İçeriğe geç

Prado Müzesi · Madrid · Bağımsız rehber

Prado Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Beş eser, beş kayıt; ne uygulama var ne de kulaklık bankosunda kuyruk. Sergilenen diğer 1.860 eseri de tek bir fotoğrafla Chiaro anlatır.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Prado Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Oğlunu Yiyen Satürn

Prado Müzesi, Madrid

0:00 2:17
Durak 1 / 5

Beş durak · 12 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Villanueva Binası'nda beş eser, salonların en mantıklı sırasıyla. Rota, Goya'nın Kara Resimler'inin asılı olduğu 67 numaralı salonda başlıyor ve Satürn için orada kalıyor. Ardından müzenin kendi rotasında bir sonraki salon olan 64 numaralı salona geçiyor; orada 2 Mayıs ve 3 Mayıs tabloları, Madrazo'nun Viriatus'un Ölümü'nün karşısında asılı. Sonra Flaman salonlarına geçip 55A'da Bruegel'in Ölümün Zaferi'ni, 56A'da Bosch'un Dünyevi Zevkler Bahçesi'ni görüyor ve 1. kattaki 12 numaralı salonda bitiyor: Villanueva'nın orta bloğunun üst salonu olan bu oda, Nedimeler'in etrafında düzenlenmiş. Toplam dinleme süresi on iki dakika kadar. Yürüme süresi ise yayımlanmış bir rakam değil, bizim tahminimiz: Neredeyse 42.000 metrekarelik bir binada kırk beş dakika ayırın, kalabalıksa daha fazla.

Salon numaraları hakkında küçük bir not, çünkü Prado salonlarını çoğu müzeden daha sık yeniden numaralandırıyor ve eserlerin yerini değiştiriyor. Her salon numarası tarih taşıyan dış kaynaklara dayanıyor: 67 ve 64 numaralı salonlar, on dokuzuncu yüzyıl galerilerinin 2021'deki yeniden düzenlenmesine dair İspanyol basınındaki haberlere; 56A, Bosch salonunun Aralık 2020'deki yeniden düzenlenmesini anlatan haberlere ve sonraki iki habere; 12 numaralı salon, Kasım 2023 tarihli İspanyol basınına ve İspanyolca Vikipedi'deki bina tanımına; 55A ise Bruegel tablosunun 28 Mayıs 2018'de yeniden sergilenmeye başladığını bildiren habere. Bu sonuncusu kaynakların en eskisi ve en temkinli yaklaşılması gereken. Kat bilgisini yalnızca bir kaynak verdiyse yazdık. Prado eserlerin yerini bu kadar sık değiştirdiği için duvardaki etiket bu sayfadan daha önemlidir; ikisi farklıysa lütfen bize haber verin.

Durak 1 / 5 · Salon 67, Villanueva Binası, güney kanadı

Oğlunu Yiyen Satürn

Francisco de Goya · 1820–1823 · Karışık teknikle duvar resmi, tuvale aktarılmış, 143,5 × 81,4 cm

Şunlara dikkat edin

  • Gözler. Akları irislerin çevresinde baştan sona görünüyor; salonda bir bakışta okunabilen tek yüz ifadesi bu.
  • Parmak eklemleri. Beyaz ten ve kırmızı kan dışında resmin en parlak yerleri, bedenin sırtına gömülen eller.
  • Çoktan gitmiş olanlar: küçük figürün başı ve sol kolunun bir kısmı; sıradaki ısırık da koldan alınmak üzere.
  • Boyutlar. Yüksekliği 143,5, genişliği 81,4 santimetre; aşağı yukarı bir kapı kanadının oranları.
Konuşma metni (2:17)

Reprodüksiyonlardan tanıdığınızdan daha küçük. Yüz kırk üç santimetre yüksekliğinde, seksen bir santimetre genişliğinde, ve bu yüzeyin çoğu aslında hiçbir şey: içinden bir figürün belirdiği kahverengimsi siyah bir alan.

