Rijksmuseum · Amsterdam · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Rijksmuseum,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć nagrań prosto w tej przeglądarce, bez instalowania czegokolwiek. O każdym z pozostałych 8000 eksponatów opowie ci potem Chiaro, na podstawie zdjęcia zrobionego przed nim.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Rijksmuseum.
Pejzaż zimowy z łyżwiarzami
Rijksmuseum, Amsterdam
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Rijksmuseum.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć dzieł, jedno piętro, jedna pętla. Zaczyna się w sali 2.6, od dwustu osób na lodzie w samym środku małej epoki lodowej, prowadzi do sali 2.20, do domku dla lalek, który kosztował tyle co kamienica nad kanałem, potem do Galerii Honorowej, do łabędzia Asselijna i Uliczki Vermeera, a kończy się w Sali Straży nocnej, gdzie Rembrandt jest restaurowany za szkłem na twoich oczach. Słuchania jest około dwunastu minut; chodzenie zależy wyłącznie od tego, jak długo zatrzyma cię Straż nocna, ale gdy zjawią się tłumy, czterdzieści minut to rozsądny szacunek.
Dane katalogowe, daty, wymiary i nazwy sal pochodzą z kolekcji online Rijksmuseum, a każdą informację wspiera drugie źródło; piętra są zgodne z planem, który muzeum udostępnia do pobrania. Sale się zmieniają. Jeśli tabliczka na ścianie mówi co innego niż ta strona, rację ma muzeum; napisz do nas, a poprawimy nasz tekst.
Przystanek 1 z 5 · Sala 2.6, piętro 2
Pejzaż zimowy z łyżwiarzami
Hendrick Avercamp · ok. 1608 · Olej na desce, 77,3 × 131,9 cm
Na co zwrócić uwagę
- Lewy dolny róg, gdzie wrony i pies zjadają konia, który zamarzł na śmierć, w tej samej skali i w tym samym świetle co towarzystwa łyżwiarzy.
- Ludzie, którzy pracują, a nie się bawią: postacie ciągnące i pchające ładunki po lodzie, bo zamarznięta rzeka stała się drogą.
- Kościół z niewielką wieżą na samym lewym skraju, nad dachami, patrzący, jak całe miasteczko się bawi.
- Żarty, których każe szukać samo muzeum: mężczyzna, który się poślizgnął, goły tyłek, pary jadące pod rękę.
Transkrypcja (2:05)
Daj temu obrazowi trochę czasu, zanim zdecydujesz, czym jest. Deska ma ponad metr trzydzieści szerokości, a jest na niej prawie dwieście osób.
Hendrick Avercamp namalował go około 1608 roku, olejem na drewnie, i umieścił punkt widzenia wysoko, jakbyś stał na dachu na skraju wsi. To właśnie ten zabieg sprawia, że całość działa. Z tej wysokości nic nie jest głównym tematem, a obraz staje się przeglądem wszystkiego, co robi całe miasteczko, kiedy zamarza woda.
Muzeum w swoim opisie starannie oddaje tę mieszankę. Na lodzie są setki ludzi, czytamy, większość dla przyjemności, inni pracują z dojmującej konieczności. Masz przed sobą jednych i drugich. Są pary jadące pod rękę i dzieci, którym nogi uciekają spod siebie, i są ludzie ciągnący i pchający ładunki po lodzie, bo przez kilka tygodni zamarznięta rzeka jest drogą.
Teraz przejdź do lewego dolnego rogu. Wrony i pies jedzą padlinę konia, który zamarzł na śmierć. Avercamp umieścił go na tym samym obrazie co towarzystwa łyżwiarzy, w tym samym świetle, w tej samej skali, i w żaden sposób tego nie skomentował.
Warto poznać malarza. Hendrick Avercamp urodził się w Amsterdamie w 1585 roku, a zmarł w Kampen w 1634. Był niemy i prawdopodobnie głuchy, i nazywano go de Stomme van Kampen, czyli Niemy z Kampen. Uczył się w Amsterdamie u portrecisty Pietera Isaacsza, w 1608 roku przeniósł się do Kampen i został pierwszym niderlandzkim malarzem, który wyspecjalizował się w śniegu. Zostawił około stu obrazów, a sprzedawał też rysunki podkolorowane akwarelą, które kolekcjonerzy wklejali do albumów.
