Muzeum Prado · Madryt · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Prado,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć dzieł, pięć nagrań, bez aplikacji i bez kolejki do stanowiska ze słuchawkami. O pozostałych 1 860 wystawionych dziełach też opowie ci Chiaro, na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Prado.
Saturn pożerający swoje dzieci
Prado, Madryt
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Prado.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć dzieł w budynku Villanuevy, w kolejności, w jakiej sale układają się w sensowną trasę. Zaczynasz w sali 67, gdzie wiszą „Czarne obrazy” Goi, i zostajesz tam przy „Saturnie”. Potem przechodzisz do sali 64, następnej na trasie wyznaczonej przez samo muzeum, gdzie „2 maja” i „3 maja” wiszą naprzeciwko „Śmierci Wiriatusa” Madraza. Stamtąd idziesz do sal flamandzkich, na „Triumf śmierci” Bruegla w 55A i „Ogród rozkoszy ziemskich” Boscha w 56A, a kończysz w sali 12 na pierwszym piętrze, w górnej sali środkowej części gmachu Villanuevy, urządzonej wokół „Panien dworskich”. Słuchania jest w sumie około trzynastu minut. Czas przejścia to nasza własna ocena, bo nikt nie opublikował takiej liczby: zarezerwuj trzy kwadranse w budynku o powierzchni prawie 42 000 metrów kwadratowych, a w tłoczny dzień więcej.
Słowo o numerach sal, bo Prado zmienia numerację i aranżację częściej niż większość muzeów. Każda sala ma tu oparcie w zewnętrznych źródłach opatrzonych datą: sale 67 i 64 w hiszpańskich doniesieniach prasowych o nowej aranżacji galerii dziewiętnastowiecznych z 2021 roku, sala 56A w relacjach z ponownego otwarcia sali Boscha w grudniu 2020 roku i w dwóch późniejszych tekstach, sala 12 w hiszpańskiej prasie z listopada 2023 roku i w opisie budynku w hiszpańskojęzycznej Wikipedii, a sala 55A w doniesieniu o powrocie obrazu Bruegla na ekspozycję 28 maja 2018 roku. To najstarsze źródło w tym zestawie i do niego trzeba podchodzić najostrożniej. Piętro podajemy tylko tam, gdzie podało je źródło. Prado tak często zmienia aranżację, że opis na ścianie liczy się bardziej niż ta strona; jeśli się różnią, daj nam znać.
Przystanek 1 z 5 · Sala 67, budynek Villanuevy, skrzydło południowe
Saturn pożerający swoje dzieci
Francisco de Goya · 1820–1823 · Malowidło ścienne w technice mieszanej, przeniesione na płótno, 143,5 × 81,4 cm
Na co zwrócić uwagę
- Oczy. Białka widać dookoła tęczówek i to jedyna mina w tej sali, którą odczytasz od pierwszego spojrzenia.
- Kłykcie. Poza białą skórą i czerwoną krwią najjaśniejsze miejsca na obrazie to dłonie wbijające się w plecy ofiary.
- To, czego już nie ma: głowa i część lewej ręki mniejszej postaci, a następny kęs zaraz zostanie odgryziony z ramienia.
- Wymiary. Obraz ma 143,5 centymetra wysokości i 81,4 szerokości, mniej więcej proporcje płyciny drzwi.
Transkrypcja (2:29)
Jest mniejszy, niż sugerują reprodukcje. Sto czterdzieści trzy centymetry wysokości, osiemdziesiąt jeden szerokości, a większość tej powierzchni to po prostu nic: brunatnoczarne pole, z którego wyłania się postać.
To, na co patrzysz, było kiedyś ścianą. Goya namalował to bezpośrednio na tynku we własnej jadalni. W lutym 1819 roku, w wieku siedemdziesięciu dwóch lat, kupił dom pod Madrytem, nad brzegiem Manzanares, zwany Quinta del Sordo, czyli Dom Głuchego. Nazwę zawdzięczał poprzedniemu właścicielowi, choć sam Goya był niemal głuchy od czasu choroby przebytej w wieku czterdziestu sześciu lat. Przez kilka następnych lat pokrył ściany dwóch pomieszczeń czternastoma malowidłami, których nikt nie miał oglądać. Pod spodem były jasne, pogodne pejzaże z małymi postaciami. Zamalował je.
