Narodowe Muzeum Lotnictwa i Astronautyki · Waszyngton · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Lotnictwa i Astronautyki,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć samolotów i statków kosmicznych, pięć nagrań, od Wright Flyera po Columbię. W gmachu przy National Mall otwartych jest osiemnaście galerii, a Chiaro na podstawie zdjęcia opowie ci o każdym samolocie, kapsule czy skafandrze, który tam zobaczysz.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Narodowego Muzeum Lotnictwa i Astronautyki.
Wright Flyer z 1903 roku
Narodowe Muzeum Lotnictwa i Astronautyki, Waszyngton
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Narodowego Muzeum Lotnictwa i Astronautyki.
Pięć przystanków · 15 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Drzwi od strony Jefferson Drive prowadzą prosto do Boeing Milestones of Flight Hall, a ten audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Lotnictwa i Astronautyki zaczyna się kilka kroków dalej i kończy piętro wyżej. Przejdź do galerii 107, gdzie stoi Wright Flyer z 1903 roku, wróć do hali, w której czekają pomarańczowy Bell X-1 i moduł księżycowy LM-2, potem wejdź na poziom 2 do Columbii z Apollo 11 w galerii Destination Moon, 206, i zakończ dwie sale dalej na wschód, przy Spirit of St. Louis w galerii Pioneers of Flight, 208. Poziomy są numerowane jak na tabliczkach w muzeum: poziom 1 to ten, na który wchodzisz z ulicy. Piętnaście minut nagrań i mniej więcej dziesięć minut przejść między galeriami: godzina wystarczy, a zostanie jeszcze czas, żeby się wszystkiemu przyjrzeć.
Każdy obiekt ma tu dwa źródła: swoją kartę w internetowej kolekcji samego muzeum, gdzie podano, w której galerii stoi, oraz drugie, niezależne źródło; numery galerii pochodzą z planu muzeum. Gmach przy National Mall wciąż kończy remont, a tej jesieni mają się otworzyć jeszcze dwie galerie, więc coś może zmienić miejsce. Jeśli tabliczka w budynku mówi co innego, rację ma tabliczka, a jedna wiadomość od ciebie wystarczy, żebyśmy poprawili stronę.
Fot. National Air and Space Museum, Smithsonian Institution, CC0, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Przystanek 1 z 5 · The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age, galeria 107, poziom 1
Wright Flyer z 1903 roku
Wilbur i Orville Wrightowie, Dayton, Ohio · 1903 · Drewniany płatowiec pokryty muślinem, silnik Wrightów o mocy 12 KM; rozpiętość 12,3 m, długość 6,4 m
Na co zwrócić uwagę
- Płozy. Nigdzie nie ma kół: za podwozie służyły dwie długie płozy.
- Ster wysokości przed skrzydłami i dwa śmigła za nimi, napędzane łańcuchami i zębatkami przez silnik na dolnym skrzydle.
- Gołe płótno. Żadnej farby ani impregnatu, tylko niebielony muślin, taki, jaki zostawili bracia.
Transkrypcja (3:36)
Zanim zrobisz cokolwiek innego, zatrzymaj się na chwilę. Drewno, blady muślin, dwie długie płozy tam, gdzie spodziewasz się kół, i nigdzie ani kropli farby; płótno ma swój naturalny kolor. Wygląda jak coś, co mógłby zniszczyć silniejszy podmuch wiatru, i prawdę mówiąc, tak właśnie się stało. To jest ta sama maszyna, która siedemnastego grudnia 1903 roku poleciała pod Kitty Hawk w Karolinie Północnej, a cała galeria wokół powstała z myślą o niej.
Wilbur i Orville Wrightowie prowadzili sklep rowerowy w Dayton w stanie Ohio. W maju 1899 roku Wilbur napisał list do Instytutu Smithsona, tej samej instytucji, w której budynku teraz stoisz, z prośbą o wszystko, co wydała na temat latania. Potem przyszły cztery lata cierpliwej pracy: latawiec w 1899 roku, szybowce naturalnej wielkości w latach 1900, 1901 i 1902, a kiedy te szybowce dawały znacznie mniej siły nośnej, niż przewidywały obliczenia braci, mały własny tunel aerodynamiczny do testowania kształtów skrzydeł. W 1902 roku potrafili już szybować, panując nad lotem. Brakowało im jeszcze napędu.
