Art Gallery of New South Wales · Sydney · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Art Gallery of New South Wales,
pięć przystanków, za darmo.
Nic do instalowania i nic do płacenia przy wejściu: wstęp do Galerii jest wolny, te pięć nagrań odtworzysz na tej stronie, a o ponad 1500 pozostałych wystawionych dziełach opowie ci aplikacja Chiaro, wystarczy zdjęcie.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Art Gallery of New South Wales.
Requiescat
Art Gallery of New South Wales, Sydney
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Art Gallery of New South Wales.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Wszystko z tej strony wisi w Grand Courts w Naala Nura, pierwotnym budynku Galerii z piaskowca, w południowej części terenu, więc to nie tyle spacer, ile spokojne okrążenie jednej amfilady sal oświetlonych z góry. Baza danych Galerii podaje dla wszystkich pięciu obrazów to samo miejsce, więc kolejność jest nasza: najpierw rycerz i jego pies, potem dwie ogromne akademickie machiny, królowa Saby, a na koniec wyjście przez oszronione pastwisko Grunera. Razem około dwunastu minut słuchania. Całe okrążenie zrobisz w niecały kwadrans, jeśli nie będziesz się zatrzymywać, żeby popatrzeć. A będziesz.
Dane katalogowe, daty i wymiary pochodzą z bazy zbiorów Galerii na artgallery.nsw.gov.au, a za każdą informacją stoi jeszcze drugie źródło. Grand Courts urządzono na nowo w 2021 roku, a obrazy wciąż podróżują, więc jeśli tabliczka na ścianie i ta strona mówią co innego, kieruj się tabliczką i daj nam znać.
Przystanek 1 z 5 · Naala Nura, parter, Grand Courts
Requiescat
Briton Rivière · 1888 · Olej na płótnie, 158,7 × 225,0 cm
Na co zwrócić uwagę
- Wieniec położony na napierśniku rycerza i jego głowa bez hełmu, w kolczym kapturze. Po tym poznajesz, że rycerz nie śpi, tylko nie żyje.
- Naga dłoń rycerza zwisająca z krawędzi łoża, tuż nad pyskiem psa, i oczy psa wpatrzone w jego twarz. Nic innego na obrazie się nie porusza.
- Sygnatura czarną farbą w lewym dolnym rogu: „18 BR 88”, data rozdzielona inicjałami.
- Obowiązek szkolny, obraz Rivière’a z 1887 roku, wisi w tych samych salach. Poszukaj go potem.
Transkrypcja (2:30)
Większość ludzi najpierw zauważa psa, a dopiero potem rycerza, i właśnie o to chodzi. Pies świętego Huberta siedzi wyprostowany przy niskim łożu, obiema przednimi łapami na kamiennej posadzce, cały skupiony na twarzy nad sobą, a naga dłoń rycerza zwisa z krawędzi łoża tuż nad jego pyskiem. Mężczyzna w zbroi leży płasko pod niebieską narzutą haftowaną w kwiaty, a na jego napierśniku ktoś położył wieniec. Tylko ten wieniec mówi ci, że rycerz nie żyje. Bez niego byłby to pies czekający, aż pan się obudzi. Z wieńcem pies czuwa przy zmarłym, a resztę dopowiada tytuł. Requiescat to po łacinie początek modlitwy za zmarłych: niech spoczywa.
Briton Rivière namalował ten obraz w 1888 roku i podpisał go czarną farbą w lewym dolnym rogu, rozdzielając datę inicjałami: 18 BR 88. Zaczynał w Akademii Królewskiej w Londynie od tematów historycznych, od Wielkiej Armady i Romea i Julii, aż w 1865 roku namalował śpiącego charta szkockiego i właściwie już nigdy do historii nie wrócił. Zwierzęta wypełniły mu resztę życia. Mawiał, że psa nie da się namalować, jeśli się go nie lubi, choć przyznawał, że miał już dość ich obecności w domu. Nigdy nie pracował bez kogoś, kto znał się na zwierzętach, a rysował też martwe zwierzęta, w prosektoriach londyńskiego ogrodu zoologicznego, żeby anatomia pod sierścią się zgadzała. Popatrz na tylne łapy psa i na to, jak wiszą mu uszy, a zobaczysz tę odrobioną lekcję.