Żadnemu z nich nie nadał tytułu. Wszystkie nazwy, pod jakimi znasz tych czternaście obrazów, wymyślili inni, a pierwszą ich listę sporządził w 1828 roku, w roku śmierci malarza, jego przyjaciel Antonio Brugada. Ten obraz wisiał na krótkiej tylnej ścianie jadalni na parterze, na lewo od okna, a po drugiej stronie tego samego okna była „Judyta i Holofernes”.
Spójrz na oczy. Białka otaczają tęczówki dookoła. Potem spójrz na dłonie, bo białe kłykcie wbijające się w plecy ofiary to, obok bladej skóry i krwi, jedyna jasna farba na całym obrazie.
A teraz spór. Fred Licht zwrócił uwagę, że nie ma tu żadnego ze zwykłych atrybutów Saturna, ani kosy, ani klepsydry, i że to, co jest zjadane, nie ma ciała niemowlęcia, ani właściwie niczego anatomicznie poprawnego. John Ciofalo idzie dalej: sądząc po nogach i pośladkach, to jego zdaniem dorosła kobieta, a nie broni się, bo już nie żyje i już nie ma głowy. Cokolwiek Goya tu robił, ten sam temat narysował ponad dwadzieścia lat wcześniej, w 1796 albo 1797 roku, czerwoną kredą, bez kropli krwi.
Malowidła zostały na tych ścianach mniej więcej pięćdziesiąt lat i niszczały. W 1874 roku dom należał do francuskiego bankiera, barona Frédérica Émile’a d’Erlangera, który kazał zdjąć je z tynku i przenieść na płótno pod kierunkiem Salvadora Martíneza Cubellsa, głównego konserwatora tego muzeum. D’Erlanger zabrał je w 1878 roku na wystawę do Paryża, nie sprzedał ich i w 1881 roku podarował państwu hiszpańskiemu.
Przy tej operacji coś zginęło. Twierdzi się, że postać miała pierwotnie wzwiedziony członek i że ten szczegół usunięto podczas przenoszenia na prośbę d’Erlangera.
Przystanek 2 z 5 · Sala 64, budynek Villanuevy, skrzydło południowe
3 maja 1808 w Madrycie
Francisco de Goya · 1814 · Olej na płótnie, 268 × 347 cm
Na co zwrócić uwagę
- Prawa dłoń mężczyzny w białej koszuli, ze śladami podobnymi do stygmatów.
- Zwłoki w lewym dolnym rogu. To jedyne miejsce na płótnie, w którym Goya każe ci patrzeć w dół.
- Żołnierze, widziani niemal od tyłu, z ukrytymi twarzami, namalowani jako jeden blok: bagnety i czapki tworzą jedną nieprzerwaną kolumnę.
- Twarz tuż na prawo od mężczyzny w bieli, wpatrzona w karabiny, i klęczący zakonnik modlący się w stłoczonej grupce.
Transkrypcja (2:25)
Najpierw znajdź latarnię. To kwadratowe pudło na ziemi jest jedynym źródłem światła na obrazie i świeci w stronę od ciebie, na mężczyzn, których za chwilę rozstrzelają. A to stawia cię mniej więcej tam, gdzie stoi pluton egzekucyjny.
Goya namalował ten obraz w 1814 roku, a zamówienie było jego własnym pomysłem. W lutym tego roku, kiedy Francuzi wreszcie się wynieśli, zwrócił się do rządu tymczasowego z propozycją, że uwieczni pędzlem najbardziej godne uwagi i bohaterskie czyny powstania przeciwko Tyranowi Europy. Czy widział cokolwiek z tego na własne oczy, nie wiadomo. Dwa stulecia badań nie zdołały umieścić go na tym wzgórzu.