Spójrz więc za skrzydła. Dwa śmigła, które pchają zamiast ciągnąć, obracane łańcuchami przez silnik o mocy dwunastu koni mechanicznych, zbudowany przez braci razem z ich mechanikiem, Charlesem Taylorem. Śmigła były najsprytniejszym pomysłem ze wszystkich. Bracia potraktowali każdą łopatę jak skrzydło obrócone na bok, które wytwarza siłę nośną do przodu zamiast w górę. Teraz spójrz na przód. Ta pozioma powierzchnia wysunięta przed wszystko inne to ster wysokości; statecznika na ogonie nie ma wcale. Żeby przechylić maszynę w zakręcie, pilot skręcał końcówki skrzydeł w przeciwne strony; ten trik nazywa się wichrowaniem skrzydeł.
Czternastego grudnia Wilbur wygrał rzut monetą, poleciał pierwszy i uszkodził maszynę. Trzy dni później przyszła kolej na Orville'a. O 10:35 rano leciał przez dwanaście sekund i pokonał trzydzieści sześć metrów. Tego dnia bracia wykonali cztery loty, a podczas ostatniego Wilbur utrzymał się w powietrzu przez pięćdziesiąt dziewięć sekund i przeleciał 255 metrów. Potem, kiedy stali i o tym rozmawiali, podmuch wiatru przewrócił Flyera i przetoczył go po piasku. Nigdy więcej już nie poleciał.
Jego dalsze losy są niemal dziwniejsze. Leżał w skrzyniach w szopie w Dayton, w 1913 roku przez jedenaście dni stał pod wodą i błotem podczas powodzi, a potem stał się stawką w sporze. Sekretarz Instytutu Smithsona, Charles Walcott, odmówił braciom Wright pierwszeństwa i zamiast nich uhonorował nieudaną maszynę Aerodrome swojego poprzednika, Samuela Langleya. W 1928 roku, kiedy spór wciąż nie był rozstrzygnięty, Orville wypożyczył Flyera do Science Museum w Londynie. Drugą wojnę światową maszyna przetrwała w podziemnym magazynie koło Corsham, a nie w londyńskim metrze, wbrew temu, co można czasem usłyszeć. Wróciła do domu dopiero wtedy, gdy Instytut Smithsona w 1942 roku opublikował odwołanie, i siedemnastego grudnia 1948 roku została przekazana, dokładnie czterdzieści pięć lat po Kitty Hawk.
Płótno, które widzisz, pochodzi z 1985 roku i zostało wycięte według wzoru z dużego kawałka oryginalnego pokrycia z 1903 roku. Część tego oryginału zawędrowała znacznie dalej. W lipcu 1969 roku skrawek płótna z lewego górnego skrzydła i drzazga z lewego śmigła były w module księżycowym Eagle, kiedy lądował na Księżycu. Sześćdziesiąt sześć lat dzieli piasek Kitty Hawk od Morza Spokoju.
Fot. National Air and Space Museum, Smithsonian Institution, CC0, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Przystanek 2 z 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, galeria 100, poziom 1
Bell X-1 Glamorous Glennis
Bell Aircraft Corporation, Buffalo, stan Nowy Jork, dla US Army Air Forces i NACA · 1946 · Kadłub z aluminium, stalowe zbiorniki materiałów pędnych, silnik rakietowy; rozpiętość 8,5 m, długość 9,4 m
Na co zwrócić uwagę
- Nos. Cały kadłub naśladuje pocisk z karabinu maszynowego kalibru .50, kształt, o którym było już wiadomo, że zachowuje stabilność powyżej prędkości dźwięku.
- Skrzydła, dużo cieńsze, niż się spodziewasz, zbudowane tak, by wytrzymać siły w pobliżu Mach 1.
- Cyfry 6062 na ogonie, koniec numeru seryjnego 46-062: to X-1 numer jeden, ten, który tego dokonał.
