Przejdź do treści

Katedra w Toledo · Toledo · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po katedrze w Toledo,
pięć przystanków za darmo.

Rozpoczęta w 1226 roku, konsekrowana w 1493, długa na 120 metrów pod jedyną, 92-metrową wieżą: pięciu jej miejsc posłuchasz tutaj, a o resztę zapytaj Chiaro, robiąc zdjęcie na zewnątrz.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katedry w Toledo.

9:41

Zachodnia fasada i Puerta del Perdón

Katedra w Toledo

0:00 2:44
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Zacznij pod jedyną wieżą katedry: mając ją i Bramę Przebaczenia przed sobą, pierwszego przystanku naszego audioprzewodnika po katedrze w Toledo, darmowego i do samodzielnego zwiedzania jak pozostałe cztery, słuchasz na otwartym placu, gdzie nikt nie sprawdza biletów. Z placu obejdź katedrę do Puerta Llana przy Calle Cardenal Cisneros, jedynych drzwi, którymi wchodzą zwiedzający. W środku chór zajmuje środek nawy; tuż za ołtarzem głównym, w obejściu, jest Transparente; zakrystia, z El Expolio El Greca nad ołtarzem, leży po stronie północnej; a spacer kończy się w krużgankach, na północ od kościoła. Słuchane jedno po drugim, wszystkie pięć trwa około trzynastu minut; kościół ma 120 metrów od końca do końca, więc przejście między przystankami zajmuje chwilę, a czas idzie na patrzenie.

Gdy ta strona podaje godzinę, cenę albo zasadę, cytuje strony dla zwiedzających kapituły katedralnej, Cabildo Primado, na catedralprimada.es; historia, nazwy i wymiary pochodzą ze stron kapituły i z Wikipedii. Kapituła prowadzi własny kalendarz świąt z innymi godzinami otwarcia, opublikowany na stronie z biletami, a obsługa Tienda de la Catedral sprzedaje według tego kalendarza, nie naszego: to, co usłyszysz tam danego dnia, jest wersją obowiązującą.

Przystanek 1 z 5 · Plaza del Ayuntamiento, na publicznym placu przed zachodnią fasadą, twarzą na wschód, ku trzem portalom; poza kontrolą biletów

Zachodnia fasada i Puerta del Perdón

Alvar Martínez, mistrz budowlany, który w 1418 roku rozpoczął Puerta del Perdón; wieża rozpoczęta za arcybiskupa Pedra Tenoria według planów Rodriga Alfonsa i Alvara Martíneza, zwieńczona przez Hanequina de Bruselas; fasada przebudowana w 1787 roku przez Eugenia Durango z rzeźbiarzem Marianem Salvatierrą · Portal rozpoczęty w 1418 roku; wieża 1380–1422 według datowania kapituły, jej ośmioboczne zwieńczenie później w piętnastym wieku; fasada przebudowana w 1787 roku · Biały wapień z kamieniołomów Olihuelas; wieża wysoka na 92 m, obite brązem skrzydła Puerta del Perdón wysokie na ponad 5 m

Na co zwrócić uwagę

  • Ciemny pas przecinający wieżę między pierwszą a drugą kondygnacją: czarny marmur z wprawionym w biały marmur herbem arcybiskupa Juana Martíneza de Contrerasa, który zasiadał na stolicy od 1422 do 1438 roku.
  • Tympanon nad środkowymi drzwiami, w którym Matka Boża wręcza ornat świętemu Ildefonsowi. Tę samą scenę spotkasz w środku jeszcze dwa razy, w zakrystii.
  • Trzy nałożone na siebie korony na iglicy, naśladujące papieską tiarę, na ośmiobocznym zwieńczeniu dodanym przez Hanequina de Bruselas.
  • Kopuła po prawej, w miejscu, gdzie planowano drugą wieżę, dopóki grunt nie okazał się niestabilny: Kaplica Mozarabska, przykryta kopułą przez syna El Greca.
Transkrypcja (2:44)

Stań na Plaza del Ayuntamiento i spójrz na zachodnią fasadę katedry. Troje drzwi, jedna wieża, a po prawej, tam gdzie powinna stać druga wieża, kopuła. Ta asymetria to pierwsza historia.

