Pomnik Lincolna · Waszyngton · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Pomniku Lincolna,
pięć przystanków, za darmo.
Trzydzieści sześć kolumn doryckich, po jednej na każdy stan, który należał do Unii w chwili śmierci Lincolna, wokół marmurowej postaci wysokiej na 19 stóp, czyli prawie 6 metrów. Pięć nagrań prowadzi cię od placu na najwyższy stopień; o każdą inną inskrypcję czy rzeźbę zapytaj Chiaro, robiąc zdjęcie.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Pomnika Lincolna.
Wschodnia fasada i jej trzydzieści sześć kolumn
Pomnik Lincolna, Waszyngton
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Pomnika Lincolna.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Audioprzewodnika po Pomniku Lincolna (Lincoln Memorial) na tej stronie słuchasz samodzielnie, we własnym tempie, i nic za niego nie płacisz. Zaczyna się na placu u stóp wschodnich schodów, z Reflecting Pool, długim basenem, za plecami; potem jest pięć opowieści i jedna wspinaczka. Najpierw na podest pod białymi marmurowymi stopniami, z którego w 1963 roku przemawiał Martin Luther King junior; potem między kolumnami do posągu Daniela Chestera Frencha w środkowej sali; w lewo do sali południowej, do przemowy gettysburskiej i malowidła Emancypacja Julesa Guerina; i z powrotem na szczyt schodów, po długi widok na wschód, na Pomnik Waszyngtona i Kapitol. W sumie około trzynastu minut słuchania, wszystko na jednej osi jednego budynku, z 58 stopniami między placem a salą albo windą na lewo od schodów, jeśli wolisz wjechać.
Wszystko tutaj opiera się na stronach Służby Parków Narodowych (National Park Service) o Pomniku Lincolna, nps.gov/linc, i zostało potwierdzone w niezależnym źródle. Wyjątki w dni świąteczne oraz wieczorne godziny windy i podziemi pod salą podaje strona Służby Parków z godzinami otwarcia. Jeśli strażnik parku na schodach powie ci coś innego niż ta strona, uwierz najpierw jemu, a potem napisz do nas.
Przystanek 1 z 5 · Plac u stóp głównych schodów, strona wschodnia, między Reflecting Pool a pomnikiem, twarzą na zachód
Wschodnia fasada i jej trzydzieści sześć kolumn
Henry Bacon (1866–1924), architekt; fryz, gzyms i attykę wyrzeźbił Ernest C. Bairstow · 1914–1922 · Marmur Yule z Kolorado; 36 żłobkowanych kolumn doryckich, każda wysoka na 44 stopy (13,4 m), o średnicy u podstawy 7 stóp 5 cali (2,26 m), wokół kolumnady długiej na 188 stóp 4 cale (57,4 m) od wschodu i od zachodu
Na co zwrócić uwagę
- Policz kolumny od wschodu: dwanaście. Cały pierścień 36 kolumn obiega budynek, po jednej na każdy stan z 1865 roku.
- Dwa pasy nazw: 36 stanów z datami przystąpienia we fryzie tuż nad kolumnami i 48 stanów z 1922 roku w attyce na samej górze.
- Jasna siedząca postać widoczna przez środkowy prześwit między kolumnami, w wejściu, które kiedyś miała zamykać krata z brązu i szkła.
- Tablica Alaski i Hawajów wpuszczona w nawierzchnię placu, dla dwóch stanów, dla których w attyce zabrakło miejsca.
Transkrypcja (2:35)
Stoisz na placu, z Reflecting Pool za plecami, patrzysz na zachód w górę schodów, a przed tobą jest cała wschodnia fasada. Policz kolumny od tej strony. Dwanaście. Biegną dalej wokół wszystkich czterech boków, w sumie trzydzieści sześć, i właśnie tę liczbę Henry Bacon chce ci pokazać najpierw: jedna kolumna na każdy stan, który należał do Unii, kiedy w 1865 roku zmarł Abraham Lincoln. Za nimi, przy wejściu, stoją jeszcze dwie, po obu stronach prześwitu, w którego cieniu ledwie dostrzegasz jasną, siedzącą postać.
