Narodowa Galeria Sztuki · Waszyngton · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Narodowej Galerii Sztuki,
pięć przystanków, za darmo.
Wszystkie pięć odtworzysz w tej karcie, a wstęp też nic nie kosztuje. O pozostałych dwóch tysiącach siedmiuset wystawionych dziełach opowie ci Chiaro, wystarczy zdjęcie.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.
Mała czternastoletnia tancerka
Narodowa Galeria Sztuki, Waszyngton
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć dzieł, pięć sal, jeden budynek. Wszystko tutaj jest w West Building, czyli w budynku zachodnim, więc przejście pod 4th Street do East Building nie będzie ci w ogóle potrzebne. Zacznij na dole, w sali 3 na parterze (Ground Floor), od woskowej tancerki Degasa, wejdź na piętro główne (Main Floor) do sali 6, gdzie wisi jedyny Leonardo w obu Amerykach, a potem idź dalej piętrem głównym: sala 56 to Napoleon Davida, sala 60 – czteroczęściowa Podróż życia Thomasa Cole’a, a sala 85 – Monet. Około dwunastu minut słuchania, a cała trasa nie wychodzi poza jeden budynek: West Building to wydłużona litera H wokół rotundy z kopułą wzorowaną na Panteonie, a każda sala odchodzi od tej jednej osi.
Numery sal i informacje o każdym dziele pochodzą z internetowej bazy zbiorów samej Galerii, a każde twierdzenie potwierdza dodatkowo niezależne źródło. Dzieła bywają tu przenoszone bez zapowiedzi. Jeśli to, co wydrukowano obok obrazu, przestanie się zgadzać z tą stroną, rację ma Galeria, a twój e-mail pozwoli nam poprawić naszą wersję.
Przystanek 1 z 5 · West Building, parter, sala 3
Mała czternastoletnia tancerka
Edgar Degas · 1878–1881 · Barwiony wosk pszczeli, glina, metalowy szkielet, sznur, pędzle, ludzkie włosy, wstążka z jedwabiu i lnu, gorset z bawełnianej fai, spódniczka baletowa z bawełny i jedwabiu, lniane baletki, na drewnianym cokole, 98,9 cm bez cokołu
Na co zwrócić uwagę
- Tutu i wstążka we włosach to prawdziwa tkanina, a nie wosk, a włosy są prawdziwymi ludzkimi włosami.
- Słowo Degas wycięte w lewym tylnym narożniku drewnianego cokołu.
- Nagą wersję tej samej dziewczynki, która stoi obok niej w tej sali: widać na niej ciało pod kostiumem.
- Jej stopy: rozstawione na zewnątrz, prawa wysunięta daleko przed lewą, i dłonie splecione za plecami.
Transkrypcja (2:31)
Nie jest z brązu. Za to prawie każda inna Mała tancerka na świecie, a co najmniej dwadzieścia osiem z nich jest rozsianych po muzeach, jest z brązu, i wszystkie są kopiami tej, która stoi przed tobą. Ta jest z barwionego wosku pszczelego na metalowym szkielecie, z wepchniętym do środka sznurem i pędzlami dla usztywnienia i z gliną nałożoną na wierzch. Bez cokołu mierzy dziewięćdziesiąt osiem i dziewięć dziesiątych centymetra. Mniej więcej dwie trzecie naturalnej wielkości. Gorset jest z bawełny, spódniczka z prawdziwego tiulu, baletki z lnu, a włosy to prawdziwe ludzkie włosy z jedwabną wstążką. Degas pokrył woskiem prawie wszystko. Włosy, wstążkę i tutu zostawił takie, jakie były.
Dziewczynka nazywała się Marie van Goethem i była belgijską uczennicą szkoły baletowej Opery Paryskiej. Degas pokazał ją w Paryżu w 1881 roku, na szóstej wystawie impresjonistów, w szklanej gablocie, i publiczność nie wiedziała, co z nią zrobić. Joris-Karl Huysmans nazwał ją pierwszą naprawdę nowoczesną próbą rzeźbiarską, jaką znał. Krytyk Paul Mantz nazwał ją kwiatem przedwczesnej deprawacji i napisał, że jej twarz nosi piętno odrażającej obietnicy wszelkiego występku.
Spójrz więc na twarz i wyrób sobie własne zdanie. Podbródek uniesiony, oczy prawie zamknięte, nos krótki i płaski, usta lekko ściągnięte. To nie jest ładna poza ani dumna. To czwarta pozycja w spoczynku: pozycja, którą czternastolatka utrzymuje, kiedy ktoś starszy patrzy, jak ją utrzymuje.
