Casa Milà (La Pedrera) · Barcelona · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Casa Milà (La Pedrera),
pięć przystanków, za darmo.
Ponad 6000 kamiennych bloków, które nie dźwigają niczego poza sobą, opowiedziane w pięciu nagraniach, których posłuchasz już z chodnika; na każdą klamkę, balustradę czy komin, które w nich pominięto, skieruj Chiaro.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Casa Milà (La Pedrera).
Kamienna fasada, z drugiej strony Passeig de Gràcia
Casa Milà (La Pedrera), Barcelona
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Casa Milà (La Pedrera).
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ten bezpłatny audioprzewodnik po Casa Milà, do samodzielnego zwiedzania, prowadzi przez La Pedrera od chodnika aż na dach i z powrotem w dół, do wyjścia. Pierwsze nagranie nie wymaga biletu, tylko miejsca po drugiej stronie ulicy, naprzeciwko numeru 92. Za drzwiami kolejność jest jak na budynek dość dziwna: Dziedziniec Kwiatów na poziomie parteru, potem w górę, do kominów na dachu, piętro niżej, do 270 ceglanych łuków poddasza, i znów w dół, do Mieszkania Lokatorów na czwartym piętrze, kiedy zmierzasz już do wyjścia. Mniej więcej dwanaście minut nagrań mieści się w oficjalnym zwiedzaniu, które trwa od godziny do półtorej. Oznakowanie może poprowadzić cię między górnymi piętrami inaczej; wtedy włączaj każdy przystanek, gdy do niego dotrzesz.
Informacje o budynku i wszystkie szczegóły zwiedzania pochodzą z lapedrera.com, strony prowadzonej przez Fundació Catalunya La Pedrera, właściciela domu, a za starszymi opowieściami stoi Wikipedia. Na stronie praktycznej godziny otwarcia są określone jako ogólne, a dokładne podaje się przy rezerwacji; dach zamyka się przy każdym deszczu, więc zajrzyj tam, zanim wyruszysz. Decyduje ten, kto danego dnia stoi przy wejściu, a nie ta strona.
Przystanek 1 z 5 · Passeig de Gràcia, na przeciwległym chodniku, naprzeciwko numeru 92
Kamienna fasada, z drugiej strony Passeig de Gràcia
Antoni Gaudí (1852–1926) we współpracy z Josepem Marią Jujolem (1879–1949), dla Rosario Segimon i Pere Milà · Plany złożono 2 lutego 1906 roku, ukończenie poświadczono 31 października 1912 roku · Wapień z Garraf i Vilafranca, ponad 6000 bloków na ponad 2600 metrach kwadratowych fasady; 32 żelazne balkony
Na co zwrócić uwagę
- Dwa rodzaje kamienia na fasadzie: w dolnych partiach twardszy, mniej porowaty wapień z Garraf, a wyżej, w najlepiej widocznych miejscach, bardziej porowaty kamień z Vilafranca.
- Słowa na samej górnej krawędzi, Ave gratia M plena Dominus tecum: to wszystko, co zostało z planu monumentalnej figury Matki Boskiej na tej fasadzie.
- Balkony. Złom, pręty i łańcuchy, połączone śrubami i nitami, tworzą balustrady, dzięki którym każdy balkon jest małym tarasem.
Transkrypcja (2:27)
Z tej strony ulicy dom wygląda jak skała, w której ktoś powycinał okna, i mniej więcej to samo mówiła Barcelona, kiedy rósł. La Pedrera znaczy kamieniołom i nie był to komplement. Przezwisko wymyślili mieszkańcy, którym budowla się nie podobała. Pewien rysownik przedstawił dom jako wielkanocne ciasto, a właściciele posesji przy tej alei, przekonani, że obniży on ceny ich gruntów, przestali kłaniać się Pere Milà na ulicy.