Nie wymyślał pogody. Avercamp urodził się w jednym z najzimniejszych okresów tego, co dziś nazywamy małą epoką lodową, a ten obraz należy do zimy z 1607 na 1608 rok, kiedy woda zamarzła tak mocno, że utrzymała całe miasteczko.
Na koniec dwie rzeczy. Strona muzeum poświęcona temu obrazowi zachęca, żeby wypatrywać mężczyzny, który się poślizgnął, gołego tyłka i par jadących razem na łyżwach, więc żarty mają oficjalną aprobatę. A zimowe sceny sprzedawały się tak dobrze, że Avercamp malował je latem.
Przystanek 2 z 5 · Sala 2.20, piętro 2
Domek dla lalek Petronelli Oortman
Nieznany wytwórca, Amsterdam · ok. 1686 – ok. 1710 · Dębowa szafa fornirowana szylkretem i cyną, 255 × 190 × 78 cm
Na co zwrócić uwagę
- Pokój w lewym dolnym rogu, ze ścianami zastawionymi rzędami biało-niebieskich naczyń. Porcelanę zamówiono w Chinach.
- Łóżko z czerwonymi zasłonami pośrodku po prawej. Jeden z dziewięciu pokoi to izba położnicy, w której młoda matka przez całe tygodnie przyjmowała gości.
- Ściana pokoju pośrodku po lewej: malowany pejzaż, wykonany z pełną powagą, w pokoju wielkości pudełka na buty.
- Sama szafa: dąb fornirowany szylkretem i cyną, na ośmiu rzeźbionych, wolutowych nogach, z przeszklonymi drzwiami otwieranymi jak okna.
Transkrypcja (2:27)
Wygląda jak gablota na wygiętych nogach i dokładnie tym jest: dąb fornirowany szylkretem i cyną, z przeszklonymi drzwiami, które otwierają się jak okna. Za nimi jest dziewięć pokoi, trzy na trzy, urządzonych co do ostatniej łyżeczki.
To nigdy nie była zabawka. W siedemnastowiecznym Amsterdamie taki domek dla lalek był przedsięwzięciem dorosłej kobiety i miał pokazywać bogactwo i gust. Petronella Oortman urodziła się w Amsterdamie w 1656 roku, była już zamożną wdową, gdy w 1686 roku poślubiła kupca jedwabnego Johannesa Brandta, i przez dwadzieścia cztery lata, do około 1710 roku, wciąż coś do tej szafy dodawała. Zmarła w 1716 roku.
A oto liczba, która zmienia to, na co patrzysz. Muzeum pisze wprost, że domek kosztował tyle co prawdziwy dom nad kanałem. Wyceniano go na dwadzieścia do trzydziestu tysięcy guldenów, czyli tyle, ile kosztowała kamienica nad jednym z amsterdamskich kanałów. Gdy w 1718 roku przyjechał go obejrzeć niemiecki podróżnik Zacharias von Uffenbach, nazwał go najcenniejszym domkiem dla lalek w Europie.
Kosztował tyle, bo Petronella zatrudniła dziesiątki specjalistów, z których każdy na co dzień uprawiał swoje rzemiosło w pełnej skali: snycerzy, koszykarzy, złotników, dmuchaczy szkła. Porcelanę zamówiono w Chinach. W kuchni była bieżąca woda i działająca fontanna, a w bibliotece stoją osiemdziesiąt trzy książki oprawione w skórę.
Spójrz na pokój w lewym dolnym rogu, którego ściany zastawiono rzędami biało-niebieskich naczyń. Spójrz na łóżko z czerwonymi zasłonami pośrodku po prawej: jeden z dziewięciu pokoi to izba położnicy, a znalazł się tu dlatego, że siedemnastowieczna kobieta mogła po porodzie spędzić w łóżku nawet sześć tygodni, przyjmując gości. Potem spójrz na ścianę pokoju pośrodku po lewej. To pełny pejzaż, namalowany prosto na ścianie pokoju wielkości pudełka na buty. Willem Frederiksz van Royen pomalował pokój zabaw, Johannes Voorhout pokój z tapiseriami, a obrazki w pokoju dziecięcym to prawdziwe obrazy Cornelisa Dusarta.
Brakuje ludzi. Była rodzina woskowych lalek, a ich ubrania znikają od lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku. Została jedna lalka: niemowlę o woskowej twarzy i dłoniach, w sukience do chrztu z różowego i niebieskiego jedwabiu.