Baktığınız şey bir zamanlar bir duvardı. Goya bunu doğrudan kendi yemek odasının sıvasına boyadı. Şubat 1819'da, yetmiş iki yaşındayken, Madrid'in dışında, Manzanares Nehri'nin kıyısında bir ev satın aldı. Evin adı Quinta del Sordo'ydu, yani Sağırın Evi. Bu adı önceki bir sahibinden almıştı, gerçi Goya da kırk altı yaşında geçirdiği bir hastalıktan beri neredeyse sağırdı. Sonraki birkaç yıl içinde iki odanın duvarlarını, kimsenin görmesi düşünülmemiş on dört resimle kapladı. Altlarında küçük figürlü, aydınlık, hoş kır manzaraları vardı. Onların üzerini boyadı.

Hiçbirine ad vermedi. Bu on dört resmin bugüne kadar duyduğunuz bütün adlarını başkaları koydu ve ilk liste, Goya'nın öldüğü yıl olan 1828'de, arkadaşı Antonio Brugada tarafından hazırlandı. Bu resim, zemin kattaki yemek odasının kısa arka duvarında, bir pencerenin solundaydı; aynı pencerenin öbür yanında Judith ve Holofernes vardı.

Gözlere bakın. Aklar irislerin çevresini baştan sona sarıyor. Sonra ellere bakın, çünkü bedenin sırtına bastıran beyaz parmak eklemleri, ten ve kanla birlikte resimdeki tek parlak boya.

Şimdi tartışmaya gelelim. Fred Licht, Satürn'ün alışıldık eşyalarından hiçbirinin burada olmadığına dikkat çekmiş: ne tırpan var ne kum saati. Yenen şeyin de bir bebek bedeni olmadığını, hatta anatomik olarak doğru hiçbir şeye benzemediğini söylemiş. John Ciofalo daha da ileri gidiyor: Ona göre bacaklara ve kalçalara bakılırsa bu yetişkin bir kadın, ve direnmiyor, çünkü zaten ölü ve başı zaten yok. Goya burada ne yapıyor olursa olsun, aynı konuyu yirmi küsur yıl önce, 1796'da ya da 1797'de, kırmızı tebeşirle ve tek damla kan olmadan çizmişti.

Duvar resimleri yaklaşık elli yıl o duvarlarda kaldı ve çürüdü. 1874'te ev, Fransız bir bankere, Baron Frédéric Émile d'Erlanger'e aitti. Baron resimleri sıvadan söktürüp tuvale aktarttı; işi bu müzenin baş restoratörü Salvador Martínez Cubells yönetti. D'Erlanger resimleri 1878'deki Paris sergisine götürdü, satmadı ve 1881'de İspanyol devletine bağışladı.

Bu işlem sırasında bir şey kayboldu. İddiaya göre figürün aslında penisi sertleşmiş hâldeydi ve bu ayrıntı, aktarma sırasında d'Erlanger'in isteğiyle silindi.

Durak 2 / 5 · Salon 64, Villanueva Binası, güney kanadı

3 Mayıs 1808

Francisco de Goya · 1814 · Tuval üzerine yağlıboya, 268 × 347 cm

Şunlara dikkat edin

  • Beyaz gömlekli adamın sağ elindeki, İsa'nın çarmıh yaralarını andıran izler.
  • Sol alttaki ceset. Goya'nın sizi bir şeye yukarıdan baktırdığı, tuvaldeki tek yer.
  • Neredeyse arkadan görülen, yüzleri gizli askerler: süngüleri ve şapkalarıyla kesintisiz bir sıra oluşturan tek bir kütle olarak boyanmışlar.
  • Beyazlı adamın hemen sağında tüfeklere doğru bakan yüz ve birbirine sokulmuş grupta diz çöküp dua eden keşiş.
Konuşma metni (2:16)

Önce feneri bulun. Yerdeki o kare kutu, resimdeki tek ışık kaynağı ve sizden uzağa, kurşuna dizilmek üzere olan adamlara dönük. Bu da sizi aşağı yukarı idam mangasının durduğu yere koyuyor.

Goya bu resmi 1814'te yaptı ve sipariş kendi fikriydi. O yılın şubatında, Fransızlar nihayet çekip gittiğinde, geçici hükümete başvurdu ve Avrupa'nın Zorbası'na karşı ayaklanmanın en kayda değer, en kahramanca anlarını fırçasıyla ölümsüzleştirmeyi önerdi. Bunların herhangi birine tanık olup olmadığı bilinmiyor. İki yüzyıllık araştırma onu o tepeye yerleştiremedi.

