National Gallery · Londyn · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po National Gallery,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć obrazów, pięć sal, nic do instalowania. O pozostałym tysiącu na tych ścianach opowie aplikacja Chiaro, wystarczy zdjęcie.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją National Gallery.
Portret małżonków Arnolfinich
National Gallery, Londyn
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów National Gallery.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć obrazów na jednym piętrze, w kolejności, w jakiej budynek opowiada dziś swoją historię. Zaczynasz w skrzydle Sainsbury od Portretu małżonków Arnolfinich van Eycka w sali 52, tuż obok Madonny wśród skał Leonarda w sali 51. Potem przechodzisz do głównego gmachu, do Ambasadorów Holbeina w sali 4, a dalej idziesz trzy stulecia naprzód: do Egzekucji Lady Jane Grey Delaroche'a w sali 38 i do obrazu Turnera Waleczny Temeraire w sali 40. Około dwunastu minut nagrań i godzina z kwadransem chodzenia, jeśli naprawdę się zatrzymasz i popatrzysz.
Dane katalogowe, numery sal i daty pochodzą z własnych stron obrazów National Gallery na nationalgallery.org.uk, a każdą informację potwierdza także drugie źródło. W Galerii trwają prace budowlane i obrazy przenosi się między salami, więc jeśli tabliczka na ścianie mówi co innego, wierz tabliczce i napisz do nas.
Przystanek 1 z 5 · Sala 52, skrzydło Sainsbury, poziom 2
Portret małżonków Arnolfinich
Jan van Eyck · 1434 · Olej na desce (prawdopodobnie dębowej), 82,2 × 60 cm
Na co zwrócić uwagę
- Lustro na tylnej ścianie. Dziesięć medalionów wokół ramy przedstawia sceny śmierci Chrystusa, a wypukłe szkło odbija dwóch mężczyzn stojących tam, gdzie teraz stoisz ty.
- Żyrandol. Jedna świeca się pali, druga została zgaszona, i to jeden z powodów, dla których wciąż trwa spór o to, czemu ten obraz miał służyć.
- Cień przedniej łapy pieska. Tuż obok w farbie jest odciśnięty kciuk van Eycka.
- Pomarańcze, jedna na parapecie, kilka na skrzyni poniżej. Tak drogie owoce z importu mówiły, ile pieniędzy jest w tym domu.
Transkrypcja (2:35)
Osiemdziesiąt dwa centymetry na sześćdziesiąt, na desce dębowej, i każdy jej fragment ma coś do zrobienia. Daj sobie chwilę, zanim zaczniesz odczytywać przedmioty, bo najważniejszy jest sam pokój. To pokój do przyjmowania gości w Brugii w 1434 roku, namalowany tak, jakby Jan van Eyck zdjął jedną ścianę i zaprosił cię do środka, w powstałą lukę.
Mężczyzna to niemal na pewno Giovanni di Nicolao di Arnolfini, włoski kupiec z Lukki, który handlował w Brugii i dobiegał wtedy czterdziestki. Kobieta to prawdopodobnie jego druga żona i nikt nie zna jej imienia. Przez długi czas widziano w tym obrazie zaślubiny, umowę małżeńską zapisaną farbą. National Gallery już tak go nie odczytuje, choć łatwo zrozumieć, skąd wziął się ten spór: uniesiona dłoń, złączone ręce, mały terier, symbol wierności.
Teraz lustro. Wisi dokładnie pośrodku tylnej ściany, a jego wypukłe szkło połyka cały pokój i oddaje ci go wygiętego. W drzwiach za tobą wchodzi dwóch mężczyzn, jeden z nich unosi rękę. Wokół ramy jest dziesięć maleńkich medalionów ze scenami śmierci Chrystusa. A tuż nad lustrem, zawijasami łacińskiego pisma, które bardziej pasuje do aktu prawnego niż do obrazu, van Eyck napisał: Jan van Eyck tu był. 1434. Nie: namalował to. Tu był.
Wiele z tego, co wygląda na zwykłą obserwację, wcale nią nie jest. Żyrandol nie zmieściłby się w przestrzeni, w której rzekomo wisi. Nie ma kominka. Łóżko jest za krótkie, a lustro niemożliwie duże. Zdjęcia w podczerwieni pokazują, że van Eyck najpierw narysował postaci, meble i architekturę, a pieska, żyrandol, krzesło, bursztynowe paciorki i zrzucone, ubłocone drewniaki dodał dopiero na późnym etapie. Mężczyźnie dał też mniejszą głowę i lepsze proporcje niż w rysunku przygotowawczym.
