Tate Britain · Londyn · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Tate Britain,
pięć przystanków, za darmo.
Wszystkie pięć odtworzysz w przeglądarce, a wstęp nic nie kosztuje. To Tate Britain przy Millbank, nie Tate Modern. O pozostałych ponad siedmiuset wystawionych dziełach opowie ci Chiaro na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Tate Britain.
Burza śnieżna – parowiec u wejścia do portu
Tate Britain, Londyn
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Tate Britain.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć dzieł, trzy sale, jedno piętro, a wstęp do całej galerii jest wolny. Trasa zaczyna się w Clore Gallery, skrzydle zbudowanym dla spuścizny Turnera, w sali 35, potem prowadzi na zachód, do sali 8, do brązu Leightona i Pani na Shalott Waterhouse’a, a kończy się w sali 10, przy dwóch obrazach prerafaelitów, dla których przychodzi tu większość ludzi. Nagrania trwają w sumie około dwunastu minut; jeśli poświęcisz obrazom należytą uwagę, spacer wydłuży się do mniej więcej godziny.
Za każdym faktem na tej stronie, łącznie z numerami sal, stoją katalogi zbiorów samej Tate i jeszcze jedno źródło. Tate często zmienia ekspozycję; jeśli opis na ścianie mówi co innego niż my, wierz ścianie, a my chętnie przeczytamy twoją wiadomość.
Przystanek 1 z 5 · Clore Gallery, poziom główny, sala 35 (Toil and Terror at Sea)
Burza śnieżna – parowiec u wejścia do portu
Joseph Mallord William Turner · Wystawiony w 1842 · Olej na płótnie, 914 × 1219 mm
Na co zwrócić uwagę
- Parowiec. Mniej więcej pośrodku widać maszt i ciemną obudowę koła łopatkowego, a czarny dym z komina wciąga ta sama spirala co śnieg. Krytycy w 1842 roku skarżyli się, że w ogóle nie mogą znaleźć statku.
- Brakujący horyzont. Ruskin zwracał uwagę, że na tym obrazie nie została żadna linia między powietrzem a morzem i nigdzie nie przetrwał żaden punkt orientacyjny ani ślad położenia.
- Szarości. Ruskin nazwał je najbardziej beznadziejnymi, posępnymi, pozbawionymi kontrastu szarościami, a jednym tchem zaliczył je do najwspanialszych kolorystycznych dokonań Turnera.
Transkrypcja (2:31)
Najpierw stań blisko, potem się cofnij, bo z każdej odległości ten obraz robi co innego. Z bliska to rozmazana szarość i brąz, zakręcone w spiralę. Z kilku kroków wyłania się z nich statek: maszt, ciemna obudowa koła łopatkowego, flaga i smuga czarnego dymu, którą wiatr wciąga w dokładnie tę samą spiralę co śnieg.
Turner pokazał ten obraz w Akademii Królewskiej w 1842 roku pod tytułem dłuższym niż większość zdań. Burza śnieżna. Parowiec u wejścia do portu, dający sygnały na płyciźnie i płynący według sondy. Autor był w tej burzy tej nocy, gdy Ariel wypłynął z Harwich. Nazwał siebie autorem, nie artystą, a Ruskin uważał, że ten wybór słowa coś znaczy.
Duchownemu, Williamowi Kingsleyowi, Turner opowiedział, ile go to kosztowało. Nie namalowałem tego, żeby to zrozumiano, powiedział, ale chciałem pokazać, jak taka scena wygląda. Kazałem marynarzom przywiązać się do masztu, żeby ją obserwować. Byłem przywiązany przez cztery godziny i nie spodziewałem się, że ujdę z życiem, ale czułem się zobowiązany ją utrwalić, jeśli przeżyję. A potem dodał: i nikt nie miał prawa lubić tego obrazu.