Drugiego maja 1808 roku Madryt powstał przeciwko francuskiej okupacji, a marszałek Murat wydał swoim wojskom rozkaz: popłynęła francuska krew, która domaga się zemsty, wszyscy aresztowani w powstaniu z bronią w ręku zostaną rozstrzelani. I zostali, przed świtem następnego dnia, partiami, w kilku miejscach miasta. Płótno obok, dokładnie tej samej wielkości, pokazuje szarżę kawalerii z poprzedniego dnia.
Podejdź do mężczyzny w białej koszuli. Ręce ma uniesione jak do ukrzyżowania, ubrany jest na żółto i biało, w heraldycznych barwach papiestwa, a na prawej dłoni ma ślady podobne do stygmatów. A teraz pomyśl jeszcze raz o tej latarni. W malarstwie barokowym taka lampa oznaczała obecność Boga. Tutaj służy tylko temu, żeby żołnierze widzieli, do kogo strzelają, i żeby zmusić cię do patrzenia.
Żołnierze nie mają twarzy. Goya namalował ich od tyłu jako jedną całość, bagnety i czapki w jednej nieprzerwanej kolumnie. Ale mężczyzna w bieli wcale nie jest bardziej indywidualny niż oni. Błaga pluton egzekucyjny, a nie Boga, i jest jednym z kolejki, ze zwłokami przed sobą i następnymi mężczyznami za plecami.
O pierwszym pokazie obrazu nic nie wiadomo i żadna relacja z tamtych czasów o nim nie wspomina. Według niektórych źródeł przeleżał w magazynie trzydzieści albo czterdzieści lat; katalog Prado wymienił go dopiero w 1872 roku. Madryt opuścił tylko raz: podczas wojny domowej przewieziono go razem z bliźniaczym płótnem dla bezpieczeństwa do Walencji, a po drodze uszkodził go wypadek drogowy. Ubytków na tamtym drugim płótnie nie naprawiano aż do 2008 roku, kiedy odrestaurowano oba obrazy.
W 2006 roku to muzeum i Reina Sofía powiesiły go w jednej sali z „Rozstrzelaniem cesarza Maksymiliana” Maneta oraz z „Masakrą w Korei” i „Guernicą” Picassa. Zanim pójdziesz dalej, spójrz na ciało w lewym dolnym rogu. To jedyna rzecz na obrazie, na którą Goya każe ci patrzeć z góry.
Przystanek 3 z 5 · Sala 55A, budynek Villanuevy
Triumf śmierci
Pieter Bruegel starszy · Około 1562 · Olej na desce, 117 × 162 cm
Na co zwrócić uwagę
- Prawy dolny róg: mężczyzna gra na lutni, kobieta śpiewa i żadne z nich nie zauważyło szkieletu, który za ich plecami gra razem z nimi.
- Kardynał, którego ku kresowi prowadzi szkielet w jego czerwonym kapeluszu, a obok wygłodzony pies przy twarzy martwego dziecka w ramionach martwej matki.
- Błazen, który wczołgał się pod stół, podczas gdy biesiadnicy dobywają mieczy przeciw szkieletom.
- Wóz pełen czaszek na pierwszym planie i powożący nim szkielet grający na lirze korbowej, gdy koła przetaczają się po człowieku.
Transkrypcja (2:16)
Deska ma 117 na 162 centymetry i to pierwsza niespodzianka. Wszystko na niej jest malutkie, a jest tego absurdalnie dużo.
Zacznij od prawego dolnego rogu, bo to ostatnie miejsce na obrazie, gdzie ktoś jeszcze zachowuje się normalnie. Mężczyzna gra na lutni, kobieta śpiewa i żadne z nich nie zauważyło szkieletu, który za ich plecami gra razem z nimi. Ich kolacja właśnie została przewrócona: karty i plansza do tryktraka na podłodze, biesiadnicy dobywają mieczy, nadworny błazen czołga się pod stołem.