Bacon wziął za wzór Partenon w Atenach. Rozumował prosto: pomnik człowieka, który bronił demokracji, powinien przypominać miejsce, gdzie demokracja się narodziła. Każda kolumna ma czterdzieści cztery stopy, czyli ponad trzynaście metrów wysokości, jest złożona z ułożonych jeden na drugim bębnów z marmuru Yule z Kolorado i żadna nie stoi idealnie pionowo. Wszystkie bardzo lekko pochylają się do środka, tak samo jak ściany. Starożytni Grecy robili to samo, bo budynek o idealnie prostych bokach wydaje się u góry wybrzuszony. To, co widzisz jako pion, jest starannie wyliczonym pochyleniem.
Teraz podnieś wzrok na pas tuż nad kolumnami. To nazwy trzydziestu sześciu stanów, każdy z rokiem przystąpienia do Unii, oddzielone rzeźbionymi podwójnymi wieńcami. Spójrz wyżej, na attykę na samej górze, a zobaczysz drugą listę: czterdzieści osiem stanów, które istniały, gdy pomnik odsłonięto w 1922 roku. Dla dwóch spóźnialskich zabrakło więc miejsca i Alaska oraz Hawaje dostały zamiast tego tablicę, wpuszczoną w nawierzchnię tego placu. Wszystkie te rzeźbienia, wieńce, orły i girlandy, wykonał waszyngtoński rzeźbiarz architektoniczny Ernest Bairstow.
Nie wszyscy chcieli świątyni. Wielu uważało projekt Bacona za o wiele zbyt okazały jak na człowieka tak skromnego jak Lincoln i domagało się prostej chaty z bali jako miejsca pamięci. Inni mówili, że teren to bagno. Coś w tym było: to ziemia nasypowa, i zanim stanął tu choćby kawałek marmuru, robotnicy wylali sto dwadzieścia dwa betonowe filary sięgające aż do skały, a na nich drugą warstwę filarów i betonowych łuków. Biały budynek przed tobą stoi na zakopanym lesie z betonu.
Prace ruszyły dwunastego lutego 1914 roku, w urodziny Lincolna. Jeszcze w 1920 roku istniał plan, żeby zamknąć to wejście kratą z brązu i szkła. Zrezygnowano z niego i wejście zostało otwarte. Pomnik widnieje na odwrocie banknotu pięciodolarowego od 1929 roku, a od 1959 do 2008 roku był też na rewersie jednocentówki, z posągiem widocznym między kolumnami.
Przystanek 2 z 5 · Główne schody, strona wschodnia: podest pod białymi marmurowymi stopniami, gdzie w posadzkę wpuszczono kamień z napisem
Podest, z którego przemawiał King
Schody i podest: Henry Bacon (1866–1924); napis wyryty w 2003 roku, na czterdziestą rocznicę przemówienia · 1922; napis 2003 · Dolne stopnie z różowego granitu z Milford, górne z marmuru Yule z Kolorado; w sumie 87 stopni od Reflecting Pool do sali, z czego 58 między placem a salą
Na co zwrócić uwagę
- Sam kamień z napisem, w posadzce podestu: pięć krótkich wierszy, pierwszy to I HAVE A DREAM, ostatni to data, 28 sierpnia 1963.
- Zmiana kamienia pod stopami: pod tobą różowy granit, na górnych stopniach biały marmur z Kolorado.
- Dwa trójnogi na kamiennych blokach po obu stronach schodów, wyrzeźbione przez braci Piccirilli, z lwami, orłami, szyszkami i kukurydzą.