2 Mayıs 1808'de Madrid, Fransız işgaline karşı ayaklandı ve Mareşal Murat birliklerine bir emir verdi: Fransız kanı aktı, bu kan intikam istiyor; ayaklanmada elinde silahla yakalanan herkes kurşuna dizilecek. Öyle de oldu: ertesi sabah, gün doğmadan, gruplar hâlinde, şehrin birçok yerinde. Hemen yandaki, tıpatıp aynı boyuttaki tuval, bir gün önceki süvari hücumunu gösteriyor.

Beyaz gömlekli adama gelin. Kolları çarmıha gerilir gibi havada; sarı ve beyaz giymiş, yani papalığın hanedan renklerini taşıyor; sağ elinde de İsa'nın çarmıh yaralarını andıran izler var. Sonra o feneri bir kez daha düşünün. Barok resimde böyle bir lamba Tanrı'nın varlığını simgelerdi. Burada ise tek bir amaca hizmet ediyor: Askerler neye ateş ettiklerini görüyor, siz de seyretmek zorunda kalıyorsunuz.

Askerlerin yüzü yok. Goya onları arkadan, tek bir birlik olarak boyadı; süngüler ve şapkalar kesintisiz bir sıra oluşturuyor. Ama beyazlı adam da onlardan daha fazla bir birey değil. Yalvarışı Tanrı'ya değil, bir idam mangasına yöneliyor ve o da sıradakilerden yalnızca biri: önünde bir ceset, arkasında başka adamlar.

İlk kez ne zaman sergilendiğine dair hiçbir şey bilinmiyor ve dönemin hiçbir kaydı resimden söz etmiyor. Bazı anlatımlara göre otuz kırk yıl depoda kaldı; Prado'nun kataloğu onu ancak 1872'de listeledi. Madrid'den yalnızca bir kez çıktı: İç Savaş sırasında, eşiyle birlikte güvende olsun diye Valencia'ya götürüldü ve yolda bir trafik kazasında hasar gördü. Öbür tuvaldeki kayıplar, ikisi birden 2008'de restore edilene kadar onarılmadan bırakıldı.

2006'da bu müze ile Reina Sofía, resmi Manet'nin İmparator Maximilian'ın İdamı, Picasso'nun Kore'de Katliam ve Guernica tablolarıyla aynı salonda sergiledi. Devam etmeden önce sol alt köşedeki bedene bakın. Goya'nın bu resimde sizi yukarıdan baktırdığı tek şey o.

Durak 3 / 5 · Salon 55A, Villanueva Binası

Ölümün Zaferi

Yaşlı Pieter Bruegel · 1562 civarı · Ahşap pano üzerine yağlıboya, 117 × 162 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sağ alt köşe: Bir adam lavta çalıyor, bir kadın şarkı söylüyor ve ikisi de arkalarında onlara eşlik eden iskeleti fark etmemiş.
  • Kendi kırmızı şapkasını takmış bir iskeletin sonuna doğru götürdüğü kardinal; yanlarında da ölü annesinin kollarındaki ölü bir çocuğun yüzüne uzanan aç bir köpek.
  • Sofradakiler iskeletlere kılıç çekerken masanın altına sürünmüş soytarı.
  • Ön plandaki kafatası yüklü araba ve tekerlekler bir adamın üzerinden geçerken çarklı lir çalan sürücü iskelet.
Konuşma metni (2:14)

Pano 117'ye 162 santimetre; ilk sürpriz bu. İçindeki her şey minicik ve akıl almaz miktarda.

Sağ alt köşeden başlayın, çünkü resimde hâlâ olağan davranan birinin bulunduğu son yer orası. Bir adam lavta çalıyor, bir kadın şarkı söylüyor ve ikisi de arkalarında onlara eşlik eden iskeleti fark etmemiş. Yemekleri az önce devrilmiş: iskambil kâğıtları ve tavla tahtası yerde, sofradakiler kılıç çekiyor, saray soytarısı masanın altına sürünüyor.