Teraz przesuń wzrok w lewo i w górę, i zobacz, jak obrazowi przestaje zależeć na tym, kto jest kim. Chłopi, żołnierze, szlachta, król i kardynał: zabiera się wszystkich. Kardynała eskortuje szkielet w jego czerwonym kapeluszu. Król wciąż sięga do swoich beczek ze złotem, a jeden szkielet je plądruje, drugi zaś trzyma mu przed twarzą pustą klepsydrę. Pod kołami wozu śmierci upadła kobieta z nicią w jednej ręce i nożycami w drugiej, chwilę przed jej przecięciem. To Atropos, którą Bruegel maluje, nie przedstawiając jej z imienia. Żywych zapędza się do pułapki w kształcie trumny, ozdobionej krzyżami, a w lewym górnym rogu szkielety biją w dzwon na koniec świata.
Pieter Bruegel starszy namalował to około 1562 roku, olejem na dębie, i spoił w jedno dwie tradycje: drzeworytniczy taniec śmierci z północy i włoski triumf śmierci, taki jak malowidła w Palazzo Sclafani w Palermo i na Camposanto w Pizie. Wiele zawdzięczał też Boschowi, którego piekło jest następnym przystankiem na tej stronie, w sali 56A.
Obraz spędził czternaście miesięcy w pracowniach tego muzeum, zanim w 2018 roku pojechał do Wiednia na wystawę Bruegla. José de la Fuente wzmocnił dębowe deski; María Antonia López de Asiaín zajęła się warstwą malarską. Czyszczenie przywróciło rzeczy, które usunęli wcześniejsi konserwatorzy, w tym mały talerz na stole i fragment paska zielonej sukni, i ożywiło czerwienie i błękity, a razem z nimi odbicia w wodzie. Pokazało też, jak malarz pracował: żeby dym wyglądał na przejrzysty, zdejmował farbę z deski, częściowo naciskiem palców, i zostawił ślady laski malarskiej, na której opierał rękę z pędzlem.
Jeszcze jedna rzecz do wypatrzenia, bo pozwala datować scenę. Wśród codziennych przedmiotów rozrzuconych po obrazie jest wczesny zegar mechaniczny. Bruegel umieścił najnowszą technikę swojego stulecia w obrazie o tym, jak niewiele to wszystko pomoże.
Przystanek 4 z 5 · Sala 56A, budynek Villanuevy
Ogród rozkoszy ziemskich
Hieronim Bosch · Między 1490 a 1510 · Olej na desce dębowej, tryptyk, 205,5 × 384,9 cm po otwarciu
Na co zwrócić uwagę
- Człowiek-drzewo na prawym skrzydle: jego tułów to pęknięta skorupka jajka z pijącymi w środku mężczyznami, a twarz zwraca się na zewnątrz, obok ciebie.
- Nuty wypisane na pośladkach w części z piekłem i chór śpiewający z tej partytury.
- Tło lewego skrzydła: żyrafa, małpa jadąca na słoniu, lew pożerający upolowaną zdobycz, wszystko przerysowane z książek podróżniczych.
- Jedyny ubrany mężczyzna w części środkowej, ciemnowłosy i zapięty pod szyję, w grocie w prawym dolnym rogu, wskazujący kobietę zamkniętą w przezroczystym cylindrze.
Transkrypcja (2:41)
Trzy deski, trzy metry osiemdziesiąt pięć szerokości i tłum, który nie chce się przerzedzić. Poświęć jednak chwilę, bo nie widzisz wszystkiego. Kiedy zamknie się skrzydła, na zewnątrz są jeszcze dwie malowane deski, w szarozielonej grisaille, ze światem w trzecim dniu stworzenia, z Bogiem wielkości paznokcia w lewym górnym rogu i z wersetem z Psalmu 33 nad nim: bo przemówił i wszystko się stało.