Transkrypcja (2:49)
Wejdź po dolnych biegach schodów i zatrzymaj się na podeście pod białymi marmurowymi stopniami. Spójrz na posadzkę pod butami. Jest w niej kamień z pięcioma krótkimi wierszami, wyrytymi po angielsku: I Have a Dream, czyli „Mam marzenie”, Martin Luther King junior, Marsz na Waszyngton o Pracę i Wolność, 28 sierpnia 1963 roku. Oznacza miejsce, w którym stał King, osiemnaście stopni poniżej posągu, a wyryto go w 2003 roku, na czterdziestą rocznicę.
Tamtego dnia teren, który masz właśnie za sobą, wypełniało około ćwierć miliona ludzi. Marsz wcale nie miał się tu kończyć. To przywódca związkowy Walter Reuther przekonał pozostałych organizatorów, żeby przenieść go spod Kapitolu pod Pomnik Lincolna: miało to wyglądać mniej groźnie w oczach Kongresu, a przemawianie pod spojrzeniem Lincolna wydawało się po prostu właściwe. Policji wybór odpowiadał z własnego powodu: teren z trzech stron otacza woda, więc ewentualne zamieszki łatwo byłoby opanować. King przemawiał sto lat po Proklamacji emancypacji Lincolna, a jego przemówienie I Have a Dream celowo nawiązywało do przemowy gettysburskiej, którą znajdziesz wykutą na ścianie w środku.
Nie był pierwszym, który zrobił z tych schodów trybunę. W 1939 roku stowarzyszenie Córy Rewolucji Amerykańskiej nie pozwoliło kontralcistce Marian Anderson zaśpiewać w swojej sali, Constitution Hall, z powodu koloru jej skóry. Z inicjatywy Eleanor Roosevelt sekretarz zasobów wewnętrznych Harold Ickes zaproponował jej w zamian te schody i w Niedzielę Wielkanocną zaśpiewała tu dla siedemdziesięciu pięciu tysięcy ludzi i dla radiosłuchaczy w całym kraju. Według Służby Parków Narodowych właśnie wtedy pomnik przestał być wyłącznie miejscem czczenia Lincolna i stał się miejscem, które mówi o tym, by wolność objęła każdego Amerykanina. W 1947 roku przyjechał tu Harry Truman, jako pierwszy prezydent, który przemówił do organizacji praw obywatelskich NAACP.
Ta sprzeczność jest starsza od nich wszystkich. Na uroczystości odsłonięcia w maju 1922 roku wybitni afroamerykańscy goście przekonali się, że przydzielono im osobny, wydzielony sektor, pilnowany przez żołnierzy piechoty morskiej. Główne przemówienie wygłosił wtedy Robert Moton, kierujący Instytutem Tuskegee, i mówił o równości ras do publiczności w większości rozdzielonej według koloru skóry.
Zanim pójdziesz wyżej, rozejrzyj się na boki. Na każdym z dwóch masywnych kamiennych bloków po bokach schodów stoi trójnóg z różowego marmuru z Tennessee, wysoki na jedenaście stóp, czyli ponad trzy metry, wyrzeźbiony przez braci Piccirilli, z lwami, orłami, szyszkami i kolbami kukurydzy. Zauważ też, że kamień pod stopami się zmienia: niżej różowy granit, wyżej biały marmur z Kolorado. A jeśli policzysz stopnie od brzegu Reflecting Pool aż do sali, wyjdzie ci osiemdziesiąt siedem. Tak właśnie zaczyna się przemowa gettysburska: „Osiemdziesiąt siedem lat temu…”.
Przystanek 3 z 5 · Środkowa sala, twarzą do posągu, od wejścia między kolumnami
Siedzący Lincoln Daniela Chestera Frencha
Daniel Chester French (1850–1931), rzeźbiarz; posąg wykuli pod jego nadzorem bracia Piccirilli · Kuty od 1918 roku; złożony w sali na przełomie 1919 i 1920 roku · Biały marmur ze stanu Georgia w 28 częściach, 19 stóp (5,8 m) wysokości i 19 stóp szerokości, na cokole z marmuru z Tennessee wysokim na 10 stóp (3 m)
Na co zwrócić uwagę
- Dwie dłonie: lewa zaciśnięta, prawa otwarta, z palcem wskazującym lekko uniesionym nad poręczą. French pracował na odlewach dłoni samego Lincolna.