Şimdi gözünüzü sola ve yukarı doğru gezdirin ve resmin kimin kim olduğunu umursamayı nasıl bıraktığını izleyin. Köylüler, askerler, soylular, bir kral ve bir kardinal, hepsi toplanıyor. Kardinale, onun kırmızı şapkasını takmış bir iskelet eşlik ediyor. Kral hâlâ altın dolu fıçılarına uzanıyor; bir iskelet onları yağmalarken bir başkası yüzüne boş bir kum saati tutuyor. Ölüm arabasının tekerleklerinin altında, bir elinde iplik, öbür elinde makas olan bir kadın yere düşmüş; ipliği kesmesine bir an kalmış. Bu, Bruegel'in Atropos'u adını anmadan resmetmesi. Yaşayanlar, haçlarla süslenmiş, tabut biçiminde bir kapana sürülüyor ve sol üst köşede iskeletler dünyanın sonu için çan çalıyor.

Yaşlı Pieter Bruegel bu resmi 1562 civarında, meşe üzerine yağlıboyayla yaptı ve iki geleneği birbirine kaynaştırdı: kuzeyin ahşap baskılarındaki Ölüm Dansı ile Palermo'daki Palazzo Sclafani'de ve Pisa'daki Camposanto'da görülen türden İtalyan Ölümün Zaferi. Bosch'a da çok şey borçluydu; Bosch'un cehennemi bu sayfadaki bir sonraki durak, 56A numaralı salonda.

Resim, 2018'de bir Bruegel sergisi için Viyana'ya gitmeden önce bu müzenin atölyelerinde on dört ay geçirdi. José de la Fuente meşe tahtaları sağlamlaştırdı; María Antonia López de Asiaín boya katmanı üzerinde çalıştı. Temizlik, önceki restoratörlerin kaldırdığı şeyleri geri getirdi; aralarında sofradaki küçük bir tabak ve yeşil bir elbisenin kemerinin bir parçası da var. Kırmızıları ve mavileri de sudaki yansımalarla birlikte yeniden canlandırdı. Ressamın nasıl çalıştığını da ortaya çıkardı: Dumanı saydam göstermek için boyayı panodan geri almış, bir kısmını parmaklarıyla bastırarak; resim yapan elini dayadığı çubuğun izlerini de bırakmış.

Aranacak bir şey daha var, çünkü sahneyi tarihlendiriyor. Resmin her yanına dağılmış gündelik eşyaların arasında erken dönem bir mekanik saat duruyor. Bruegel, yüzyılının en yeni teknolojisini, bunların hiçbirinin pek işe yaramayacağını anlatan bir resme koydu.

Durak 4 / 5 · Salon 56A, Villanueva Binası

Dünyevi Zevkler Bahçesi

Hieronymus Bosch · 1490 ile 1510 arası · Meşe pano üzerine yağlıboya, triptik, açıkken 205,5 × 384,9 cm

Şunlara dikkat edin

  • Sağ paneldeki Ağaç Adam: Gövdesi içinde adamların içki içtiği çatlak bir yumurta kabuğu, yüzü ise dışarıya, sizin ötenize dönük.
  • Cehennem panelinde bir çift kalçanın üzerine yazılmış nota ve o notadan şarkı söyleyen koro.
  • Sol panelin arka planı: bir zürafa, filin sırtındaki bir maymun, avını yiyen bir aslan; hepsi seyahat kitaplarından kopyalanmış.
  • Orta paneldeki tek giyinik adam: siyah saçlı, düğmeleri boğazına kadar ilikli, sağ alttaki bir mağarada, saydam bir silindirin içine kapatılmış bir kadını gösteriyor.
Konuşma metni (2:28)

Üç pano, üç metre seksen beş santimetre genişlik ve bir türlü seyrelmeyen bir kalabalık. Yine de bir dakikanızı ayırın, çünkü resmin tamamını görmüyorsunuz. Kanatları kapatınca dış yüzde, gri-yeşil grisaille tekniğiyle boyanmış iki pano daha çıkıyor: Yaratılışın üçüncü gününde dünya; sol üstte başparmak tırnağı büyüklüğünde Tanrı ve üzerinde Mezmurlar 33'ten bir satır: O söyledi, her şey oldu.

