego lustra w sali koreańskiej albo jednego naczynia na półkach Pawiego Pokoju, a Chiaro powie ci, co to jest, opowie jego historię i od razu, przy gablocie, odpowie na pytania zadane na głos.

Który paw to Whistler?Czy ta porcelana to kopia?Co przedstawiają sceny na szacie?

Przed wizytą

01

Dojazd

Freer to budynek zachodni (West Building) Narodowego Muzeum Sztuki Azjatyckiej Smithsonian Institution (National Museum of Asian Art), przy Jefferson Drive i 12th Street SW, po południowej stronie National Mall. Drzwi od strony Mall prowadzą tuż obok sali 1; wejście bez schodów jest od strony Independence Avenue, przez automatyczne brązowe drzwi na lewo od schodów. Adres pocztowy muzeum, 1050 Independence Ave. SW, należy do sąsiedniego budynku Sacklera, połączonego z Freer pod ziemią.

Najbliższa stacja metra to Smithsonian, na liniach pomarańczowej, srebrnej i niebieskiej. Wyjdź wyjściem oznaczonym 12th St. at Jefferson Dr. SW (The Mall) i przejdź przez ulicę na południe: budynek z różowego granitu naprzeciwko to Freer.

02

Bilety

  • Wchodzisz bez biletu i bez rezerwacji, a wstęp nic nie kosztuje, jak podaje muzeum.
  • Drzwi są otwarte w każdy dzień tygodnia, od 10:00 do 17:30. Jedynym dniem w roku, kiedy muzeum jest zamknięte, jest 25 grudnia.
  • Niezależnie od tego, którymi drzwiami wejdziesz, czeka cię kontrola bezpieczeństwa: muzeum sprawdza zwiedzających przy każdym wejściu.
  • Freer niczego nie wypożycza ani nie pożycza, co było warunkiem daru założyciela, więc żaden z tych pięciu obiektów nigdy nie wyjeżdża do innego muzeum.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Muzeum oprowadza na żywo: bezpłatne zwiedzanie z przewodnikiem bez rezerwacji, prowadzone głównie przez przeszkolonych wolontariuszy, a czasem przez kuratorów, w tym trasa po najważniejszych dziełach obejmująca Pawi Pokój i cykl z okazji 150-lecia pokoju. W dziale audio na stronie internetowej muzeum są podcasty i nagrane wykłady. Nasze pięć nagrań też nie wymaga rezerwacji i odtwarza się, gdy tylko je dotkniesz; każdym innym obiektem, który sfotografujesz, zajmie się aplikacja Chiaro.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Freer Gallery of Art?

Tak: dotknij któregokolwiek z pięciu odtwarzaczy powyżej, a nagranie odtworzy się w przeglądarce telefonu, z transkrypcją, którą możesz czytać na bieżąco. Samo muzeum oferuje też bezpłatne zwiedzanie z wolontariuszami, bez rezerwacji, a przy tysiącach obiektów, które pomijamy, wystarczy skierować na któryś z nich aplikację Chiaro i zapytać.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Freer Gallery of Art?

Za oprowadzanie, które oferuje muzeum, nic się nie płaci: to bezpłatne zwiedzanie bez rezerwacji, w większości z wolontariuszami, czasem z kuratorami. W dziale audio na stronie muzeum są podcasty i nagrane wykłady, a wstęp do budynku też jest bezpłatny.

Gdzie w Freer Gallery of Art jest Pawi Pokój?

W sali 12, w południowo-wschodnim narożniku poziomu wystawowego, obok sali 11 od strony Independence Avenue. Od wejścia od strony Mall obejdź dziedziniec; od wejścia od Independence Avenue jest blisko. Nad kominkiem wisi tam Księżniczka z Krainy Porcelany Whistlera.

Czy Freer Gallery of Art jest otwarta codziennie?

Tak, przez cały rok z wyjątkiem 25 grudnia, od 10:00 do 17:30.

Czy Freer to to samo co National Museum of Asian Art?

Freer jest jego częścią. Narodowe Muzeum Sztuki Azjatyckiej (National Museum of Asian Art) to dwa budynki połączone pod ziemią: Freer Gallery of Art jako West Building i Arthur M. Sackler Gallery jako East Building. Razem mają ponad 46 000 obiektów. Ta strona o Freer jest więc zarazem audioprzewodnikiem po budynku zachodnim National Museum of Asian Art.

Ile czasu zajmuje zwiedzanie Freer Gallery of Art?

Około pół godziny na całą pętlę, z czego dwanaście minut to same nagrania. Wszystkie przystanki są na jednym poziomie wystawowym wokół dziedzińca, więc między nimi nie ma schodów; wejście bez schodów jest od Independence Avenue.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Freer Gallery of Art.