Plan przewidywał dwie wieże, po jednej na każdym narożniku. Północna powstała, ta po twojej lewej. Kiedy budowniczowie zabrali się do narożnika południowego, okazało się, że grunt jest tam niestabilny, bo płynie pod nim podziemny strumień. Druga wieża nigdy nie powstała, a w jej miejscu urządzono Kaplicę Mozarabską, ufundowaną przez kardynała Cisnerosa, w której do dziś odprawia się dawny ryt hiszpańsko-mozarabski. Jej kopuła pojawiła się na samym końcu, między 1622 a 1631 rokiem, a zaprojektował ją Jorge Manuel Theotocópuli, syn El Greca.

Teraz sama wieża: 92 metry. Kapituła datuje ją na okres między 1380 a 1422 rokiem; rozpoczęto ją za arcybiskupa Pedra Tenoria według planów jego mistrzów budowlanych, Rodriga Alfonsa i Alvara Martíneza, a ukończono za jego następców. Znajdź ciemny pas między pierwszą a drugą kondygnacją. To czarny marmur z wprawionym w biały marmur herbem arcybiskupa Juana Martíneza de Contrerasa. Ośmioboczne zwieńczenie to dzieło Flamanda, Hanequina de Bruselas, a iglica kończy się trzema nałożonymi na siebie koronami, jak papieska tiara. Gdzieś tam w górze wisi Campana Gorda, Gruby Dzwon, odlany w samej wieży: ponad siedemnaście ton brązu. Przy pierwszej próbie bicia pękł i od tamtej pory milczy.

Teraz środkowy portal, Puerta del Perdón, czyli Brama Przebaczenia. Alvar Martínez rozpoczął go w 1418 roku. Nazwę zawdzięcza odpustom udzielanym pokutnikom, którzy przez niego wchodzili, i pozostaje zamknięty: otwiera się go tylko przy rzadkich okazjach i na ingres nowego arcybiskupa. Jego skrzydła mają ponad pięć metrów wysokości i są obite czternastowiecznym brązem. W tympanonie Matka Boża wręcza ornat świętemu Ildefonsowi. Był on w Toledo tak ważny, że zepchnął Sąd Ostateczny, który zwyczajowo zajmuje środkowe wejście, do portalu po prawej.

To, co widzisz, nie jest jednak do końca średniowieczną fasadą. Kamień był kiepski i w 1787 roku architekt Eugenio Durango i rzeźbiarz Mariano Salvatierra przebudowali ją dla kardynała Lorenzany, dlatego nikt dziś nie potrafi dokładnie powiedzieć, jak Alvar Martínez ją sobie wyobrażał.

Pod spodem leży grunt jeszcze starszy: wizygocki kościół Santa María, potem wielki meczet miasta, który arcybiskup i królowa Konstancja zajęli siłą podczas nieobecności króla Alfonsa VI. Król rozgniewał się tak bardzo, że kazał stracić wszystkich zamieszanych. Gotycki kościół przed tobą rozpoczęto w 1226 roku i konsekrowano w 1493 roku.

Przystanek 2 z 5 · Nawa główna, w zamkniętym chórze długim na dwa przęsła, naprzeciw prezbiterium po drugiej stronie skrzyżowania naw

Chór i jego dwa rzędy stalli

Dolne stalle Rodriga Alemána; górne stalle Felipe Vigarny'ego po stronie Ewangelii i Alonsa Berruguetego po stronie Lekcji, w arkadzie zaprojektowanej przez Alonsa de Covarrubiasa; krata Dominga de Céspedesa · Dolne stalle 1489–1495; górne stalle 1539–1543; krata 1541–1548 · Orzech; dolne stalle 54 siedziska, górne z orzecha, bukszpanu i alabastru z Cogolludo pod 71 łukami na 72 kolumnach z czerwonego marmuru

