Casa Batlló · Barcelona · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Casa Batlló,
pięć przystanków, za darmo.
Gaudí wziął zwykłą kamienicę z 1877 roku, podniósł ją z 21 metrów do 32, a jej fasadę szerokości 14,5 metra pokrył szkłem, ceramiką i kamieniem w kształcie kości. Posłuchaj dlaczego, piętro po piętrze, od drugiej strony alei aż po kominy.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Casa Batlló.
Fasada z drugiej strony Passeig de Gràcia
Casa Batlló, Barcelona
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Casa Batlló.
Pięć przystanków · 11 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Numer 43 najlepiej wygląda zza ulicznego ruchu, dlatego ten audioprzewodnik po Casa Batlló, do samodzielnego zwiedzania, zaczyna się na przeciwległym chodniku Passeig de Gràcia, z widokiem na południowy zachód, a na pierwszy przystanek nie potrzeba biletu. W środku trasa wspina się razem z domem. Najpierw piętro główne rodziny, z salonem i oknem wychodzącym z powrotem na ulicę; potem niebieska studnia świetlna, której posłuchasz na podestach po drodze w górę; następnie białe łuki poddasza, a na końcu Dach, na szczycie krętych schodów. Każdy bilet General Visit obejmuje piętro główne i poddasze, a studnia świetlna leży między nimi, ale dach jest tylko w biletach Silver, Gold i Platinum, więc wybierz poziom, zanim zapłacisz. Wszystkie pięć nagrań trwa około jedenastu minut, a zarządca sam szacuje zwiedzanie wnętrz na około godzinę i kwadrans.
To, co obejmuje każdy bilet i jak się wchodzi, pochodzi z casabatllo.es, własnej strony zarządcy; daty i wymiary z jego stron o historii domu oraz z Wikipedii. Godziny wejść i ceny zmieniają się zależnie od daty, więc w tych sprawach ostatnie słowo należy do strony rezerwacji. Obsługa przy drzwiach numeru 43 zna dzisiejsze zasady lepiej od nas, więc daj nam znać, jeśli powie coś innego niż ta strona, a poprawimy tekst.
Przystanek 1 z 5 · Passeig de Gràcia, na przeciwległym chodniku, naprzeciwko numeru 43, twarzą na południowy zachód, w stronę domu
Fasada z drugiej strony Passeig de Gràcia
Antoni Gaudí (1852–1926), z Josepem Marią Jujolem (1879–1949) przy ceramicznych dyskach, dla przemysłowca tekstylnego Josepa Batlló; przebudowa domu z 1877 roku, dzieła Emilego Sali Cortésa · Przebudowa 1904–1906 · Piaskowiec z Montjuïc, tłuczone szkło i 330 ceramicznych dysków na zaprawie wapiennej; 32 m wysokości i 14,5 m szerokości
Na co zwrócić uwagę
- Smukłe kolumny w oknach dwóch pierwszych pięter. Wyglądają jak kości kończyn ze zgrubiałym stawem pośrodku, a ten staw to w rzeczywistości rzeźbiony kwiat. To przez te kolumny w kształcie kości dom nazywano Domem Kości.
- Balkony, odlane z żeliwa i umocowane tylko w dwóch punktach. Większość ma kształt maski; ten na poziomie poddasza przypomina raczej cebulkę kwiatu.
- Kolorowe szkło i 330 ceramicznych dysków na ścianie powyżej. Przejdź kilka kroków wzdłuż chodnika, a powierzchnia się zmieni, bo każdy odłamek inaczej łapie światło.
- Grzbiet z łusek biegnący górą: od zieleni na prawym końcu, przez błękit i fiolet pośrodku, po czerwień i róż po lewej.
Transkrypcja (2:29)
Patrzysz na ścianę, którą ktoś postanowił potraktować jak obraz. Z przeciwległego chodnika, z numerem 43 dokładnie po drugiej stronie jezdni, pozwól oczom powoli się po niej wspinać: na dole kamień, potem skóra z błękitu i zieleni, a wzdłuż linii dachu, na tle nieba, grzbiet z łusek.
Pod tym wszystkim kryje się zwykła kamienica. Zbudował ją w 1877 roku Emili Sala Cortés, jeden z profesorów architektury samego Gaudíego. Przemysłowiec tekstylny Josep Batlló kupił ją w 1903 roku i chciał ją zburzyć. Gaudí mu to wyperswadował, a między 1904 a 1906 rokiem przebudował dom od środka, podnosząc go z 21 metrów do 32, które widzisz dziś.