Transkrypcja (3:11)
Jest mały i bardzo pomarańczowy. Międzynarodowy pomarańczowy, jak opisuje ten kolor samo muzeum, i na maszynie tej wielkości wygląda to niemal jak zabawka. A teraz przyjrzyj się kształtowi. Nos i cały kadłub naśladują pocisk z karabinu maszynowego kalibru pięćdziesiąt setnych cala, bo w latach czterdziestych inżynierowie wiedzieli na pewno jedno o przekraczaniu prędkości dźwięku: pociski o tym kształcie zachowywały przy tym stabilność. Czy zniesie to człowiek, jeszcze nikt nie wiedział.
Wielu ludzi wierzyło wtedy w barierę dźwięku, niewidzialną ścianę w pobliżu Mach jeden, przy której powietrze miało rozbić samolot na kawałki. X-1 zbudowano, żeby to sprawdzić. W 1944 roku Army Air Forces i NACA, rządowa agencja badawcza, z której później powstała NASA, rozpoczęły program pilotowanych samolotów badawczych, zdolnych osiągnąć i przekroczyć prędkość dźwięku, a firma Bell Aircraft z Buffalo w stanie Nowy Jork zbudowała trzy takie maszyny. To jest numer jeden, numer seryjny 46-062. Cztery ostatnie cyfry są na ogonie.
W swoich rekordowych lotach nigdy nie startował z pasa. Czternastego października 1947 roku bombowiec Boeing B-29 przez pół godziny wznosił go w swojej komorze bombowej, a potem wypuścił. Pilotem był kapitan Chuck Yeager, as myśliwski z czasów drugiej wojny światowej, pochodzący z Wirginii Zachodniej, i najbardziej doświadczony pilot doświadczalny Sił Powietrznych. Wcześniejsze próby przy zbliżaniu się do Mach jeden natrafiały na gwałtowne wstrząsy, a inżynierowie właśnie ulepszyli przestawiany statecznik poziomy, żeby Yeager mógł zmieniać jego kąt bardzo małymi krokami. Tym razem lot był spokojny. Podczas dziewiątego lotu X-1 z napędem machometr skoczył z zera przecinek dziewięć sześć pięć do jeden przecinek zero sześć: siedemset mil na godzinę na wysokości czterdziestu trzech tysięcy stóp nad pustynią Mojave. Leciał na silniku rakietowym przez dwadzieścia sekund, wyłączył go i poszybował na dno wyschniętego jeziora. Od wypuszczenia do lądowania: czternaście minut.
Nazwał samolot Glamorous Glennis, na cześć żony. Jego własna ocena tamtego dnia brzmiała niemal jak rozczarowanie: prawdziwa bariera, mówił później, nie była na niebie, tylko w naszej wiedzy i doświadczeniu w lotach naddźwiękowych.
Spójrz na skrzydła: są zaskakująco cienkie. W tym kadłubie w kształcie pocisku konstruktorzy zmieścili dwa zbiorniki materiałów pędnych, dwanaście kul z azotem, ciśnieniową kabinę i ponad pięćset funtów aparatury. Latał siedemdziesiąt osiem razy. W marcu 1948 roku Yeager rozpędził go do Mach 1,45. W styczniu 1949 roku zrobił coś, czego od dawna nikt już od niego nie oczekiwał: wystartował z ziemi o własnych siłach. Nie wszystkie X-1 miały tyle szczęścia. Trzeci eksplodował na ziemi w 1951 roku, a dwa z późniejszych modeli również zniszczyły wybuchy.
W 1950 roku przyleciał do Waszyngtonu podwieszony pod B-29 i został przekazany Instytutowi Smithsona. Generał Hoyt Vandenberg, szef sztabu Sił Powietrznych, powiedział, że w ciągu kilku chwil era poddźwiękowa przeszła do historii, a narodziła się era naddźwiękowa. Te kilka chwil należy do pomarańczowego samolotu, który stoi przed tobą.