- Pęki rózg, czyli fasces, które tworzą poręcze fotela, i flaga przewieszona przez oparcie.
- Spoiny między 28 blokami marmuru, które Służba Parków nazywa niemal niewidocznymi. Spróbuj znaleźć choć jedną.
- Pięć wersów Royala Cortissoza na ścianie nad jego głową.
Transkrypcja (2:51)
Wejdź między kolumny i daj oczom przyzwyczaić się do cienia. Jest większy, niż można by się spodziewać, i to była późna decyzja. Pierwszy plan zakładał posąg wysoki na dziesięć stóp, około trzech metrów. W 1918 roku stało się jasne, że w sali wysokiej na sześćdziesiąt stóp, osiemnaście metrów, by się zagubił, więc rozmiar podwojono, a pod posadzką umieszczono stalowe wsporniki, żeby uniosły dodatkowy ciężar. To, na co patrzysz, ma dziewiętnaście stóp od czubka głowy do stóp, niemal sześć metrów, i tyle samo szerokości. Gdyby wstał, miałby dwadzieścia osiem stóp wzrostu, ponad osiem i pół metra.
To też nie jest jeden kamień. Zaprojektował go Daniel Chester French, a bracia Piccirilli, sześciu, którzy z ojcem prowadzili pracownię marmurową w Nowym Jorku, wykuli go z dwudziestu ośmiu bloków białego marmuru ze stanu Georgia. Części pasują do siebie tak dokładnie, że Służba Parków Narodowych nazywa spoiny niemal niewidocznymi. Sprawdź, czy znajdziesz choć jedną.
Teraz spójrz na dłonie, bo to w nich French zawarł swój argument. Studiował fotografie, relacje naocznych świadków i odlewy, które Leonard Volk zdjął z dłoni samego Lincolna w 1860 roku. Lewa dłoń, ta po twojej prawej stronie, jest zaciśnięta. Prawa leży otwarta i rozluźniona, z palcem wskazującym lekko uniesionym nad poręczą fotela. Służba Parków odczytuje je jako siłę i współczucie: determinację, by doprowadzić wojnę do końca, i pragnienie, by przyjąć Południe z powrotem bez zemsty. Carl Sandburg powiedział, że Lincoln był ze stali i aksamitu, a tu masz to zdanie wykute w marmurze.
Prędzej czy później usłyszysz o tym posągu dwie historie, więc oto, jak jest naprawdę. Mówi się, że w tył głowy Lincolna wkuta jest twarz Roberta E. Lee, patrzącego przez rzekę w stronę swojego dawnego domu. Służba Parków zaprzecza i ma zdjęcie pomiarowe z 1995 roku, które pokazuje, że to tylko włosy. Mówi się też, że dłonie układają jego inicjały, A i L, w amerykańskim języku migowym. Służba Parków odpowiada, że niezupełnie, i wyjaśnia, skąd ten pomysł: French wyrzeźbił wcześniej posąg Thomasa Hopkinsa Gallaudeta, który uczy małą dziewczynkę litery A, i tam ułożył znaki celowo. Niektórzy historycy uważają, że mógł to zamierzyć również tutaj.
Pod dłońmi poręcze fotela tworzą pęki związanych rózg, rzymskie fasces: jedna rózga sama jest słaba, pęk jest silny. Za nim, na oparciu fotela, przewieszona jest flaga.
Nad jego głową jest pięć wersów krytyka sztuki Royala Cortissoza. Kilka osób próbowało poprawić ten tekst, zanim go wykuto, i nikomu się nie udało; Cortissoz uważał go podobno za rzecz, z której był w życiu najbardziej dumny. Potem spójrz w górę, na sufit. Te jasne płyty to marmur z Alabamy nasączony woskiem, żeby przeświecało przez nie światło dzienne. Nawet to nie dawało posągowi dość światła i w 1929 roku w suficie ukryto reflektory.