Dwie rzeczy do sprawdzenia na własne oczy. W żyrandolu pali się jedna świeca, a druga została zgaszona. I kobieta nie jest w ciąży. Unosi przed sobą naręcze drogiej zielonej wełny, bo tak kobiety radziły sobie z tak ciężką suknią.
Obraz przeszedł długą drogę, zanim trafił na tę ścianę. Należał do Małgorzaty Austriackiej, potem przeszedł do hiszpańskiej kolekcji królewskiej, a w 1816 roku był już w Londynie, u szkockiego pułkownika Jamesa Haya. Hay twierdził, że zakochał się w nim, gdy w Brukseli dochodził do siebie po ranie odniesionej pod Waterloo. Zaproponował go księciu regentowi, który przez dwa lata trzymał obraz na próbę w Carlton House, a potem go odesłał. W 1842 roku National Gallery kupiła go za sześćset funtów. Był to pierwszy obraz niderlandzki w zbiorach Galerii, a jeśli spojrzysz na cień przedniej łapy pieska, zobaczysz odcisk kciuka van Eycka, wciśnięty w farbę, kiedy była jeszcze miękka.
Przystanek 2 z 5 · Sala 51, skrzydło Sainsbury, poziom 2
Madonna wśród skał
Leonardo da Vinci · Ok. 1491/2-9 i 1506-8 · Olej na desce (topola, potwierdzone badaniami), 189,5 × 120 cm
Na co zwrócić uwagę
- Cienki złocony krzyż z trzciny pod pachą dziecka po lewej. Po nim poznasz, że to święty Jan Chrzciciel, a dziecko po prawej, siedzące ze skrzyżowanymi nogami, to Chrystus.
- Skronie Maryi i nasada nosa, gdzie krawędzie rozpływają się w cieniu, zamiast kończyć się linią. To zmiękczenie to sfumato.
- Kwiaty w lewym dolnym rogu. Leonardo przez całe życie rysował rośliny z dokładnością badacza, a te nie należą do żadnego prawdziwego gatunku.
- Aureole: cienkie jak włos złote elipsy nad każdą głową poza głową anioła.
Transkrypcja (2:17)
Obraz stoi na postumencie, zamiast wisieć na ścianie, i to celowo. Był środkową częścią ołtarza, a Galeria przywróciła mu mniej więcej taką wysokość, jaką miałby w ołtarzu, więc patrzysz w górę, w głąb groty, tak jak kiedyś wierni w Mediolanie.
W grocie klęczą cztery postaci. Pośrodku Maryja, po lewej mały święty Jan Chrzciciel z cienkim złoconym krzyżem z trzciny pod pachą, po prawej Dzieciątko Jezus, siedzące ze skrzyżowanymi nogami, z dłonią uniesioną do błogosławieństwa, a za nim podtrzymujący je anioł. Jeśli nie wiesz, które dziecko jest które, zdradza to krzyż.
Istnieją dwa obrazy z tą kompozycją. Pierwszy jest w Luwrze. Ten jest drugi, powstał w ramach tego samego mediolańskiego zamówienia, a najwyraźniejsza różnica to anioł, który tutaj patrzy w dół i niczego nie wskazuje. Umowę podpisano w kwietniu 1483 roku między Leonardem, braćmi de Predis i bractwem Niepokalanego Poczęcia przy kościele San Francesco Grande. Papież zatwierdził to święto dopiero w 1477 roku. Temat był tak nowy, że nie istniał żaden przyjęty sposób jego przedstawiania, więc Leonardo mógł wymyślić własny. A wymyślił wilgotną, pierwotną grotę.
Badania konserwatorskie pokazują, że malował tę wersję w trzech etapach przez mniej więcej piętnaście lat. Zaczął prawdopodobnie na początku lat dziewięćdziesiątych piętnastego wieku, od zwiewnego rękawa anioła. Kilka lat później obrócił głowę Dzieciątka z ujęcia trzy czwarte do czystego profilu. W 1499 roku wyjechał z Mediolanu do Florencji, uciekając przed francuską inwazją, a w 1506 roku wezwano go z powrotem, żeby dokończył dzieło. Dodał wtedy na niebie warstwę ultramaryny, której wyraźnie żądała pierwotna umowa.