Fot. National Air and Space Museum, Smithsonian Institution, CC0, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Przystanek 3 z 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, galeria 100, poziom 1
Moduł księżycowy LM-2
Grumman Aircraft Engineering Corporation, Bethpage, stan Nowy Jork, dla NASA · Zbudowany w 1966; przygotowany jako Eagle z Apollo 11 · Aluminium i tytan, koce z aluminizowanego mylaru i kaptonu; szerokość 6,54 m
Na co zwrócić uwagę
- Szew między dwoma członami: na górze szara kabina załogi, która jako jedyna wystartowałaby z powrotem, a pod nią złoty człon lądowania, który zostaje na miejscu.
- Złoto-srebrne opakowanie. To koce z aluminizowanego mylaru i kaptonu, a nie blacha.
- Drabinka na przedniej nodze i flaga na członie lądowania, tak jak w module Eagle.
Transkrypcja (2:47)
Złota folia, chude nogi, a na górze szara kabina, która wygląda, jakby ją raczej złożono z papieru, niż zbudowano. Jeśli przypomina ci zdjęcia modułu Eagle na Księżycu, to właśnie o to chodziło. Ale tabliczka obok uczciwie zdradza haczyk: ten moduł księżycowy nigdy nie był w kosmosie.
Zbudował go Grumman w Bethpage na Long Island. Pod koniec 1966 roku on i jego bliźniak, LM-1, były prawie gotowe; miały służyć do bezzałogowych lotów próbnych na orbicie okołoziemskiej. Potem, w styczniu 1967 roku, wydarzył się tragiczny pożar Apollo 1 i przepisano zasady bezpieczeństwa dla każdego statku, który miał przewozić astronautów. Zamiast przebudowywać dwa prawie ukończone lądowniki, NASA zostawiła je wyłącznie do misji bezzałogowych. LM-1 poleciał w styczniu 1968 roku w misji Apollo 5 i sprawił się tak dobrze, że drugi test uznano za zbędny. Dostawę LM-2 na kosmodrom najpierw przesunięto, a potem odwołano.
Poszedł więc do pracy na ziemi. W kwietniu 1968 roku bezzałogowy start Apollo 6 pokazał, że rakieta Saturn V potrafi gwałtownie drgać w górę i w dół; inżynierowie nazwali to efektem pogo. W maju LM-2 stał się częścią stanowiska badawczego zbudowanego na ziemi, żeby to zjawisko zbadać. Potem raz za razem go zrzucano, żeby udowodnić, że jego elektronika i mechanika przetrwają twarde lądowanie. Piąty i ostatni test zrzutowy odbył się siódmego maja 1969 roku, niecałe trzy miesiące przed tym, jak Neil Armstrong i Buzz Aldrin chodzili po Księżycu.
Potem przyszła wyprawa do Japonii. Na Expo 70 w Osace pawilon amerykański chciał mieć prawdziwy moduł księżycowy, a prawdziwy Eagle nie był dostępny: jego dolna połowa wciąż stoi na Morzu Spokoju. Grumman połączył więc kabinę LM-2 z próbnym członem lądowania i ucharakteryzował całość tak, jakby przed chwilą wylądowała. Potem moduł trafił do Instytutu Smithsona i od lipca 1976 roku do końca 2015 roku stał na sztucznej powierzchni Księżyca w najdalszym, wschodnim końcu tego budynku.
Teraz przyjrzyj się dwóm połówkom. Na górze jest człon startowy, ciśnieniowa kabina z własnym silnikiem rakietowym, jedyna część, która opuściłaby Księżyc. Pod nim człon lądowania z nogami, silnikiem do lądowania i eksperymentami do rozstawienia na powierzchni, owinięty złotymi i srebrnymi kocami z aluminizowanego mylaru i kaptonu. Kiedy muzeum przenosiło moduł do tej hali, zespół rozebrał go i zabrał się do tego, żeby niemal w każdym szczególe upodobnić go do modułu Eagle, a każdy skrawek usuniętego materiału sfotografowano, opisano i zachowano. Jest nawet drabinka na przedniej nodze, tak jak w module Eagle.