Teraz niespodzianka. Cały ten kamień dźwiga wyłącznie sam siebie. Na tej fasadzie jest ponad 6000 bloków, a stropy wcale się na nich nie opierają. To ściana osłonowa, skóra przymocowana metalowymi elementami do stojącego za nią szkieletu z filarów i cegły. Prześledź ją od ziemi w górę: dolne partie to twardszy wapień z Garraf, a cała reszta to bardziej porowaty kamień z Vilafranca del Penedès.
Potem żelazo. Trzydzieści dwa balkony, a ich balustrady powstały ze złomu, prętów i łańcuchów, spiętych śrubami i nitami. Pierwszy z nich, na drugim piętrze, wykonano w warsztatach braci Badia tu, w Barcelonie, a Gaudí osobiście doglądał pracy.
Podnieś wzrok na górną krawędź, gdzie po kamieniu biegną słowa z modlitwy różańcowej: Ave gratia M plena Dominus tecum. Miały do czegoś prowadzić. Na tej fasadzie zaplanowano monumentalną figurę Matki Boskiej Różańcowej z brązu, w hołdzie dla imienia właścicielki. Nigdy nie powstała. Po antyklerykalnych zamieszkach Tragicznego Tygodnia w 1909 roku Milà uznał, że religijny posąg to zły pomysł. Gaudí myślał o odejściu, a do pozostania przekonał go pewien ksiądz.
Nazwa domu też wprowadza w błąd. Mówi Milà, ale nieruchomość należała do Rosario Segimon, nie do niego. Kupiono ją z majątku pozostawionego przez jej pierwszego męża i była jej własnością aż do sprzedaży w 1946 roku. Małżonkowie poróżnili się z architektem tak bardzo, że pozwał on Milà o honorarium. Wygrał w 1916 roku, a 105 000 peset oddał na cele dobroczynne.
Na koniec spójrz na drugą stronę, na poziom ulicy. Dwadzieścia dziewięć żelaznych krat strzegło kiedyś składów węgla w półpiwnicy; zniknęły, gdy składy zamieniono na sklepy. Kilka przetrwało: według fundacji dwie są przy tym wejściu, a kopia po stronie Provença. Jeszcze inna odnalazła się u amerykańskiego kolekcjonera i trafiła do zbiorów nowojorskiego Muzeum Sztuki Nowoczesnej: krata od piwnicy na węgiel spod tego chodnika, przechowywana jako dzieło sztuki.
Przystanek 2 z 5 · Parter, okrągły dziedziniec od strony Passeig de Gràcia, u stóp głównych schodów
Dziedziniec Kwiatów i malowany hol schodów
Antoni Gaudí (1852–1926); dekoracją malarską kierował Aleix Clapés (1846–1920) · 1906–1912; malowidła odnowiono w latach 2012–2013 · Kamienne filary i olej na tynku wokół okrągłego dziedzińca; strop nad piwnicą ma 12 metrów rozpiętości i opiera się na metalowym pierścieniu
Na co zwrócić uwagę
- Ściana przy głównych schodach, na której Aleix Clapés namalował kolumny pasujące do prawdziwych, kamiennych, stojących na końcu stopni.
- Okna dziedzińca od dołu do góry: są większe na niższych piętrach, gdzie dociera mniej światła.
- Żelazna brama od strony ulicy, z małymi, osłoniętymi szybkami na dole i większymi, jaśniejszymi u góry, bo dużych tafli szkła nie można było dostać.
Transkrypcja (2:19)
Za tobą szary kamień, a przed tobą kolor. Stań u stóp głównych schodów na okrągłym dziedzińcu, Dziedzińcu Kwiatów, i prześledź wzrokiem dwa kamienne filary aż do miejsca, gdzie wbijają się w malowany sufit. Kwiaty i liście spływają po tynku, podążając za każdym wybrzuszeniem, jakby wyrosły ze ścian.
Całą tą farbą kierował symbolista Aleix Clapés. W obu holach naśladował gobeliny ze zbiorów hiszpańskiego Patrimonio Nacional, a po tej stronie opowiadają one za Owidiuszem o miłości Wertumna, boga pór roku, i Pomony, bogini owoców i ogrodów.