To wspaniała historia i może być nieprawdziwa. Katalog samej Tate zauważa, że nie wiadomo o żadnym statku o nazwie Ariel, który w latach przed 1842 rokiem zatonąłby albo wpadł w sztorm czy w ogóle pływał wtedy z Harwich. Według jednej hipotezy Turner pomylił go ze statkiem Fairy, który wypłynął z Harwich w listopadzie 1840 roku i zatonął z całą załogą. Inny badacz zauważył, że przywiązanie do masztu podejrzanie przypomina historie, które opowiadano już wcześniej o starszym malarzu marynistycznym, a był nim Joseph Vernet. Może Turner po prostu był w Margate i patrzył z suchego lądu.
Krytycy nie zostawili na obrazie suchej nitki. Ktoś nazwał go mydlinami i wapnem, a Ruskin pamiętał, jak Turner siedział po obiedzie przy kominku i mamrotał: mydliny i wapno, czego oni chcą, ciekawe, jak sobie wyobrażają morze, szkoda, że ich tam nie było. Pismo Athenaeum napisało, że Turner postanowił malować śmietaną albo czekoladą, żółtkiem albo galaretką porzeczkową, a gdzie był parowiec i które to były sygnały, tego redakcja nie zdołała dociec. Pismo Art Union proponowało zaczekać, aż burza ucichnie, zanim ktokolwiek spróbuje dalej opisywać statek, i dodało: im szybciej, tym lepiej.
Ruskin odpowiedział w Malarzach współczesnych, że to jeden z najwspanialszych obrazów ruchu morza, mgły i światła, jakie kiedykolwiek przeniesiono na płótno, nawet u Turnera. Oczywiście, że go nie zrozumiano, napisał. Jego najlepszych dzieł nigdy się nie rozumie.
Przystanek 2 z 5 · Poziom główny, sala 8 (Art for the Crowd 1815–1905)
Atleta walczący z pytonem
Frederic, Lord Leighton · 1877 · Brąz, 1746 × 984 × 1099 mm, 290 kg
Na co zwrócić uwagę
- Powierzchnia. Nowa Rzeźba (New Sculpture) to naturalizm wypracowany w modelunku, dlatego żebra, ścięgna i napięcie na barkach czyta się jak ciało pod obciążeniem, a nie jak idealny schemat.
- Sploty pytona i to, że całkiem odrywają się od ciała i spływają aż do cokołu. To odlew metodą traconego wosku pozwolił Leightonowi zachować tyle podcięć i mimo to utrzymać ostre łuski.
- Plecy. Rzeźba jest wolnostojąca i naturalnej wielkości, ma 1746 milimetrów wysokości, więc obejdź ją dookoła: skręt kręgosłupa mówi więcej niż widok z przodu.
Transkrypcja (2:04)
Jest z brązu, naturalnej wielkości i waży 290 kilogramów, czego trudno się domyślić, patrząc, jak bardzo zdaje się poruszać. Nagiego mężczyznę owinął pyton, od ramienia po kostkę. Mężczyzna trzyma węża obiema rękami za szyję i odpycha jego łeb od swojej głowy, a ciężar ciała przenosi w drugą stronę, na zapartą, cofniętą stopę.
Zanim zrobisz cokolwiek innego, obejdź rzeźbę dookoła. Po to powstała. Leighton zrobił ją jako wolnostojącą, do oglądania z każdej strony, i od tyłu skręt kręgosłupa powie ci więcej niż przód.
Frederic Leighton był nie tylko rzeźbiarzem, ale i malarzem: jego Kąpiel Psyche wisi w tej samej sali. A to jedna z zaledwie dwóch rzeźb naturalnej wielkości, jakie w życiu wykonał. Przy obu pomagał mu w modelowaniu Thomas Brock. Tate mówi bez ogródek, jak wysoko mierzył: tematem i skalą miało to być wyzwanie rzucone Grupie Laokoona, antycznej rzeźbie przedstawiającej trzech mężczyzn miażdżonych przez morskie węże.