Bosch'un bu esere ne ad verdiğini kimse bilmiyor. İlk İspanyol yazarlar ona La Lujuria, yani Şehvet dedi. İkinci Felipe 8 Temmuz 1593'te eseri El Escorial'a verdiğinde, devir belgesi onu şöyle tanımladı: dünyanın çeşitliliğini gösteren, iki kanatlı yağlıboya bir resim, Hieronymus Bosch'un tuhaf figürleriyle süslenmiş, Del Madroño, yani kocayemiş ağacı resmi diye bilinir.

İspanya'ya ganimet olarak geldi. Hakkındaki ilk kayıt, Bosch'un ölümünden bir yıl sonra, 1517'den: Antonio de Beatis adlı İtalyan bir kanonik, resmi Brüksel'de, Nassau kontlarının sarayında görmüştü. Eser Sessiz William'a geçti; 1568'de Alba Dükü ona el koydu ve güneye götürttü. El Escorial'da kesintisiz 342 yıl asılı kaldı ve bu binaya ancak 1939'da geldi.

Şimdi sağ panele gidin ve Ağaç Adam'ı bulun. Gövdesi, belki de bacak olan iki ağaç gövdesinin üzerine oturtulmuş çatlak bir yumurta kabuğu; içinde adamların oturup içki içtiği bir meyhane var; yüzü ise dışarıya, sizin ötenize, resmin kenarının ötesine dönük. Hans Belting bunun Bosch'un kendisi olduğunu düşünüyor. Onun altında bir koro, bir çift kalçanın üzerine yazılmış notadan şarkı söylüyor; köşede ise rahibe başörtüsü takmış bir domuz, bir adama yaslanmış, ona belge imzalatmaya çalışıyor.

Müze, burada birazdan ne yapacağınızı ölçtü. Elche'deki Miguel Hernández Üniversitesi'nin biyomühendislik enstitüsüyle birlikte, bu salondaki ziyaretçilere göz izleme gözlükleri taktı. Cehennem, bakışları metrekare başına 33,2 saniye tuttu. Ortadaki bahçe 26 saniye aldı. Soldaki Cennet ise 16 saniye. Ortalama bir ziyaretçi bütün triptiğe dört dakika sekiz saniye ayırıyor.

Bu salon Bosch'un panolarının etrafında yeniden kuruldu ve Aralık 2020'de yeniden açıldı: yeni taşıyıcılar, bir masa vitrini, yeni aydınlatma ve ayrıntıları on iki kat büyüten bir ekranla.

Son bir kez sol panelin arka planına bakın. Bir zürafa, filin sırtında bir maymun, avını yiyen bir aslan. Hiçbiri canlı modelden çizilmedi. On beşinci yüzyılın seyahat yazılarından geliyorlar; o yazılar, o günlerin ekranıydı. Bosch da onları Aden Bahçesi'ne koydu.

Durak 5 / 5 · Salon 12, Villanueva Binası, 1. kat

Nedimeler (Las Meninas)

Diego Velázquez · 1656 · Tuval üzerine yağlıboya, 318 × 276 cm

Şunlara dikkat edin

  • Arka duvardaki ayna: Velázquez'in yaptığı bilinen, IV. Felipe ile Kraliçe Mariana'nın birlikte yer aldığı tek portre orada.
  • Ressamın göğsündeki Santiago Tarikatı'nın kırmızı haçı; ressamın ölümünden sonra eklendi.
  • İnfantanın sol yanağı: 1734'teki Alcázar yangınından sonra neredeyse tamamen yeniden boyandı.
  • Aydınlık kapı aralığındaki José Nieto: Bir ayağı öbüründen daha yüksek bir basamakta, tam da odanın kaçış noktasında duruyor.
Konuşma metni (3:11)

Bu salon, Juan de Villanueva'nın tasarladığı orta bloğun üst katı ve tek bir tuvalin etrafında düzenlenmiş: 318 santimetre yüksekliğinde, 276 santimetre genişliğinde.

Velázquez onu 1656'da bitirdi ve o zamanlar kimse ona Las Meninas demiyordu. İlk envanterler onu La Familia, yani Aile diye kaydeder; bugün herkesin kullandığı adı bu müzenin kataloğu ancak 1843'te bastı. Bu insanların kim olduğuna dair bildiklerimizin neredeyse tamamı tek bir metne dayanıyor: ressam Antonio Palomino'nun 1724'te, olaydan altmış sekiz yıl sonra yayımladığı bir tasvir.