W latach 1969–1972 sześć modułów księżycowych takich samych jak ten wysadziło na Księżycu dwunastu amerykańskich astronautów. Ten nigdy nie latał i właśnie dlatego stoi tutaj, a ty możesz stanąć tuż obok niego.
Fot. National Air and Space Museum, Smithsonian Institution, CC0, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Przystanek 4 z 5 · Destination Moon, galeria 206, poziom 2
Moduł dowodzenia Columbia z Apollo 11
North American Rockwell, dla NASA · 1969 · Stop aluminium, stal nierdzewna i tytan; 3,91 m szerokości u podstawy
Na co zwrócić uwagę
- Osmalona, pokryta smugami powłoka. Konserwatorzy zachowali ją taką, jak wyglądała, kiedy kapsuła wróciła przez atmosferę 24 lipca 1969 roku.
- Rozmiar. U podstawy niecałe cztery metry, a przez większość ośmiodniowej misji był to dom załogi.
- Skafander Neila Armstronga z Apollo 11, pokazany w tej samej galerii.
Transkrypcja (2:55)
Najpierw obejdź ją dookoła. Z zewnątrz jest osmalona i pokryta smugami, brązowa tam, gdzie można by się spodziewać srebra, a konserwatorzy muzeum bardzo się starali, żeby zachować ją dokładnie w takim stanie, bo tak właśnie wyglądała Columbia, kiedy dwudziestego czwartego lipca 1969 roku wróciła na Ziemię. U podstawy ma 3,91 metra szerokości. Przez większą część ośmiu dni była domem dla trzech mężczyzn.
Wystartowali szesnastego lipca z Przylądka Kennedy'ego, na szczycie rakiety Saturn V: Neil Armstrong, Buzz Aldrin i Michael Collins. Columbia była jedną z trzech części statku kosmicznego. Moduł serwisowy za nią mieścił główny silnik i zapasy, a moduł księżycowy Eagle zabrał dwóch członków załogi na powierzchnię. Z tych trzech części do domu wróciła tylko ta. Collins, który samotnie krążył wokół Księżyca, kiedy pozostali po nim chodzili, opisał słuchającemu światu kabinę jako nasz szczęśliwy mały domek.
To on też miał wątpliwości co do nazwy. Julian Scheer, szef działu informacji publicznej NASA, wspomniał mimochodem o Columbii przez telefon, a Collinsowi nazwa wydała się nieco napuszona. Przekonał się do niej, częściowo dlatego, że przywodziła na myśl Columbiadę, olbrzymie działo, które w powieści Juliusza Verne'a Z Ziemi na Księżyc wystrzeliwuje podróżników w stronę Księżyca.
Najlepsze historie kryją się na ścianach wewnątrz. Kiedy Instytut Smithsona wykonał szczegółowy trójwymiarowy skan kabiny, kuratorzy znaleźli napisy, których nikt nie widział od ponad czterdziestu lat. Obok stanowiska nawigacyjnego kolumny liczb podyktowanych z Houston: współrzędne, które dostawał Collins, szukając przez teleskop modułu Eagle na powierzchni pod sobą, bez powodzenia. Odręczna notatka na schowku R5, który zamieniono w magazyn zużytych worków na mocz i który najwyraźniej miał pozostać zamknięty. I mały, ręcznie narysowany kalendarz z dniami misji skreślanymi jeden po drugim; nieskreślony został tylko dwudziesty czwarty lipca, dzień wodowania.
Jest też notatka, o której historycy wiedzieli zawsze. W drodze na Hawaje, na pokładzie okrętu, który podjął załogę, USS Hornet, Collins wczołgał się z powrotem do środka i napisał na panelu wnęki sprzętowej: Statek kosmiczny 107, alias Apollo 11, alias Columbia. Najlepszy statek, jaki zszedł z linii produkcyjnej. Niech Bóg ma ją w opiece.