Dwie rzeczy do obejrzenia z bliska. Skronie Maryi i nasada jej nosa: krawędzie nie kończą się linią, tylko rozpływają w cieniu. To zmiękczenie nazwano później sfumato, od włoskiego słowa oznaczającego rozwiewanie się w dym. Potem kwiaty w lewym dolnym rogu. Leonardo zapełniał notesy dokładnymi studiami botanicznymi, a te rośliny nie należą do żadnego prawdziwego gatunku. Krzyżował je i wymyślał, i umieścił wśród skalnych stożków, które wyglądają, jakby dopiero co wypchnęła je z siebie ziemia.
Niektóre fragmenty z bliska wyglądają na niedokończone. Prawdopodobnie celowo, żeby twoje oko zatrzymało się tam, gdzie chciał malarz. National Gallery kupiła obraz w 1880 roku od hrabiego Suffolk, a w 2010 roku obraz wrócił po dwuletniej konserwacji.
Przystanek 3 z 5 · Sala 4, poziom 2
Ambasadorowie
Hans Holbein Młodszy · 1533 · Olej na desce (dąb bałtycki/polski, potwierdzone badaniami), 207 × 209,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Szara smuga na posadzce. Stań przy prawym dolnym rogu obrazu, blisko ściany, popatrz wzdłuż powierzchni, a zmieni się w czaszkę.
- Lewy górny róg, gdzie zielona zasłona jest odsunięta o kilka centymetrów, a za nią wisi srebrny krucyfiks, który łatwo całkiem przeoczyć.
- Lutnia z jedną zerwaną struną, a obok futerał na pięć fletów, w którym są cztery.
- Dolny globus. Znajdź Polisy, przysiółek w Szampanii, gdzie Dinteville miał zamek i gdzie ten obraz wisiał przez stulecia.
Transkrypcja (2:20)
Zanim spojrzysz na cokolwiek innego, podejdź do prawego dolnego rogu obrazu, stań blisko ściany i popatrz wzdłuż jego powierzchni. Szara smuga na posadzce między dwoma mężczyznami złoży się w ludzką czaszkę. To anamorfoza: obraz rozciągnięty wzdłuż jednej osi, który daje się odczytać tylko z jednego miejsca w sali. Holbein ukrył przypomnienie o śmierci w portrecie dwóch młodych dyplomatów u szczytu kariery.
Po lewej stoi Jean de Dinteville, ambasador króla Francji Franciszka Pierwszego. Po prawej jego przyjaciel Georges de Selve, biskup Lavaur. Obaj mieli po dwadzieścia kilka lat. Jest rok 1533, najgorszy możliwy rok, żeby być francuskim dyplomatą w Londynie. Papież nie chciał unieważnić małżeństwa Henryka Ósmego z Katarzyną Aragońską, więc Henryk i tak ożenił się z Anną Boleyn i sam stanął na czele własnego Kościoła. Dinteville zastępował swojego króla na ślubie, musiał zostać w Londynie na koronację, a potem na narodziny małej Elżbiety we wrześniu, i pisał do domu, że jest najbardziej melancholijnym, znużonym i nużącym ambasadorem, jakiego kiedykolwiek widziano. Jego przyjaciel był w Londynie tylko od kwietnia do czerwca i to podniosło go na duchu. Ten obraz jest po części zapisem tamtych tygodni.
Regał między nimi to zaszyfrowany wywód. Na górnej półce leżą instrumenty do mierzenia czasu, wysokości i położenia gwiazd, takie, jakie wykonywał nadworny astronom Henryka, Nicholas Kratzer. Na dolnej półce zaczyna się psuć. Jedna struna lutni jest zerwana. W skórzanym futerale są cztery flety zamiast pięciu, więc nie da się na nich zagrać w harmonii. Podręcznik arytmetyki jest otwarty, z wetkniętą ekierką, na stronie o dzieleniu. Śpiewnik jest luterański, a Holbein celowo pokazał dwie strony, które w prawdziwej książce nie następują po sobie. Niezgoda, podział, rozpadający się kontynent, wyłożone jak towar na wystawie sklepu.
Na globusie poniżej możesz znaleźć Polisy, przysiółek około dwustu kilometrów na południowy wschód od Paryża. Tam stał zamek Dinteville'a i tam wisiał ten obraz. Inwentarz ze stycznia 1589 roku notuje go w tamtejszej wielkiej sali.
Jeszcze jedno, w lewym górnym rogu. Zielona adamaszkowa zasłona jest odsunięta o kilka centymetrów, a za nią wisi srebrny krucyfiks, prawie niewidoczny. Holbein rzadko sygnował obrazy. Ten podpisał i opatrzył datą na marmurowej posadzce, staranniej niż cokolwiek innego, co po sobie zostawił, a to sugeruje, że wiedział, co stworzył. National Gallery kupiła go w 1890 roku.