Ortadan dışa doğru gidelim. Çocuk, İnfanta Margarita Teresa; beş yaşında ve o sırada Dördüncü Felipe ile Kraliçe Mariana'nın hayatta kalan tek çocuğu. Altın bir tepsideki kırmızı toprak bir kupadan ona içecek sunmak için diz çöken, María Agustina Sarmiento de Sotomayor. Reveransa başlarken yakalanan öbür nedime ise Isabel de Velasco. Sağda iki saray cücesi var: Avusturyalı Mari Bárbola ve ayağıyla mastifi dürten İtalyan Nicolás Pertusato. Köpeğin bile bir soyağacı var: 1604'te İngiltere Kralı Birinci James'in Cheshire'daki Lyme Hall'dan Üçüncü Felipe'ye gönderdiği iki mastiften geldiği düşünülüyor.

Sonra iki zor figür. Arkada, aydınlık kapı aralığında José Nieto Velázquez duruyor: kraliçenin mabeyincisi, kraliyet duvar halısı atölyelerinin başı ve belki de ressamın akrabası. Bir dizi bükük, ayakları farklı basamaklarda; geliyor mu, gidiyor mu, kimse karar verebilmiş değil. Üstelik tam da bütün perspektifin kaçış noktasında duruyor. Odadaki her çizgi, belki de çıkmak üzere olan bir adama koşuyor. Arka duvardaki aynada ise Dördüncü Felipe ile Kraliçe Mariana var; Velázquez'in ikisini birlikte yaptığı bilinen tek portre bu.

Kendi gözlerinizle kontrol edebileceğiniz iki şey var. Ressamın göğsündeki Santiago Tarikatı'nın kırmızı haçı, o fırçasını bıraktığında orada değildi. Tarikata ancak 1659'da kabul edildi; bu resmi bitirdikten üç yıl, ölümünden ise bir yıl önce. Palomino'ya göre haçı sonradan kral boyattı; bazıları kralın onu kendi eliyle boyadığını söylerdi. İkincisi, infantanın sol yanağı. 1734'te Madrid'deki Alcázar sarayı, bu tuval içindeyken yandı; saray ressamı Juan García de Miranda hasarı onardı ve o yanağın neredeyse tamamen yeniden boyanması gerekti. Tuval iki yandan da kesildi, yani baktığınız oda Velázquez'in boyadığından daha dar.

Resim en başından beri insanların kafasını karıştırıyor. Kraliyet koleksiyonunun yangından sonra, 1747'de çıkarılan envanterinde infanta, üvey ablası Maria Teresa olarak yazıldı ve aynı hata 1772'de bir kez daha tekrarlandı. Son temizliği 1984'te İngiliz restoratör John Brealey yaptı. İspanyol basını, bu resme ancak İspanya'da doğup büyümüş birinin dokunabileceği gerekçesiyle her gün adamın üzerine gitti; bir gün de çalıştığı salonun önünde küçük bir arbede çıktı. Federico Zeri'nin hükmü şuydu: İnsanlar resim zarar gördüğü için değil, ki görmemişti, farklı göründüğü için itiraz ediyordu.

Son bir bilgi. Resim bu binadan yalnızca bir kez çıktı: 1939'da, iç savaş Prado'yu boşalttığında, Cenevre'deki bir sergi için. O günden beri boyutu, önemi ve değeri onu burada tutuyor; yani bu duvar, onu görebileceğiniz dünyadaki neredeyse tek yer.

Bağımsız rehber · Chiaro

Beş eser tamam, geriye 1.860 kadar kaldı.

Bu sayfa, ziyaretçilerin çoğunun görmeye geldiği beş eseri anlatıyor. Binadaki geri kalan her şey uygulamanın işi. Bir Tiziano'nun, bir Dürer'in, Roma dönemi bir mermer heykelin ya da etiketinde iki satır yazan küçük bir Flaman panosunun fotoğrafını çekin; Chiaro eseri tanır, kimin sipariş ettiğini ve bir İspanyol kraliyet koleksiyonuna nasıl girdiğini anlatır, siz sordukça da yanıtlamayı sürdürür.