Po 1881 roku wróciła do pracowni i tam została. Wciąż tam była, kiedy Degas zmarł w 1917 roku. W maju 1918 roku jego spadkobiercy podpisali umowę z paryską odlewnią Hébrard na odlanie jego rzeźb w brązie, a ta umowa stanowiła, że oryginalne woskowe figury staną się własnością odlewni. Odlewanie trwało co najmniej trzynaście lat, od 1919 do 1932 roku. Dlatego woskowa figura spędziła większą część dwudziestego wieku w rękach prywatnych, a nie w muzeum. Paul Mellon kupił ją od nowojorskiego marszanda w maju 1956 roku, a w 1999 roku trafiła tutaj z jego zapisu, jako jedna z czterdziestu dziewięciu oryginalnych woskowych rzeźb Degasa, które Mellonowie przekazali temu muzeum.
Zanim pójdziesz dalej, znajdź w tej sali drugą tancerkę. Ta sama dziewczynka, ten sam wiek, ta sama poza i żadnego ubrania. To nagie studium, które Degas zrobił do tej rzeźby, a kiedy widzisz je obie razem, wiesz dokładnie, ile pracy wykonywała ta spódniczka.
Przystanek 2 z 5 · West Building, piętro główne, sala 6
Portret Ginevry de' Benci
Leonardo da Vinci · ok. 1474–1478 · Olej na desce, 38,1 × 37 cm
Na co zwrócić uwagę
- Jałowiec za nią. Kolczaste, miedzianobrązowe igiełki wypełniają całe tło, a jałowiec po włosku to ginepro, czyli jej imię.
- Dolną krawędź, gdzie pod oryginalną deską dodano pasek drewna, bo dolną część obrazu odcięto.
- Wyraz jej twarzy. Ani śladu uśmiechu i spojrzenie zwrócone ku tobie, ale tobą niezainteresowane.
- Ciasne loczki na skroniach, złociste tam, gdzie pada na nie światło, na tle włosów poza tym gładkich i rozdzielonych przedziałkiem pośrodku.
Transkrypcja (2:31)
To jedyny obraz Leonarda da Vinci w obu Amerykach i ma trzydzieści osiem na trzydzieści siedem centymetrów. Po drodze tutaj prawie na pewno było sporo obrazów większych i gorszych od niego. Jest też jednym z zaledwie trzech zachowanych portretów kobiet jego pędzla.
Nazywa się Ginevra de' Benci. Urodziła się we Florencji około 1458 roku, w wieku szesnastu lat wyszła za Luigiego di Bernardo Niccoliniego, a Leonardo namalował ją między 1474 a 1478 rokiem, kiedy miał dwadzieścia kilka lat. Najpewniej portret upamiętnia zaręczyny, a nie ślub. Portrety ślubne powstawały w parach, z kobietą po prawej, zwróconą w lewo; ta jest zwrócona w prawo i jest sama.
Teraz krzew. To jałowiec, a jałowiec po włosku to ginepro, więc całe tło jest grą słów na jej imię. W renesansowej Florencji jałowiec oznaczał też kobiecą cnotę, co czyni z niego bardzo oszczędny kawałek malarstwa: jednym tchem mówi, kim ona jest i ile jest warta.
Odwrocie deski też jest pomalowane: gałązka jałowca w wieńcu z wawrzynu i palmy oraz łacińska dewiza Virtutem Forma Decorat, czyli piękno zdobi cnotę. Wawrzyn i palma razem były osobistym godłem Bernarda Bemba, weneckiego posła we Florencji, którego przywiązanie do Ginevry przetrwało w wierszach, jakie ze sobą wymieniali. Badanie w podczerwieni odsłoniło pod wieńcem własną dewizę Bemba: Cnota i Honor. Możliwe więc, że za ten obraz zapłacił ktoś inny niż mąż.
Spójrz na dolną krawędź. Oryginalna deska ma trzydzieści osiem i jedną dziesiątą na trzydzieści siedem centymetrów, a pod nią dodano pasek, który wydłuża ją do czterdziestu dwóch i siedmiu dziesiątych. Ten pasek jest tam dlatego, że dolną część obrazu w pewnym momencie odcięto, zapewne z powodu uszkodzenia, a razem z nią zniknęły ramiona i dłonie Ginevry. Rysunek Leonarda przedstawiający dłonie kobiety uważa się za studium do tego, czego brakuje.