Przystanek 4 z 5 · Sala 38, poziom 2
Egzekucja Lady Jane Grey
Paul Delaroche · 1833 · Olej na płótnie, 246 × 297 cm
Na co zwrócić uwagę
- Słoma u dołu płótna. To najjaśniejsza rzecz na podłodze i leży tam po to, żeby wsiąkała w nią krew.
- Dłonie. Dłonie Jane szukają po omacku, dłonie sir Johna je prowadzą, a kat trzyma topór luźno przy boku, inaczej niż na szkicu z 1832 roku.
- Nikt nie patrzy na ciebie. Dwie z trzech kobiet odwróciły się albo nic nie widzą, więc jedynymi świadkami w sali są dwaj mężczyźni i ten, kto stoi tam, gdzie ty.
- Ostrza halabard żołnierzy wystające ze schodów za podestem, między sir Johnem a katem.
Transkrypcja (2:35)
Słoma u dołu tego płótna to najjaśniejsza rzecz na podłodze i leży tam po to, żeby wsiąkała w nią krew. Między nią a tobą nie stoi absolutnie nic.
Lady Jane Grey była królową Anglii przez dziewięć dni w lipcu 1553 roku, po śmierci Edwarda Szóstego, dopóki stronnictwo popierające jego katolicką przyrodnią siostrę Marię Tudor jej nie obaliło. Sądzono ją za zdradę stanu i ścięto na Tower Green dwunastego lutego 1554 roku. Miała siedemnaście lat.
Paul Delaroche maluje sekundę przed tym. Z zawiązanymi oczami zgubiła pień katowski i szuka go po omacku, a siwy mężczyzna z futrzanym kołnierzem, który prowadzi jej dłonie, to sir John Brydges, zastępca komendanta Tower. Delaroche podał swoje źródło w katalogu Salonu: książkę o protestanckich męczennikach wydrukowaną w 1558 roku, w której Jane pyta: co mam robić? gdzie jest pień?
Prawie nic innego się tu nie zgadza. Stracono ją pod gołym niebem, nie w sklepionym kamiennym wnętrzu. Delaroche zbudował zamiast tego scenę. Płytki podest, postaci naturalnej wielkości, ostre teatralne światło i powierzchnia farby tak gładka, że nie znajdziesz w niej śladu pędzla. Paryż lat trzydziestych dziewiętnastego wieku był pełen panoram, dioram i żywych obrazów, czyli aktorów nieruchomo pozujących w kolorowym świetle, a on widział je wszystkie. Modelką do postaci Jane była prawdopodobnie mademoiselle Anaïs, aktorka Comédie-Française, z którą łączył go romans.
Patrz, co robią dłonie, bo w nie włożył całe uczucie. Dłonie Jane szukają po omacku. Dłonie sir Johna prowadzą. Kat trzyma topór luźno przy boku i patrzy w dół. Na akwareli z 1832 roku ten mężczyzna był krępszy, trzymał szeroki miecz i po prostu czekał, żeby mieć to z głowy; Delaroche zmienił broń i złagodził twarz. Zauważ też, że nikt na obrazie nie patrzy na ciebie, a dwie kobiety po lewej odwróciły się do ściany albo nic nie widzą, więc jedynymi świadkami są dwaj mężczyźni i ten, kto stoi tam, gdzie ty.
Salon w 1834 roku pokochał ten obraz. Tłumy gromadziły się i napierały, żeby podejść bliżej. Krytycy nazywali go teatralnym i zarzucali Delaroche'owi, że zapożyczył kompozycję z angielskiej ryciny. A potem obraz zniknął. Przez dziesięciolecia uważano, że przepadł, gdy Tamiza zalała Tate Gallery w 1928 roku. W 1973 roku kurator Tate, Christopher Johnstone, przeglądał płótna uszkodzone w tej powodzi, bo pisał książkę o malarzu Johnie Martinie. Rozwinął jedno z nich i znalazł zwinięty w środku drugi obraz. Obraz Martina był zniszczony. Obraz Delaroche'a był w dobrym stanie. Trafił tutaj, w 1975 roku wrócił na ścianę i od tamtej pory jest jednym z obrazów, przed którymi w tym budynku staje najwięcej ludzi.