Zanim trafiła do Instytutu Smithsona, NASA zabrała ją w trasę. Odwiedziła czterdzieści dziewięć stolic stanów, a do tego Dystrykt Kolumbii i Anchorage, przebyła prawie dwadzieścia sześć tysięcy mil i spędziła blisko miesiąc na morzu w drodze na Hawaje i drugi tyle w drodze na Alaskę. Obejrzało ją około trzech i ćwierć miliona ludzi, a największy tłum zgromadziły Hawaje: sto trzydzieści pięć tysięcy. Kiedy w końcu przenoszono ją do tej galerii, przebyła trzydzieści mil z Udvar-Hazy Center w Wirginii na ciężarówce z naczepą, owinięta tyloma warstwami ochronnymi, że wyglądała jak olbrzymia czekoladka Hershey's Kiss.
Dla tych, którzy zaczęli tę trasę piętro niżej, oto ostatnie połączenie. Kawałki Wright Flyera z 1903 roku poleciały w tej misji na Księżyc w osobistym zestawie Neila Armstronga i wodowały na Pacyfiku w tej właśnie kapsule.
Fot. National Air and Space Museum, Smithsonian Institution, CC0, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Przystanek 5 z 5 · Barron Hilton Pioneers of Flight, galeria 208, poziom 2
Spirit of St. Louis
Ryan Airlines, San Diego; projekt Donalda A. Halla dla Charlesa A. Lindbergha · 1927 · Drewniane skrzydła, kadłub ze spawanych rur stalowych, pokrycie z tkaniny bawełnianej z emalią w kolorze aluminium; rozpiętość 14 m, długość 8,4 m
Na co zwrócić uwagę
- Brak przedniej szyby. Tam, gdzie powinna być, są zbiorniki paliwa; Lindbergh patrzył przed siebie przez mały peryskop po lewej stronie.
- Flagi namalowane na nosie, po jednej dla każdego kraju z jego trasy z lat 1927–28. Flaga Portoryko jest błędna: powinna mieć pięć pasów.
- Ster kierunku. Po lewej stronie skrzydlate R, po prawej pusta łata w miejscu, gdzie łowca pamiątek w Paryżu wyciął płótno.
- Otwarte drzwi, zostawione tak na życzenie samego Lindbergha.
Transkrypcja (2:50)
Spójrz na przód i spróbuj znaleźć miejsce, przez które pilot patrzył na zewnątrz. Nie znajdziesz go, bo on też go nie miał. Nie ma przedniej szyby. Zbiorniki paliwa są przed kabiną, a Charles Lindbergh przeleciał Atlantyk, widząc to, co przed nim, tylko przez mały peryskop po lewej stronie albo wtedy, gdy obracał samolot bokiem, żeby wyjrzeć przez boczne okienko.
W 1919 roku niejaki Raymond Orteig wyznaczył dwadzieścia pięć tysięcy dolarów nagrody dla pierwszego pilota, który przeleci bez międzylądowania między Nowym Jorkiem a Paryżem. Lindbergh, dawniej lotnik występujący na objazdowych pokazach, był wtedy pilotem poczty lotniczej na trasie między Saint Louis a Chicago, i w lutym 1927 roku, za pieniądze grupy sponsorów z Saint Louis, zamówił samolot w firmie Ryan Airlines w San Diego. Zbudowano go w dwa miesiące. Zaczynał jako zwykły Ryan M-2, który wydłużono, żeby zabierał więcej paliwa: dziesięć stóp więcej skrzydła, dwie stopy więcej kadłuba, silnik przesunięty do przodu, a kabina do tyłu, tak żeby zbiornik znalazł się w środku ciężkości, a pilot za nim, gdzie byłby bezpieczniejszy w razie katastrofy.
Najpierw poleciał nim na wschód, do Nowego Jorku, z jednym międzylądowaniem w Saint Louis, i po drodze ustanowił rekord przelotu przez kontynent: dwadzieścia jeden godzin i czterdzieści minut. Potem, rankiem dwudziestego maja 1927 roku, wystartował samotnie do Paryża. Trzydzieści trzy i pół godziny później, pokonawszy 3610 mil, wylądował na Le Bourget, gdzie czekał na niego tłum stu tysięcy ludzi. W kabinie są ołówkowe kreski, które pokazują, jak tego dokonał: liczył paliwo pobierane z każdego zbiornika i przełączał się między zbiornikami, żeby samolot zachował równowagę.