A teraz spójrz na ścianę przy schodach, bo Clapés robi ci tu psikusa. Namalował na niej kolumny identyczne z prawdziwymi, stojącymi na końcu stopni, żeby wydawało ci się, że wchodzisz po schodach zawieszonych w powietrzu tuż obok ogrodu. Sprawdź, ile czasu zajmie ci odróżnienie farby od kamienia.
Ciesz się tymi schodami, bo mieli je tylko właściciele. Na tym polegała wielka nowość domu: lokatorzy w ogóle nie mieli głównej klatki schodowej. Wjeżdżali windą, w drewnianych kabinach z mosiężnymi uchwytami, ławką z podłokietnikami i telefonem połączonym z każdym mieszkaniem, a schody zostawiono dla służby i na wypadek zagrożenia.
Odchyl głowę. Inne kamienice w Eixample miały wąskie szyby, które wietrzyły kuchnie i łazienki. Gaudí, opierając dom na filarach zamiast na ścianach nośnych, mógł wybić w nim dwa wielkie otwory, dzięki czemu każde mieszkanie dostało światło i powietrze. Policz kondygnacje od góry, a zobaczysz, że okna rosną ku dołowi, tam, gdzie światła jest najmniej.
Pod twoimi stopami kryje się coś, czego nie widać. Ta posadzka spoczywa na metalowej konstrukcji przypominającej koło rowerowe, ramie o wysokości osiemdziesięciu centymetrów i rozpiętości dwunastu metrów, a w piwnicy pod nią mieścił się garaż, według fundacji pierwszy w budynku mieszkalnym. Jeden z pierwszych lokatorów, przedsiębiorca tekstylny Antoni Feliu Prat, przyjechał rolls-royce'em i Gaudí musiał przerobić wjazd do garażu, żeby auto się zmieściło.
Za korytarzem leży większy, eliptyczny Dziedziniec Motyli, a przecinają go w powietrzu schody w kształcie mostu. Zanim tam pójdziesz, znajdź żelazną bramę od strony ulicy. Dużych szyb nie można było dostać, więc brama, której projekt przypisuje się Josepowi Marii Jujolowi, składa się z nieregularnych kształtów: małych i osłoniętych na dole, gdzie o stłuczkę było najłatwiej, a większych i jaśniejszych u góry. Samochody przejeżdżały środkiem, a lokatorzy wchodzili bokami.
Przystanek 3 z 5 · Taras na dachu, wśród kominów, nad otworami dziedzińców
Dach i kominy w hełmach
Antoni Gaudí (1852–1926) · Zbudowany do 1912 roku, częściowo nieukończony; odnawiany w latach 1986–1996 · Cegła, zaprawa wapienna i tynk, częściowo oblicowane tłuczonym kamieniem, marmurem, płytkami i szkłem butelkowym; kominy 4 m, wieże wentylacyjne 5 m, wyjścia z klatek schodowych 7 m
Na co zwrócić uwagę
- Goły tynk obok mozaiki: większość kominów miała zostać oblicowana trencadís i nigdy tak się nie stało, więc różnica między nimi to widoczny gołym okiem spór o pieniądze.
- Jedyna grupa kominów z ciemnozielonych odłamków. To szkło z butelek po szampanie, którego nie użyto na żadnej innej grupie kominów.
- Sześciokątna siatka wokół otworów dziedzińców, którą założyli właściciele, gdy Gaudí nie dokończył własnego projektu balustrady.
Transkrypcja (2:19)
Nie ma tu ani kawałka równej posadzki. Dach wznosi się i opada stopniami jak górska ścieżka, a wszędzie na nim stoi to, co poeta Pere Gimferrer nazwał ogrodem wojowników. Znajdź grupę kominów i spójrz im w twarz: przyłbica, szczelina na oczy, ostry grzebień. A potem przypomnij sobie, że każdym z nich uchodził dym.