Na co zwrócić uwagę

  • Oparcia dolnych stalli: miasta otoczone murami, jeźdźcy, kopie i chorągwie z wojny o Grenadę, wyrzeźbione przez Rodriga Alemána.
  • Dwie połowy górnych stalli. Vigarny wyrzeźbił stronę Ewangelii, a Berruguete stronę Lekcji, jak mówią łacińskie inskrypcje na końcach chóru.
  • Kolumny z czerwonego marmuru w górnej arkadzie, siedemdziesiąt dwie, które dźwigają siedemdziesiąt jeden łuków, z alabastrowymi figurami w niszach powyżej.
  • Pulpit z orłem, niemiecka praca gotycka z 1425 roku, starsza od wszystkich otaczających go stalli.
Transkrypcja (2:33)

Jesteś w połowie nawy, przed pomieszczeniem zbudowanym wewnątrz kościoła: to chór, długi na dwa przęsła, zwrócony przez skrzyżowanie naw ku ołtarzowi głównemu. Katedry francuskie trzymają chór przy ołtarzu. Budowniczowie katedr hiszpańskich woleli go tutaj, w nawie głównej, a ten zamyka renesansowa krata, którą Domingo de Céspedes wykonał między 1541 a 1548 rokiem.

W środku są dwa rzędy stalli, wyrzeźbione w odstępie pół wieku, i trudno o większy kontrast.

Zacznij od dołu. Dolne stalle są z orzecha: pięćdziesiąt cztery siedziska wyrzeźbione przez Rodriga Alemána, które kapituła datuje na okres między 1489 a 1495 rokiem. Przyjrzyj się oparciom. Panel po panelu opowiadają o zdobyciu Grenady przez Królów Katolickich: miasta otoczone murami, z wieżami i bramami, jeźdźcy z kopiami, chorągwie, piechota, królowie i biskupi, zamek za zamkiem. Mizerykordie, małe półeczki pod podnoszonymi siedziskami, pokazują tę samą wojnę. Nikt nigdy nie zaproponował, żeby je wymienić, czego nie da się powiedzieć o rzędzie powyżej.

Pierwsze górne stalle uznano za nędzne, więc w 1533 roku kardynał Tavera ogłosił konkurs, a w 1539 roku zlecenie trafiło do dwóch rzeźbiarzy naraz, Felipe Vigarny'ego i Alonsa Berruguetego, którzy obiecali skończyć w trzy lata, i dotrzymali słowa. Podzielili chór na pół. Łacińskie inskrypcje na obu końcach odnotowują ukończenie w 1543 roku i mówią, kto co wyrzeźbił: Felipe de Borgoña, czyli Vigarny, po tej stronie, Hiszpan Berruguete po drugiej. Stań więc pośrodku i porównaj. Vigarny, po stronie Ewangelii, jest bardziej klasyczny. Berruguete wziął stronę Lekcji, a krytycy sztuki nazywają ją najpiękniejszym dziełem tego kastylijskiego rzeźbiarza.

Siedziska stoją w arkadzie zaprojektowanej przez Alonsa de Covarrubiasa, siedemdziesiąt jeden łuków na siedemdziesięciu dwóch kolumnach z czerwonego marmuru, z alabastrowymi figurami w niszach powyżej. Vigarny miał też wyrzeźbić tron arcybiskupi pośrodku, ale zmarł, zanim zdążył zacząć, więc zrobił go Berruguete i zwieńczył Przemienieniem własnego pomysłu. Pierwsza stalla Vigarny'ego to podobno stalla świętej Katarzyny, sygnowana Philippi opus, dzieło Filipa.