Obraz przebył długą drogę, zanim tu trafił. W 1888 roku wisiał w Akademii Królewskiej, w 1893 roku przepłynął ocean na Światową Wystawę Kolumbijską w Chicago, w 1894 roku powędrował na południe, na Międzynarodową Wystawę Tasmańską w Hobart, a w 1896 roku pojechał do Berlina. Dwa lata później Galeria kupiła go bezpośrednio od artysty, a na tabliczce nadal widnieje: zakup 1897 na 98. Mniej więcej w tym samym czasie Rivière ubiegał się o funkcję prezesa Akademii Królewskiej i przegrał niewielką różnicą głosów. Wrócił do swoich psów.
To zdecydowanie ten obraz z tej kolekcji, którego ludzie szukają najczęściej, i kiedy tu stoisz, rozumiesz dlaczego. Nie ma tu historii do rozszyfrowania ani mitologii, którą trzeba znać. Pies czeka na kogoś, kto już nie wróci.
Zanim pójdziesz dalej: Galeria ma też jego niewielkie olejne studium właśnie tego psa, a w tych samych salach wisi drugi Rivière, obraz sprzed roku zatytułowany Obowiązek szkolny. Już sam tytuł zdradza, że jest na nim pies.
Przystanek 2 z 5 · Naala Nura, parter, Grand Courts
Vive l’Empereur!
Édouard Detaille · 1891 · Olej na płótnie, 376,0 × 445,0 cm
Na co zwrócić uwagę
- Oficer w czerwonej pelisie na siwym koniu, dokładnie pośrodku, z uniesioną szablą, patrzący gdzieś obok ciebie, na coś, czego nie widzisz.
- Ziemia przed końmi: porzucone czaka, muszkiet, bęben, kule armatnie w trawie. Szarża przetacza się po szczątkach poprzedniej.
- Sygnatura i data, Edouard Detaille 1891, w prawym dolnym rogu.
Transkrypcja (2:10)
Cofnij się, bo z bliska tego nie ogarniesz. Płótno ma prawie cztery metry wysokości i niemal cztery i pół metra szerokości, a huzarzy pędzą prosto na ciebie. Pośrodku oficer w czerwonej, obszytej futrem pelisie stoi w strzemionach na siwym koniu z uniesioną szablą, a za nim cały pułk wyłania się zza wzniesienia, ściana czak, kling i otwartych ust. Spójrz w dół, na trawę przed kopytami: porzucone czaka, muszkiet, bęben, kule armatnie. Ta szarża przetacza się po szczątkach poprzedniej.
Édouard Detaille namalował ten obraz w 1891 roku i podpisał w prawym dolnym rogu. Galeria podaje też drugi tytuł: Szarża czwartego pułku huzarów w bitwie pod Frydlandem, 14 czerwca 1807 roku. To bitwa stoczona czterdzieści jeden lat przed urodzeniem Detaille’a, a tekst samej Galerii starannie zaznacza, że scena nie przedstawia żadnej konkretnej bitwy. To rekonstrukcja uczucia. Detaille ujął to sam: chciałem oddać wrażenie szarży kawalerii pod okiem cesarza i odtworzyć fizjonomię tych ludzi, którzy szli na śmierć okryci złotym haftem.
Wiedział, o czym mówi. Pochodził z rodziny wojskowych, jego dziadek dostarczał broń Napoleonowi, od siedemnastego roku życia uczył się u batalisty Meissoniera, a w 1870 roku walczył w wojnie francusko-pruskiej, co uczyniło z niego półoficjalnego malarza francuskiej armii. W 1912 roku zaprojektował dla tej armii nowe mundury. Nigdy ich nie wprowadzono, ale niebieskoszare płaszcze i hełm z tego projektu wpłynęły na to, w czym francuscy żołnierze chodzili podczas pierwszej wojny światowej. Swoją kolekcję mundurów zapisał paryskiemu Muzeum Armii.