Tłum w Paryżu chciał pamiątek i je sobie wziął. Spójrz na ster kierunku. Po lewej stronie jest skrzydlata litera R. Po prawej tylko pusta łata, bo ktoś wyciął płótno.
Teraz spójrz na nos. Te flagi to kraje z trasy, którą odbył potem, z Waszyngtonu do miasta Meksyk i dalej przez Amerykę Środkową, Kolumbię, Wenezuelę i Karaiby. Flaga Portoryko jest zresztą błędna: powinna mieć pięć pasów. Dwie rury pod kadłubem dodano na tę trasę, żeby zrzucać race oświetlające, dzięki którym widział, gdzie ląduje nocą. A osłona silnika jest pokryta podpisami, pisanymi ołówkiem albo wydrapanymi scyzorykami przez strażników i mechaników, którzy pilnowali samolotu wszędzie, gdzie się pojawił.
Prezydent Calvin Coolidge nazwał Lindbergha posłańcem pokoju i dobrej woli, który przełamał kolejną barierę czasu i przestrzeni, a według muzeum nic w lotnictwie nie poruszyło już potem całego świata tak bardzo aż do Apollo 11, którego kapsułę masz już za sobą. Trzydziestego kwietnia 1928 roku Lindbergh po raz ostatni poleciał samolotem Spirit, z Saint Louis do Waszyngtonu, i przekazał go Instytutowi Smithsona. Drzwi stoją otwarte, a zostały tak dlatego, że on sam o to poprosił.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko w Narodowym Muzeum Lotnictwa i Astronautyki.
Samolot Lindbergha to piąty przystanek, a większości tego, co wisi tu pod sufitami, nie ma na naszej liście. Sfotografuj kapsułę Friendship 7 Johna Glenna, czerwoną Vegę Amelii Earhart albo śmigło, którego nikt wokół nie potrafi rozpoznać, a aplikacja ustali, co to jest, opowie ci jego historię i na miejscu odpowie na głos na twoje pytania.
Przed wizytą
Dojazd
650 Jefferson Drive SW, Washington, DC 20560, przy National Mall, między National Museum of the American Indian a Hirshhorn Museum. Wszyscy wchodzą drzwiami od Jefferson Drive, od strony Mall, gdzie rampy po wschodniej i zachodniej stronie przedsionka zapewniają wejście bez schodów; na planie muzeum wyjście zaznaczono od strony Independence Avenue. Taksówkarzowi lub kierowcy z aplikacji przewozowej muzeum radzi podać adres 601 Independence Ave SW.
Muzeum kieruje pasażerów metra na stację L'Enfant Plaza, wyjście A, na linii niebieskiej, żółtej, pomarańczowej, srebrnej i zielonej, a dojście stamtąd szacuje na około dziesięć minut. Na L'Enfant Plaza zatrzymują się też pociągi Virginia Railway Express; MARC i Amtrak przyjeżdżają na Union Station. Muzeum nie ma parkingu, ale przy drzwiach od Jefferson Drive stoją stojaki na rowery.
Bilety
- Wstęp nic nie kosztuje, ale nikt nie wejdzie bez bezpłatnej przepustki na określoną godzinę, dzieci też nie. Jedna osoba może zarezerwować najwyżej dziewięć przepustek, a pula na dany miesiąc pojawia się w sieci w południe czasu wschodnioamerykańskiego, pierwszego dnia miesiąca dwa miesiące wcześniej: przepustki na kwiecień są na przykład udostępniane 1 lutego.
- Godzina na przepustce to najwcześniejsza pora, o której możesz wejść, a nie termin, który da się przegapić: przyjdź tego dnia o dowolnej późniejszej porze i zostań, jak długo chcesz. Wyjście kończy jednak wizytę, a żeby wejść ponownie, potrzebna jest kolejna przepustka.
- Otwarte codziennie od 10:00 do 17:30. Jedyny dzień w roku, kiedy muzeum jest zamknięte, to 25 grudnia.