Nikt nie wie, jak Bosch nazywał ten obraz. Pierwsi hiszpańscy autorzy nazywali go La Lujuria, czyli Rozpusta. Kiedy Filip Drugi przekazał go do Escorialu ósmego lipca 1593 roku, dokument przekazania opisywał go jako obraz olejny z dwoma skrzydłami, przedstawiający różnorodność świata, ozdobiony dziwacznościami Hieronima Boscha, znany jako Del Madroño, czyli obraz z drzewem truskawkowym.
Do Hiszpanii trafił jako łup. Pierwsza wzmianka o nim pochodzi z 1517 roku, rok po śmierci Boscha, kiedy włoski kanonik Antonio de Beatis zobaczył go w pałacu hrabiów Nassau w Brukseli. Potem przeszedł na własność Wilhelma Orańskiego, a w 1568 roku książę Alba go skonfiskował i kazał wywieźć na południe. Wisiał w Escorialu nieprzerwanie przez 342 lata i do tego budynku trafił dopiero w 1939 roku.
Teraz przejdź do prawego skrzydła i znajdź Człowieka-drzewo. Jego tułów to pęknięta skorupka jajka oparta na dwóch pniach, które mogą być nogami, w środku mieści się karczma z pijącymi mężczyznami, a twarz zwraca się na zewnątrz, obok ciebie, poza krawędź obrazu. Hans Belting uważa, że to sam Bosch. Pod nim chór śpiewa z nut wypisanych na pośladkach, a w rogu świnia w welonie zakonnicy przymila się do mężczyzny, próbując nakłonić go do podpisania dokumentów.
Muzeum zmierzyło to, co zaraz tu zrobisz. Razem z instytutem bioinżynierii Uniwersytetu Miguela Hernándeza w Elche założyło zwiedzającym w tej sali okulary do śledzenia ruchu gałek ocznych. Piekło przytrzymało ich wzrok na 33,2 sekundy na metr kwadratowy. Ogród pośrodku dostał 26 sekund. Raj, po lewej, 16. Przeciętny zwiedzający poświęca całemu tryptykowi cztery minuty i osiem sekund.
Tę salę urządzono od nowa wokół desek Boscha i otwarto ponownie w grudniu 2020 roku, z nowymi podporami, gablotą stołową, nowym oświetleniem i ekranem, który powiększa szczegóły dwunastokrotnie.
Na koniec spójrz jeszcze na tło lewego skrzydła. Żyrafa, małpa jadąca na słoniu, lew pożerający upolowaną zdobycz. Żadne z nich nie zostało namalowane z natury. Pochodzą z piętnastowiecznych relacji z podróży, które były ekranem tamtych czasów, a Bosch umieścił je w raju.
Przystanek 5 z 5 · Sala 12, budynek Villanuevy, pierwsze piętro
Panny dworskie
Diego Velázquez · 1656 · Olej na płótnie, 318 × 276 cm
Na co zwrócić uwagę
- Lustro na tylnej ścianie, w którym widać jedyny znany podwójny portret Filipa IV i królowej Marianny namalowany przez Velázqueza.
- Czerwony krzyż Zakonu Santiago na piersi malarza, dodany już po jego śmierci.
- Lewy policzek infantki, niemal w całości przemalowany po pożarze Alkazaru w 1734 roku.
- José Nieto w oświetlonych drzwiach, z jedną stopą na wyższym stopniu niż druga, stojący dokładnie w punkcie zbiegu perspektywy.
Transkrypcja (3:20)
Ta sala to górne piętro środkowej części gmachu, który zaprojektował Juan de Villanueva, i jest urządzona wokół jednego płótna: 318 centymetrów wysokości, 276 szerokości.
Velázquez ukończył je w 1656 roku i nikt wtedy nie nazywał go Las Meninas. Najwcześniejsze inwentarze wymieniają je jako La Familia, czyli Rodzina; tytuł, którego dziś wszyscy używają, katalog tego muzeum wydrukował dopiero w 1843 roku. Niemal wszystko, co wiemy o tym, kim są ci ludzie, opiera się na jednym tekście: opisie opublikowanym w 1724 roku przez malarza Antonia Palomina, sześćdziesiąt osiem lat po tamtej chwili.
A więc od środka na zewnątrz. Dziecko to infantka Małgorzata Teresa, pięcioletnia, wtedy jedyne żyjące dziecko Filipa Czwartego i królowej Marianny. Klęcząca dama, która podaje jej napój w czerwonym glinianym kubku na złotej tacy, to María Agustina Sarmiento de Sotomayor. Druga dama dworu, uchwycona w chwili, gdy zaczyna dygać, to Isabel de Velasco. Po prawej dwoje karłów dworskich: Austriaczka Mari Bárbola i Włoch Nicolás Pertusato, który trąca stopą mastifa. Nawet pies ma rodowód: uważa się, że pochodzi od dwóch mastifów, które Jakub Pierwszy, król Anglii, wysłał w 1604 roku z Lyme Hall w hrabstwie Cheshire Filipowi Trzeciemu.
Teraz dwie trudne postacie. W głębi, w oświetlonych drzwiach, stoi José Nieto Velázquez, szambelan królowej i kierownik królewskiej manufaktury gobelinów, być może krewny malarza. Ma zgięte kolano i stopy na różnych stopniach, i nikt nie rozstrzygnął, czy wchodzi, czy wychodzi. Stoi przy tym dokładnie w punkcie zbiegu całej perspektywy. Każda linia w tym pokoju biegnie do człowieka, który być może właśnie wychodzi. A w lustrze na tylnej ścianie są Filip Czwarty i królowa Marianna, jedyny znany podwójny portret tej pary, jaki namalował Velázquez.
Dwie rzeczy możesz sprawdzić na własne oczy. Czerwonego krzyża Zakonu Santiago na piersi malarza nie było, kiedy odkładał pędzel. Do zakonu przyjęto go dopiero w 1659 roku, trzy lata po ukończeniu obrazu i rok przed śmiercią. Palomino pisze, że król kazał go potem domalować, a niektórzy mówili, że zrobił to sam król. Po drugie, lewy policzek infantki. W 1734 roku madrycki Alkazar spłonął razem z tym płótnem w środku; nadworny malarz Juan García de Miranda naprawił szkody, a ten policzek trzeba było przemalować niemal w całości. Płótno przycięto też z obu boków, więc pokój, w który zaglądasz, jest węższy niż ten, który namalował Velázquez.
Obraz myli ludzi od samego początku. Kiedy po pożarze, w 1747 roku, spisywano zbiory królewskie, infantkę zapisano jako jej starszą przyrodnią siostrę Marię Teresę, a w 1772 roku ten błąd powtórzono. Ostatnie czyszczenie, w 1984 roku, przeprowadził brytyjski konserwator John Brealey, a hiszpańska prasa atakowała go codziennie, twierdząc, że dotknąć tego obrazu może tylko ktoś urodzony i wychowany w Hiszpanii; pewnego dnia pod salą, w której pracował, wybuchły nawet małe zamieszki. Federico Zeri ocenił, że ludzie protestowali nie dlatego, że obraz uszkodzono, bo nie uszkodzono, tylko dlatego, że wyglądał inaczej.
I ostatni fakt. Obraz opuścił ten budynek raz, w 1939 roku, na wystawę w Genewie, kiedy wojna domowa opróżniła Prado. Od tamtej pory jego rozmiar, znaczenie i wartość trzymają go tutaj, więc ta ściana to właściwie jedyne miejsce na ziemi, gdzie można go zobaczyć.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Pięć za tobą, zostało jeszcze około 1 860.
Ta strona obejmuje pięć dzieł, dla których przychodzi tu większość ludzi. Cała reszta w tym budynku to zadanie dla aplikacji. Zrób zdjęcie Tycjana, Dürera, rzymskiej marmurowej rzeźby albo małej flamandzkiej deski z dwiema linijkami na tabliczce, a Chiaro rozpozna dzieło, powie ci, kto je zamówił i jak trafiło do hiszpańskiej kolekcji królewskiej, i będzie odpowiadać, dopóki będziesz pytać.
