Przejdź do treści

Pałac Królewski w Madrycie · Madryt · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Pałacu Królewskim w Madrycie,
pięć przystanków, za darmo.

Ponad 135 000 metrów kwadratowych i 3418 pomieszczeń, zbudowanych w miejscu zamku, który spłonął w Wigilię 1734 roku. Pięć przystanków gra tutaj, od fasady po tron; resztę opowie ci zdjęcie zrobione w aplikacji Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Pałacu Królewskiego w Madrycie.

9:41

Fasada główna, widziana zza Plaza de la Armería

Pałac Królewski w Madrycie, Madryt

0:00 2:26
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Ten bezpłatny audioprzewodnik po Pałacu Królewskim w Madrycie, z którym zwiedzasz na własną rękę, zaczyna się przy ogrodzeniu Plaza de la Armería: stoisz od strony katedry Almudena, patrzysz na fasadę główną, a nikt jeszcze nie sprawdził ci biletu; wejście dla zwiedzających jest przy tym samym placu. W środku przystanki idą w kolejności własnej trasy zwiedzania bez przewodnika, którą Patrimonio Nacional wyznaczyło na piętrze głównym: z westybulu wejściowego w górę Schodami Paradnymi, przez apartament Karola III do Salonu Gaspariniego, wokół głównego dziedzińca do Kaplicy Królewskiej po stronie północnej i na koniec do Sali Tronowej od południa, gdzie kończy się trasa po apartamentach reprezentacyjnych. Nagrania trwają razem około trzynastu minut, a sam pałac szacuje zwiedzanie bez przewodnika na mniej więcej czterdzieści pięć minut.

Daty, nazwiska i twórcy wymienieni na tej stronie pochodzą z opisów pałacu publikowanych przez Patrimonio Nacional, z jego materiałów PDF dla zwiedzających i ze strony sprzedaży biletów, a także z angielskiej i hiszpańskiej Wikipedii. Palacio Real wciąż jest oficjalną rezydencją króla, a uroczystości państwowe mogą z krótkim wyprzedzeniem zamknąć pojedyncze sale albo cały gmach. To, co danego dnia powiedzą ci pracownicy sal i wywieszone komunikaty, ma pierwszeństwo przed tą stroną.

Przystanek 1 z 5 · Plaza de la Armería, ogólnodostępna strona ogrodzenia między katedrą Almudena a dziedzińcem przed pałacem, twarzą na północ, w stronę fasady głównej (południowej); tu jest też oficjalne wejście dla zwiedzających, na placu przy Almudenie, na rogu Calle Bailén

Fasada główna, widziana zza Plaza de la Armería

Giambattista Sacchetti (1690-1764) według projektu Filippa Juvarry; ukończył Francesco Sabatini (1722-1797) z Venturą Rodríguezem (1717-1785); dla Filipa V, Ferdynanda VI i Karola III · Kamień węgielny 6 kwietnia 1738; budynek w zasadzie gotowy w latach 1751-1754; Karol III wprowadził się 1 grudnia 1764 · Szary granit i biały wapień; pałac o powierzchni ponad 135 000 metrów kwadratowych i 3418 pomieszczeniach, sześć kondygnacji tam, gdzie jest najniższy, i osiem tam, gdzie teren opada

Na co zwrócić uwagę

  • Zegar pośrodku linii dachu. Zaprojektował go Sabatini, a wbudowano w niego dzwon ze spalonego Alkazaru.
  • Dwa posągi po obu stronach zegara, Ferdynand VI i Barbara Bragança, ocalałe z planu, by obstawić cały dach królami.
  • Dwa kolory kamienia: szary granit na dole, biały wapień u góry; na tym kontraście opiera się cały projekt.
  • Dzwony w żelaznej ramie nad zegarem, z 1637 i 1761 roku; starszy pochodzi sprzed pożaru.
Transkrypcja (2:26)

Spójrz na środek linii dachu, tam gdzie fasada wznosi się w blok z zegarem. Ten zegar jest dziełem Francesca Sabatiniego, a wbudowano w niego dzwon z budowli, która stała tu wcześniej, z madryckiego Alkazaru. Zapamiętaj ten dzwon, bo wszystko, na co patrzysz, jest odpowiedzią na pożar.

Madryt wyrósł wokół tego grzbietu. Między 860 a 880 rokiem umajjadzki emir Kordoby, Muhammad Pierwszy, postawił na tym grzbiecie nad rzeką Manzanares twierdzę, a osada wokół niej nazywała się Majrit. W 1561 roku Filip Drugi uczynił Alkazar oficjalną siedzibą królów Hiszpanii i przeniósł dwór do Madrytu. A potem, w Wigilię 1734 roku, zamek stanął w ogniu. Płonął przez trzy dni. Obrazy i meble wyrzucano przez okna, wiele z nich rozbiło się przy upadku, a przepadło ponad pięćset obrazów z kolekcji królewskiej. Do dwudziestego siódmego grudnia stało już tylko kilka ścian i jedna wieża.

Usłyszysz, że pożar wznieciło celowo francuskie otoczenie Filipa Piątego, żeby dostać pałac na miarę Wersalu. Patrimonio Nacional, które zarządza tym miejscem, mówi wprost, że to legenda.

Filip sprowadził najsłynniejszego architekta Europy, Filippa Juvarrę, a ten narysował pałac cztery razy większy od tego, z dwudziestoma trzema dziedzińcami i fasadą długą na 480 metrów. Juvarra zmarł w styczniu 1736 roku, plan uznano za zbyt kosztowny, a jego ucznia Giambattistę Sacchettiego poproszono, by zmieścił go na ciasnej, pochyłej działce starego Alkazaru. Budował więc w górę zamiast wszerz: sześć kondygnacji tam, gdzie teren jest płaski, osiem tam, gdzie za pałacem opada. I żadnego drewna. Każdy strop jest sklepieniem, drewno jest tylko w drzwiach i oknach, żeby ten budynek nigdy nie spłonął tak jak poprzedni. Kamień węgielny położono pod środkiem tej fasady szóstego kwietnia 1738 roku, a napis na nim głosi, że Filip Piąty odbudował zamek, by trwał na wieczność.

Teraz dwa posągi po obu stronach zegara: Ferdynand Szósty i jego królowa, Barbara Bragança. Wzdłuż całej tej linii dachu mieli stanąć królowie, aż po Wizygotów, a wśród nich Montezuma i Atahualpa. Karol Trzeci, pierwszy król, który naprawdę tu zamieszkał, od 1764 roku, uznał to za przesadę i kazał zdjąć posągi z gzymsów. Zanim wejdziesz, przyjrzyj się samemu kamieniowi: szary granit na dole i biały wapień u góry, dwa kolory, które wykonują pracę, jaką miały wykonać wszystkie te posągi.

Przystanek 2 z 5 · Główny westybul (zaguán principal) i Schody Paradne prowadzące na piętro główne, początek trasy bez przewodnika

Schody Paradne

Francesco Sabatini (1722-1797) dla Karola III, w klatce schodowej Giambattisty Sacchettiego; freski sklepienia: Corrado Giaquinto (1703-1766); stiuki: Giovanni Battista Andreoli; lwy na podeście: Felipe de Castro i Robert Michel · Zbudowane przez Sabatiniego w 1760 roku po lewej stronie; w 1789 roku z rozkazu Karola IV przeniesione na prawą, z tymi samymi stopniami; freski sklepienia ukończone za życia Ferdynanda VI · Marmur i granit; 72 stopnie, każdy wykuty z jednego bloku marmuru szerokiego na 4,5 metra

Na co zwrócić uwagę

  • Stopnie: szerokie, bardzo niskie, każdy z jednego kawałka marmuru szerokiego na cztery i pół metra.
  • Dwa marmurowe lwy na pierwszym podeście, jeden dłuta Felipe de Castro, drugi Roberta Michela. Notatki pałacu nazywają lwa Michela żywszym.
  • Sklepienie Giaquinta, Religia chroniona przez Hiszpanię, z czterema żywiołami w medalionach w narożnikach.
  • Wazy z białego marmuru kararyjskiego z wyrzeźbionymi scenami polowań i trofeami.
Transkrypcja (2:32)

Stań na dole i spójrz na pierwszy stopień. To jeden kawałek marmuru, szeroki na cztery i pół metra, i tak samo jest z każdym następnym: siedemdziesiąt dwa stopnie, tak szerokie i tak niskie, że prawie nie czujesz wspinaczki. Własne notatki Patrimonio Nacional dodają, że kobiety w ogóle nie wchodziły po nich pieszo. Wnoszono je na piętro główne w lektykach.

Za tobą jest główny westybul. Powozy wjeżdżały przez trzy środkowe bramy fasady, a monarchowie i posłowie wysiadali dokładnie tutaj, naprzeciw posągu Karola Trzeciego w stroju rzymskiego wodza.

O te schody spierano się przez prawie dwadzieścia lat. Plan Sacchettiego, przyjęty w 1742 roku według pomysłu markiza Scottiego, przewidywał bliźniacze schody, prawe dla króla, lewe dla królowej. Potem Scotti i jego protegowany Bonavia zaczęli narzekać, że stopnie są za wysokie, a dworska kłótnia, która z tego wynikła, rodziła projekt za projektem. Najbardziej ambitną wersję Sacchettiego, z biegami schodów wychodzącymi na dziewięć wyjść na piętrze głównym, zbudowano tylko w drewnie, żeby król mógł zobaczyć efekt. Karolowi Trzeciemu nic się z tego nie podobało. Polecił architektowi Francescowi Sabatiniemu zbudować jedne schody, takie jak te, które Vanvitelli zbudował w pałacu w Casercie pod Neapolem, a drugą klatkę schodową zamienić na salę balową. Ta sala balowa to Sala Kolumnowa, a jej życie było bardziej burzliwe niż życie większości sal w Europie: w 1985 roku Hiszpania podpisała w niej traktat o przystąpieniu do Wspólnot Europejskich, w 1991 roku gościła madrycką konferencję pokojową, a w 2014 roku Juan Carlos Pierwszy podpisał w niej swoją abdykację.

A teraz rzecz dziwna. Sabatini zbudował te schody w 1760 roku po drugiej stronie, po lewej. Kiedy w 1789 roku na tron wstąpił Karol Czwarty, kazał temu samemu architektowi je rozebrać i odbudować po prawej, tam gdzie są teraz, z tych samych stopni. Wchodzisz po schodach, które już raz się przeprowadzały.

Na pierwszym podeście siedzą dwa marmurowe lwy. Jeden jest dziełem Felipe de Castro, drugi Roberta Michela, a własne notatki pałacu nazywają lwa Michela bardziej dynamicznym z tej pary. Teraz spójrz prosto w górę. Sklepienie namalował Corrado Giaquinto: Religia chroniona przez Hiszpanię, otoczona przez Obfitość, Pokój, Sprawiedliwość i Wspaniałomyślność, cnoty, które miały przysługiwać Ferdynandowi Szóstemu, a w medalionach w narożnikach cztery żywioły.

Kiedy Napoleon przybył do Madrytu, zatrzymał się na tym podeście, odwrócił się do swojego brata Józefa, nowego króla, i powiedział: Bracie, będziesz miał o wiele lepszy dom niż ja.

Przystanek 3 z 5 · Piętro główne, apartament króla Karola III, wejście z Sali Kolumnowej przez Saletę i Antecámarę (przedpokój)

Salon Gaspariniego, garderoba Karola III

Mattia Gasparini (zm. 1774) dla Karola III; posadzka: Domenico Galeotti i Nicola Rappa; stiuki sklepienia: Gennaro di Matteo; z pałacowymi pracowniami stolarstwa artystycznego, haftu i brązu · Rozpoczęty za Karola III po 1759 roku; posadzka i sklepienie gotowe do 1788 roku; obicia za Ferdynanda VII, krzesła za Alfonsa XII · Posadzka inkrustowana kolorowym marmurem, malowane i złocone sklepienie stiukowe, atłasowe obicia haftowane kolorowym jedwabiem i złoconą srebrną nicią; dekoracja, której ukończenie zajęło dziesięciolecia, około pięćdziesięciu lat

Na co zwrócić uwagę

  • Stiukowe sklepienie: liście, kwiaty, owoce i ptaki w zieleni i złocie, ukończone, zanim Karol Trzeci zmarł w 1788 roku.
  • Posadzka z kolorowego marmuru, jedyna inna część, którą widział ukończoną.
  • Zegar El Pastor firmy Jaquet-Droz, kupiony przez Ferdynanda Szóstego, na którym o pełnej godzinie pasterz gra na flecie.
  • Obicia ścian: atłas haftowany kolorowym jedwabiem i złoconą srebrną nicią, stary haft przeniesiony na nowy jedwab.
Transkrypcja (2:17)

Spójrz najpierw w górę, potem w dół, bo sufit i posadzka to jedyne dwie części tej sali, które Karol Trzeci zobaczył ukończone.

To była jego Pieza de Vestir, jego garderoba, a po sali tronowej najważniejsze pomieszczenie jego apartamentu. Nie było to pomieszczenie prywatne. Król ubierał się tu na oczach dworu, jak to wtedy robili królowie, więc sala sama w sobie musiała być przedstawieniem. Powierzył ją Mattii Gaspariniemu, malarzowi i dekoratorowi, który w 1759 roku przybył z nim z Neapolu, a Gasparini stworzył to: włoskie rokoko doprowadzone do granic, mięsiste liście, kwiaty, ptaki i postacie orientalne, w każdym kącie modna w tamtym stuleciu chinoiserie.

Żeby to wykonać, założono trzy pracownie. Stolarnią artystyczną kierował Niemiec, José Canops. Brązy podlegały Antoniowi Vendettiemu. A na czele pracowni hafciarskiej stała María Luisa Bergonzini, żona Gaspariniego, więc jedną z trzech pracowni, które stoją za tą salą, kierowała kobieta.

Trwało to dziesięciolecia. Kiedy Karol Trzeci zmarł w 1788 roku, gotowe były tylko marmurowa posadzka, którą ułożyli Domenico Galeotti i Nicola Rappa, oraz stiukowe sklepienie, dzieło, które wykonał Gennaro di Matteo. Cały program trwał około pięćdziesięciu lat. Haftowane obicia zawieszono za Ferdynanda Siódmego, a krzesła dotarły dopiero za Alfonsa Dwunastego, pod koniec dziewiętnastego wieku. W nowszych czasach jedwab na ścianach się zużył i trzeba go było wymienić, a oryginalny haft z ogromną cierpliwością naszyto na nową tkaninę.

Znajdź zegar zwany El Pastor, czyli Pasterz, szwajcarskiej firmy Jaquet-Droz, kupiony przez Ferdynanda Szóstego. O pełnej godzinie siedzący pasterz gra na flecie, a małe figurki w osiemnastowiecznych strojach tańczą. Brązowy żyrandol i kandelabry w narożnikach pochodzą z czasów Ferdynanda Siódmego, a stół pośrodku przyjechał z warsztatów watykańskich, jako dar papieża Piusa Dziewiątego dla Izabeli Drugiej.

Jeszcze jedno o salach, które masz właśnie za sobą. Karol Trzeci lubił, gdy ściany od sufitu aż po boazerię pokrywały obrazy, które zimą zamieniano na gobeliny, dla ochrony przed kastylijskim zimnem i wilgocią. W sąsiednim przedpokoju, gdzie jadał i rozmawiał ze swoimi ministrami, w letnim zestawie wisiały między innymi Panny dworskie Velázqueza. Zostały na tej ścianie, dopóki na dobre nie odeszły do Prado.

Przystanek 4 z 5 · Piętro główne, strona północna, wejście z galerii biegnącej wokół głównego dziedzińca

Kaplica Królewska, pod kopułą Giaquinta

Giambattista Sacchetti (1690-1764) z Venturą Rodríguezem (1717-1785) i Corradem Giaquintem (1703-1766), dla Ferdynanda VI; stiuki: Andreoli; anioły na bębnie: Felipe de Castro; architektura ołtarza: Sabatini · Umieszczona na piętrze głównym w 1742 roku; ostateczny projekt Sacchettiego z 1748 roku; zbudowana w latach 1750-1759 (hiszpańska Wikipedia) · Stiuk, złocenia i fresk nad centralnym planem z kopułą; dziesięć wielkich kolumn, każda wykuta z jednego bloku żyłkowanego czarnego marmuru z Mañarii

Na co zwrócić uwagę

  • Pierścienie obłoków w kopule, namalowane tak, by Trójca Święta koronująca Maryję zdawała się unosić wyżej, niż jest naprawdę.
  • Czarne kolumny, każda z jednego kawałka żyłkowanego marmuru z Mañarii w Kraju Basków.
  • Pendentywy: św. Izydor Oracz, św. María de la Cabeza, św. Leander i św. Damazy.
  • Organy w zachodniej części, z szafą zaprojektowaną przez Venturę Rodrígueza, oszczędzone przez dziewiętnastowieczne przeróbki.
Transkrypcja (2:36)

Odchyl głowę do tyłu. Kopuła wydaje się wyższa, niż jest naprawdę, i to celowo: Corrado Giaquinto namalował pierścienie obłoków wokół sceny środkowej, Trójcy Świętej koronującej Najświętszą Marię Pannę, tak żeby twój wzrok wciąż wędrował w górę.

Wszystko powyżej gzymsu jest dziełem Giaquinta. Zaprojektował stiuki, które wykonał Andreoli, i namalował freski, wśród nich Bitwę pod Clavijo i Alegorię Religii. W czterech pendentywach pod kopułą są święci z madryckim akcentem: Izydor Oracz i jego żona, święta María de la Cabeza, a obok nich święci Leander i Damazy.

Kaplica o mało nie znalazła się gdzie indziej. Pierwszy plan umieszczał ją tam, gdzie dziś jest Sala Halabardników. W 1742 roku postanowiono zbudować ją zamiast tego tutaj, na piętrze głównym, a po kilku wersjach, z których każda próbowała ją powiększyć, według Patrimonio Nacional zrealizowano ostateczny projekt Sacchettiego z 1748 roku, przy ścisłym udziale jego asystenta Ventury Rodrígueza; inne źródła przypisują zwycięski projekt z 1749 roku samemu Rodríguezowi. Nie zbudowano natomiast reszty pomysłu Sacchettiego. Chciał, żeby posadzka i wszystkie ściany były z marmuru, a kapitele i bazy z brązu. Karol Trzeci chciał mieć kaplicę ukończoną, więc dekorację dokończono w stiuku jako rozwiązanie tymczasowe, i to tymczasowe rozwiązanie właśnie widzisz. Za to część zrobiona porządnie jest spektakularna: dziesięć wielkich kolumn, każda z jednego kawałka żyłkowanego czarnego marmuru z Mañarii w Kraju Basków.

A teraz wyobraź sobie, jak używano tego wnętrza. W zwykłe dni król słuchał mszy z Cancel, osłoniętej loży w tylnej części kaplicy, do której dochodził od strony apartamentów królewskich. W wielkie święta szedł w procesji galerią na zewnątrz, obwieszoną na tę okazję gobelinami, kłaniał się ołtarzowi, kłaniał się królowej i zajmował miejsce pod baldachimem. Dwór miał stałe miejsca. Publiczność wpuszczano tylko do wejścia.

Muzyka miała tu znaczenie. W tej kaplicy rozbrzmiewały utwory Domenica Scarlattiego i José de Nebry, a organy w zachodniej części to rzadkość: szafę zaprojektował Ventura Rodríguez, w 1778 roku zbudował je Jorge Bosch i są jedyne w Hiszpanii, bo uniknęły dziewiętnastowiecznych przeróbek.

Jeszcze dwa szczegóły. Obraz nad ołtarzem głównym, Święty Michał, namalował Ramón Bayeu według zaginionego oryginału, którego autorem był Luca Giordano, i przy sklepieniu Giaquinta wydaje się niemal nieśmiały. A w mensie ołtarza, w przeszklonej niszy, leży woskowa figura rzymskiego męczennika, świętego Feliksa, którego relikwie są tam przechowywane.

Przystanek 5 z 5 · Piętro główne, front południowy, nad Plaza de la Armería; ostatnia sala trasy bez przewodnika

Sala Tronowa

Dekorację prowadził Felice Gazzola dla Karola III; fresk sklepienia: Giambattista Tiepolo (1696-1770); meble zaprojektował Giovanni Battista Natali, a w Neapolu wyrzeźbił Gennaro di Fiore; haft na ścianach: Andrea Cotardi · Pomyślana przez Sacchettiego w 1737 roku; dekoracja ukończona w 1772 roku · Fresk, złocony stiuk, genueński aksamit haftowany złoconym srebrem, złocone drewno i szkło z La Granja; dwanaście konsol i dwanaście ram luster oraz cztery lwy ze złoconego brązu odlane w latach 1651-1652

Na co zwrócić uwagę

  • Narożniki sklepienia, gdzie stiukowe postacie wychylają się z ramy malowidła Tiepola.
  • Cztery lwy ze złoconego brązu przy podwyższeniu tronu, każdy z łapą na czerwonawej kamiennej kuli; siedmiu ich braci jest w Prado.
  • Konsole i ramy luster, po dwanaście, wszystkie różne w ramach jednego projektu, wykonane w Neapolu.
  • Czerwony genueński aksamit na ścianach i jego bordiury haftowane złoconym srebrem.
Transkrypcja (2:49)

Jeśli ten pałac ma jakiś sens, to jest nim ta sala. To jedyne pomieszczenie, które nie zmieniło przeznaczenia, odkąd Sacchetti narysował je w 1737 roku. Stań z dala od podwyższenia tronu i zanim zrobisz cokolwiek innego, spójrz w górę.

Sufit jest dziełem Giambattisty Tiepola: Triumf monarchii hiszpańskiej, jedno z ostatnich dzieł jego życia. Prześledź jego dolną krawędź wokół sali: postacie siedzące wzdłuż gzymsu to alegorie hiszpańskich krain i posiadłości, każda ze swoimi atrybutami, a w narożnikach stiukowe postacie wychylają się daleko poza malowaną ramę, tak że trudno rozpoznać, gdzie kończy się tynk, a zaczyna farba.

Karol Trzeci powierzył salę Felice Gazzoli, którego zespół ukończył ją w 1772 roku, i jest to Neapol w Madrycie. Karol był królem Neapolu i Sycylii do 1759 roku i tam wykonano meble, według projektu, który przygotował Giovanni Battista Natali, a wyrzeźbił je Gennaro di Fiore: dwanaście konsol i dwanaście ram luster, wszystkie różne w ramach jednego projektu. Szkło luster pochodziło z Królewskiej Huty Szkła w La Granja, a płaskie tafle tej wielkości były technicznym wyczynem. Ściany obito genueńskim aksamitem, który wyhaftował Andrea Cotardi. Pałac odczytuje cały ten układ jak szyfr: cztery części świata, cztery pory roku i cztery cnoty kardynalne, wszystko, czego król potrzebował, by dobrze rządzić.

A teraz lwy. Cztery, ze złoconego brązu, każdy z łapą opartą na czerwonawej kamiennej kuli. Są starsze od pałacu. Velázquez zamówił je we Włoszech podczas swojej drugiej podróży do tego kraju, do Sali Luster w starym Alkazarze, a odlał je w 1651 i 1652 roku Matteo Bonuccelli. Było ich dwanaście. Siedem jest w Prado, gdzie podtrzymują stoły, a jeden został poważnie uszkodzony w pożarze w 1734 roku. Karol Trzeci celowo ustawił tu te cztery, razem z brązowymi Planetami z Alkazaru, które wykonał Jacques Jonghelinck, żeby powiedzieć, że nowi królowie z dynastii Burbonów są kontynuacją dawnych.

Dwa trony na podwyższeniu wyglądają na serce sali, a należą do najmłodszych rzeczy w niej: to dwudziestowieczne kopie tronowego krzesła samego Karola Trzeciego, a herb na baldachimie za nimi wyhaftowano w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku. Oryginalne krzesło, z wizerunkiem Karola na oparciu, jest przechowywane w Sali Korony, a każdy późniejszy tron był na nim wzorowany.

Ta sala miała też smutniejszy obowiązek. Kiedy umierał król, wystawiano tu jego ciało, zanim przewieziono je do panteonu w Escorialu. Karol Czwarty chciał urządzić ją na nowo i do dziś zachował się projekt z 1790 roku, autorstwa Sabatiniego i francuskiego dekoratora Dugourca, którego nigdy nie zrealizowano. Nad tobą jest więc to, co zatwierdził Karol Trzeci: Tiepolo w górze, Neapol na ścianach i lwy Velázqueza strzegące pustego tronu.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Pałacu Królewskim w Madrycie.

Pięć nagrań ledwie zarysowuje budynek liczący 3418 pomieszczeń. Gabinet porcelanowy, portret pędzla Goi, zegar z tańczącymi figurkami, gobelin w galowej jadalni: skieruj na to aplikację Chiaro, a usłyszysz, kto to zrobił i dla którego króla, a potem zapytaj, co wydarzyło się w tej sali później.

Dlaczego przeniesiono schody?Kto zamówił te brązowe lwy?Który król stoi na tym cokole?

Przed wizytą

01

Dojazd

Calle de Bailén, s/n, 28071 Madryt. Wszyscy, w grupie czy indywidualnie, wchodzą przez bramę na placu przed katedrą Almudena, na rogu Calle Bailén, od strony Plaza de la Armería. Pierwsze nagranie tej trasy jest przeznaczone do słuchania przy ogrodzeniu, kilka kroków od tej bramy.

Najbliższa stacja to Ópera, na liniach metra 2 i 5. Príncipe Pío to przystanek podmiejskich pociągów Cercanías. Pałac wymienia linie autobusowe 3, 25, 39 i 148, a najbliższa stacja rowerów miejskich to stacja BiciMAD numer 36.

02

Bilety i wstęp

  • Bilety sprzedaje się na konkretny dzień i godzinę wejścia. Standardowy bilet na zwiedzanie bez przewodnika kosztuje 18 euro; bilet ulgowy za 9 euro przysługuje dzieciom w wieku od 5 do 16 lat włącznie, osobom powyżej 65 lat i studentom w wieku do 25 lat włącznie, a dzieci poniżej 5 lat wchodzą bezpłatnie. Wejście i kasa zamykają się godzinę przed zamknięciem.
  • Godziny otwarcia zależą od pory roku: od kwietnia do września od poniedziałku do soboty 10:00-19:00; od października do marca od poniedziałku do soboty 10:00-18:00; w niedziele przez cały rok 10:00-16:00. W 2026 roku pałac jest zamknięty przez cały dzień 25 grudnia, a 24 i 31 grudnia od 15:00; uroczystości oficjalne mogą go zamknąć także w inne dni.
  • Obywatele i rezydenci Unii Europejskiej oraz obywatele krajów Ameryki Łacińskiej wchodzą bezpłatnie od poniedziałku do czwartku w godzinach 17:00-19:00 (od października do marca 16:00-18:00), z dokumentem tożsamości, tylko przez kasę i tylko na zwiedzanie bez przewodnika. Kuchni Królewskiej, sprzedawanej wyłącznie w bilecie łączonym z pałacem, nie można w tych godzinach zobaczyć.
  • Zdjęcia bez flesza do użytku prywatnego są dozwolone, chyba że tabliczka mówi inaczej; statywy i kijki do selfie nie. Z powodu prac przy infrastrukturze dla zwiedzających pałac prosi, by nie przynosić dużych plecaków, walizek ani obszernych toreb.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własny audioprzewodnik Patrimonio Nacional jest dodatkowo płatny i występuje w dwóch postaciach: jako urządzenie wydawane po przejściu kontroli przy wejściu albo jako wersja cyfrowa w aplikacji pałacu, odblokowywana kodem z potwierdzenia rezerwacji, do której trzeba mieć własne słuchawki i naładowany telefon. Jego cenę podaje własna strona pałacu dla zwiedzających w serwisie patrimonionacional.es. Jeśli zarezerwujesz zwiedzanie z przewodnikiem z personelu pałacu, za dopłatą 8 euro, to według pałacu audioprzewodnik w ogóle nie będzie ci potrzebny. Pięć nagrań na tej stronie to coś osobnego: są bezpłatne, odtwarzane w przeglądarce, a pełny tekst każdego jest wydrukowany pod odtwarzaczem.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Pałacu Królewskim w Madrycie?

Tak: pięć nagrań na tej stronie nic nie kosztuje, nie wymaga pobierania niczego, a pod każdym odtwarzaczem jest pełny tekst. Własny audioprzewodnik pałacu, na urządzeniu albo w aplikacji, to płatny dodatek do biletu wstępu. Do tysięcy przedmiotów, do których nie dociera żaden z nich, zrób zdjęcie w aplikacji Chiaro, a ona opowie ci o nich.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Pałacu Królewskim w Madrycie bez biletu?

Pierwszego nagrania tak. Napisano je z myślą o ogólnodostępnej stronie ogrodzenia przy Plaza de la Armería, z widokiem na fasadę główną, obok wejścia dla zwiedzających. Nagrania od drugiego do piątego grają w środku, na trasie bez przewodnika przez apartamenty reprezentacyjne, którą obejmuje standardowy bilet; Kuchnia Królewska to osobny bilet łączony i nie należy do tej trasy.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Pałacu Królewskim w Madrycie?

Płaci się za niego osobno, poza biletem wstępu za 18 euro, czy to jako wypożyczane urządzenie, czy jako przewodnik w aplikacji odblokowywany kodem rezerwacji, a jego cenę podaje własna strona pałacu dla zwiedzających w serwisie patrimonionacional.es. Alternatywą jest zwiedzanie z przewodnikiem z personelu pałacu za dopłatą 8 euro, przy którym według pałacu audioprzewodnik jest zbędny.

W które dni Pałac Królewski w Madrycie jest zamknięty w 2026 roku?

Na resztę 2026 roku ogłoszone zamknięcia to cały dzień 25 grudnia oraz wcześniejsze zamknięcie o 15:00 w dniach 24 i 31 grudnia; wcześniej w tym roku pałac był też zamknięty w Nowy Rok, 6 stycznia i 1 maja. Ponieważ wciąż jest oficjalną rezydencją króla, uroczystości państwowe mogą go zamknąć także w inne dni, więc przed wyjściem zajrzyj na stronę biletową. W niedziele przez cały rok zamyka się o 16:00.

Gdzie kończy się zwiedzanie Pałacu Królewskiego w Madrycie bez przewodnika?

W Sali Tronowej, od strony południowej nad Plaza de la Armería, po Kaplicy Królewskiej po stronie północnej. Taka jest kolejność we własnych materiałach Patrimonio Nacional do zwiedzania bez przewodnika i tej kolejności trzyma się ta strona: fasada, Schody Paradne, Salon Gaspariniego, Kaplica Królewska, Sala Tronowa. Pałac szacuje zwiedzanie apartamentów reprezentacyjnych bez przewodnika na około czterdzieści pięć minut.

Czy w Pałacu Królewskim w Madrycie można robić zdjęcia?

Patrimonio Nacional pozwala robić zdjęcia bez flesza do użytku prywatnego, z wyjątkiem miejsc, gdzie jest to wyraźnie zabronione. Statywy, kijki do selfie i podobne akcesoria są niedozwolone, a prywatność innych zwiedzających i pracowników trzeba szanować.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Pałacu Królewskiego w Madrycie.