Galeria kupiła ten obraz w Paryżu w 1893 roku i wydała na niego cztery piąte całego swojego budżetu na zakupy z tamtego roku. Od tamtej pory jest jedną z najpopularniejszych rzeczy w budynku, tak popularną, że w 2014 roku Galeria kupiła drugi obraz tylko po to, żeby wyjaśnić ten: portret pędzla Basile’a Lemeuniera, który przedstawia Detaille’a przy pracy nad tym właśnie płótnem, przycupniętego na szczycie drewnianej drabiny, z zapalonym papierosem w ustach.
I jeszcze jedno, czego nie widać, a dzięki czemu w ogóle cokolwiek tu widać. W 1959 roku płótno zostało poważnie zniszczone przez wodę. Dopiero konserwacja przeprowadzona w latach 2000. przywróciła mu taki wygląd.
Przystanek 3 z 5 · Naala Nura, parter, Grand Courts
Cymon i Ifigenia
Frederic, Lord Leighton · 1884 · Olej na płótnie, 163,0 × 328,0 cm
Na co zwrócić uwagę
- Wąski sierp księżyca na horyzoncie, między pniem drzewa a mężczyzną w czerwieni, tuż nad ciemniejącym morzem.
- Cymon w czerwieni, na prawym skraju, jako jedyny nie śpi. Wszyscy inni, łącznie z psem, śpią.
- Śpiące dziecko w prawym dolnym rogu. Pozowała do niego młodsza siostra kobiety ze środka obrazu.
- Nigdzie nie ma sygnatury. Galeria notuje obraz jako niesygnowany i niedatowany.
Transkrypcja (2:29)
Najpierw światło. Słońce zaszło już za twoimi plecami i wszystko na tym trzymetrowym płótnie oświetla jego poświata: miedziana draperia, kora drzewa, włosy kobiety. Spójrz na horyzont, między pniem a mężczyzną w czerwieni. Nad morzem wschodzi tam ledwie widoczny rąbek księżyca. Leighton wybrał tę chwilę celowo. Boccaccio, do którego należy ta historia, umieścił ją wiosną, po południu. Leighton przeniósł ją w jesienny zmierzch, bo chciał senności, jaka przychodzi pod koniec długiego, upalnego dnia, i chciał, żeby cały obraz był jak minuta przed zaśnięciem.
Historia pochodzi z Dekameronu. Młodzieniec z dobrego rodu jest tak nieokrzesany, że wszyscy nazywają go Cymonem, czyli bydlęciem. Pewnego dnia natrafia w lesie na śpiącą Ifigenię i ten widok go odmienia. Zakochuje się i oddaje pięknu i filozofii. Młodzieniec w czerwieni, na prawym skraju, wcale więc nie podziwia dziewczyny. To ona go przemienia, a on jako jedyny nie śpi. Śpią jej służące, śpi dziecko, śpi nawet pies.
Kobieta to Dorothy Dene, z domu Ada Alice Pullen, aktorka, która stała się ulubioną modelką Leightona i pozowała mu między innymi do Płonącego czerwca. Według opowieści krążącej w 1897 roku przez pół roku przeczesywał Europę w poszukiwaniu twarzy pasującej do jego wyobrażenia Ifigenii, aż w końcu znalazł ją w londyńskim teatrze. Jego biograf podaje nudniejszą wersję: zauważył ją na progu sąsiedniej pracowni. Tak czy inaczej, jest tu też jej młodsza siostra Lena: to śpiące dziecko w prawym dolnym rogu. Leighton zapisał Dene w testamencie pięć tysięcy funtów i kolejne pięć tysięcy w funduszu powierniczym dla niej i jej sióstr, największy ze swoich zapisów. Spekulowano, że Bernard Shaw myślał o tej dwójce, kiedy pisał Pigmaliona.
Obraz powstawał osiem miesięcy, a zachowało się około pięćdziesięciu sześciu rysunków przygotowawczych. W 1884 roku pokazano go w Akademii Królewskiej, potem w Berlinie, Dreźnie i Wiedniu, a później przeszedł przez ręce kilku angielskich kolekcjonerów, zanim Galeria kupiła go w londyńskim domu aukcyjnym Christie’s 13 lutego 1976 roku. Sam Leighton był przez osiemnaście lat prezesem Akademii Królewskiej i jako pierwszy malarz w historii został parem, z miejscem w Izbie Lordów. Patent nadający mu tytuł barona Leighton wydano 24 stycznia 1896 roku. Zmarł następnego dnia, a tytuł umarł razem z nim: przetrwał jeden dzień, krócej niż jakikolwiek inny w historii.