Przystanek 5 z 5 · Sala 40, poziom 2
Waleczny Temeraire
Joseph Mallord William Turner · 1839 · Olej na płótnie, 90,7 × 121,6 cm
Na co zwrócić uwagę
- Lewy górny róg. Po przeciwnej stronie nieba niż zachodzące słońce wzeszedł już cienki sierp księżyca.
- Czarny komin holownika, stojący przed masztem zamiast za nim, przez co sadza leci do tyłu przez olinowanie okrętu. Żaden holownik kołowy nie był tak zbudowany.
- Ciemna boja w prawym dolnym rogu. To ona nadaje rzece skalę i równoważy białą tarczę słońca.
- Chmury wokół słońca, gdzie farba jest nałożona tak grubo, że odstaje od płótna.
Transkrypcja (2:27)
Prawie wszystko, co masz przed sobą, jest nieprawdą, a Turner wiedział o tym, kiedy to malował.
Holowany okręt to Temeraire, trzypokładowy liniowiec z dziewięćdziesięcioma ośmioma działami, zbudowany z drewna ponad pięciu tysięcy dębów. Pod Trafalgarem w 1805 roku zasłonił sobą przed francuskimi działami okręt Nelsona, Victory. W 1838 roku brakowało mu pięciu dni do czterdziestki, stał na kotwicy pod Sheerness jako okręt zaopatrzeniowy i wart był już tylko tyle, co jego drewno. W czerwcu Admiralicja kazała go sprzedać. Marynarka zdjęła maszty, reje i wszystko, co dało się jeszcze wykorzystać, więc w górę Tamizy płynął pusty kadłub, kupiony za pięć tysięcy pięćset trzydzieści funtów przez Johna Beatsona, który rozbierał statki w Rotherhithe. Dwa wynajęte holowniki parowe ciągnęły go tam przez mniej więcej dwa dni, a szóstego września 1838 roku okręt zacumował przy nabrzeżu rozbiórkowym.
Turner niemal na pewno tego nie widział. Może nawet nie było go w kraju. Złożył scenę z doniesień prasowych, a potem ją upiększył.
Kadłubowi, który nie miał już masztów, przywrócił je, ze zwiniętymi żaglami i częściowym takielunkiem. Przemalował okręt z czarno-żółtego na biało-złoty, więc sunie w górę rzeki jak własny duch. Z dwóch holowników zrobił jeden. I przeniósł czarny komin holownika przed maszt, więc sadza leci do tyłu przez olinowanie okrętu. Widzowie, którzy wszystko brali dosłownie, od razu wytknęli ten błąd, a kiedy rytownik poprawił później komin, Turner był wściekły.
Potem słońce. Statek płynący w górę Tamizy kieruje się na zachód, więc zachodzące słońce nie może być za nim, na wschodzie. Wywołało to żywą dyskusję w listach do redakcji dziennika „The Times”. Turner umieścił światło tam, gdzie chciał, i nałożył farbę wokół słońca tak grubo, że miejscami odstaje od płótna. Spójrz w lewy górny róg: po drugiej stronie nieba wzeszedł już cienki sierp księżyca.
Wystawił obraz w Akademii Królewskiej w 1839 roku z dwoma wersami przerobionymi z Thomasa Campbella: bandera, co stawiała czoło bitwie i wichrom, już do niego nie należy. Rzeczywiście, Temeraire nie ma żadnej bandery, za to mały holownik wysoko podnosi swoją białą banderę handlową. Turner odrzucał wszystkie oferty, nazywał obraz swoim ukochanym i trzymał go aż do śmierci w 1851 roku. Obraz trafił do narodu w ramach spadku po Turnerze i był jednym z pierwszych dzieł z tego zapisu, które pokazano publicznie. W 2005 roku w plebiscycie radiowym wybrano go ulubionym obrazem Brytyjczyków, a od 2020 roku widnieje na odwrocie banknotu dwudziestofuntowego.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Chiaro zna pozostały tysiąc obrazów w tym gmachu.
Strona internetowa uniesie tylko pięć obrazów. Aplikacja nie ma takiego limitu: sfotografuj dowolny obraz na dowolnej ścianie Galerii, od sieneńskiego ołtarza po nenufary Moneta, a Chiaro powie ci, na co patrzysz, i będzie odpowiadać na pytania, dopóki tam stoisz.
Przed wizytą
Dojazd
Trafalgar Square, London WC2N 5DN. Wszyscy wchodzą przez skrzydło Sainsbury (Sainsbury Wing), zwrócone ku placowi, na rogu Pall Mall i Whitcomb Street. Wszystkie torby przechodzą przez wykrywacze metalu, a walizek na kółkach nie wolno wnosić.
Najbliższa stacja to Charing Cross, około 200 metrów stąd, na liniach Bakerloo i Northern, z dworcem kolejowym nad nią. Do Leicester Square na liniach Northern i Piccadilly idzie się mniej więcej tyle samo. Osobom, które potrzebują dojścia bez schodów, Galeria poleca Tottenham Court Road (linie Central, Northern i Elizabeth) albo Westminster (Jubilee, District i Circle). Autobusy zatrzymują się przy Saint Martin's Place, na Trafalgar Square i przy dworcu Charing Cross.
Bilety
- Wstęp na wystawę stałą jest bezpłatny i nie ma cotygodniowego dnia zamknięcia. Galeria jest otwarta codziennie od 10:00 do 18:00, a w piątki do 21:00, z wyjątkiem dni od 24 do 26 grudnia i 1 stycznia.
- Rezerwacja bezpłatnego biletu wstępu online daje szybsze wejście, ale można też przyjść bez rezerwacji.
- Z powodu prac budowlanych zamknięte są sale 7, 8, 16, 17, 17a i 31, a obrazy się przenosi. Jeśli przychodzisz dla jednego konkretnego obrazu, sprawdź jego stronę na nationalgallery.org.uk rano w dniu wyjścia.
- Dwa z najsłynniejszych obrazów Galerii są wypożyczone: Słoneczniki van Gogha są w Filadelfii, a Wóz z sianem Constable'a w Ipswich. Nie planuj wizyty pod któryś z nich bez sprawdzenia.
Oficjalny audioprzewodnik
Galeria sprzedaje trasę po kolekcji z ponad 60 przystankami, działającą w aplikacji na twoim własnym telefonie, z twoimi własnymi słuchawkami: kilka funtów przy rezerwacji online z wyprzedzeniem i trochę więcej w dniu wizyty, a aktualna cena jest na nationalgallery.org.uk. Niezależnie od tego Galeria udostępnia bezpłatnie opisy każdego wystawionego obrazu, na swojej stronie i w tej samej aplikacji. Pięć przystanków na tej stronie nic nie kosztuje, a o wszystkim innym, na co skierujesz telefon, opowie aplikacja Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po National Gallery?
Właśnie ta strona. Pięć obrazów, pięć nagrań, które grają od razu w przeglądarce, z tekstem pod spodem i numerem sali na górze, bez pobierania czegokolwiek przy wejściu. Poza tymi pięcioma aplikacja Chiaro opowie o każdym obrazie w budynku na podstawie zdjęcia, które przed nim zrobisz.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik National Gallery?
Pięć funtów przy rezerwacji online przed wizytą i dwa funty więcej przy zakupie w dniu wizyty. Ma ponad 60 przystanków i działa w aplikacji, więc słuchasz go na własnym telefonie i przynosisz własne słuchawki. Aktualną cenę sprawdź na nationalgallery.org.uk.
Gdzie w National Gallery wisi Portret małżonków Arnolfinich?
W sali 52, w skrzydle Sainsbury, po schodach w górę od głównego wejścia, salę dalej niż Leonardo. Sala nosi tytuł Creating Illusion: Netherlandish Painting 1420 to 1480, czyli o iluzji w malarstwie niderlandzkim z lat 1420–1480. Deska van Eycka jest mała, 82 na 60 centymetrów, więc szukaj raczej tłumu niż wielkiego obrazu.
W jakie dni National Gallery jest zamknięta?
Tylko 24, 25 i 26 grudnia oraz 1 stycznia. Nie ma cotygodniowego dnia zamknięcia: Galeria jest otwarta każdego dnia tygodnia od 10 rano do 6 wieczorem, a w piątki do 9 wieczorem.
Czy wstęp do National Gallery jest bezpłatny?
Tak. Wstęp na wystawę stałą jest bezpłatny i zawsze był, bo zbiory są przechowywane w powiernictwie dla publiczności. Datki są mile widziane, a na niektóre wystawy czasowe obowiązują bilety, ale pięć obrazów z tej strony obejrzysz za darmo.
Czy w National Gallery zobaczę Słoneczniki?
Obecnie nie. Słoneczniki van Gogha, NG3863, są wypożyczone do Philadelphia Museum of Art, a Wóz z sianem Constable'a jest w Ipswich. Oba zwykle wiszą tutaj, więc zanim zaplanujesz wizytę pod któryś z nich, sprawdź jego stronę na nationalgallery.org.uk.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją National Gallery.