Przystanek 4 z 5 · Sala południowa, na południowej ścianie, po twojej lewej, gdy stoisz twarzą do posągu
Przemowa gettysburska i malowidło Emancypacja Guerina
Malowidło: Jules Guerin (1866–1946); litery wykuł Ernest C. Bairstow; orły i liście palmowe: Evelyn Beatrice Longman (1874–1954) · Przemowa wygłoszona 19 listopada 1863 roku; wykuta i namalowana w czasie budowy pomnika, 1914–1922 · Ściana z wapienia z Indiany; malowidło na płótnie długie na 60 stóp i wysokie na 12 stóp (18 na 3,7 m), farbą olejną zmieszaną z białym woskiem i naftą
Na co zwrócić uwagę
- Sprawiedliwość w lewej grupie malowidła, siedząca na fotelu identycznym z tym, na którym w posągu siedzi Lincoln.
- Uskrzydlony Anioł Prawdy pośrodku malowidła, uwalniający zniewolone postacie wokół siebie.
- Dwa orły Longman u stóp inskrypcji i wysokie liście palmowe po jej bokach.
- Po drugiej stronie środkowej sali, na północnej ścianie, malowidło Jedność, na którym czwarta postać na lewo od Anioła Prawdy to Henry Bacon.
Transkrypcja (2:31)
Stań twarzą do posągu, skręć w lewo i wejdź do sali południowej, mijając wysokie kolumny jońskie. Jest ich osiem, każda wysoka na pięćdziesiąt stóp, ponad piętnaście metrów, w dwóch rzędach po cztery, i to one dzielą wnętrze budynku na trzy sale.
Na ścianie przed tobą jest cała przemowa gettysburska, wykuta w wapieniu z Indiany. Lincoln wygłosił ją dziewiętnastego listopada 1863 roku, na poświęceniu cmentarza żołnierzy na polu bitwy, która kosztowała ponad pięćdziesiąt tysięcy zabitych, rannych i zaginionych i była najkrwawszą bitwą całej wojny. On sam był tam niemal dodatkiem. Głównym mówcą był Edward Everett, którego mowa trwała ponad dwie godziny. Lincolna zaproszono późno, żeby dodał „kilka stosownych uwag”, a on starał się powiedzieć to, co myślał, jak najmniejszą liczbą słów. Wynik mieści się na jednym panelu tej ściany.
Litery wykuł Ernest Bairstow, ten sam kamieniarz, który na zewnątrz wyrzeźbił nazwy stanów. Orły u stóp panelu i liście palmowe pnące się po jego bokach są dziełem Evelyn Beatrice Longman. Urodziła się, tak jak Lincoln, w biedzie, w chacie z bali, i uczyła się u Daniela Chestera Frencha, autora posągu w sąsiedniej sali.
Teraz spójrz w górę. Długi obraz nad inskrypcją to Emancypacja Julesa Guerina: sześćdziesiąt stóp długości, dwanaście stóp wysokości, mniej więcej osiemnaście na prawie cztery metry, a waży sześćset funtów, około dwustu siedemdziesięciu kilogramów. Ta sala jest otwarta na zewnętrzne powietrze, więc Guerin dodał do farby nafty i wosku, żeby chronić obraz przed upałem i wilgocią. Pośrodku uskrzydlony Anioł Prawdy uwalnia niewolników z kajdan. Grupa po lewej to Sprawiedliwość i Prawo, i tu jest szczegół, który umyka prawie wszystkim: Sprawiedliwość siedzi na fotelu identycznym z tym, na którym w posągu siedzi Lincoln. Po prawej Nieśmiertelność stoi pośród Wiary, Nadziei i Miłości. Ciemne cyprysy za każdą grupą oznaczają wieczność.
Guerin urodził się w Saint Louis rok po zakończeniu wojny secesyjnej, a Bacon najpierw zatrudnił go do namalowania akwarel pomnika, zanim stanął z niego choćby jeden kamień.