Przed wizytą
Dojazd
Paseo del Prado, 28014 Madryt, przy pasie, który miasto nazywa Paseo del Arte, wspólnym z muzeami Thyssen-Bornemisza i Reina Sofía oraz CaixaForum. Korzystaj z wejścia Jerónimos w północno-wschodnim narożniku budynku; tam okazuje się bilety kupione wcześniej.
Metro Banco de España na linii 2 albo Estación del Arte na linii 1. Na Atochę, również na linii 1, przyjeżdżają podmiejskie pociągi Cercanías, na dworzec Madrid-Atocha. W pobliżu zatrzymują się autobusy 9, 10, 14, 19, 27, 34, 37 i 45.
Bilety
- Nie ma stałego dnia zamknięcia w tygodniu. Prado jest zamknięte dokładnie trzy dni w roku: 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia.
- Przez ostatnie dwie godziny wstęp do kolekcji stałej jest bezpłatny: od 18:00 do 20:00 od poniedziałku do soboty i od 17:00 do 19:00 w niedziele i święta. Tyle że wszyscy o tym wiedzą.
- Ostatnie wejście jest pół godziny przed zamknięciem, a muzeum zamyka się o 20:00 od poniedziałku do soboty i o 19:00 w niedziele i święta.
- Obie sale Goi zwiedzaj w kolejności podanej tutaj. Trasa samego muzeum prowadzi od „Czarnych obrazów” w sali 67 prosto do sali 64, więc przy pierwszym i drugim przystanku nie musisz niczego szukać.
Oficjalny audioprzewodnik
Prado ma własny audioprzewodnik; o jego obecną formę i cenę zapytaj po przyjeździe w punkcie informacji. Dane samego muzeum o odsłuchach, o których pisała hiszpańska prasa, pokazują, czego zwiedzający naprawdę słuchają: na pierwszym miejscu „Panny dworskie”, na drugim „Ogród rozkoszy ziemskich”. Oba obrazy są na tej stronie, za darmo, z pełną transkrypcją pod nagraniem.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Prado?
Ta strona nim jest. Dostajesz pięć nagrań o pięciu dziełach, które działają w każdej przeglądarce bez instalowania czegokolwiek; każde podaje salę, w której wisi obraz, a pod spodem jest pełna transkrypcja. Każde inne dzieło w budynku sfotografuj w aplikacji Chiaro i posłuchaj jego historii.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Prado?
Prado ma własny audioprzewodnik; jego aktualną cenę i formę sprawdzisz przed wizytą na museodelprado.es albo po przyjeździe w punkcie informacji. Pięć nagrań na tej stronie nic nie kosztuje.
Gdzie w Prado wiszą „Panny dworskie”?
W sali 12 budynku Villanuevy, na pierwszym piętrze, w górnej kondygnacji środkowej części gmachu. Sala jest urządzona wokół obrazu.
W jaki dzień tygodnia Prado jest zamknięte?
W żaden. Jest otwarte siedem dni w tygodniu, od 10:00 do 20:00 od poniedziałku do soboty i od 10:00 do 19:00 w niedziele i święta, a ostatnie wejście jest pół godziny przed zamknięciem. Trzy dni, w które jest zamknięte, to 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia.
Ile kosztuje wstęp do Prado?
Około piętnastu euro za bilet normalny, z ulgą dla zwiedzających powyżej 65 lat i bezpłatnym wstępem w ostatnich dwóch godzinach dnia. Przed rezerwacją sprawdź aktualne ceny na museodelprado.es.
Gdzie w Prado są „Czarne obrazy” Goi?
W sali 67, w południowym skrzydle budynku Villanuevy, na jednym końcu piętnastu sal, które muzeum poświęca dziewiętnastemu wiekowi. „Saturn pożerający swoje dzieci”, pierwszy przystanek na tej stronie, to jeden z czternastu. Sala 64, z „2 maja” i „3 maja”, jest następna na trasie samego muzeum.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Prado.