Wszystko tu czemuś służy. Stoi tu 29 kominów, po cztery metry wysokości: to przewody dawno nieużywanego centralnego ogrzewania na węgiel, a ich skręty podążają za ruchem dymu. Dwie pięciometrowe wieże wentylacyjne odświeżały powietrze na poddaszu pod tobą. Sześć wielkich, siedmiometrowych form to wyjścia z klatek schodowych, a w każdej kryją się kręcone schody.
A teraz coś, czego nikt się nie spodziewa: to wszystko nie zostało dokończone. Większość kominów i dwa z tych wyjść miały dostać trencadís, mozaikę z odłamków, która przy okazji chroni przed wodą, ale prace przerwały kłopoty finansowe z rodziną Milà. Gładcy, tynkowani wojownicy są więc w pewnym sensie nieubrani. Cztery wyjścia dostały jednak swoje płaszcze, ze skrawków kamienia z Ulldecony, białego marmuru i płytek z Walencji. Poszukaj jedynej grupy kominów oblicowanej ciemnozielonym szkłem. To butelki po szampanie, a podobno Gaudí zwieńczył jeden z kominów pustymi butelkami po przyjęciu z okazji otwarcia budynku.
Cała ta kondygnacja omal nie została zburzona. Okazało się, że poddasze i dach przekraczają dopuszczalną kubaturę o 4000 metrów sześciennych, a do wyboru było 100 000 peset kary albo rozbiórka. Dwudziestego ósmego grudnia 1909 roku sprawę rozstrzygnęła Komisja Eixample, orzekając, że dom ma charakter monumentalny, nie musi więc ściśle trzymać się przepisów.
Podejdź do krawędzi dziedzińca i spójrz w dół. Sześciokątna siatka to dzieło właścicieli, bo Gaudí nigdy nie dokończył balustrady, którą zaczął dla tego otworu. Fundacja twierdzi też, że jeden z tutejszych małych białych łuków obramowuje Sagrada Família, a Gaudí tak wyliczył wysokość ukończonej bazyliki, żeby się w nim zmieściła.
Kino odkryło to miejsce wcześnie. Jack Nicholson i Maria Schneider spacerowali tu u Antonioniego w filmie „Zawód: reporter”. Jeszcze przed nimi była szwajcarska parodia filmów szpiegowskich z 1967 roku, „Nieznajomy z Shandigoru”, z Serge'em Gainsbourgiem na czele bandy łysych agentów, a kominy na ekranie gubią w niej tynk. Dwoje kochanków biegnie przez ten dach, a łysy mężczyzna obserwuje ich spomiędzy dwóch kominów.
Przystanek 4 z 5 · Poddasze, kondygnacja tuż pod dachem, pod ceglanymi łukami
Poddasze i 270 ceglanych łuków
Antoni Gaudí (1852–1926) · Zbudowane do 1912 roku; odnawiane w latach 1986–1996 · Ceglane łuki łańcuchowe, 270 sztuk, co około 80 cm, dźwigające dach
Na co zwrócić uwagę
- Jak zmienia się wysokość łuków: rosną tam, gdzie kondygnacja się zwęża, a opadają tam, gdzie się rozszerza, i to właśnie kształtuje dach nad nimi.
- Małe okienka wychodzące na dziedzińce, otwierane latem dla przewiewu i zamykane zimą, żeby zatrzymać ciepło.
- Sama cegła, układana w cienkich warstwach, bez żadnej przypory: łuki stoją o własnych siłach.
Transkrypcja (2:16)
Jesteś już pod dachem. Spójrz w górę. Stoisz w klatce piersiowej domu, pod 270 łukami z gołej cegły, ustawionymi co około osiemdziesiąt centymetrów i uciekającymi przed tobą długą krzywizną.
Gaudí mawiał, że budynki potrzebują podwójnego dachu, tak jak ludzie mają kapelusz i parasolkę. To poddasze i taras nad nim są właśnie takim podwójnym dachem. Cała ta kondygnacja chroniła mieszkania przed pogodą: latem otwierano małe okienka dla przewiewu, a zimą zamykano je, żeby zatrzymać ciepło słońca.