Przez długi czas nikt nie wiedział, że to Leonardo. Już w 1733 roku deska należała do zbiorów książąt Liechtensteinu, z czerwoną lakową pieczęcią z herbem rodu na odwrociu, a katalog liechtensteiński z 1780 roku przypisywał ją Łukaszowi Cranachowi. W czasie drugiej wojny światowej obraz pojechał razem z resztą kolekcji z Wiednia do zamku w Vaduz, a dziesiątego lutego 1967 roku Narodowa Galeria Sztuki kupiła go tam od księcia Franciszka Józefa Drugiego za sumę, która według doniesień wynosiła od pięciu do sześciu milionów dolarów. Był to wówczas rekord ceny za obraz.
Pisano o niej tyle samo, ile ją malowano. Dziesięć wierszy z kręgu Medyceuszy i dwa sonety samego Wawrzyńca Medyceusza. Nic z tego nie widać na jej twarzy, i właśnie o to chodzi.
Przystanek 3 z 5 · West Building, piętro główne, sala 56
Cesarz Napoleon w gabinecie w Tuileries
Jacques-Louis David · 1812 · Olej na płótnie, 203,9 × 125,1 cm
Na co zwrócić uwagę
- Zegar na ścianie za jego ramieniem. Pokazuje 4:13 i na nim opiera się cały obraz.
- Cztery wielkie litery na zwiniętym papierze przy biurku: CODE.
- Fotel: szkarłatne obicie usiane złotymi pszczołami, położona na nim cienka szpada i kolejne papiery.
- Jego pończochy, pomarszczone przy kostce, i niezapięte mankiety. Na portrecie Davida nic nie jest niedbałe przypadkiem.
Transkrypcja (2:22)
Wszystko na tym obrazie opowiada ci historię ostatnich ośmiu godzin, a dowodem jest zegar. Znajdź go wysoko na ścianie, za jego prawym ramieniem. Pokazuje trzynaście minut po czwartej nad ranem. Świeca w lampie na biurku wypaliła się do ogarka. Mankiety ma rozpięte. Pończochy pomarszczyły mu się przy kostkach. Włosy ma w nieładzie. Jacques-Louis David namalował cesarza, który nie spał całą noc.
A co robił przez tę noc? To widać na zwiniętym papierze przy biurku, gdzie da się odczytać cztery wielkie litery: CODE. Kodeks Napoleona, prawo cywilne, które przetrwało wszystkie jego bitwy. To celowe. W 1812 roku David zdążył już namalować Napoleona jako generała przekraczającego Alpy, a Canova wyrzeźbić go w marmurze jako rzymskiego boga. Tu jest prawodawcą w gabinecie, a jedynym wojskowym przedmiotem w zasięgu ręki jest cienka szpada odłożona na fotel.
Mundur to mundur pułkownika grenadierów pieszych Gwardii Cesarskiej: niebieski z białymi wyłogami i czerwonymi mankietami, ze złotymi epoletami, do tego odznaczenia Legii Honorowej i Orderu Korony Żelaznej. Złocony fotel jest obity szkarłatną tkaniną haftowaną w złote pszczoły, godło cesarskiej dynastii, co jest cichym sposobem powiedzenia, że to wszystko przetrwa i po nim.
A teraz niespodzianka. Ten obraz nigdy nie był przeznaczony dla Francji. Był prywatnym zamówieniem Szkota, Aleksandra, markiza Douglas, późniejszego dziesiątego księcia Hamilton, który podziwiał Napoleona. Zamówił go w 1811 roku, a David dostarczył obraz w 1812 roku. Własny spis dzieł Davida, sporządzony kilka lat później, nazywa go portretem cesarza w całej postaci w jego gabinecie, obrazem dla Anglii. I mimo wszystkich tych szczegółów jest mało prawdopodobne, żeby Napoleon kiedykolwiek do niego pozował.
David podpisał go po łacinie, na zwoju papieru leżącym na podłodze za biurkiem, po twojej lewej: LVD.CI.DAVID OPVS 1812. Namalował też drugą wersję, na której zegar pokazuje równo czwartą, a Napoleon ma na sobie myśliwską zieleń munduru strzelców konnych.
Obraz wisiał w pałacu Hamilton w Szkocji aż do wielkiej aukcji zbiorów Hamiltonów w 1882 roku, na której kupiono go dla piątego hrabiego Rosebery. Jego syn sprzedał go w 1951 roku, marszandzi z firmy Wildenstein sprzedali go w 1954 roku Fundacji Kressa, a fundacja podarowała go temu muzeum w 1961 roku. Trudno o obraz, który zawędrowałby dalej od Tuileries.