Satürn kimi yiyor?Velázquez'in üzerindeki haç neden yanlış?Ağaç Adam'ın içinde ne var?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Paseo del Prado, 28014 Madrid; şehrin Paseo del Arte dediği, Thyssen-Bornemisza, CaixaForum ve Reina Sofía ile paylaşılan cadde üzerinde. Binanın kuzeydoğu köşesindeki Jerónimos girişini kullanın; önceden alınmış biletler orada gösteriliyor.

2 numaralı hatta Banco de España metro istasyonu ya da 1 numaralı hatta Estación del Arte. Yine 1 numaralı hatta bulunan Atocha, Cercanías banliyö trenlerinin Madrid-Atocha garına vardığı yer. 9, 10, 14, 19, 27, 34, 37 ve 45 numaralı otobüsler yakında duruyor.

02

Biletler

  • Haftanın kapalı olduğu bir günü yok. Prado yılda tam olarak üç gün kapanıyor: 1 Ocak, 1 Mayıs ve 25 Aralık.
  • Son iki saatte kalıcı koleksiyon ücretsiz: pazartesiden cumartesiye 18.00–20.00, pazar günleri ve resmî tatillerde 17.00–19.00. Tabii bunu herkes biliyor.
  • Son giriş kapanıştan yarım saat önce; müze pazartesiden cumartesiye 20.00'de, pazar günleri ve resmî tatillerde 19.00'da kapanıyor.
  • İki Goya salonunu buradaki sırayla gezin. Müzenin kendi rotası 67 numaralı salondaki Kara Resimler'den doğrudan 64 numaralı salona çıkıyor; yani birinci ve ikinci durak için yol aramanıza gerek yok.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Prado'nun kendi sesli rehberi var; güncel biçimini ve ücretini vardığınızda danışmaya sorun. Müzenin kendi dinlenme verileri, İspanyol basınına yansıdığı kadarıyla, ziyaretçilerin gerçekte neyi dinlediğini gösteriyor: ilk sırada Nedimeler, ikinci sırada Dünyevi Zevkler Bahçesi. İkisi de bu sayfada, ücretsiz; tam metinleri de sesin hemen altında.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Prado sesli rehberi var mı?

Bu sayfa öyle bir rehber. Hiçbir şey yüklemeden her tarayıcıda çalan, beş esere ait beş kayıt; her biri eserin asılı olduğu salonu söylüyor ve tam metni altında. Binadaki diğer eserler için Chiaro uygulamasıyla fotoğraf çekin ve anlatımını dinleyin.

Prado'nun resmî sesli rehberi ne kadar?

Prado'nun kendi sesli rehberi var; güncel fiyatına ve biçimine gitmeden önce museodelprado.es'ten bakabilir ya da vardığınızda danışmaya sorabilirsiniz. Bu sayfadaki beş kayıt ise ücretsiz.

Nedimeler, Prado'nun neresinde?

Villanueva Binası'nın 12 numaralı salonunda, 1. katta, orta bloğun üst katında. Salon, resmin etrafında düzenlenmiş.

Prado haftanın hangi günü kapalı?

Hiçbir gün. Haftanın yedi günü açık: pazartesiden cumartesiye 10.00–20.00, pazar günleri ve resmî tatillerde 10.00–19.00; son giriş kapanıştan yarım saat önce. Kapalı olduğu üç gün 1 Ocak, 1 Mayıs ve 25 Aralık.

Prado'ya giriş ücreti ne kadar?

Genel giriş on beş avro civarında; 65 yaş üstü ziyaretçilere indirimli tarife var, günün son iki saatinde ise giriş ücretsiz. Bilet almadan önce güncel fiyatlar için museodelprado.es'e bakın.

Goya'nın Kara Resimleri Prado'nun neresinde?

Villanueva Binası'nın güney kanadındaki 67 numaralı salonda; müzenin on dokuzuncu yüzyıla ayırdığı on beş salonun bir ucunda. Bu sayfanın ilk durağı olan Oğlunu Yiyen Satürn, o on dört resimden biri. 2 Mayıs ve 3 Mayıs tablolarının bulunduğu 64 numaralı salon, müzenin kendi rotasındaki bir sonraki salon.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Prado Müzesi ile bağlantılı değildir.