Tego obrazu nigdy nie podpisał. Szukaj nazwiska w rogach, a nie znajdziesz.
Przystanek 4 z 5 · Naala Nura, parter, Grand Courts
Wizyta królowej Saby u króla Salomona
Sir Edward John Poynter · 1881–1890 · Olej na płótnie, 234,5 × 350,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Rama. Jej kolumny i gzyms powtarzają architekturę świątyni z obrazu, tak że budowla zdaje się przechodzić do sali.
- Złote lwy na stopniach tronu, po jednym na każdym końcu każdego stopnia, i pawie po prawej.
- Monogram EJP w prawym dolnym rogu, a wokół niego rozdzielona data: 18 z jednej strony, 90 z drugiej.
- Etiopski obraz Belachew Yimera przedstawiający to samo spotkanie, wiszący nieopodal. Ta sama historia, pięćdziesiąt lat później, z drugiej strony.
Transkrypcja (2:24)
Zanim spojrzysz na obraz, spójrz na ramę. Te złocone kolumny i ten ciężki gzyms powtarzają architekturę świątyni Salomona z wnętrza obrazu, więc budowla wychodzi z płótna do sali, w której stoisz. Tekst samej Galerii ujmuje to precyzyjnie: świątynia powraca w ramie. Nazywa też tę architekturę dziko złożonym systemem, co jest uprzejmym sposobem powiedzenia, że Poynter skleił ją z kawałków wszystkiego.
Scena przedstawia przybycie królowej Saby na dwór Salomona, a oboje są małymi postaciami na schodach pośrodku ogromnej czerwono-złotej sali. Policz złote lwy na stopniach tronu, po jednym na każdym końcu każdego stopnia. Znajdź pawie po prawej. Przyjrzyj się szeregom dworzan, inkrustowanym posadzkom, malowanym belkom stropu. Poynter pracował nad tym dziewięć lat, od 1881 do 1890 roku, i podpisał obraz w prawym dolnym rogu monogramem EJP, rozdzielając nim datę: osiemnaście po jednej stronie, dziewięćdziesiąt po drugiej.
Galeria zalicza go do malarzy znanych jako wiktoriańscy olimpijczycy, akademików, którzy odwrócili się od przemysłowej Brytanii ku dalekiej przeszłości utraconej doskonałości. I zwraca uwagę na coś, o czym warto pamiętać przed każdym z tych obrazów: British Museum stało się dla nich biblioteką wzorów, a Egipt i Bliski Wschód zastąpiły Grecję i Italię jako modne miejsce akcji. Krytycy chwalili ten obraz za archeologiczną dokładność. Werdykt samej Galerii jest bardziej oschły. Poynter tak obsesyjnie pilnował szczegółów, że postacie wyszły, jak to ujmuje Galeria, nieco lalkowate.
Sam Poynter należał do establishmentu tak bardzo, jak tylko malarz mógł. Uczył się w Paryżu razem z Whistlerem, został pierwszym profesorem katedry Slade’a, przez dziesięć lat kierował National Gallery w Londynie, przy okazji otwierając Tate, a od 1896 roku był prezesem Akademii Królewskiej. Jego żona Agnes MacDonald była ciotką Rudyarda Kiplinga i przyszłego premiera Stanleya Baldwina, a jej siostra wyszła za Burne-Jonesa.
W 1890 roku obraz trafił z pracowni Poyntera do londyńskiego marszanda Thomasa McLeana, który pokazał go osobno, na wystawie jednego obrazu, a Galeria kupiła go od McLeana w 1892 roku. W obecnej aranżacji obraz nie jest sam. Obok wisi obraz tego samego spotkania pędzla etiopskiego artysty Belachew Yimera, powstały pięćdziesiąt lat później, i rzeźba kameruńskiego artysty Pascale Marthine Tayou z 2012 roku. To samo spotkanie, opowiedziane z drugiego końca podróży, w tej samej sali.
Przystanek 5 z 5 · Naala Nura, parter, Grand Courts
Wiosenny przymrozek
Elioth Gruner · 1919 · Olej na płótnie, 131,0 × 178,7 cm
Na co zwrócić uwagę
- Długie niebieskie cienie krów, biegnące ku tobie po oszronionej trawie, malowane krótkimi dotknięciami pędzla.
- Uszy farmera. Słońce jest dokładnie za nim i uszy świecą na różowo.
- Cienka linia bieli i złota wzdłuż grzbietu każdej krowy, tam gdzie pada na nią światło.
- Sygnatura czarną farbą w prawym dolnym rogu: E GRUNER, 1919.
Transkrypcja (2:23)
Patrzysz prosto w słońce. Dopiero co wzeszło, gdzieś za wielkim drzewem i domem farmy, i rzuca cienie kilku krów i człowieka przez pastwisko białe od szronu, prosto pod twoje stopy. Kuratorzy Galerii nazywają ten obraz być może najbardziej kochanym australijskim pejzażem w całym budynku, a powód stoi tu, na pierwszym planie: to światło.
To farma mleczna w Emu Plains, na zachód od Sydney. Należała do Isaaca Innesa, a potem do jego syna Jima, a mężczyzna otwierający bramę to Jim Innes z własnym bydłem. Elioth Gruner przyjeżdżał tu od 1915 roku, żeby malować wczesny ranek, i już w 1916 roku zdobył Nagrodę Wynne’a obrazem tej samej farmy zatytułowanym Poranne światło. Tym obrazem zdobył ją ponownie w 1919 roku.
Malował go przeważnie na dworze, na mrozie, i w formacie, w jakim prawie nigdy nie pracował. Zbudował na miejscu osłonę, żeby chronić płótno przed pogodą, a nogi owijał workami po sieczce, żeby ich nie odmrozić. Galeria przypuszcza, że niektóre partie wykończył później w swojej pracowni w mieście.
Teraz podejdź bliżej. Szron i trawa nie są tyle namalowane, co nakropione krótkimi pociągnięciami farby, które zamieniają się w długie niebieskie cienie, kiedy cofniesz się o krok. Każda krowa ma cienki kontur bieli i złota tam, gdzie słońce chwyta jej grzbiet. A teraz spójrz na uszy farmera. Światło przechodzi przez nie na wylot, a Gruner namalował je przejrzyście różowe. Cały obraz zawiera się w tych dwóch drobnych pociągnięciach pędzla: człowiek ze słońcem za plecami w mroźny poranek.
Nic nie zapowiadało, że Gruner zostanie malarzem. Urodził się w 1882 roku w Gisborne w Nowej Zelandii i trafił do Sydney, zanim skończył rok. W wieku czternastu lat, po śmierci ojca, poszedł do pracy jako pomocnik w sklepie bławatnym, po dwanaście godzin dziennie, a wieczorami chodził na lekcje rysunku do Juliana Ashtona. Z handlem tkaninami rozstał się dopiero jako trzydziestolatek. Nagrodę Wynne’a zdobył w sumie siedem razy, częściej niż ktokolwiek poza Hansem Heysenem, a Norman Lindsay powiedział, że malował najczystsze światło, jakie kiedykolwiek widziano na kawałku płótna.
Obraz trafił do Galerii w 1939 roku jako dar F G White’a, w roku śmierci Grunera. Gruner podpisał go czarną farbą w prawym dolnym rogu: E Gruner, 1919. W ramie waży trzydzieści sześć kilogramów, a to sporo jak na obraz szronu.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Art Gallery of New South Wales.
Pięć obrazów z jednej amfilady sal, a reszta Grand Courts wciąż jest wokół ciebie: Bronzino, Cézanne, gablota porcelany z Jingdezhen, brąz Mackennala z dwuwierszowym opisem. Zrób zdjęcie któregokolwiek z nich albo czegokolwiek po drugiej stronie ogrodu, w Naala Badu, a aplikacja powie ci, co to jest, wyjaśni, jak trafiło do kolekcji w Sydney, i będzie odpowiadać na głos, dopóki stoisz obok.
Przed wizytą
Dojazd
Art Gallery Road, The Domain, Sydney NSW 2000, po wschodniej stronie centrum, obok Królewskiego Ogrodu Botanicznego, około pięciu minut pieszo od Macquarie Street lub Hyde Parku przez park The Domain. Wejdź od strony Naala Nura, przez piaskowcowy portyk przy Art Gallery Road: Grand Courts, punkt informacyjny i bezpłatna szatnia są na parterze tego budynku.
Stacje St James i Martin Place są oddalone o około dziesięć minut pieszo. Autobus 441 odjeżdża ze stanowiska D po stronie York Street przy Queen Victoria Building i zatrzymuje się w pobliżu Galerii. W środowe wieczory od 19:00 do 22:00 co dwadzieścia minut kursuje bezpłatny autobus z Art Gallery Road do Town Hall.
Bilety
- Wstęp ogólny jest bezpłatny i nie wymaga rezerwacji. Bilety obowiązują tylko na niektóre wystawy czasowe, czasem na określoną godzinę.
- Galeria nie ma w tygodniu dnia zamknięcia. Jest nieczynna tylko w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia i w Wielki Piątek.
- Środa to dzień wieczornego otwarcia: Galeria jest czynna do 22:00, są programy Art After Hours, a po 17:00 bilety na wystawy kupisz w promocji dwa w cenie jednego.
- Wszystkie pięć przystanków jest w Naala Nura, pierwotnym budynku od południa. Naala Badu, nowy budynek po drugiej stronie Art Garden, pokazuje głównie sztukę współczesną.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny audioprzewodnik Galerii nazywa się Dora i jest bezpłatny: działa w przeglądarce twojego telefonu pod adresem agnsw.art/dora, przez publiczne WiFi Galerii, i prowadzi według numerów i kodów QR na wybranych opisach, więc weź słuchawki. Codziennie o 14:30 jest też bezpłatne oprowadzanie po najważniejszych dziełach Grand Courts. Ta strona dodaje bez opłat pięć dzieł, a o wszystkim innym w budynku opowie ci aplikacja Chiaro na podstawie jednego zdjęcia.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Art Gallery of New South Wales?
Są nawet dwa. Pierwszy to ta strona: pięć nagranych przystanków z transkrypcjami, które działają w przeglądarce bez pobierania czegokolwiek. Własny przewodnik Galerii, Dora, też jest bezpłatny i działa na telefonie pod adresem agnsw.art/dora. Poza tą piątką skieruj aplikację Chiaro na dowolne dzieło w którymkolwiek z budynków, a opowie ci właśnie o nim.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Art Gallery of New South Wales?
Nic. Dora to bezpłatny audioprzewodnik, który otwierasz w przeglądarce telefonu pod adresem agnsw.art/dora, korzystając z publicznego WiFi Galerii. Prowadzi według numerów i kodów QR na wybranych opisach i ma audiodeskrypcję niektórych dzieł. Weź własne słuchawki.
Gdzie w Art Gallery of New South Wales wisi Requiescat?
W Grand Courts na parterze Naala Nura, pierwotnego budynku z piaskowca, do którego wchodzi się od Art Gallery Road. Wszystkie pięć dzieł z tej strony wisi w tej samej amfiladzie sal; baza danych Galerii nie podaje konkretnej sali, więc kieruj się opisami.
Czy wstęp do Art Gallery of New South Wales jest bezpłatny?
Tak. Wstęp ogólny jest bezpłatny i nie wymaga biletu. Płaci się tylko za niektóre wystawy czasowe, na które można zarezerwować bilety online, a w środy po 17:00 obowiązuje na nie promocja dwa w cenie jednego.
Kiedy Art Gallery of New South Wales jest zamknięta?
Tylko w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia i w Wielki Piątek. Poza tym jest czynna codziennie od 10:00 do 17:00, a w środy do 22:00.
Czy mogę z tego korzystać w samej Galerii?
Tak. Dźwięk płynie przez dane komórkowe albo przez bezpłatne publiczne WiFi Galerii. Weź słuchawki i ścisz dźwięk w salach. Wszystkie pięć przystanków jest na jednym poziomie, kilka minut pieszo od siebie.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Art Gallery of New South Wales.