Zanim wyjdziesz, spójrz przez środkową salę na północną ścianę po drugiej stronie. Jest lustrzanym odbiciem tej: drugie przemówienie inauguracyjne Lincolna, wygłoszone czwartego marca 1865 roku, z jego słowami „bez złej woli wobec kogokolwiek, z miłosierdziem dla wszystkich”, pod drugim malowidłem Guerina, zatytułowanym Jedność. Według Służby Parków Narodowych czwarta postać na lewo od Anioła Prawdy na tym obrazie to sam Henry Bacon, architekt, wmalowany we własny budynek. Lincoln został zamordowany czterdzieści jeden dni po tym przemówieniu.
Przystanek 5 z 5 · Szczyt głównych schodów, przed wschodnią kolumnadą, twarzą na wschód, wzdłuż Reflecting Pool
Widok na wschód, wzdłuż Reflecting Pool
Oś wytyczona przez Komisję Parkową Senatu w latach 1901–1902; Reflecting Pool zaprojektował Henry Bacon (1866–1924) · Miejsce wybrane w 1902 roku; basen ukończony wkrótce po odsłonięciu pomnika w 1922 roku · Reflecting Pool, zbudowany jako basen długi na około 2028 stóp i szeroki na 167 stóp (618 na 51 m), biegnący na wschód, w stronę Pomnika Waszyngtona
Na co zwrócić uwagę
- Pomnik Waszyngtona na wprost, z kopułą Kapitolu dokładnie za nim: oś widokowa, dla której pomnik postawiono w tym miejscu.
- Długie szpalery wiązów po obu stronach basenu, część krajobrazu samego pomnika.
- Odwróć się raz: posąg patrzy dokładnie wzdłuż tej linii.
Transkrypcja (2:36)
Wyjdź z powrotem między kolumnami i zatrzymaj się na szczycie schodów. Teraz spójrz tam, gdzie patrzy Lincoln. Na tym polega ten ostatni przystanek: posąg ustawiono tak, żeby patrzył dokładnie wzdłuż tej linii, a widok jest częścią pomnika.
Na wprost stoi Pomnik Waszyngtona, a za nim, na wzgórzu, kopuła Kapitolu. Tuż przed kopułą, u stóp wzgórza Kapitolu i dwie mile, czyli ponad trzy kilometry, od miejsca, w którym stoisz, jest pomnik Ulyssesa S. Granta, zwrócony w tę stronę. Służba Parków mówi to wprost: Lincoln patrzy na Granta, a Grant na Lincolna, z pomnikiem Waszyngtona pośrodku. Człowiek, który ocalił Unię w polityce, człowiek, który ocalił ją na polu bitwy, i pośrodku człowiek, który pomógł ją stworzyć. Pomnik Granta odsłonięto w kwietniu 1922 roku, miesiąc przed tym, a uroczystości przewodniczył wiceprezydent Calvin Coolidge. Nic tu nie jest przypadkiem.
W tym widoku kryje się też osobista historia. Czwartego lipca 1848 roku młody kongresman z Illinois, Abraham Lincoln, przyszedł popatrzeć, jak kładzie się kamień węgielny pod ten obelisk. Sześć lat później budowa stanęła, na niecałej jednej trzeciej planowanej wysokości, a kiedy Lincoln wrócił do Waszyngtonu jako prezydent, i obelisk, i nowa kopuła Kapitolu stały niedokończone, tak jak sama Unia. Stąd widzisz je oba ukończone.
Tę linię wytyczono na długo przed budynkiem. W 1902 roku Komisja Parkowa Senatu, w której zasiadali między innymi Daniel Burnham, Charles McKim, Frederick Law Olmsted junior i Augustus Saint-Gaudens, zaproponowała pomnik Lincolna właśnie tutaj, nad brzegiem Potomaku, jako zachodni kraniec National Mall.