Zanim pójdziesz dalej, znajdź pośrodku pulpit z orłem, niemiecką gotycką pracę z 1425 roku, starszą od wszystkich otaczających go stalli. I spójrz w górę na dwa organy naprzeciw siebie nad siedziskami. Od osiemnastego wieku odpowiadają sobie nawzajem, w tym, co w Toledo nazywa się bitwami organów.

Przystanek 3 z 5 · Obejście, tuż za ołtarzem głównym, twarzą do tylnej ściany Capilla Mayor

Transparente w obejściu za ołtarzem głównym

Narciso Tomé (1690–1742) i jego czterech synów, na zamówienie arcybiskupa Diega de Astorgi y Céspedesa · 1721–1732, odsłonięte 9 czerwca 1732 roku · Marmur hiszpański i genueński, jaspis, brąz i stiuk, kondygnacjami od posadzki po przebite sklepienie; grupa Ostatniej Wieczerzy nieco większa od naturalnej wielkości

Na co zwrócić uwagę

  • Prosto w górę: otwór wycięty w sklepieniu obejścia, malowany wokół krawędzi, przez który wpada światło dzienne.
  • Owalne okno pośrodku, otoczone brązowym słońcem i archaniołami. Prowadzi przez ścianę do tabernakulum po drugiej stronie.
  • Ostatnia Wieczerza nad nim, z postaciami nieco większymi od naturalnej wielkości.
  • Grób arcybiskupa Astorgi przed ołtarzem. To on za wszystko zapłacił.
Transkrypcja (2:32)

Obejdź ołtarz główny od tyłu, wejdź do obejścia i stań twarzą do tylnej ściany. A potem, przed wszystkim innym, spójrz prosto w górę. W sklepieniu jest dziura. Wyciął ją Narciso Tomé, celowo, w dachu trzynastowiecznego kościoła, żeby światło dzienne padało na to, co zaraz zobaczysz.

Problem, który rozwiązywał, jest po drugiej stronie tej ściany. Tabernakulum, w którym przechowuje się Najświętszy Sakrament, stało za wysokim retabulum ołtarza głównego, w ciągłym cieniu. Arcybiskup Diego de Astorga y Céspedes chciał uczcić je czymś wspaniałym i chciał, żeby padało na nie słońce. Tomé, od 1721 roku mistrz budowlany katedry, otworzył więc sklepienie nad tobą, a potem wyciął drugi otwór w tylnej części samego retabulum, żeby światło docierało aż do tabernakulum. Kto stał tam, gdzie ty teraz, też mógł patrzeć na wylot, jakby ściana była przezroczysta. Stąd nazwa.

Znajdź teraz owalne okno pośrodku, przeszklone, otoczone brązowym słońcem i archaniołami: to otwór prowadzący do tabernakulum. Nad nim Ostatnia Wieczerza, z postaciami nieco większymi od naturalnej wielkości. Jeszcze wyżej, jako zwieńczenie całości, Wiara, Nadzieja i Miłość. Kto i kiedy wyrzeźbił te trzy postacie, jest mniej pewne niż cała reszta. A teraz znów spójrz w górę, na dziurę w sklepieniu. Wzdłuż jej brzegów biblijne postacie zdają się spadać z nieba do kościoła, z Chrystusem na ławicy chmur przy zewnętrznej krawędzi, a rzeźbione draperie i liście przelewają się przez narożniki, żeby ukryć miejsce, gdzie przecięto kamień.

Niżej Matka Boża z Dzieciątkiem, a obok dwa reliefy z brązu. Po lewej Abigail przynosi królowi Dawidowi chleb i wino, by uśmierzyć jego gniew; po prawej kapłan Achimelek podaje Dawidowi miecz Goliata. Tomé podpisał się w tych reliefach. I podpisał się jeszcze raz, obszerniej, w łacińskiej inskrypcji w prawym dolnym rogu, ogłaszającej, że Narciso Tomé sam zaprojektował, wyrzeźbił i pomalował całe to dzieło z marmuru, jaspisu i brązu. Narciso Tomé był tu wobec siebie dość hojny, bo pracowało z nim czterech jego synów: dwóch architektów, malarz i rzeźbiarz.

Uroczyście odsłonięto je dziewiątego czerwca 1732 roku. Kosztowało dwieście tysięcy dukatów, pewien poeta okrzyknął je ósmym cudem świata, a jego przepych dzieli ludzi od dnia, w którym je ukończono. Kubański pisarz Alejo Carpentier nazwał je prawdziwym cudem tej katedry.

Zanim odejdziesz, spójrz na stopę ołtarza. Leży tam człowiek, który za to wszystko zapłacił: arcybiskup Astorga, pochowany u stóp swojego Transparente.

Przystanek 4 z 5 · Zakrystia, po stronie północnej, na końcu sali, na ołtarzu

Zakrystia i El Expolio El Greca

El Greco (1541–1614), na zamówienie kapituły do tego ołtarza; sala Nicolása de Vergary Młodszego, ze sklepieniem malowanym przez Lucę Giordana · Obraz rozpoczęty latem 1577 roku, ukończony wiosną 1579 roku; sala z końca szesnastego wieku; marmurowo-brązowa rama ołtarza z 1798 roku · Olej na płótnie, 285 × 173 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Czerwień szaty Chrystusa. Wszystkie inne kolory na płótnie są ułożone wokół niej.
  • Mężczyzna w żółci w prawym dolnym rogu, który wierci w krzyżu otwór na gwóźdź.
  • Mała rzeźbiona grupa u stóp ramy, Matka Boża wręczająca ornat świętemu Ildefonsowi: rzeźba samego El Greca i wszystko, co zostało z zaprojektowanego przez niego ołtarza.
  • Autoportret Luki Giordana w ostatnim oknie po lewej stronie malowanego sklepienia.
Transkrypcja (2:33)

Na końcu tej długiej sali, nad ołtarzem, wisi obraz, od którego zaczyna się historia El Greca w Hiszpanii. Podchodź powoli; czerwień z każdym krokiem robi się głośniejsza.

To El Expolio, Zdjęcie szat z Chrystusa, 285 na 173 centymetry, zamówione do tego ołtarza. Dokument na jego temat, datowany na drugiego lipca 1577 roku, to najwcześniejszy w ogóle ślad El Greca w Hiszpanii. Zlecenie zawdzięczał przyjaźni zawartej w Rzymie z Luisem de Castilla, którego ojciec Diego był dziekanem tej katedry. Zaczął tamtego lata i skończył wiosną 1579 roku.

Przyjrzyj się chwili, którą wybrał, tuż przed ukrzyżowaniem. Chrystus stoi pośrodku w jaskrawej czerwieni, kolorze, wokół którego zbudowany jest cały obraz, patrzy w górę, spokojny, a tłum napiera za nim rzędami głów, hełmów i włóczni. Mężczyzna w zieleni trzyma go na sznurze i zaraz zerwie z niego szatę. W prawym dolnym rogu mężczyzna w żółci pochyla się nad krzyżem i wierci otwór na gwóźdź, który przebije stopy Chrystusa. A w lewym dolnym rogu trzy kobiety, które patrzą.

Te kobiety wywołały awanturę. Zleceniodawcy z katedry zarzucili, że trzech Marii nie ma w tym momencie w Ewangeliach, i nie podobało im się, że głowy oprawców umieszczono wyżej niż głowę Chrystusa. Spór o cenę trafił do arbitrażu. Rzeczoznawca samego El Greca wycenił obraz na 950 dukatów; zapłacono mu 350 i kazano usunąć niestosowne postacie. Spójrz w lewy dolny róg, a zobaczysz, że nigdy tego nie zrobił.

Mimo wszystko obraz odniósł sukces: znanych jest ponad siedemnaście jego wersji. Ten egzemplarz pojechał do Prado do czyszczenia i wrócił do domu w 2014 roku.