Przystanek 4 z 5 · West Building, piętro główne, sala 60
Podróż życia
Thomas Cole · 1842 · Olej na płótnie, cztery obrazy, każdy ok. 134 × 197 cm
Na co zwrócić uwagę
- Klepsydrę, którą unosi skrzydlata figura na dziobie. Jest na pierwszych trzech płótnach, a na czwartym jej nie ma.
- Twarze na niebie nad łodzią w Wieku męskim: trzech brodatych mężczyzn ukrytych w czymś, co wygląda jak chmury.
- Biały zamek w powietrzu w Młodości, a potem prawą krawędź tego samego płótna, gdzie woda zaczyna się już burzyć.
- Samą łódź, która nie jest z desek, tylko z mnóstwa złoconych skrzydlatych postaci.
Transkrypcja (2:31)
Cztery płótna, jedna sala, i działają tylko w kolejności, jaką nadał im Thomas Cole. Dzieciństwo, Młodość, Wiek męski, Starość. Ten sam człowiek, ta sama złota łódź, ten sam anioł stróż i rzeka, która za każdym razem zmienia się pod nim. Znajdź najpierw Dzieciństwo i obejdź salę, zaczynając od niego.
Patrz na łódź. Wypływa z ciemnej groty na spokojną zieloną wodę, potem skręca i płynie ku białemu zamkowi, który stoi na niebie, potem wpada w wąwóz pełen bystrzy pod posiniaczonym niebem, a w końcu dryfuje na otwartą wodę, ku prześwitowi w chmurach. Na każdym obrazie płynie w przeciwną stronę niż na poprzednim. A na jej dziobie stoi skrzydlata figura, która unosi klepsydrę. Wypatruj klepsydry na pierwszych trzech. Na czwartym jej nie ma, tak samo jak figury i steru: zostały odłamane.
Najlepszy szczegół jest na trzecim płótnie. Nad mężczyzną, który puścił rumpel i klęczy ze złożonymi dłońmi, wisi coś, co wygląda jak ławica niebieskoszarych chmur. To nie chmury. Ukryte są w nich trzy brodate twarze, a Thomas Cole je nazwał: Samobójstwo, Nieumiarkowanie i Morderstwo, pokusy, które osaczają człowieka w jego najcięższej niedoli. We wcześniejszej wersji tej sceny podróżny stał. Cole kazał mu uklęknąć.
Bo wcześniejsza wersja istnieje. Cole namalował pierwszy cykl w 1840 roku, potem pokłócił się z jego właścicielem o publiczne wystawianie obrazów, a kiedy w 1841 i 1842 roku mieszkał w Rzymie, namalował cały cykl jeszcze raz, od zera. Ten pierwszy cykl jest w mieście Utica w stanie Nowy Jork. Te tutaj to rzymskie repliki i są jaśniejsze od oryginałów, zapewne dzięki pigmentom, które mógł tam kupić. Pierwsze płótno podpisał w lewym dolnym rogu: 1842, T. Cole, Rome.
Cole’a zwykle nazywa się założycielem Szkoły rzeki Hudson. Zmarł nagle w 1848 roku, sześć lat po ukończeniu tych obrazów, i dopiero po jego śmierci James Smillie wykonał ryciny według wszystkich czterech, a odbitki rozeszły się po kraju w ogromnych nakładach. To właśnie dlatego ten cykl jest taki sławny.
Same obrazy trafiły do kolekcjonera z Cincinnati, który nazywał się George Shoenberger, a w 1908 roku jego dawny dom razem z całym wyposażeniem kupił człowiek, który przekazał cztery płótna metodystycznemu stowarzyszeniu szpitalnemu w tym samym mieście. Zostały w szpitalu przez sześćdziesiąt trzy lata. Narodowa Galeria Sztuki kupiła je od niego w maju 1971 roku.
Przystanek 5 z 5 · West Building, piętro główne, sala 85
Kobieta z parasolką – Madame Monet z synem
Claude Monet · 1875 · Olej na płótnie, 100 × 81 cm
Na co zwrócić uwagę
- Jej twarz: kilka długich pociągnięć białej farby, welon, który wiatr przerzuca przez nią, i prawie żadnych rysów.
- Jej cień, biegnący po trawie ukośnie w twoją stronę: to on stawia cię na zboczu poniżej niej.
- Zielony spód parasolki, w tej samej zieleni co łąka, na której stoi.