Zacznij od dołu, od piaskowca z Montjuïc. Te smukłe kolumny w oknach wyglądają jak kości kończyny i to przez nie dom nazywano Domem Kości. Staw w połowie każdej z nich to tak naprawdę rzeźbiony kwiat. Żeby je wstawić, Gaudí zburzył cały dolny front starego domu, a wszystko, co było wyżej, oparł na drewnianych stemplach. Trwało to cztery dni, a jego budowniczy, Josep Bayó, spędził je w strachu, że całość runie.
Teraz balkony. Większość to jeden kawałek żeliwa, umocowany tylko w dwóch punktach i ukształtowany jak maska. Mają barwę kości słoniowej, bo pomalowano je węglanem ołowiu, żeby nie rdzewiały.
Kolor nad nimi wziął się ze śmieci. Szkło było odpadem z huty Pelegrí, a Gaudí stał tu, na ulicy, i wskazywał, gdzie ma trafić każdy kawałek, bez dokładnego planu na papierze. Na to szkło rozsypał 330 ręcznie robionych ceramicznych dysków, dopracowanych w próbach z Josepem Marią Jujolem. Salvador Dalí mówił, że dom zbudowano według kształtów morza, fal w spokojny dzień.
Większość ludzi widzi tu jednak smoka: łuski to jego grzbiet, a wieża z czteroramiennym krzyżem to rękojeść miecza świętego Jerzego, wbitego w jego ciało. Gaudí nigdy niczego z tego nie wyjaśnił. Wiemy natomiast, że bulwa pod tym krzyżem dotarła na miejsce rozbita, a jemu się to spodobało, więc kawałki umocowano z powrotem zaprawą wapienną i metalowym pierścieniem.
Zanim przejdziesz na drugą stronę, spójrz w lewo na numer 41, Casa Amatller, ze schodkowym szczytem autorstwa Josepa Puig i Cadafalcha. Batlló chciał ją przyćmić. A jednak Gaudí cofnął lewą stronę swojego najwyższego piętra, żeby odpowiedzieć na ten szczyt, mówiąc, że nie zepsuje tego, co stoi obok. W 1906 roku miasto wskazało ten dom jako kandydata do nagrody dla najlepszego budynku. Jury przyznało ją później Bonaventurze Bassegodzie.
Przystanek 2 z 5 · Piętro główne, główny salon, przy dużym oknie nad Passeig de Gràcia
Salon na piętrze głównym i jego okno na ulicę
Antoni Gaudí (1852–1926), dla domu Josepa Batlló i Amàlii Godó · 1904–1906; oryginalną powłokę ścian odzyskiwano od 2018 roku · Dębowe drzwi, kolorowe szkło i modelowany tynk; piętro rodziny ma 400 m², a z tylnym dziedzińcem 730 m²
Na co zwrócić uwagę
- Dębowe drzwi z szybkami z kolorowego szkła osadzonymi w organicznych kształtach drewna. Gaudí zaprojektował stolarkę i szkło jako jedną całość.
- Sufit. Nie ma w nim ani kawałka płaskiego: tynk układa się w powolną spiralę, która według zarządcy nawiązuje do potęgi morza.
- Kościane kolumny od tyłu. Podejdź do dużego okna: kolumny widziane z drugiej strony ulicy są tuż za szybą, a za nimi aleja.
- Krążki kolorowego szkła wzdłuż górnej krawędzi okna, które barwią światło, zanim dotrze do podłogi.
Transkrypcja (2:10)
Zatrzymaj się na chwilę przy dębowych drzwiach między tymi pokojami. Ościeżnice pęcznieją i wyginają się, jakby drewno samo tak wyrosło, a kolorowe szkło osadzono wprost w tych krzywiznach. Teraz spójrz w górę. Sufit nad tobą się porusza, a przynajmniej tak się wydaje: tynk układa się w powolną spiralę, bez płaskiego fragmentu i bez narożnika, jakby ktoś go zamieszał. To główny salon rodziny Batlló, a wszystko w nim miało ci powiedzieć, że mieszkających tu ludzi stać na najbardziej niezwykłego architekta w mieście.
Trafia się tu prywatną drogą rodziny. Z holu, który lokatorzy mieli wspólny, żelazna krata prowadziła do prywatnego przedsionka ze świetlikami jak skorupy żółwia, a dalej w górę drewnianymi schodami, których poręcz wyrzeźbiono jak kręgosłup wielkiego zwierzęcia. Niektórzy badacze widzą w niej ogon smoka z fasady. To bardzo okazały sposób na wejście jedno piętro wyżej.