Spójrz teraz na ramę. Marmurowo-brązowe retabulum pochodzi z 1798 roku i zastąpiło to zaprojektowane przez El Greca. Przetrwał tylko jeden jego element, mała rzeźbiona grupa u stóp ramy: Matka Boża wręczająca ornat świętemu Ildefonsowi, ta sama scena co na zewnątrz, nad Bramą Przebaczenia.

Potem odwróć się i spójrz w górę, bo i tam ją znajdziesz. Nicolás de Vergara Młodszy zbudował tę salę pod koniec szesnastego wieku, a Luca Giordano pokrył jej sklepienie malowidłem z Matką Bożą zstępującą, by wręczyć Ildefonsowi szatę. Giordano umieścił tam też siebie: jego autoportret jest w ostatnim oknie po lewej stronie. Na ścianach wiszą kolejne obrazy El Greca, piętnaście w samej zakrystii, w tym pełny cykl apostołów, obok Caravaggia, Tycjana, Van Dycka i Goi, którego Pojmanie Chrystusa też tu jest.

Przystanek 5 z 5 · Krużganki, po północnej stronie katedry, w dolnych galeriach wokół ogrodu

Krużganki po północnej stronie

Rodrigo Alfonso, mistrz budowlany, dla arcybiskupa Pedra Tenoria, z Alvarem Martínezem; malowidła ścienne Francisca Bayeu dla kardynała Luisa de Borbón · Rozpoczęte 14 sierpnia 1389 roku, ukończone w 1425 roku; malowidła z osiemnastego wieku · Cztery gotyckie galerie ze sklepieniami czterodzielnymi wokół ogrodu, z posadzką mniej więcej półtora metra wyżej niż w katedrze

Na co zwrócić uwagę

  • Ogród za arkadami: cyprysy i drzewka pomarańczowe, potomkowie sadu, który rósł tu wcześniej.
  • Malowane ściany galerii, osiemnastowieczne freski Francisca Bayeu zamówione przez kardynała Luisa de Borbón.
  • Nagrobki, herby i płyty pamiątkowe kanoników, arcybiskupów i dobroczyńców wmurowane w ściany.
  • Drzwi w narożnikach: jedne do kapitularza, drugie do przejścia do Skarbca, trzecie do Kaplicy San Blas.
Transkrypcja (2:19)

Wyjdź z kościoła do krużganków i najpierw zwróć uwagę na posadzkę pod stopami: jesteś wyżej. Teren jest tu pochyły, więc krużganki zbudowano mniej więcej półtora metra powyżej poziomu katedry, i to na tyle solidnie, żeby uniosły drugie piętro, które dobudowano za kardynała Cisnerosa.

To północna strona katedry, a przed 1389 rokiem była tu alcaná, dzielnica targowa miasta. Arcybiskup Pedro Tenorio chciał mieć ten teren na krużganki i na własną kaplicę grobową. Kupcy nie chcieli sprzedać. Kiedy jeszcze targowali się o cenę, wybuchł pożar, który strawił cały targ. Legenda, która od tamtej pory ciągnie się za Tenoriem, oskarża go o podłożenie ognia, żeby oczyścić teren.

Kamień węgielny położono czternastego sierpnia 1389 roku, a mistrz budowlany, Rodrigo Alfonso, rozplanował cztery sklepione gotyckie galerie wokół ogrodu. Wyjrzyj przez arkady. Cyprysy i drzewka pomarańczowe w środku pochodzą od sadu, który rósł w tym miejscu, zanim powstały krużganki.

Potem spójrz na ściany. Tłoczą się na nich nagrobki, herby i płyty pamiątkowe kanoników, arcybiskupów i dobroczyńców. W osiemnastym wieku kardynał Luis de Borbón kazał je pokryć cyklem fresków Francisca Bayeu, nadwornego malarza Karola III i szwagra Goi.