- Na skanowanie przepustek i kontrolę bezpieczeństwa zarezerwuj około 25 minut. Przyjście chwilę po pełnej godzinie, a nie dokładnie o pełnej, zwykle oznacza krótszą kolejkę.
- Kijki do selfie i statywy zostaw w domu. Jedzenie można wnieść w zamkniętym opakowaniu, ale nie wolno go jeść w galeriach; Mars Café na dolnym poziomie jest czynne od 11:00 do 17:00.
- Udvar-Hazy Center w Chantilly w Wirginii, gdzie stoją Enola Gay i prom kosmiczny Discovery, to osobny budynek, oddalony o 40 do 90 minut jazdy samochodem, i nie kursuje między nimi żaden autobus wahadłowy.
Oficjalny audioprzewodnik
Muzeum samo oferuje bezpłatne zwiedzanie najważniejszych eksponatów z wolontariuszami-przewodnikami; godziny na dany dzień i plany znajdziesz w Welcome Center na poziomie 1. Pięć nagrań tutaj włączasz, kiedy chcesz, a o każdy inny samolot czy kapsułę pod tym dachem najlepiej zapytać aplikację Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Lotnictwa i Astronautyki?
Tak. Wright Flyer, X-1, moduł księżycowy, Columbia i samolot Lindbergha mają powyżej po jednym bezpłatnym nagraniu, które działa w każdej przeglądarce w telefonie, z tekstem pod spodem; niczego nie trzeba instalować. Wszystko inne w osiemnastu otwartych galeriach to zadanie dla Chiaro: sfotografuj maszynę w aplikacji, a ta ją rozpozna i wszystko o niej wyjaśni.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Lotnictwa i Astronautyki?
To, co muzeum oferuje na miejscu, to wolontariusze-przewodnicy, a oni nic nie kosztują: ich zwiedzanie najważniejszych eksponatów jest bezpłatne, a godziny na dany dzień wywieszone są w Welcome Center na poziomie 1. Wstęp też jest bezpłatny, z przepustką na określoną godzinę rezerwowaną przez internet, a nasze pięć nagrań również nic cię nie kosztuje.
Gdzie w Narodowym Muzeum Lotnictwa i Astronautyki jest Wright Flyer?
Na poziomie 1, w galerii 107, The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age, do której przechodzi się z Boeing Milestones of Flight Hall, czyli z hali, do której wchodzisz od Jefferson Drive. To oryginalny samolot z 1903 roku, a nie replika; jego płótno wymieniono w 1985 roku, wycinając je według wzoru zdjętego z dużego kawałka pokrycia z 1903 roku.
Czy Narodowe Muzeum Lotnictwa i Astronautyki bywa zamknięte?
Tylko jeden dzień w roku, 25 grudnia. W każdy inny dzień jest otwarte od 10:00 do 17:30, a na każdy z tych dni potrzebna jest bezpłatna przepustka na określoną godzinę, więc przede wszystkim sprawdź, czy są jeszcze wolne.
Czy potrzebuję biletu do Narodowego Muzeum Lotnictwa i Astronautyki?
Płatnego nie, ale każdy zwiedzający, niezależnie od wieku, potrzebuje do budynku w Waszyngtonie bezpłatnej przepustki na określoną godzinę. Jedna osoba może zarezerwować najwyżej dziewięć. Nowe przepustki pojawiają się w południe czasu wschodnioamerykańskiego pierwszego dnia każdego miesiąca, z dwumiesięcznym wyprzedzeniem, a jeśli będziesz dalej sprawdzać, później mogą się pojawić dodatkowe.
Czy Udvar-Hazy Center należy do tego samego muzeum?
To samo muzeum, inny budynek. Steven F. Udvar-Hazy Center leży w Chantilly w Wirginii i to tam pokazywane są Enola Gay oraz prom kosmiczny Discovery. Żaden autobus wahadłowy nie łączy obu budynków; muzeum szacuje dojazd samochodem na 40 do 90 minut, a komunikacją publiczną na 90 do 120. Ten przewodnik obejmuje tylko budynek przy National Mall.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Narodowego Muzeum Lotnictwa i Astronautyki.