Wiemy, co zniknęło, bo w 1710 roku Jacob Appel namalował portret tej szafy. Jego obraz pokazuje też żółte zasłony, które kiedyś przed nią wisiały, tak że po ich zasunięciu całość wyglądała jak łoże za kotarą. Państwo niderlandzkie kupiło domek w 1821 roku, a Rijksmuseum przejęło go w 1875.
Przystanek 3 z 5 · Galeria Honorowa, piętro 2
Spłoszony łabędź
Jan Asselijn · ok. 1650 · Olej na płótnie, 144 × 171 cm
Na co zwrócić uwagę
- Pies w lewym dolnym rogu, mały i do połowy w wodzie. Cały obraz jest o nim, a większość ludzi nigdy go nie znajduje.
- Słowa de viand van de staat, czyli „wróg państwa”, wypisane bladymi literami po lewej, nad głową psa.
- Słowa de raad-pensionaris, czyli „wielki pensjonariusz”, nisko między łapami łabędzia.
- Jajo przy prawej krawędzi z napisem Holland: to ono domyka zdanie, które zaczynają dwa pozostałe napisy.
Transkrypcja (2:33)
Łabędź naturalnej wielkości, ze skrzydłami w górze i otwartym dziobem, wychodzi z płótna szerokiego na 171 centymetrów. To najgłośniejsza rzecz w Galerii Honorowej. Jan Asselijn namalował go około 1650 roku i podpisał małym monogramem w prawym dolnym rogu.
Na pierwszy rzut oka nie dzieje się tu nic skomplikowanego. Łabędź niemy broni gniazda przed psem. Pies to ta część, którą większość ludzi przeocza: na samym dole po lewej, do połowy w wodzie, mały, niemal wypływający z obrazu.
Teraz poszukaj napisów, bo ktoś zrobił z tego ptaka plakat polityczny. Nisko między łapami łabędzia widać bladymi literami słowa de raad-pensionaris, czyli wielki pensjonariusz. Po lewej, nad głową psa: de viand van de staat, wróg państwa. A na jaju przy prawej krawędzi jedno słowo: Holland.
Przeczytaj te trzy napisy, a obraz zmienia się w karykaturę. Johan de Witt był wielkim pensjonariuszem Holandii od 1653 do 1672 roku, co czyniło go w praktyce przywódcą Republiki. Tu on jest łabędziem, który broni kraju przed wrogami, i w 1800 roku to odczytanie było już utrwalone: katalog aukcyjny z tamtego roku opisywał obraz jako alegorię wielkiego pensjonariusza de Witta.
Tyle że Asselijn nie mógł mieć niczego takiego na myśli. Zmarł w 1652 roku, dwadzieścia lat przed wydarzeniem, które zrobiło z de Witta męczennika. W 1672 roku, który Holendrzy do dziś nazywają Rampjaar, rokiem katastrofy, gdy Anglia i Francja jednocześnie prowadziły wojnę z Republiką, tłum zamordował de Witta i jego brata Cornelisa przy więzieniu Gevangenpoort w Hadze, a ich ciała powiesił nagie, głową w dół, na publicznej szubienicy. To muzeum ma mały obraz przedstawiający tę scenę, przypisywany Janowi de Baenowi. Wisi w sali 2.18.
Napisy na tym łabędziu pojawiły się jeszcze później. Według dzisiejszej wiedzy dodano je w latach pięćdziesiątych osiemnastego wieku, podczas wojny pamfletów o dobre imię de Witta, osiemdziesiąt lat po jego śmierci. Ktoś chciał rozstrzygnąć spór i w tym celu napisał coś na obrazie.
Jeszcze jedno, i to jest powód, dla którego to płótno w ogóle znalazło się w tym budynku. Muzeum odnotowuje zakup pod datą 11 czerwca 1800 roku. Marszand Cornelis Sebille Roos kupił obraz za sto guldenów dla Nationale Konst-Gallery w Hadze i jest to pierwszy udokumentowany nabytek tej kolekcji. Vermeery, Rembrandt na końcu tego korytarza, milion przedmiotów w magazynach: wszystko to przyszło po rozgniewanym łabędziu.
Przystanek 4 z 5 · Galeria Honorowa, piętro 2
Uliczka
Johannes Vermeer · ok. 1658 · Olej na płótnie, 54,3 × 44 cm
Na co zwrócić uwagę
- Kobieta w otwartych drzwiach po prawej, pochylona nad szyciem, i druga kobieta w głębi przejścia za zieloną furtką, pochylona nad balią.