Przy tej katedrze nigdy nie było klasztoru, więc krużganki miały więcej zastosowań niż większość innych: były magazynem, salą lekcyjną, znów targowiskiem, miejscem modlitwy, a przez jakiś czas ratuszem. Tu chłopcy z chóru mieli pierwsze lekcje. Kardynał Silíceo założył dla nich kolegium, kolegium seises, dwudziestego drugiego lipca 1557 roku, i do dziś śpiewają w czerwieni, z białą komżą na wierzchu.

Tędy przechodziły procesje, odbywały się czytania i prywatne modlitwy. Drzwi w narożnikach prowadzą do kapitularza, do przejścia wiodącego do Skarbca i do Kaplicy San Blas, kaplicy grobowej samego Tenoria, którą dzielili arcybiskupi późnego średniowiecza, pokrytej na początku piętnastego wieku freskami w stylu włoskim. Leży siedem metrów poniżej ulicy na zewnątrz. Tenorio nigdy nie zobaczył jej ukończonej. Prace zaczęły się w 1398 roku, a on zmarł dziesiątego maja 1399 roku, dziesięć lat po położeniu kamienia węgielnego pod krużganki, dla których miejsce zrobił spalony targ.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co widzisz przy katedrze w Toledo.

W środku zasady kapituły zabraniają zdjęć, więc zachowaj aparat na zewnątrz, gdzie tematów jest aż nadto: Brama Lwów z brązowymi skrzydłami Villalpanda, Brama Zegarowa po stronie północnej, herb nad nadprożem, nadgryziony przez czas święty na zachodniej fasadzie, iglica widziana z wąskiej uliczki starego miasta. Wyślij Chiaro zdjęcie któregokolwiek z nich i zapytaj, czyj to herb, który to święty albo dlaczego wielka brama jest zamknięta: odpowiedź dotrze, zanim zejdziesz z ulicy.

Dlaczego katedra ma tylko jedną wieżę?Kim jest święty nad tymi drzwiami?Co oznaczają korony na iglicy?

Przed wizytą

01

Dojazd

Calle Cardenal Cisneros 1, 45002 Toledo. Zwiedzający wchodzą przez Puerta Llana przy tej ulicy, jedyne wejście na zwiedzanie kulturalne; bilety można kupić online albo w sklepie samej katedry, Tienda de la Catedral, naprzeciwko tych drzwi. Pierwszy przystanek tej strony jest na Plaza del Ayuntamiento, przed zachodnią fasadą, poza jakąkolwiek kontrolą biletów.

Dworzec kolejowy w Toledo, budynek w stylu neomudéjar z 1919 roku, leży na linii dużych prędkości Madryt–Toledo, otwartej w 2005 roku; zwykła linia kolejowa do miasta już nie dochodzi. Adres pocztowy katedry i wejście dla zwiedzających to jedno i to samo: Puerta Llana, Calle Cardenal Cisneros 1.

02

Bilety i wstęp

  • Jeden bilet podstawowy za 12 euro obejmuje wszystkie cztery przystanki wewnątrz: zwiedzanie kulturalne obejmuje chór, Transparente, zakrystię i krużganki, a także kaplicę główną, kapitularz i najważniejsze kaplice. Bilet ulgowy kosztuje 8 euro, a za 6 euro jest bilet dla dzieci od 8 do 14 lat; dzieci poniżej 8 lat z członkiem rodziny oraz wszyscy urodzeni w mieście Toledo lub w nim mieszkający wchodzą za darmo. Każdy bilet jest ważny tylko na wydrukowaną na nim datę i godzinę, bez możliwości ponownego wejścia.
  • Od poniedziałku do soboty zwiedzanie zaczyna się o 10:00 i kończy o 18:30, a w niedziele zaczyna się o 14:00 i kończy o 18:30; drzwi zamykają się trzydzieści minut przed końcem, a wszystkie pomieszczenia opróżnia się dziesięć minut przed zamknięciem. Katedra jest zamknięta 1 stycznia i 25 grudnia i może być zamknięta z powodu uroczystości, którą kapituła ogłasza z wyprzedzeniem. Święta mają własne godziny: 8 grudnia, 6 stycznia i 23 stycznia zwiedzanie trwa od 14:00 do 18:30, 24 i 31 grudnia od 10:00 do 14:00, a Wielki Tydzień, Boże Ciało, 15 sierpnia i 1 listopada mają każde swoje godziny, wszystkie podane na oficjalnej stronie z biletami.
  • Fotografowanie i filmowanie jest zabronione wszędzie w środku, a regulamin prosi o wyłączenie telefonów w kościele. Nasza rada: posłuchaj przystanków od drugiego do piątego, zanim wejdziesz przez Puerta Llana, potem schowaj telefon i wejdź z obrazami w głowie.
  • Ubierz się stosownie i zostaw jedzenie i picie na zewnątrz. Niemal całe zwiedzanie jest dostępne dla osób z niepełnosprawnościami, a w kasie bezpłatnie wypożycza się wózki inwalidzkie.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Oficjalny przewodnik samej kapituły po katedrze to aplikacja Visita Catedral de Toledo, bezpłatna w App Store i Google Play, po hiszpańsku, angielsku, francusku, niemiecku, włosku i portugalsku; katedra linkuje do niej z każdej strony swojej witryny. Te pięć nagrań to coś innego, przygotowanego przez Chiaro: wybierają pięć miejsc, od placu po krużganki, i każdemu poświęcają kilka spokojnych minut, za darmo, a każde słowo każdego tekstu jest wydrukowane pod odtwarzaczem, więc możesz je usłyszeć albo przeczytać, zanim przejdziesz przez drzwi.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest darmowy audioprzewodnik po katedrze w Toledo?

Tak: ta strona nim jest, nic nie kosztuje i niczego nie trzeba instalować. Ponieważ kapituła prosi o wyłączenie telefonów w kościele, najlepiej sprawdza się jako przygotowanie: posłuchaj o chórze, Transparente, zakrystii i krużgankach, zanim dojdziesz do Puerta Llana, a potem przeczytaj te teksty jeszcze raz, bo każdy przystanek jest spisany na stronie. Przewodnik samej kapituły, aplikację Visita Catedral de Toledo, też można pobrać za darmo.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po katedrze w Toledo bez biletu?

Tak, wszędzie, bo to strona internetowa, ale tylko pierwszy przystanek napisano dla miejsca, w którym można stanąć bez biletu: Plaza del Ayuntamiento, naprzeciwko zachodniej fasady. Chór, Transparente, zakrystia i krużganki są w środku, na bilet podstawowy za 12 euro, sprzedawany online albo w Tienda de la Catedral naprzeciwko Puerta Llana.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po katedrze w Toledo?

Oficjalny przewodnik kapituły to aplikacja Visita Catedral de Toledo, którą można bezpłatnie pobrać na iPhone'a i Androida, z sześcioma językami do wyboru, w tym angielskim. Płaci się za wstęp: 12 euro za bilet podstawowy, 8 za ulgowy i 6 za bilet dla dzieci od 8 do 14 lat.

Gdzie w katedrze w Toledo jest El Expolio El Greca?

W zakrystii, po północnej stronie katedry, nad ołtarzem na końcu sali, dla której powstał między 1577 a 1579 rokiem. Bilet podstawowy go obejmuje: kapituła wymienia zakrystię i jej obrazy El Greca wśród miejsc zwiedzania. Wisi w marmurowo-brązowej ramie z 1798 roku, a u jej stóp stoi mała rzeźba świętego Ildefonsa wykonana przez samego El Greca.

Kiedy katedra w Toledo jest zamknięta dla zwiedzających?

1 stycznia i 25 grudnia oraz w każdy dzień, w którym wymaga tego uroczystość, co kapituła ogłasza z wyprzedzeniem. W niedziele jest otwarta tylko po południu, od 14:00, podobnie jak w kilka świąt, a drzwi dla zwiedzających zamykają się trzydzieści minut przed zamknięciem.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katedry w Toledo.