Było to także miejsce pracy. Mieściła się tu wspólna pralnia ze sznurami na bieliznę, komórki i maszyneria obu wind. Kiedy lokatorzy wjeżdżali w swoich drewnianych kabinach, służba wspinała się z praniem przez siedem pięter, schodami, którym Gaudí dał przynajmniej szerokie, łagodne stopnie, jak to ujmuje fundacja, na ludzką miarę.
Idąc, obserwuj, jak wysoko sięga każdy łuk. Tam, gdzie przestrzeń się zwęża, łuki rosną, a gdzie się rozszerza, opadają, bo dziedzińce wcinają się w tę kondygnację z obu stron i łuki muszą je omijać. Dlatego dach nad tobą wygląda jak wzgórza i doliny. Krajobraz widziany przed chwilą na zewnątrz to po prostu wierzch tego, na co teraz patrzysz.
Od 1953 roku aż do lat dziewięćdziesiątych XX wieku żadnej sali tu nie było. W 1953 roku architekt F. J. Barba Corsini przerobił poddasze na czternaście apartamentów na krótkie pobyty, urządzonych meblami własnego projektu. Przywrócenie konstrukcji było częścią renowacji trwającej od 1986 do 1996 roku, a w 1997 roku prace na tym poddaszu i na dachu zdobyły Narodową Nagrodę Kultury Katalonii w kategorii Dziedzictwo Kulturowe.
Jak więc zrobić 270 łuków różnej wysokości bez jednej przypory, która by je podparła? Wyjaśnił to budowniczy Bayó. Otynkowano szeroką ścianę i gwoździem oznaczono rozpiętość każdego łuku w obu punktach, z których wyrastał. Z gwoździ puszczano swobodnie zwisający łańcuch, aż jego najniższy punkt osiągnął głębokość potrzebną dla łuku. Linię, którą łańcuch tworzył na ścianie, odrysowywano, a cieśla budował według niej szalunek. Potem kładziono trzy warstwy płaskiej cegły. Wielkie obliczenie Gaudíego, które wisi ci nad głową, zaczęło się od kawałka łańcucha i dwóch gwoździ.
Fot. Kyle Taylor from London, 84 Countries, CC BY 2.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons, przycięte
Przystanek 5 z 5 · Czwarte piętro, Mieszkanie Lokatorów
Mieszkanie Lokatorów, pod gipsowymi sufitami
Antoni Gaudí (1852–1926), który rysował sufity dla sztukatorów; wynajmowali Rosario Segimon i Pere Milà · 1906–1912, pokoje urządzone na wzór 1911 roku · Płaskorzeźba gipsowa na plecionce z trzciny; jedno z kilku mieszkań na kondygnacji o powierzchni 1323 metrów kwadratowych
Na co zwrócić uwagę
- Płaskorzeźba na suficie. Formy narysował na planie Gaudí, a sztukator odtworzył je na podkładzie z plecionej trzciny.
- Wielki wizjer w drzwiach wejściowych z żelaznymi listwami i boczna szczelina na listy, dzięki którym lokator mógł załatwić sprawę z gościem bez otwierania.
- Gips wokół łuków drzwi, z muszlami, kwiatami, owocami, wstążkami i kokardami.
Transkrypcja (2:16)
Po łukach i wojownikach to piętro wydaje się niemal szokująco zwyczajne, i właśnie o to chodzi. Ten budynek powstał po to, żeby wynajmować mieszkania. Zacznij od spojrzenia w górę. Sufit też nie jest płaski: pęcznieje i zwija się w gipsie, w spirale, elipsy i woluty. Gaudí rysował te formy na planie, a sztukator odtwarzał je nad głową na podkładzie z plecionej trzciny przybitym do desek, i stąd wzięła się hiszpańska nazwa techos planos de caña, czyli płaskie sufity z trzciny. Na niektórych sufitach w tym domu są nawet napisy i poetyckie frazy.
Teraz drobiazgi, bo taki dom wygrywa się albo przegrywa na wysokości dłoni. Znajdź drzwi wejściowe: przez wielki wizjer z żelaznymi listwami można porozmawiać z gościem bez otwierania, a boczna szczelina przyjmuje pocztę. Przyjrzyj się łukom drzwi, z gipsowymi muszlami, kwiatami, owocami i wstążkami. Między salonem a jadalnią przeszklone drzwi składają się całkowicie w ściany działowe, tworząc jeden długi pokój.
A teraz pomyśl, kto to wynajmował. Pokoje urządzono tak, by pokazywały życie barcelońskiej rodziny w 1911 roku, ale prawdziwa lista lokatorów jest dziwniejsza: producent samochodów Paco Abadal, konsul Argentyny Alberto Gache, egipski książę Ibrahim Hassan, a później agencja detektywistyczna. Według własnego podsumowania fundacji mieszkali tu także szpiedzy i jasnowidze. Część budynku do dziś jest wynajmowana na mieszkania.
Niżej, na piętrze głównym, mieszkała właścicielka, której nic z tego nie przypadło do gustu. Rosario Segimon skarżyła się, że nie ma tu ani jednej prostej ściany dla jej steinwaya. Gaudí miał odpowiedzieć, jak głosi przekaz: to niech pani gra na skrzypcach. Poczekała. Po jego śmierci kazała skuć w swoim mieszkaniu 532,50 metra kwadratowego jego sufitów, zerwać parkiet i wezwała dekoratora.
Ale też została. Poza czasem wojny domowej mieszkała tu aż do śmierci w 1964 roku, w wieku 93 lat, i nie opuściła piętra głównego nawet po sprzedaży budynku w 1946 roku. Poważna, surowa i skryta, nigdy nie pozwoliła zrobić sobie zdjęcia we własnym mieszkaniu. W ładne dni siadywała na balkonie piętra głównego ze swoimi dwiema arami, Gonzalem i Amayą, pamiątkami po pierwszym mężu.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Casa Milà (La Pedrera).
Pięć nagrań mija bez słowa schody-most na Dziedzińcu Motyli, kopuły w kształcie pruskich hełmów na przejściu przy poddaszu i klamki u drzwi. Sfotografuj klamkę albo jeden z 29 kominów, a Chiaro ustali, przez czyje ręce przeszły i po co Gaudí zadał sobie tyle trudu, a ty możesz dalej pytać w drodze do wyjścia.
Przed wizytą
Dojazd
Pg. de Gràcia 92, Eixample, 08008 Barcelona. Przystanek 1 jest po drugiej stronie alei, na przeciwległym chodniku Passeig de Gràcia. Pierwszeństwo wejścia dla osób z niepełnosprawnościami jest pod numerem 92, a bilety kupione online mają własne wejście.
Metro, linie 3 i 5, do stacji Diagonal; Renfe do Passeig de Gràcia; FGC do Provença - La Pedrera. Autobusy V15, V17, H10, H8, 7, 22, 24, 6, 33 i 34.
Bilety i wstęp
- Przystanki od 2 do 5 wymagają biletu, a La Pedrera Essential obejmuje wszystkie cztery: dziedzińce, mieszkanie, poddasze i dach. Dorośli płacą od 29 euro, młodzież od 12 do 17 lat 14,50 euro, osoby po 65. roku życia i studenci 22 euro, a dzieci poniżej 12 lat wchodzą bezpłatnie. Na stronie zarządcy jest taniej niż w kasie. Zakup z wyprzedzeniem jest zalecany, ale nieobowiązkowy.
- Od 2 listopada 2026 do 25 lutego 2027 roku dom jest otwarty codziennie od 9:00 do 18:30, od 26 lutego do 1 listopada 2027 roku zamknięcie przesuwa się na 20:30, a od 26 grudnia do 3 stycznia obowiązują godziny specjalne. Dom jest zamknięty 25 grudnia 2026 roku oraz od 11 do 17 stycznia 2027 roku. To tylko godziny ogólne: strona biletu Essential podaje ostatnie wejście o 17:15, więc przyjmij tę godzinę, a ostatecznie kieruj się czasem podanym przy rezerwacji.
- Deszcz zamyka taras na dachu. W takim przypadku bilet, który nie został jeszcze skasowany, można przenieść na inny termin; biletu już skasowanego nie można.
- Dziedzińce, mieszkanie i poddasze są dostępne bez schodów. Dach jest bardzo nierówny: winda dojeżdża do platformy przy wyjściu, z której widok jest częściowy, ale wózki inwalidzkie nie mogą jechać dalej, a maksymalna szerokość wózka według zarządcy to 63 cm, więc jeśli masz szerszy wózek, najpierw skontaktuj się z zarządcą. Wózki dziecięce i spacerówki zostają przy wejściu, gdzie można je zostawić na czas zwiedzania.
Oficjalny audioprzewodnik
La Pedrera ma własny wideoprzewodnik i nie płaci się za niego dodatkowo: jest wliczony w cenę biletów Essential i Open Date, w wersji katalońskiej, hiszpańskiej, angielskiej, francuskiej, niemieckiej, portugalskiej, włoskiej, rosyjskiej, chińskiej, japońskiej i koreańskiej, a wydają go przy stanowisku w korytarzu przed windami. Zwiedzanie z przewodnikiem jest dla grup, na zamówienie, a bilet Premium to osobne zwiedzanie z przewodnikiem dla maksymalnie sześciu osób. U nas nie ma czego odbierać: opowieści do słuchania na twoim telefonie, z każdym zdaniem wypisanym pod odtwarzaczem.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Casa Milà (La Pedrera)?
Pięć tutejszych opowieści nic nie kosztuje, gra na twoim telefonie i ma tekst pod każdym nagraniem. Drugą możliwością jest wideoprzewodnik zarządcy, wliczony w bilet Essential, a nie bezpłatny sam w sobie. Kiedy zechcesz poznać to, o czym nie mówi żaden z nich, zdjęcie zrobione w aplikacji Chiaro zacznie tę rozmowę.
Czy mogę słuchać audioprzewodnika po La Pedrera bez biletu?
Tak: do pierwszego przystanku wystarczy chodnik naprzeciwko fasady. Pozostałych też możesz słuchać gdziekolwiek, ale żeby stanąć tam, gdzie opisują, potrzebny jest bilet: dziedzińce, dach, poddasze i mieszkanie są w środku i wszystkie obejmuje La Pedrera Essential.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Casa Milà (La Pedrera)?
Oficjalny przewodnik to wideoprzewodnik i nie ma za niego osobnej opłaty. Dostajesz go z biletem Essential lub Open Date, w 11 językach, a odbierasz przy stanowisku w korytarzu przed windami. Sam bilet Essential kosztuje od 29 euro za osobę dorosłą.
Gdzie zaczyna się zwiedzanie i ile trwa?
W środku zaczyna się w korytarzu między dwoma dziedzińcami, a zarządca wymienia kolejno parter, dach, poddasze i mieszkanie na czwartym piętrze. O kolejności decyduje oznakowanie danego dnia, a nasze przystanki działają w takiej kolejności, w jakiej do nich dotrzesz. Zwiedzanie z biletem Essential jest samodzielne i trwa od około godziny do półtorej.
W które dni La Pedrera jest zamknięta?
Nie ma stałego dnia zamknięcia: godziny ogólne obejmują dni od poniedziałku do niedzieli i święta. Dom jest jednak zamknięty 25 grudnia 2026 roku oraz od 11 do 17 stycznia 2027 roku. Sam dach zamyka się dodatkowo, gdy pada.
Czy Casa Milà jest dostępna dla osób na wózkach?
Częściowo. Windy i rampy łączą dziedzińce, poddasze i Mieszkanie Lokatorów bez przeszkód. Dach jest zbyt nierówny, choć platforma przy wyjściu z windy daje częściowy widok. Wejście z pierwszeństwem jest przy Passeig de Gràcia 92, a wózki można wypożyczyć po wcześniejszej rezerwacji.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Casa Milà (La Pedrera).