- Dwoje dzieci kucających na chodniku przed ławką, plecami do ciebie, zajętych zabawą, której nie widać.
- Sygnatura I V MEER w lewym dolnym rogu, pod oknem domu stojącego najbardziej na lewo.
- Mur: czerwona ochra i lak marzanowy w cegle, wapno nałożone na pęknięcia, azuryt i żółcień ołowiowo-cynowa w zielonych okiennicach.
Transkrypcja (1:58)
Ceglany mur, dwoje drzwi, pas szarego nieba i nic się nie dzieje. Pięćdziesiąt cztery na czterdzieści cztery centymetry. Vermeer namalował świat na zewnątrz w Delfcie, a nie wnętrze, z tego, co wiemy, tylko trzy razy, a jeden z tych obrazów zaginął. To jeden z dwóch, które przetrwały.
Zacznij od ludzi, bo jest ich czworo i nikt nie pozuje. W otwartych drzwiach po prawej kobieta pochyla się nad szyciem. Przez zieloną furtkę pośrodku, w głębi przejścia, widać drugą kobietę pochyloną nad balią. Na chodniku przed ławką kuca dwoje dzieci, plecami do ciebie, zajętych zabawą, której nie widać.
Przez trzysta lat nikt nie wiedział, gdzie to jest, a historia odkrycia jest lepsza niż sama odpowiedź. Władze Delftu pobierały od właścicieli domów opłatę za odcinek nabrzeża przed ich posesją, a rejestr z 1667 roku podaje dokładną szerokość każdego domu nad każdym kanałem. W 2015 roku historyk sztuki Frans Grijzenhout zmierzył fasady na obrazie, przeszedł przez cały rejestr i trafił na Vlamingstraat, pod dzisiejsze numery 40 i 42.
Potem przyszło drugie odkrycie. Dom po prawej należał do ciotki Vermeera, Ariaentgen Claes van der Minne, która sprzedawała w nim flaki. Przejście obok nazywano w okolicy Penspoort, czyli Flakową Bramą. Matka i siostra Vermeera mieszkały nad tym samym kanałem, naukos po drugiej stronie. To więc nie jest malowniczy zakątek, którego szukał. To widok sprzed progu krewnej, nad kanałem, przy którym mieszkała połowa jego rodziny.
Podejdź blisko do lewego dolnego rogu, pod okno domu stojącego najbardziej na lewo, a znajdziesz sygnaturę: I V MEER.
Sam mur wart jest tego czasu. Cegłę zbudowano z czerwonej ochry i laku marzanowego, wapno nałożono łatami na pęknięcia, zielone okiennice to azuryt zmieszany z żółcienią ołowiowo-cynową, a szare niebo nad dachami to biel ołowiowa z naturalną ultramaryną, czyli zmielonym lazurytem, której nie pożałowano tu na pochmurne popołudnie nad zwyczajną ulicą.
Rijksmuseum nie kupiło tego obrazu. Trafił tu w lipcu 1921 roku jako dar od H. W. A. Deterdinga z Londynu.
Przystanek 5 z 5 · Sala Straży nocnej, piętro 2
Straż nocna
Rembrandt van Rijn · 1642 · Olej na płótnie, 379,5 × 453,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Szklana komora Operacji Straż Nocna i konserwatorzy w środku, zdejmujący werniks z powierzchni, kiedy ty stoisz obok.
- Dziewczynka w złocie na lewo od kapitana, z martwą kurą u pasa, zwieszoną szponami w dół. Szpony to godło arkebuzerów.
- Tarcza namalowana w tle około 1715 roku, z nazwiskami mężczyzn, którzy zapłacili za obraz.
- Pies w prawym dolnym rogu, za doboszem, którego badania podczas konserwacji powiązały z ilustracją Adriaena van de Venne.
Transkrypcja (3:22)
Pierwsze, co masz przed sobą, to nie obraz. To szklana komora, a w środku pracujący ludzie. To Operacja Straż Nocna, największy projekt badawczo-konserwatorski, jaki kiedykolwiek poświęcono jednemu obrazowi Rembrandta. Po pięciu latach badań zaczęła się właściwa konserwacja i konserwatorzy z mikroskopijną precyzją zdejmują z powierzchni stary werniks, publicznie, na twoich oczach.
Teraz obraz. Trzysta siedemdziesiąt dziewięć i pół centymetra wysokości, czterysta pięćdziesiąt trzy i pół szerokości, trzydzieści cztery postacie. Rembrandt ukończył go w 1642 roku do wielkiej sali Kloveniersdoelen, siedziby arkebuzerów, jednej z kompanii amsterdamskiej straży obywatelskiej, która była zarazem miejską milicją i policją. Portrety zbiorowe takich kompanii były zwykle rzędami mężczyzn patrzących na widza. Rembrandt jako pierwszy namalował taki, na którym każdy coś robi. Kapitan w czerni z czerwoną szarfą to Frans Banninck Cocq. Porucznik w żółci z białą szarfą to Willem van Ruytenburch. Kapitan każe mu wyprowadzić kompanię w marsz, a cały tłum ustawia się w szyku wokół tego jednego polecenia.
Zapłaciło osiemnastu mężczyzn, mniej więcej po sto guldenów, razem tysiąc sześćset, a ich nazwiska około 1715 roku wypisano na tarczy w tle. Dobosz po prawej stronie nie płacił. Wynajęto go na ten jeden dzień, a Rembrandt dodał go za darmo.
Dwie rzeczy, które wszyscy wiedzą o tym obrazie, są nieprawdą. To nie jest scena nocna. Obraz spędził większość swojego życia pod ciemniejącym werniksem, stąd nazwa, a ten werniks usunięto w latach czterdziestych dwudziestego wieku. I to nie jest cały obraz. W 1715 roku przeniesiono go do ratusza na placu Dam i przycięto ze wszystkich czterech stron, żeby zmieścił się na przydzielonej mu ścianie, między dwojgiem drzwi. Zniknęły dwie postacie po lewej, a razem z nimi górna część łuku, balustrada i krawędź stopnia; odcięte pasy zaginęły. W 2021 roku muzeum odtworzyło brakujące pasy na podstawie małej siedemnastowiecznej kopii Gerrita Lundensa i sieci neuronowej wytrenowanej na pociągnięciach pędzla samego Rembrandta, i przez trzy miesiące pokazywało obraz w całości.
Trzy razy go zaatakowano. W 1911 roku bezrobotny szewc rzucił się na niego z nożem, ale zatrzymał go twardy werniks. W 1975 roku bezrobotny nauczyciel Wilhelmus de Rijk pociął płótno nożem do chleba w zygzaki, niektóre długie na trzydzieści centymetrów. W 1990 roku pewien mężczyzna oblał obraz kwasem i znów szkody przyjął na siebie werniks. W czasie drugiej wojny światowej obraz zwinięto na walec i ukryto, od 1939 roku najpierw w bunkrach niedaleko wybrzeża, a od 1942 roku w grocie we wnętrzu wzgórza Sint-Pietersberg w Maastricht.
Dwie rzeczy do znalezienia, zanim wyjdziesz. Na lewo od kapitana, w złocie, stoi dziewczynka z martwą kurą zawieszoną u pasa. Szpony to godło clauweniers, czyli arkebuzerów, a róg do picia kompanii miał ten sam kształt; muzeum nazywa ją maskotką. A w prawym dolnym rogu, za doboszem, jest pies. Badania prowadzone podczas konserwacji wykazały, że pochodzi z ilustracji Adriaena van de Venne, co znaczy, że Rembrandt skopiował go z książki.
Ostatni fakt, który zaskakuje większość osób stojących w tej sali. Rijksmuseum nie jest właścicielem Straży nocnej. Na tabliczce widnieje: depozyt miasta Amsterdam. Miasto wypożycza obraz muzeum od 1808 roku i formalnie wciąż jest to obraz Amsterdamu, który wisi tu na mocy umowy.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Pozostałe 8000 przedmiotów też ma swojego przewodnika.
Ta strona kończy się na pięciu. Aplikacja nie. Skieruj telefon na delftski dzban, model statku, srebrną szkatułkę albo obraz, którego tabliczka mieści się w dwóch linijkach, a Chiaro wyjaśni, czym jest ten przedmiot i dlaczego muzeum go zachowało, i będzie opowiadać tak długo, jak długo będziesz pytać.
Przed wizytą
Dojazd
Museumstraat 1, 1071 XX Amsterdam, w dzielnicy muzealnej. Wejście prowadzi do Atrium, gdzie są punkt informacyjny i bezpłatna szatnia; wszystkie pięć przystanków jest na górze, na piętrze 2.
Linia metra 52 kursuje z Amsterdam Zuid lub z dworca Centraal Station do stacji Vijzelgracht, skąd do muzeum jest niecałe dziesięć minut pieszo. Z Amsterdam Zuid, Centraal Station i Amsterdam Amstel kilka linii tramwajowych dojeżdża w pobliże muzeum. Z parkingu Park and Ride przy ArenA pojedź metrem do Weesperplein, a potem tramwajem 7 do Spiegelgracht.
Bilety
- Zarezerwuj godzinę wejścia. Potrzebuje jej każdy zwiedzający, także posiadacze Museumkaart; bez rezerwacji mogą wejść tylko Przyjaciele muzeum i posiadacze legitymacji ICOM lub ICOMOS. Muzeum zaleca zakup online, żeby mieć pewność, że dostaniesz wybraną godzinę; ograniczoną liczbę biletów sprzedaje się też przy wejściu, do wyczerpania puli.
- Nie ma dnia zamknięcia. Rijksmuseum jest otwarte codziennie przez cały rok, od 9:00 do 17:00, także w święta.
- Rada samego muzeum na tłumy: przyjdź przed 11:00 albo po 15:30, a najspokojniejsze dni to wtorek i środa.
- Dorośli płacą 25 €, a wszyscy w wieku do 18 lat włącznie wchodzą za darmo. W całym budynku płaci się wyłącznie kartą, więc weź ją ze sobą.
Oficjalny audioprzewodnik
Własnym przewodnikiem muzeum jest bezpłatna aplikacja Rijksmuseum: są w niej audiowycieczki Rijksmuseum w jedenastu językach, od niderlandzkiego i angielskiego po ukraiński i mandaryński, oraz interaktywny plan pięter, a te same wycieczki można wypożyczyć w punkcie multimedialnym, jeśli wolisz nie używać własnego telefonu. Ta strona też jest bezpłatna, obejmuje pięć dzieł i pod każdym nagraniem podaje pełny tekst.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Rijksmuseum?
Ta strona nim jest. Dostajesz pięć dzieł, każde z nagraniem, które odtwarza się w przeglądarce bez pobierania czegokolwiek, a do tego salę i pełny tekst przy każdym z nich. Po reszcie budynku poprowadzi cię bezpłatna aplikacja samego Rijksmuseum, a aplikacja Chiaro opowie o każdym przedmiocie, który sfotografujesz.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Rijksmuseum?
Aplikacja jest bezpłatna. Rijksmuseum udostępnia swoje audiowycieczki we własnej aplikacji, w jedenastu językach, w tym po angielsku, razem z interaktywnym planem pięter, i można ją pobrać jeszcze przed przyjazdem. Te same wycieczki można też za opłatą wypożyczyć na urządzeniu w punkcie multimedialnym muzeum. Osobną audiowycieczkę po wystawie czasowej można dokupić przy rezerwacji za 6,50 € od osoby.
Gdzie w Rijksmuseum jest Straż nocna?
W Sali Straży nocnej na piętrze 2, na samym końcu Galerii Honorowej, którą zbudowano właśnie po to, by prowadziła do tego obrazu. Obraz stoi obecnie w szklanej komorze Operacji Straż Nocna, gdzie konserwatorzy na oczach zwiedzających usuwają stary werniks.
W jaki dzień Rijksmuseum jest zamknięte?
W żaden. Muzeum jest otwarte codziennie przez cały rok, także w święta, od 9:00 do 17:00. Sklep, kawiarnia i ogrody są czynne do 18:00.
Ile kosztuje wstęp do Rijksmuseum?
25 € dla dorosłych i za darmo dla wszystkich w wieku do 18 lat włącznie. Posiadacze Museumkaart, I amsterdam City Card, legitymacji ICOM i członkowie Vereniging Rembrandt wchodzą bezpłatnie; posiadacze kart CJP i EYCA płacą połowę. Każdy musi zarezerwować godzinę wejścia, a muzeum zaleca zakup online; ograniczoną liczbę biletów sprzedaje się też przy wejściu, do wyczerpania puli. Płaci się kartą, nie gotówką.
Czy w Rijksmuseum zobaczę Mleczarkę?
Mleczarka Vermeera zwykle wisi w Galerii Honorowej, ale internetowa kolekcja Rijksmuseum nie podaje dla niej żadnej sali, podobnie jak dla Syndyków cechu sukienników i Żydowskiej narzeczonej. Po przyjeździe zapytaj w punkcie informacyjnym, zamiast przemierzać cały budynek, żeby to sprawdzić. Uliczka, czwarty przystanek na tej stronie, figuruje w Galerii Honorowej.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Rijksmuseum.