Wyjaśnia to arytmetyka domu. Rodzina Batlló zatrzymała dla siebie cały ten poziom, 400 metrów kwadratowych, a z dziedzińcem z tyłu 730. Cztery piętra wyżej wynajmowano jako osiem mieszkań, każde po około 200 metrów kwadratowych, z ogrzewaniem, ciepłą wodą i elektrycznością. Rodzina mieszkała więc na wysokości, na której widział ją każdy z ulicy.
Podejdź teraz do wielkiego okna. Wysuwa się nad Passeig de Gràcia jak platforma widokowa, a zarządca opisuje je trafnie: aby widzieć i być widzianym. To te same kościane kolumny, które widać było z chodnika, tym razem od tyłu, a krążki kolorowego szkła u góry barwią światło na podłodze.
Nic tutaj nie zachowało się samo z siebie. Josep Batlló zmarł w 1934 roku, a jego żona Amàlia Godó w 1940. Dzieci trzymały dom do 1954 roku, kiedy wprowadziła się tu firma ubezpieczeniowa ze swoimi biurami. W latach 90. dom przeszedł na rodzinę Bernat, właścicieli lizaków Chupa Chups, którzy go odrestaurowali i jako pierwsi wpuścili tu publiczność. Konserwatorzy wciąż coś znajdują. W 2018 roku odkryli oryginalną powłokę tego piętra, ukrytą pod warstwami farby. A z tyłu piętra, za jadalnią, renowacja z 2024 roku zmieniła stiuk fasady od strony dziedzińca z kremowego na czarny, tak jak zamierzył Gaudí.
Przystanek 3 z 5 · Studnia świetlna, widziana z podestów między piętrem głównym a poddaszem
Studnia świetlna
Antoni Gaudí (1852–1926), który powiększył studnię świetlną domu Emilego Sali Cortésa z 1877 roku · 1904–1906 · Szkliwione płytki w stopniowanych błękitach, drewniane okna i świetlik w żelaznej ramie; 13 m długości, 4 m szerokości i 26 m wysokości, 32 okna
Na co zwrócić uwagę
- Płytki. Przy świetliku mają głęboki, ciemny błękit i bledną ku dołowi, a na tym polega cała idea studni: więcej koloru tam, gdzie więcej światła.
- Okna. Te na górze są małe, a te na dole duże, więc każde piętro dostaje sprawiedliwą część dziennego światła.
- Drewniane listewki pod każdym oknem, które się otwierają i zamykają. Górna szyba jest dla światła, listewki pod nią dla powietrza.
- Szkło na podestach. Spójrz przez nie na płytki, a zafalują jak woda.
Transkrypcja (1:59)
Najpierw uderza kolor. Jesteś w szybie z błękitu, 26 metrów od góry do dołu, a gdy odchylisz głowę, zobaczysz, gdzie dzienne światło wpada przez szkło świetlika. Spójrz w górę, potem w dół i porównaj. Płytki przy szczycie mają głęboki, ciemny błękit. Niżej bledną, coraz jaśniejsze, aż do czegoś bliskiego bieli.
To nie dekoracja. To kawałek inżynierii wykonany w szkliwionych płytkach. Kiedy Emili Sala Cortés budował ten dom w 1877 roku, Barcelona nie miała jeszcze elektrycznego światła. Posunięcie Gaudíego było tu proste: powiększył studnię, z jednej robiąc dwie, żeby naturalne światło docierało do każdego pokoju. Taki szyb ma 13 metrów długości i tylko 4 szerokości, a pokoje na dole byłyby zwykle najciemniejsze w całym budynku. Dlatego zrobił górę ciemną, a dół jasny. Tam, gdzie słońce jest mocne, płytka je pije, a tam, gdzie słabe, odrzuca je z powrotem. Chodziło o to, by rozłożyć światło równomiernie na całej wysokości szybu.
Teraz to samo z oknami. Jest ich 32. Te przy świetliku są małe i rosną w miarę schodzenia, z tego samego powodu. Pod każdą szybą jest zestaw drewnianych listewek, które się otwierają i zamykają: szkło jest dla światła, listewki dla powietrza, a każde mieszkanie mogło je ustawiać po swojemu. Wentylacja była prawdziwym wyzwaniem dla budynków końca XIX wieku, jak zwrócił uwagę dyrektor generalny domu, a to była odpowiedź Gaudíego.
Chodziło mu też o wrażenie. Chciał, by dno studni przypominało dno morza, a ludzie opisują tu wrażenie podwodnej groty. Dowód znajdziesz, patrząc przez szyby na podestach. Szkło jest celowo pofalowane i wygina płytki za sobą w fale.
Pośrodku tego wszystkiego jest winda, w oryginalnej drewnianej kabinie. W 1999 roku dostosowano ją do współczesnych przepisów, nie zmieniając jej wyglądu, i wciąż działa. Na koniec zwróć więc uwagę na małą drewnianą skrzynkę, która cicho jeździ w górę i w dół przez morze.
Przystanek 4 z 5 · Poddasze, białe przejścia pod łukami na szczycie domu
Sześćdziesiąt łuków poddasza
Antoni Gaudí (1852–1926), kondygnacja gospodarcza dla lokatorów domu Batlló · 1904–1906; odnowione w 2004 roku · Otynkowane ceglane łuki łańcuchowe, w sumie sześćdziesiąt, pomalowane na biało, na poddaszu o powierzchni 460 m²
Na co zwrócić uwagę
- Łuki biegnące od ciebie wzdłuż przejścia, jeden za drugim. Na poddaszu jest ich sześćdziesiąt, a stąd wyglądają jak żebra zwierzęcia oglądane od środka.
- Biel. Po błękitach i kolorowym szkle niżej to piętro nie ma prawie żadnego koloru, a zarządca łączy to ze śródziemnomorskim budownictwem.
- Krzywizna każdego łuku tam, gdzie spotyka się ze ścianą, bez narożnika. To otynkowana cegła, niosąca sklepienia, które podtrzymują dach nad tobą.
Transkrypcja (2:01)
Po całym tym błękicie to ulga. Wszystko jest białe, a ściany przestały być ścianami: idziesz przejściem zbudowanym z łuków, jeden za drugim, które wyginają się z obu stron i spotykają nad twoją głową. Jest ich na tym piętrze sześćdziesiąt. Stań spokojnie, spójrz wzdłuż rzędu, a trudno będzie nie zobaczyć żeber.
Zarządca opisuje to tak, że wchodzi się do brzucha smoka, i łatwo w to uwierzyć, bo łuskowaty grzbiet widziany z ulicy jest dokładnie nad twoją głową. Ale to, co czyni to piętro tak dobrym, to jego prawdziwe przeznaczenie. Nikt nie miał go podziwiać. Była to kondygnacja gospodarcza wynajmowanego budynku. Każde z ośmiu mieszkań poniżej miało tu swoją komórkę i swoją pralnię, i to tutaj robiło się pranie.
Po co więc tyle zachodu? Po części dlatego, że miało swoją funkcję. Takie poddasze, całe 460 metrów kwadratowych, działa jak komora izolująca: warstwa powietrza między dachem a mieszkaniami, która chroni je przed pogodą, tak jak strychy starych katalońskich domów wiejskich. A po części dlatego, że te łuki są konstrukcją, a nie ozdobą. Krzywa łańcuchowa to linia, którą tworzy łańcuch zawieszony za oba końce. Odwróć ją do góry nogami, a dostaniesz właśnie taki łuk; Gaudí zrobił te z cegły pokrytej warstwą tynku. Podtrzymują one zespół parabolicznych sklepień, a na nich stoi taras na dachu. To rozwiązanie podobało mu się na tyle, że wkrótce potem użył go znów w Casa Milà, przy tej samej alei.
Teraz poszukaj światła. Wpada z boków i ze środka piętra, gdzie poddasze owija się wokół szczytu studni świetlnej i jej wielkiego świetlika. Bez koloru po drodze możesz śledzić dzienne światło wzdłuż każdej krzywizny.
Przez dziesięciolecia było to zwykłe piętro robocze. Gdy w 2002 roku piętro główne otwarto dla publiczności, zwiedzający chcieli zobaczyć resztę domu, więc to piętro odnowiono i otwarto dwa lata później, na setną rocznicę rozpoczęcia prac Gaudíego. Tak najskromniejsze piętro domu, zbudowane dla prania, trafiło do zwiedzania na końcu, ze swoimi sześćdziesięcioma łukami, które miały tylko podtrzymywać dach.
Przystanek 5 z 5 · Dach, wejście krętymi schodami z poddasza; tylko z biletami Silver, Gold i Platinum
Dach i jego kominy
Antoni Gaudí (1852–1926); ceramiczne łuski z warsztatów Sebastià Ribó · 1904–1906; odnawiany w 2004 roku i później · Tłuczone szkło i ceramika na cegle; cztery grupy kominów o wysokości 6,1 m, na dachu o powierzchni 300 m²
Na co zwrócić uwagę
- Kule na szczytach kominów, nabijane kawałkami kolorowego szkła, osadzone na stożkach jak ozdoba na bardzo drogim kapeluszu. Pierwsze były z przezroczystego szkła wypełnionego kolorowym piaskiem.
- Szklano-ceramiczna skóra trzonów, z kwiatowymi wzorami na czapach. Trzony lekko skręcają się ku górze, a ich kształty zaprojektowano tak, żeby powietrze nie wdmuchiwało się z powrotem do środka.
- Grzbiet smoka tuż obok. Biegnie od zieleni na północno-zachodnim końcu, przez błękit i fiolet pośrodku, po czerwień i róż na południowo-wschodnim końcu, najbliżej Casa Amatller.
- W kierunku północno-północno-wschodnim wieże Sagrada Família, wystające ponad nowsze budynki.
Transkrypcja (2:07)
Krętymi schodami wychodzi się na otwarte powietrze, a pierwszą rzeczą, którą się tu spotyka, nie jest widok. To kominy, zebrane w cztery grupy o wysokości 6,1 metra, skręcające się ku górze, w spiczastych czapach. Wyglądają jak mały tłum ludzi w dziwnych kapeluszach, i jest to bliskie temu, co myślał Gaudí. Uważał, że dach budynku jest jak kapelusz na człowieku, rzecz, która pokazuje jego charakter, i nigdy nie zostawiał go przypadkowi.
Podejdź blisko do którejś z grup. Trzony pokrywa szkło i tłuczona ceramika, na czapach ułożono kwiaty, a na szczycie każdego siedzi mała kula nabijana kolorowym szkłem. Pierwsze kule Gaudíego były z przezroczystego szkła wypełnionego kolorowym piaskiem. Wszystko to odpowiada na bardzo nudny problem. To przewody kominowe, a ich kształty zaprojektowano tak, żeby powietrze nie wdmuchiwało się z powrotem do pokojów. Trzymanie dymu z dala od mieszkań było zadaniem praktycznym, a resztę dodał, bo mógł. Jako grupa stoją one w połowie pewnego ciągu, między lasem kominów, który zrobił w Palau Güell w 1888 roku, a tymi na Casa Milà z 1910 roku.
Teraz odwróć się do smoka. Z ulicy był sylwetką. Tu stoisz tuż obok i widzisz łuski takimi, jakie są: szkliwione płytki o metalicznym połysku, z warsztatów Sebastià Ribó. Przejdź wzdłuż niego i patrz, jak zmienia się kolor. Na północno-zachodnim końcu, gdzie podobno zaczyna się głowa, jest zielony; pośrodku przechodzi w głęboki błękit i fiolet; na południowo-wschodnim końcu, obok Casa Amatller, w czerwień i róż. Małe trójkątne okno przy głowie służy za oko, a pusty w środku grzbiet mieści drugie, mniejsze poddasze, w którym trzymano zbiornik na wodę. Tak więc smok był między innymi hydrauliką.
Jest tu też wieża, ze złotymi monogramami Jezusa, Maryi i Józefa na ceramice i czterema ramionami krzyża wskazującymi cztery strony świata. A teraz spójrz w kierunku północno-północno-wschodnim, ponad dachami Eixample, a dostrzeżesz wieże Sagrada Família wystające nad nowszą zabudowę. Gaudí budował tę bazylikę w tym samym czasie co ten dom. Wróć wzrokiem, a najbliżej ciebie wciąż będzie mała kula nabijana kolorowym szkłem, na szczycie komina, łapiąca światło.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Casa Batlló.
Te pięć nagrań pomija poręcz, przy której wchodzi się na górę, kominek w kształcie grzyba, litery na drzwiach każdego piętra i większość z 330 dysków. Skieruj telefon na którąś z tych rzeczy, a Chiaro rozpozna ją, powie, kto ją ukształtował i dlaczego, i zostanie na twoje kolejne pytania.
Przed wizytą
Dojazd
Passeig de Gràcia 43, Barcelona, po stronie alei z numerami nieparzystymi. Pierwszego przystanku posłuchaj z przeciwległego chodnika, a potem przejdź do drzwi pod numerem 43 na godzinę wejścia z biletu.
Najbliżej jest stacja Passeig de Gràcia, na liniach metra L3 i L4; zatrzymują się tam też pociągi Renfe R2 Nord i R2 Sud. Do Plaça de Catalunya (L1) i Diagonal (L5) jest około dziesięciu minut pieszo. Pociągi FGC zatrzymują się na Plaça de Catalunya lub Provença, również około dziesięciu minut stąd.
Bilety i wstęp
- Sprawdź poziom biletu, zanim zapłacisz. Zarządca sprzedaje General Visit w czterech poziomach, a Dach, nasz piąty przystanek, jest w Silver, Gold i Platinum, ale nie w Blue. Piętro główne i poddasze są we wszystkich, a podesty studni świetlnej leżą między tymi dwoma piętrami. Niektóre wieczorne zwiedzania też pomijają dach, więc przeczytaj opis każdego biletu nocnego.
- Wejście jest na konkretną godzinę. Nie można wejść przed godziną z biletu, a od tej godziny masz 15 minut, żeby przejść przez drzwi.
- Kupuj online, jeśli możesz. W kasie sprzedaje się tylko General Visit, i to drożej niż w internecie, o 4 do 15 euro za bilet. Ceny zmieniają się też zależnie od daty, więc sprawdź swoją na casabatllo.es. Dzieci do 12 lat wchodzą na General Visit za darmo.
- Weź mało rzeczy. Nie ma szafek, a wózków dziecięcych nie można zabrać na zwiedzanie, choć jest miejsce, by je zostawić, i można dostać nosidełko. Osoby poruszające się na wózkach dotrą do całego domu, łącznie z tarasem na dachu. Zdjęcia do użytku osobistego są dozwolone, bez statywu.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny audioprzewodnik domu jest wliczony w każdy bilet, bez dodatkowej opłaty, w 15 językach i ze ścieżką dźwiękową autorstwa Dani Howard, a zwiedzania z przewodnikiem nie da się zarezerwować zamiast niego. Oficjalna aplikacja zarządcy, Gaudí App, również zawiera audioprzewodniki, a tablet z rozszerzoną rzeczywistością dochodzi do biletów Gold i Platinum i jest bezpłatny dla wszystkich dzieci do 12 lat. Ta strona przydaje się do czegoś innego: posłuchaj jej po drugiej stronie alei przed swoją godziną wejścia, przeczytaj dowolny fragment i zabierz ją ze sobą do domu.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Casa Batlló?
Ten nic nie kosztuje: pięć nagrań, które prowadzą przez dom od ulicy aż na dach, z tekstem wypisanym pod każdym odtwarzaczem. Własny przewodnik domu też jest w pewnym sensie darmowy, bo płacisz za niego w bilecie, ale można z niego korzystać dopiero, gdy się ten bilet ma.
Czy mogę posłuchać audioprzewodnika po Casa Batlló bez biletu?
Tak. Strona działa wszędzie, gdzie jest zasięg, a pierwszy przystanek odtwarza się na przeciwległym chodniku Passeig de Gràcia, gdzie bilet w ogóle nie jest potrzebny. Żeby stanąć w miejscach opisanych w pozostałych czterech, trzeba być w środku z biletem General Visit.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik Casa Batlló?
Żadnej dodatkowej opłaty. Casa Batlló wlicza swój audioprzewodnik w cenę biletu, w 15 językach, i nie sprzedaje zamiast niego zwiedzania z przewodnikiem. Sama cena biletu zmienia się zależnie od daty, więc sprawdź casabatllo.es.
Który bilet do Casa Batlló daje wejście na dach?
Silver, Gold lub Platinum. Bilet Blue obejmuje piętro główne, tylną fasadę z dziedzińcem i poddasze, ze studnią świetlną między tymi piętrami, ale nie Dach, więc z biletem Blue zatrzymasz się na czwartym z naszych pięciu przystanków. Niektóre wieczorne zwiedzania też pomijają dach, więc przed zakupem przeczytaj opis biletu.
Czy Casa Batlló jest otwarta codziennie?
Tak, każdego dnia w roku, jak deklaruje zarządca, a jako instytucja prywatna nie organizuje dni otwartych. Godziny zwiedzania różnią się między jej ofertami, więc przy rezerwacji sprawdź godziny podane dla swojej daty.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Casa Batlló.