Reflecting Pool, który biegnie na wschód od stóp tych schodów, też zaprojektował Henry Bacon: najpierw pomyślany jako krzyż, zbudowany jako prostokąt długi na około 2028 stóp i szeroki na 167 stóp, mniej więcej sześćset osiemnaście na pięćdziesiąt jeden metrów. Nie był gotowy na odsłonięcie i ukończono go wkrótce potem. Między 2010 a 2012 rokiem przebudowano go od samego dna, na ponad dwóch tysiącach drewnianych pali wbitych w miękką, bagnistą glinę rzeczną.
A za tobą, po drugiej stronie budynku, jest odpowiedź na ten widok. Arlington Memorial Bridge przecina Potomak w stronę Arlington House, domu Roberta E. Lee, celowo łącząc obu ludzi ponad rzeką. Robert Todd Lincoln, jedyny żyjący syn prezydenta, był honorowym gościem na odsłonięciu w 1922 roku. Jest pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington, skąd widać pomnik jego ojca.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz przy Pomniku Lincolna.
Te pięć przystanków trzyma się jednej linii przez budynek, a pomnik ciągnie się na wszystkie strony: dwa fryzy z nazwami stanów na zewnątrz, drugie malowidło z wmalowanym architektem, Potomak i Arlington za zachodnią kolumnadą, sto lat przemówień na schodach. Wybierz rzeźbiony wieniec, wers z drugiego przemówienia inauguracyjnego albo postać z obrazu Guerina, zrób zdjęcie, a Chiaro powie ci, kto to wyrzeźbił, wykuł albo namalował i dlaczego architekci chcieli to mieć właśnie tam, i będzie odpowiadać na kolejne pytania, dopóki zechcesz pytać.
Przed wizytą
Dojazd
2 Lincoln Memorial Circle, NW, Washington, DC, na zachodnim krańcu National Mall. Do samego pomnika nie ma bramki ani biletu: wejdź wschodnimi schodami od strony Reflecting Pool albo skorzystaj z windy, która jest na lewo od schodów i rusza z dolnego holu w południowo-wschodnim narożniku budynku.
Najbliższa stacja metra to Foggy Bottom-GWU, na linii niebieskiej, pomarańczowej i srebrnej, około 0,8 mili (1,3 km) stąd; Smithsonian, na tych samych trzech liniach, jest około 1,2 mili (1,9 km) stąd. W pobliżu zatrzymuje się kilka linii autobusowych, niedaleko są stacje Capital Bikeshare, a przy pomniku stoją stojaki na rowery i miejsca na hulajnogi, choć jeżdżenie po samym pomniku jest zabronione. Miejsc parkingowych jest niewiele, w większości płatnych, z limitem dwóch godzin, wzdłuż Ohio Drive SW; miejsca dla osób z niepełnosprawnościami są przy Daniel Chester French Drive, tuż na południe od pomnika.
Bilety i wstęp
- Podziemia pod salą (undercroft), otwarte 25 czerwca 2026 roku, to osobna wizyta z własnym biletem na określoną godzinę. Bilety są bezpłatne, ale rezerwacja z wyprzedzeniem w serwisie Recreation.gov kosztuje 1,00 USD opłaty serwisowej; można jej dokonać do 30 dni naprzód, bilety udostępniane są codziennie o 11:00, a jedna rezerwacja obejmuje najwyżej sześć biletów. Bilety na ten sam dzień wydaje się od 8:45 w kiosku przy Korean War Veterans Memorial na Daniel Chester French Drive, według kolejności przybycia; bilet musi mieć każdy, kto skończył dwa lata. Na nic, co obejmuje ten przewodnik, bilet nie jest potrzebny.
- Pomnik jest otwarty dla zwiedzających dwadzieścia cztery godziny na dobę. Winda, toalety i podziemia mają krótsze godziny, a strona Służby Parków z godzinami otwarcia podaje wyjątki w dni świąteczne, w tym w Boże Narodzenie, więc zajrzyj tam, jeśli przychodzisz wcześnie, późno albo w święto.