- Chmury, namalowane nie bielą, tylko niebieskimi pociągnięciami, tak samo niespokojnymi jak trawa.
Transkrypcja (2:24)
Podejdź blisko i spójrz na jej twarz, bo twarzy nie ma. Jest kilka długich pociągnięć białej farby w poprzek głowy, welon porwany przez wiatr, a pod nim prawie nic. Monet nie ukrywa przed tobą żony. Mówi ci, że z tej odległości, w jasny dzień, na wietrze, naprawdę widać tylko tyle.
Kobieta to Camille, jego żona. Chłopiec po drugiej stronie wzniesienia, w trawie i żółtych kwiatach po pas, to ich syn Jean. Mieszkali w Argenteuil od 1871 do 1877 roku, a to spacer w wietrzne letnie popołudnie właśnie tam. To nie portret i nikt go nie zamówił. To scena rodzinna, malowana w plenerze i malowana szybko, pewnie podczas jednej kilkugodzinnej sesji.
Jak na coś, co powstało tak szybko, to według jego miary ogromny obraz. Sto na osiemdziesiąt jeden centymetrów. I zobacz, gdzie cię postawił. Jesteś poniżej niej, na zboczu, i patrzysz w górę, więc ona odcina się na tle nieba, a nie krajobrazu, a parasolka prawie dotyka górnej krawędzi płótna. Jej cień biegnie po trawie ukośnie w stronę twoich stóp. Ten cień wykonuje pracę całego pierwszego planu.
Teraz parasolka. Jej spód jest zielony, w tej samej zieleni co łąka, więc obraz trzyma się w całości dzięki kolorowi powtórzonemu na górze i na dole. Chmury za nią nie są białe; są niebieskie i wzburzone, malowane tym samym niespokojnym pociągnięciem co trawa. Wszystko na tym płótnie porusza się na tym samym wietrze.
Pokazano go w kwietniu 1876 roku na drugiej wystawie impresjonistów, w paryskiej galerii Paula Durand-Ruela, jako jeden z osiemnastu obrazów Moneta w tej sali. John Singer Sargent zobaczył go tam i trzynaście lat później namalował własną odpowiedź: Dwie dziewczynki z parasolkami w Fladbury. Sam Monet wrócił do tego pomysłu w 1886 roku, dwukrotnie, w Giverny, a parasolkę trzymała wtedy Suzanne, córka jego drugiej żony; te dwa obrazy są w Musée d'Orsay.
A ten sprzedał w 1876 roku doktorowi Georges’owi de Bellio, swojemu homeopacie, któremu regularnie płacono obrazami Moneta zamiast pieniędzmi. Przez ręce córki doktora de Bellio obraz przeszedł do Georges’a Meniera, a piętnastego czerwca 1965 roku poszedł pod młotek na aukcji kolekcji Meniera w Palais Galliera w Paryżu, gdzie kupiono go dla Paula Mellona. Mellon podarował go temu muzeum w 1983 roku.
I jeszcze jedno. Prawy dolny róg, królewskim błękitem: Claude Monet 75.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko w Narodowej Galerii Sztuki.
Ta strona kończy się na pięciu dziełach. Sam West Building ma ich jeszcze dwa tysiące trzysta: podnieś aparat do Vermeera, do marmurowej rzeźby na korytarzu albo do Caldera po drugiej stronie przejścia, w East Building, a aplikacja rozpozna dzieło i zajmie się pytaniem, które naprawdę cię nurtowało.
Przed wizytą
Dojazd
6th Street and Constitution Avenue NW, Washington, DC 20565 – tyle że akurat tymi drzwiami wejść się nie da: wejście do West Building od 6th Street jest zamknięte do odwołania. Wejdź od rogu 4th Street i Madison Drive; to jedyne otwarte wejście do West Building, które Galeria oznacza jako dostępne dla osób z niepełnosprawnościami, i jest przy nim punkt informacyjny oraz szatnia. Otwarte jest też wejście od 7th Street przy Constitution Avenue, a także wejście od strony Mall, przy Madison Drive między 4th a 6th Street, z punktem informacyjnym i szatnią. Galeria leży przy National Mall, między 3rd a 9th Street.
Sama Galeria radzi przyjechać komunikacją miejską. Najbliższa stacja metra to Archives-Navy Memorial-Penn Quarter na linii żółtej i zielonej, około sześciu minut pieszo od West Building. W zasięgu spaceru są też Judiciary Square na linii czerwonej i Smithsonian na liniach niebieskiej, pomarańczowej i srebrnej, a autobusy Metrobus zatrzymują się wzdłuż Constitution Avenue NW. Na terenie Galerii nie ma parkingu.