To, co zapoczątkował, było większe niż jeden brąz. Leighton uchodzi za jednego z twórców kierunku, który w Wielkiej Brytanii nazwano Nową Rzeźbą. To podejście wciąż oglądało się na wzory antyczne, ale skupiało się na naturalizmie ciała, wypracowanym w powierzchni. Więc patrz na powierzchnię. Żebra. Ścięgno pod kolanem. To, jak mięsień zbiera się przy barku tam, gdzie ciągnie wąż. Rzeźbę odlano metodą traconego wosku, która według Tate pozwoliła na tę precyzję, i dlatego łuski pozostają ostre nawet tam, gdzie sploty odchodzą od ciała.
Trafiła do zbiorów narodowych w 1877 roku jako dar powierników Zapisu Chantreya. Sir Francis Chantrey sam był rzeźbiarzem i zostawił majątek, z którego dochód miał iść na zakup obrazów i rzeźb powstałych w Wielkiej Brytanii, wprost po to, by wesprzeć narodową kolekcję sztuki brytyjskiej. Funduszem zarządza Akademia Królewska, a według dokumentacji Tate pierwszego zakupu z pieniędzy Chantreya dokonano w tym samym roku, 1877, po śmierci lady Chantrey. Aż do lat dwudziestych XX wieku pieniądze Chantreya były głównym budżetem zakupowym tej galerii. Przez cztery dekady wiele z tego, co Wielka Brytania kupowała dla siebie, pochodziło z testamentu jednego zmarłego rzeźbiarza.
Przystanek 3 z 5 · Poziom główny, sala 8 (Art for the Crowd 1815–1905)
Pani na Shalott
John William Waterhouse · 1888 · Olej na płótnie, 1530 × 2000 mm
Na co zwrócić uwagę
- Jej prawa dłoń na łańcuchu, nisko z przodu łodzi. Cały obraz to chwila, w której go puszcza.
- Trzy świece ustawione na dziobie przed krucyfiksem. Dwie już zgasły; jedna wciąż się pali.
- Tkanina zwisająca za burtę. To jej tkanina, a wpleciony w nią jest Lancelot, mężczyzna, na którego nie wolno jej było patrzeć, płynący z nią w dół rzeki.
- Ptaki przelatujące nisko nad wodą po lewej i wiatr w jej włosach. Tate odczytuje jedno i drugie jako złe znaki; to wiatr zgasił świece.
Transkrypcja (2:04)
Wszystko tu dotyczy dłoni, która puszcza łańcuch. Znajdź ją najpierw: jej prawa dłoń, nisko z przodu łodzi, spoczywa na ogniwach.
Tennyson opublikował ten poemat w 1832 roku. Kobieta mieszka samotnie w wieży na wyspie zwanej Shalott, nad rzeką, która płynie do Camelotu, zamku króla Artura. Ciąży na niej klątwa, której nikt jej nigdy nie wyjaśnia. Nie wolno jej patrzeć na świat bezpośrednio. Może go oglądać tylko jako odbicie w lustrze, a to, co widzi, tka. Potem przejeżdża Lancelot i ona patrzy. Lustro pęka na całej szerokości. Schodzi nad wodę, znajduje łódź, puszcza łańcuch, a szeroki nurt niesie ją ku Camelotowi; ona śpiewa swoją ostatnią pieśń i umiera, zanim dopłynie.
Waterhouse wybrał sekundę, w której puszcza łańcuch, a dokoła niej rozłożył dowody jak mały ołtarz na dziobie: krucyfiks i trzy świece. Dwie już zgasły. Jedna wciąż się pali. Teraz spójrz na tkaninę zwisającą za burtę. To jej tkanina, a w niej jest Lancelot, wtkany nicią, płynący razem z nią w dół rzeki.
Nic innego na tym obrazie też nie jest ozdobą. Po lewej ptaki przelatują nisko nad wodą. Wiatr jest w jej włosach i to ten sam wiatr, który zgasił świece. Opis Tate w sali nazywa te ptaki oknówkami, a krótszy podpis w internecie jaskółkami; tak czy inaczej, są tu po to, żeby powiedzieć ci, jak to się skończy.
Pejzaż jest dziwnie prawdziwy jak na legendę. Obraz powstał w krótkim okresie, gdy Waterhouse malował w plenerze, i nikt nigdy nie ustalił, jaki to odcinek wody, choć rodzina często jeździła do hrabstw Somerset i Devon. Tradycyjnie mówi się, że pozowała żona artysty. Jego biograf odnotowuje, że Waterhouse miał egzemplarz dzieł zebranych Tennysona i zapełnił w nim każdą pustą stronę szkicami ołówkiem do obrazów.
Namalował ją znowu sześć lat później, w 1894 roku, w wersji, która jest dziś w Leeds; pokazuje ona wcześniejszą chwilę, gdy kobieta odwraca się od lustra ku oknu i spada na nią klątwa. Ten obraz to wersja z 1888 roku, a do Millbank trafił najkrótszą możliwą drogą: był jednym z pierwotnych obrazów, które Henry Tate podarował narodowi, i to właśnie ten dar dał początek galerii, w której stoisz.
Przystanek 4 z 5 · Poziom główny, sala 10 (Beauty as Protest 1845–1905)
Przebudzenie sumienia
William Holman Hunt · 1853 · Olej na płótnie, 762 × 559 mm
Na co zwrócić uwagę
- Lustro za nią. To jedyne miejsce na obrazie, w którym naprawdę widać słoneczny ogród, w który się wpatruje, i od niego zależy cały obraz.
- Kot pod stołem, który złapał ptaka ze złamanym skrzydłem. Ręka mężczyzny, którą ją obejmuje, układa się tak samo jak łapa kota.
- Podłoga: jego porzucona rękawiczka, splątana wełna niedokończonego haftu i leżący na ziemi arkusz z pieśnią Edwarda Leara do wiersza Tennysona Łzy, próżne łzy.
- Rama, którą zaprojektował Hunt: gwiazda nad jej głową, oznaczająca objawienie, i bordiura z dzwonków na przemian z nagietkami, które oznaczają ostrzeżenie i smutek.
Transkrypcja (2:37)
Mały obraz, ogromny wywód. Zacznij od lustra za nią, bo bez niego nic tu nie ma sensu. Wszystko, w co wpatruje się ta kobieta, ogród, pełne światło dnia, otwarte okno, istnieje na tym płótnie tylko jako to odbicie. Stoisz mniej więcej tam, gdzie jest ogród. Ona patrzy prosto przez ciebie na życie, które kiedyś miała.
William Holman Hunt namalował to w 1853 roku i nie wymyślił tego pokoju: wynajął prawdziwy, w Woodbine Villa pod numerem 7 przy Alpha Place, w dzielnicy Saint John’s Wood, żeby każdy przedmiot był dokładnie taki, jak trzeba. Mężczyzna umieścił kobietę w domu, za który płaci. Siedzieli przy pianinie nad pieśnią Thomasa Moore’a Często w ciszy nocy, melodia jej coś przypomniała i w pół dźwięku kobieta podnosi się z jego kolan.
Potem Hunt wypełnia pokój zdaniem, które mamy odczytać. Pod stołem kot złapał ptaka ze złamanym skrzydłem, a ręka mężczyzny, którą ją obejmuje, układa się dokładnie tak jak łapa kota. Na podłodze leży jego porzucona rękawiczka, splątana wełna niedokończonego haftu i arkusz z pieśnią Edwarda Leara do wiersza Tennysona Łzy, próżne łzy. Na tapecie śpi kupidyn, podczas gdy ptaki wyjadają winogrona i zboże, a na pianinie stoi zegar zamknięty pod szklanym kloszem. Hunt zaprojektował też ramę i ją także obładował symbolami.
Nikt tego nie odczytał. Obraz wywołał skandal w Akademii Królewskiej w 1854 roku, a Ruskin napisał w maju tego roku do „The Times”, żeby wyjaśnić, co znaczy, i skończył na rąbku jej sukni. Malarz pracował nad nim nitka po nitce, napisał, i kryje się w nim opowieść, jeśli pomyśleć, jak prędko ta czysta biel może zostać zbrukana kurzem i deszczem.
Ta kobieta to Annie Miller. Hunt poznał ją w 1850 roku, kiedy miała piętnaście lat i pracowała jako barmanka, a podpis samej Tate mówi, że miał nadzieję, iż obraz przekona ją o niebezpieczeństwach właśnie takiej zależności. Została bardzo poszukiwaną modelką prerafaelitów i wyszła za arystokratę. Jej twarz na tym obrazie nie jest też tą, którą namalował najpierw: w latach 1856 i 1857 Hunt ją przemalował, bo właściciel uznał pierwotny wyraz za zbyt udręczony. Według jednego przekazu Hunt potem tego żałował.
Jeśli zajrzysz za ramę w górnych narożnikach, zobaczysz pismo odręczne na samym płótnie, w pachach łuku. To Hunt zostawił notatki dla przyszłych konserwatorów o werniksie, którego użył w 1864 roku i ponownie w 1886 roku, i prosił każdego, kto przyjdzie po nim, żeby łaskawie przepisał tę notatkę, zanim ją zamaluje.
Przystanek 5 z 5 · Poziom główny, sala 10 (Beauty as Protest 1845–1905)
Ofelia
Sir John Everett Millais · 1851–1852 · Olej na płótnie, 762 × 1118 mm
Na co zwrócić uwagę
- Mak unoszący się przy jej prawej dłoni. Ze wszystkich kwiatów, które Millais umieścił w wodzie, właśnie ten oznacza śmierć.
- Łańcuszek z fiołków na jej szyi, symbol wierności, czystości albo śmierci w młodym wieku.
- Suknia: prawdziwa antyczna suknia, cała w srebrnych haftach, którą Millais kupił z drugiej ręki za cztery funty i uznał za okazję.
- Jej otwarte usta. W wersie, który ilustruje obraz, ona wciąż śpiewa, i dlatego jeszcze nie utonęła.
Transkrypcja (3:08)
Zwykle stoi tu tłum, więc poczekaj na lukę i podejdź blisko: z odległości wyciągniętej ręki obraz przestaje być sławny i znów staje się brzegiem prawdziwej rzeki.
Millais maluje kilka wersów z Hamleta, te, w których Gertruda opisuje utonięcie. Szaty Ofelii rozpostarły się szeroko i jak syrenę przez chwilę utrzymywały ją na wodzie, aż jej suknie, ciężkie od tego, czym nasiąkły, ściągnęły biedaczkę od melodyjnej pieśni ku błotnistej śmierci. Spójrz na usta Ofelii. Są otwarte. W wersie, który ilustruje, ona wciąż śpiewa, i dlatego jeszcze nie umarła. To najbardziej niepokojąca rzecz na tym obrazie.
Malował go w dwóch połowach i najpierw powstało tło. W lipcu 1851 roku Millais pojechał do Ewell w hrabstwie Surrey i miesiącami malował ten brzeg liść po liściu, w plenerze, nad rzeką Hogsmill. Pisał do przyjaciela, że jego męczeństwo jest gorsze niż wszystko, czego dotąd doświadczył. Muchy z Surrey, pisał, są bardziej muskularne i mają jeszcze większą skłonność do kłucia ludzkiego ciała. Grożono mu wezwaniem do sądu za wtargnięcie na pole i zniszczenie siana. Groziło mu, że wiatr zdmuchnie go do wody. Malowanie obrazu w takich okolicznościach, podsumował, byłoby dla mordercy cięższą karą niż szubienica.
Postać powstała potem, w pracowni, i ta połowa historii jest gorsza. Pozowała Elizabeth Siddal, sama artystka i poetka, później żona Rossettiego. Przez cztery miesiące leżała w wannie pełnej wody, w antycznej sukni, którą Millais kupił specjalnie w tym celu. Naprawdę wspaniała, pisał, cała w srebrnych haftach, i choć była stara i brudna, kosztowała go cztery funty. Wodę ogrzewały lampy pod wanną. Pewnego dnia lampy zgasły. Siddal ciężko się przeziębiła, a jej ojciec groził malarzowi sądem, dopóki Millais nie zgodził się zapłacić rachunków od lekarza.
A teraz kwiaty, bo to one są powodem, żeby zostać tu dłużej, niż się zamierzało. Niemal każda roślina jest celowa i botanicznie dokładna. Róże przy jej policzku i na sukni mogą nawiązywać do jej brata Laertesa, który nazywa ją majową różą. Wierzba, pokrzywa i stokrotka oznaczają porzuconą miłość, ból i niewinność. Bratki to miłość daremna. Łańcuszek z fiołków na szyi oznacza wierność albo czystość, albo śmierć w młodym wieku, i wszystkie trzy odczytania pasują. Na wodzie unoszą się niezapominajki. A przy prawej dłoni jest mak, który oznacza po prostu śmierć.
Nie była jedyną Ofelią tego sezonu: Arthur Hughes w tym samym roku wystawił własną wersję sceny jej śmierci. Obecny opis Tate odczytuje obraz raczej jako polemikę niż lament: krytykę wiktoriańskiego zwyczaju aranżowania małżeństw dla pieniędzy i pozycji, powstałą w kręgu, w którym Siddal i inne kobiety z klasy robotniczej, które do niego dołączyły, rzucały wyzwanie właśnie tym oczekiwaniom.
I trafiła tu najkrótszą możliwą drogą. Ofelia była jednym z sześćdziesięciu pięciu obrazów, które właściciel rafinerii cukru Henry Tate podarował narodowi, razem z obrazem Waterhouse’a, który oglądaliśmy dziesięć minut temu. Potem Tate zapłacił za budowę galerii, w której teraz stoisz, otwartej w 1897 roku na miejscu dawnego więzienia Millbank. Dwa jego obrazy stały się dwiema najpopularniejszymi rzeczami w tym gmachu i na obu kobieta płynie z nurtem rzeki.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Tate Britain.
Pięć dzieł i ta strona już je wyczerpała. Sama Clore Gallery ma setki Turnerów: sfotografuj jeden z nich albo Blake’a wielkości pocztówki, albo opis, którego nie przeczytasz zza sznura, a aplikacja odpowie na głos, póki tam stoisz.
Przed wizytą
Dojazd
Millbank, London SW1P 4RG. Wejście od Millbank jest zamknięte do 2027 roku, bo powstaje tam Clore Garden, więc wszyscy wchodzą wejściem Manton (Manton Entrance) przy Atterbury Street, z boku budynku; prowadzi ono bez schodów na poziom dolny (Lower Floor).
Najbliższa stacja metra to Pimlico na linii Victoria, około 600 metrów stąd, co według Tate oznacza osiem minut pieszo. Vauxhall, również na linii Victoria, leży około 850 metrów stąd i jest najbliższą stacją kolejową. Autobus 87 zatrzymuje się przy Millbank, 88 i C10 przy John Islip Street, a 2, 36, 185 i 436 przy Vauxhall Bridge Road. Statek Tate to Tate, linia RB2, kursuje co 30 minut z przystani Millbank Pier do Tate Modern w Bankside.
Bilety
- Wstęp na wystawę stałą jest bezpłatny dla wszystkich i nie trzeba nic rezerwować. Na wystawy obowiązują bilety; Tate zaleca rezerwację z wyprzedzeniem, choć część biletów bywa dostępna przy wejściu.
- Drzwi otwierają się codziennie o 10.00 i zamykają o 18.00; ostatnich zwiedzających wpuszcza się o 17.30, a sale zaczynają zamykać o 17.50. Galeria jest zamknięta tylko 24, 25 i 26 grudnia.
- To jest Tate Britain przy Millbank, a nie Tate Modern w Bankside. Jeśli chcesz zobaczyć obie jednego dnia, statek RB2 kursuje bezpośrednio między obiema przystaniami co 30 minut.
- Według Tate najspokojniej jest na początku i pod koniec dnia. Torby większe niż bagaż podręczny nie są wpuszczane do budynku, szatnia jest bezpłatna, a w galerii płaci się wyłącznie bezgotówkowo.
Oficjalny audioprzewodnik
Strony Tate Britain dla zwiedzających nie wymieniają żadnego płatnego audioprzewodnika po kolekcji. To, co wymieniają, jest bezpłatne: oprowadzanie po części galerii z wolontariuszami w większość dni o 12.00, 13.00, 14.00 i 15.00, trwające około 45 minut, ze startem na szczycie schodów Rotundy, a do tego bezpłatne nagrania z audiodeskrypcją, przygotowane przede wszystkim dla osób niewidomych i słabowidzących. Wystawy biletowane mogą mieć własny płatny przewodnik: wystawa poświęcona Jamesowi McNeillowi Whistlerowi sprzedaje audioprzewodnik na smartfon za 5 funtów, który dodaje się przy rezerwacji. Nasze pięć przystanków też nic nie kosztuje, ale obejmuje tylko garstkę z kilkuset dzieł na ścianach; całą resztą zajmie się aplikacja Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Tate Britain?
Właśnie go czytasz: pięć nagrań odtwarzanych z tej strony, razem z transkrypcjami, bez niczego do pobrania. Po tych pięciu sfotografuj dowolne dzieło w budynku aplikacją Chiaro, a ona opowie ci właśnie o nim.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Tate Britain?
Dla kolekcji go nie ma. Strony Tate Britain nie wymieniają żadnego płatnego audioprzewodnika po stałej ekspozycji; wymieniają za to bezpłatne oprowadzanie z wolontariuszami, w większość dni o 12.00, 13.00, 14.00 i 15.00, każde około 45 minut, ze startem na szczycie schodów Rotundy, oraz bezpłatne nagrania z audiodeskrypcją dla osób niewidomych i słabowidzących. Inaczej jest z wystawami biletowanymi: wystawa poświęcona Jamesowi McNeillowi Whistlerowi sprzedaje audioprzewodnik na smartfon za 5 funtów, który dodajesz przy rezerwacji.
Czy wstęp do Tate Britain jest bezpłatny?
Tak. Wstęp na wystawę stałą jest bezpłatny dla wszystkich i nie trzeba rezerwować; dotyczy to wszystkich pięciu dzieł z tej strony i całej ekspozycji Turnera w Clore Gallery. Bilety obowiązują tylko na wystawy czasowe, a Tate zaleca, by rezerwować je z wyprzedzeniem.
Gdzie w Tate Britain jest Ofelia?
Na poziomie głównym, w sali 10, w ekspozycji Beauty as Protest 1845–1905 (Piękno jako protest). W tej samej sali wisi Przebudzenie sumienia Hunta. Tate często zmienia aranżację kolekcji i podaje aktualną salę na stronie każdego dzieła, więc sprawdź tam, jeśli nie możesz jej znaleźć.
Czy Tate Britain to to samo co Tate Modern?
Nie, a ludzie ciągle je mylą. Tate Britain stoi przy Millbank w Westminsterze i przechowuje narodową kolekcję sztuki brytyjskiej, w tym spuściznę Turnera i dzieła prerafaelitów. Tate Modern jest w Bankside, po drugiej stronie Tamizy. Statek Tate to Tate, linia RB2, kursuje między obiema przystaniami co 30 minut.
Kiedy Tate Britain jest zamknięta?
Galeria jest otwarta codziennie od 10.00 do 18.00; ostatnich zwiedzających wpuszcza się o 17.30. Nie ma stałego dnia zamknięcia w tygodniu. Poza tym zamyka się tylko 24, 25 i 26 grudnia.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Tate Britain.