- Toalety są przy Daniel Chester French Drive, po drugiej stronie ulicy od miejsc parkingowych dla osób z niepełnosprawnościami. Zwierzęta domowe nie mogą wchodzić do sali ani do podziemi; psy asystujące są mile widziane wszędzie, gdzie mogą wejść zwiedzający.
- Na tablicy informacyjnej po południowej stronie placu Memorial Circle jest brązowa makieta pomnika, którą można dotykać, z audiodeskrypcją, a folder parku jest dostępny w alfabecie Braille’a i jako plik do pobrania z audiodeskrypcją.
Oficjalny audioprzewodnik
Własnymi przewodnikami Służby Parków Narodowych są tu strażnicy parku; ich programy są w kalendarzu wydarzeń National Mall i, jak pisze Służba Parków, zawsze są bezpłatne. Na jej stronie są krótkie nagrania Ranger Reflections o posągu, malowidłach, inskrypcjach i widokach, aplikacja NPS obejmuje pobliskie ciekawe miejsca, a tłumaczenie na amerykański język migowy można bezpłatnie zamówić co najmniej trzy tygodnie wcześniej. W tym zestawie brakuje opowieści przypisanej do miejsca, w którym akurat stoisz, i to daje ci ta strona: jedno nagranie na każdy przystanek, od placu po najwyższy stopień, z każdym słowem wypisanym pod odtwarzaczem.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Pomniku Lincolna?
Bezpłatny od pierwszego do ostatniego przystanku: pięć przystanków z narracją, od placu po widok na wschód, każdy do odtworzenia prosto z tej strony i każdy spisany pod spodem. Służba Parków Narodowych dokłada bezpłatne programy strażników, wymienione w kalendarzu wydarzeń National Mall, i krótkie nagrania Ranger Reflections na swojej stronie. O wszystkim, obok czego przechodzi tych pięć przystanków, aplikacja Chiaro opowie ci na podstawie jednego zdjęcia.
Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Pomniku Lincolna bez biletu?
Tak, od pierwszego przystanku do ostatniego. Służba Parków nie pobiera opłat za pomnik ani za jego główną salę, więc plac, schody, posąg, sala południowa i widok na wschód są na bezpłatnym terenie. Jedyną biletowaną częścią budynku jest muzeum w podziemiach, do którego ten przewodnik nie wchodzi.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Pomniku Lincolna?
Strony Służby Parków o Pomniku Lincolna nie wymieniają żadnego płatnego audioprzewodnika. To, co oferują, nic nie kosztuje: programy strażników, według Służby Parków zawsze bezpłatne, nagrania Ranger Reflections o posągu, malowidłach, inskrypcjach i widokach na nps.gov/linc oraz wersja folderu parku z audiodeskrypcją. Muzeum w podziemiach też jest bezpłatne, choć rezerwacja z wyprzedzeniem kosztuje 1,00 USD opłaty serwisowej.
Gdzie stał Martin Luther King junior przy Pomniku Lincolna?
Na podeście pod białymi marmurowymi stopniami, osiemnaście stopni poniżej posągu. Miejsce oznacza kamień wyryty w 2003 roku, na czterdziestą rocznicę przemówienia I Have a Dream, a strona Służby Parków dla zwiedzających sama radzi, żeby szukać go w drodze na górę. To drugi przystanek na tej stronie.
Czy Pomnik Lincolna bywa zamknięty?
Sam pomnik jest otwarty całą dobę. Przed wizytą w święto albo późnym wieczorem sprawdź stronę Służby Parków z godzinami otwarcia: są tam wyjątki, w tym Boże Narodzenie, i godziny, o których wieczorem zamyka się windę, toalety i podziemia.
Czy do posągu można wjechać windą?
Tak. Winda jest na lewo od schodów, gdy stoisz twarzą do pomnika, i rusza z dolnego holu w południowo-wschodnim narożniku budynku. W przeciwnym razie od placu do sali jest 58 stopni, a od brzegu Reflecting Pool 87.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Pomnika Lincolna.