Bilety
- Niczego nie trzeba rezerwować. Wstęp jest zawsze bezpłatny i ani do sal, ani na wystawy czasowe, ani na oprowadzania nie potrzebujesz karty wstępu czy biletu. Tylko kilka wydarzeń wymaga bezpłatnej rejestracji.
- Galeria nie ma dnia zamknięcia w tygodniu. Jest otwarta codziennie od 10:00 do 17:00 i zamknięta tylko 25 grudnia i 1 stycznia.
- Wszystkie pięć przystanków jest w West Building, więc przejście pod 4th Street do East Building nie będzie ci potrzebne.
- Wejście do West Building od 6th Street jest zamknięte do odwołania. Wejścia od 7th Street i od 4th Street są otwarte, a z tych dwóch Galeria oznacza jako dostępne tylko wejście od 4th Street.
- Weź papierowy plan przy którymkolwiek wejściu albo pobierz go wcześniej. Numery sal to jedyny pewny sposób poruszania się po West Building, a Galeria drukuje swój plan w czternastu językach.
Oficjalny audioprzewodnik
Oprowadzanie organizowane przez samą Narodową Galerię Sztuki jest bezpłatne, co zdarza się rzadko. Przewodnicy muzeum codziennie prowadzą godzinne wycieczki i nie trzeba się na nie zapisywać. Galeria udostępnia też własne audiotrasy, również bezpłatne, które odtwarzasz na swoim telefonie: trasa po West Building ma 23 przystanki po angielsku, hiszpańsku, chińsku (w piśmie uproszczonym), koreańsku i japońsku, a przy każdym jest pełny tekst. Ta strona też jest bezpłatna i kończy się na pięciu dziełach; o wszystkim innym na ścianach opowie aplikacja Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Narodowej Galerii Sztuki?
Są nawet dwa. Ten, który właśnie czytasz: pięć nagrań działających w przeglądarce bez pobierania, każde z pełnym tekstem i numerem sali. Galeria udostępnia też własne bezpłatne audiotrasy, które odtwarzasz na swoim telefonie. Poza tymi pięcioma dziełami aplikacja Chiaro opowie o każdym dziele w budynku, na które skierujesz aparat telefonu.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Narodowej Galerii Sztuki?
Nic. Audiotrasy Galerii są bezpłatne i odtwarzasz je na własnym telefonie, a nie na wypożyczonym urządzeniu, a codzienne oprowadzania z przewodnikiem też są bezpłatne i nie wymagają zapisów. Trasa po West Building ma 23 przystanki po angielsku, hiszpańsku, chińsku (w piśmie uproszczonym), koreańsku i japońsku.
Gdzie w Narodowej Galerii Sztuki wisi Portret Ginevry de' Benci?
W West Building, na piętrze głównym, w sali 6. To jedyny obraz Leonarda da Vinci w obu Amerykach, a Galeria stawia go na pierwszym miejscu własnej listy dzieł, których nie wolno przegapić. Jest mały, trzydzieści osiem na trzydzieści siedem centymetrów, więc wypatruj raczej tłumku niż dużego obrazu.
Czy do Narodowej Galerii Sztuki potrzebny jest bilet?
Nie. Wstęp jest zawsze bezpłatny i nie potrzeba ani karty, ani biletu: ani do stałej kolekcji, ani na wystawy czasowe, ani na oprowadzania. Kilka wydarzeń wymaga wcześniejszej rejestracji, również bezpłatnej. Spośród trzech najczęściej odwiedzanych muzeów sztuki w Stanach Zjednoczonych tylko to nie pobiera żadnych opłat.
Czy Narodowa Galeria Sztuki bywa zamknięta?
Tylko 25 grudnia i 1 stycznia. Nie ma cotygodniowego dnia zamknięcia: Galeria jest otwarta we wszystkie dni tygodnia, od 10:00 do 17:00. Ogród Rzeźby latem bywa czasem otwarty dłużej.
Ile trwa ten audioprzewodnik?
Około dwunastu minut nagrań plus chodzenie. Wszystkie pięć dzieł jest w West Building, cztery na piętrze głównym i jedno na parterze, więc godzina wystarczy z zapasem. W 2024 roku Galerię odwiedziło prawie cztery miliony osób, więc przed Leonardem zwykle stoi jego własny mały tłumek.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie.