Narodowe Muzeum Historii Naturalnej · Waszyngton · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Historii Naturalnej,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć przystanków z narracją, które ruszają w przeglądarce, a pierwszy czeka przy słoniu. Muzeum ma ponad 148 milionów okazów; którykolwiek stoi przed tobą, Chiaro opowie jego historię na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Narodowego Muzeum Historii Naturalnej.
Henry, afrykański słoń sawannowy
Narodowe Muzeum Historii Naturalnej, Waszyngton
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Narodowego Muzeum Historii Naturalnej.
Pięć przystanków · 14 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ten audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Historii Naturalnej zaczyna się pod kopułą, przy Henrym, słoniu sawannowym w Rotundzie na poziomie 1, gdzie jest wejście od strony National Mall. Potem prowadzi do Sant Ocean Hall, do kałamarnicy olbrzymiej, a dalej do sali skamieniałości Deep Time, gdzie T. rex przygniata swojego triceratopsa. Stamtąd wchodzisz na poziom 2, do Hall of Geology, Gems, and Minerals, po turkusowy diadem, który Napoleon dał drugiej żonie, i kończysz w sąsiedniej sali przy diamencie Hope. Pięć razy naciśniesz play i masz czternaście minut opowieści; licząc schody i chwilę przy każdej gablocie, zarezerwuj godzinę.
Każdy fakt na tej stronie ma dwa źródła: materiały samego Smithsonian, czyli strony wystaw muzeum, opisy kamieni w jego GeoGallery i magazyn Smithsonian, oraz jedno źródło zewnętrzne. Okazy bywają przenoszone, czyszczone i wysyłane do laboratorium, więc ostatnie słowo należy do tabliczki przy gablocie: jeśli mówi co innego niż ta strona, wierz tabliczce i daj nam znać.
Przystanek 1 z 5 · Rotunda, poziom 1
Henry, afrykański słoń sawannowy
Samiec słonia sawannowego zastrzelony w Angoli w 1955 roku; wypreparowany przez preparatorów Smithsonian Williama Browna i Normana Deatona · Zastrzelony w 1955, odsłonięty w 1959 roku · Wypreparowana skóra, 13 stóp (około 4 m) wysokości, 11 ton
Na co zwrócić uwagę
- Poza. Trąba w górze, uszy rozpostarte: preparator studiował żywe słonie i ustawił tego w szybkim marszu.
- Fałdy skóry. Zbiera się w nich kurz, a pęknięcia wypełniono w 2015 roku woskiem pszczelim, barwionym ręcznie pod kolor.
- Dookoła podstawy platformy: mała diorama słoni przy wodopoju i kawałki nielegalnej kości słoniowej, które skonfiskowała amerykańska Służba Ryb i Dzikiej Przyrody.
Transkrypcja (2:36)
Stań obok platformy i spójrz w górę. Trąba uniesiona, uszy rozpostarte tak szeroko, jak tylko się da, a całe zwierzę zdaje się pochylać w kroku do przodu. To nie przypadek. William Brown, w latach pięćdziesiątych główny preparator Smithsonian, zanim zbudował ten eksponat, przyglądał się, jak słonie naprawdę się poruszają, i ustawił go w szybkim marszu, z uniesioną trąbą i uszami rozłożonymi jak wachlarze. Waży jedenaście ton, mierzy trzynaście stóp wysokości i od 1959 roku jest pierwszym, co widzą zwiedzający tę Rotundę.
Słoń był samcem, afrykańskim słoniem sawannowym. Urodzony na Węgrzech inżynier i myśliwy polujący na grubą zwierzynę, Josef Fénykövi, wytropił go i zastrzelił trzynastego listopada 1955 roku w rejonie rzeki Cuando, na południowym wschodzie Angoli. Fénykövi zmierzył słonia i rozrysował jego wymiary na szkicu. Ten szkic, wciąż przechowywany w archiwum Smithsonian, był tym, na podstawie czego pracowali preparatorzy.
Do Waszyngtonu dotarła właściwie tylko skóra, ważąca bagatela dwie tony. Garbarz skrobał ją i moczył, aż stała się cienka i na tyle giętka, żeby dało się z nią pracować, a Brown i jego kolega Norman Deaton naciągnęli ją na konstrukcję. Szóstego marca 1959 roku gotowego słonia odsłonięto tutaj, na honorowym miejscu pośrodku Rotundy, i był wtedy największym ssakiem lądowym wystawionym w jakimkolwiek muzeum. Czasem nazywa się go słoniem Fénykövi, od człowieka, który podarował skórę, ale prawie wszyscy, łącznie z muzeum, mówią na niego Henry.
Przyjrzyj się teraz skórze z bliska. Te głębokie zmarszczki to dokładnie te miejsca, gdzie osiada kurz, a obok przechodzi ponad cztery miliony ludzi rocznie. W 2015 roku zespół wyczyścił go od trąby po ogon, każde pęknięcie wypełnił woskiem pszczelim barwionym ręcznie pod kolor i zbudował platformę, przy której stoisz, z punktem informacyjnym wbudowanym w jej bok. W styczniu 2025 roku ten sam konserwator, rzeźbiarz i preparator Paul Rhymer, wrócił z niewielką ekipą na dwie noce. Jedna grupa zdmuchiwała kurz z grzbietu Henry'ego z drabin i podnośników, pozostali stali na dole z odkurzaczami, żeby go wyłapać, a potem wszyscy przeszli miękkimi szczotkami każdą fałdę.
Zanim pójdziesz dalej, obejdź raz podstawę. Jest tam miniaturowa diorama słoni sawannowych pijących przy wodopoju, drzewo genealogiczne słoni i ich przodków oraz gablota z nielegalną kością słoniową, którą skonfiskowała amerykańska Służba Ryb i Dzikiej Przyrody. Autorzy samego muzeum nazywają Henry'ego największym wypreparowanym słoniem na świecie, a po ostatnim czyszczeniu Rhymer podsumował stan skóry wystawionej od prawie siedemdziesięciu lat dwoma słowami: doskonały stan.
Przystanek 2 z 5 · Sant Ocean Hall, poziom 1
Samica kałamarnicy olbrzymiej
Architeuthis dux, samica, która w 2005 roku trafiła do sieci rybaka u wybrzeży Hiszpanii · Złowiona w 2005, wystawiana od 2008 roku · Okaz zakonserwowany, dziś 25 stóp (7,6 m) długości; w chwili złowienia 36 stóp
Na co zwrócić uwagę
- Dwie macki chwytne, dużo dłuższe od ramion. Gdy ją złowiono, stanowiły 22 z jej 36 stóp.
- Skupiska przyssawek na końcach macek, których kałamarnica olbrzymia używa zarówno wobec ofiar, jak i wobec drapieżników.
- Samiec. Przyleciał z Hiszpanii tym samym samolotem i jest mniejszy, bo samice kałamarnicy olbrzymiej przerastają samców.
Transkrypcja (2:36)
Większość tego, na co patrzysz, to ramiona i macki. Ciało to blada rura na jednym końcu, a cała reszta ciągnie się od niej: najpierw ramiona, potem dwie dużo dłuższe macki chwytne, zakończone skupiskami przyssawek. Kiedy wyciągnięto ją z wody, mierzyła trzydzieści sześć stóp, czyli około jedenastu metrów, a dwadzieścia dwie z tych stóp przypadały na dwie macki. Środek konserwujący od tamtej pory ją skurczył. Dziś ma około dwudziestu pięciu stóp, siedem i pół metra, i wciąż to wokół niej ludzie tłoczą się w tej sali.
Jest tu, bo w 2005 roku muzeum budowało nową salę oceanu i chciało mieć w jej sercu kałamarnicę olbrzymią. Wtedy żywe zwierzę widziano zaledwie parę razy, i to przelotnie, a większość tego, co wiedzieli naukowcy, pochodziła z rozerwanych kawałków znalezionych w żołądkach kaszalotów albo gnijących na plażach. Własny okaz Smithsonian był jednym z nich: poszarpana samica wyrzucona w latach osiemdziesiątych na brzeg Plum Island w Massachusetts. Zoolog Clyde Roper sam przewiózł ją samochodem do Waszyngtonu, po drodze zatrzymała go policja, a on wymigał się od mandatu, opowiadając policjantowi o swojej pasażerce.
Potem przyszła wiadomość z Hiszpanii. Rybak znalazł w sieciach samicę kałamarnicy olbrzymiej, a hiszpańska grupa badań morskich zgodziła się ją wysłać, razem z mniejszym samcem złowionym kilka dni wcześniej. Problemem było przewiezienie ich przez Atlantyk. Oba okazy leżały w setkach galonów formaliny, a żadna linia lotnicza nie chciała tego tknąć. Ktoś w muzeum zażartował, że orkę z filmu „Uwolnić orkę” przewieziono samolotem transportowym, więc czemu nie zadzwonić do marynarki wojennej. Ktoś zadzwonił. Hiszpański naukowiec Ángel Guerra wiózł oba okazy siedem godzin z Asturii do bazy marynarki, przyjechał czwartego lipca i zastał ją zamkniętą z powodu amerykańskiego święta, więc przenocował z kałamarnicami na parkingu. Następnego ranka odleciały samolotem transportowym amerykańskich sił powietrznych. Ładunek podróżował pod przydomkiem VIS, od angielskiego „Very Important Squid”, czyli bardzo ważna kałamarnica, na wzór VIP.
Na kilka tygodni przed otwarciem sali we wrześniu 2008 roku zespół spuścił formalinę i przełożył oba okazy do nowego, eksperymentalnego środka konserwującego. Ich pierwszym gościem był prezydent George W. Bush. Według kierownika projektu uznał on Operację Kalmary, jak muzeum nazwało całe przedsięwzięcie, za najzabawniejszą rzecz, o jakiej w życiu słyszał.
Każda kałamarnica olbrzymia w każdym oceanie należy do jej jednego gatunku, Architeuthis dux. Jej oczy były za życia wielkości talerzy obiadowych, największe w całym królestwie zwierząt, i pozwalały dostrzec kaszalota nadpływającego z odległości prawie czterystu stóp. A dla tych, którzy kiedyś się zastanawiali: Roper sprawdził. Kałamarnica olbrzymia jest nieznośnie gorzka.
Przystanek 3 z 5 · David H. Koch Hall of Fossils – Deep Time, poziom 1
Narodowy T. rex
Tyrannosaurus rex z Montany, znaleziony przez Kathy Wankel w 1988 roku; wypożyczony od Korpusu Inżynieryjnego Armii Stanów Zjednoczonych · Około 66 milionów lat; zmontowany w 2019 roku · Kopalny szkielet uzupełniony odlewami, około 40 stóp długości i 15 stóp wysokości
Na co zwrócić uwagę
- Przednie łapy. Krótkie, ale grube w miejscach przyczepu mięśni. To był pierwszy szkielet na tyle kompletny, żeby pokazać, jak bardzo są krótkie.
- Jedna stopa przygważdża triceratopsa, a szczęki odrywają mu głowę od szyi. Żadne muzeum nie pokazało wcześniej tych dwóch w bezpośredniej walce.
- Złamany róg i pęknięte żebra triceratopsa, dodane, żeby pokazać siłę ataku.
Transkrypcja (2:33)
Zwróć uwagę na równowagę. Tułów ułożony poziomo nad ziemią, ogon wyprostowany do tyłu jako przeciwwaga, jedna stopa wbita w bok triceratopsa, a szczęki odrywają ofierze głowę od szyi. Od pyska do końca ogona ma około czterdziestu stóp, wysokości piętnaście stóp, i to wokół niego przebudowano całą salę.
W weekend Święta Pracy, amerykańskiego Labor Day, w 1988 roku ranczerka Kathy Wankel wybrała się z rodziną na poszukiwanie kości w pobliżu zbiornika Fort Peck w Montanie i zauważyła skamieniałość wystającą z ziemi, którą lato wypaliło na twardo jak beton. Razem z mężem, Tomem, wykopała część łopatki i przednią łapę, i zawieźli je do Museum of the Rockies w Bozeman, gdzie paleontolog Jack Horner powiedział im, co znaleźli: Tyrannosaurus rex. Szkielet okazał się kompletny w około osiemdziesięciu pięciu procentach i krył coś, czego nikt dotąd nie widział: całą przednią kończynę T. rexa.
Spójrz teraz na te łapy. Słyną z tego, że są krótkie, a to był pierwszy szkielet na tyle kompletny, żeby pokazać, jak bardzo. Ale kości mają duże powierzchnie przyczepu mięśni, więc łapy były silne. Pierścienie przyrostowe w kościach, czytane jak słoje drzewa, pokazują, że zwierzę miało około osiemnastu lat, kiedy padło.
Ziemia, na której go znaleziono, należy do Korpusu Inżynieryjnego Armii Stanów Zjednoczonych, i dlatego szkielet jest własnością federalną. W 2013 roku Korpus wypożyczył go Smithsonian na pięćdziesiąt lat. Jesienią tego roku paraliż administracji federalnej zatrzymał go jeszcze w Montanie. Dotarł wreszcie w kwietniu 2014 roku: siedem ton skamieniałości, które przejechały dwa tysiące mil na pace ciężarówki FedEx. Potem trafił do firmy Research Casting International w Ontario, gdzie każda kość dostała własną metalową kołyskę, którą można odkręcić, żeby naukowcy wciąż mogli zdjąć kość i ją zbadać.
Prawdziwa czaszka i większość żeber są zbyt kruche, żeby je pokazywać, więc nieco ponad połowa tego, co widzisz, to oryginalne kości, a reszta to staranna rekonstrukcja. Triceratops też jest odlewem, kopią muzealnego triceratopsa zwanego Hatcher, którego historia w Smithsonian sięga 1905 roku. Projektanci dali kopii złamany róg i kilka pękniętych żeber, a kurator dinozaurów muzeum, Matthew Carrano, chciał właśnie tego: pozy, jakiej nikt wcześniej nie zrobił, z dwoma zwierzętami w bezpośrednim starciu.
Sala otworzyła się na nowo wokół nich ósmego czerwca 2019 roku. A ten T. rex zostawił w nauce jeszcze jeden ślad: kiedy Mary Schweitzer zbadała jego kości, znalazła hem, postać żelaza pochodzącą z krwi, wciąż obecny w szkielecie sprzed sześćdziesięciu sześciu milionów lat.
Przystanek 4 z 5 · Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals, poziom 2
Diadem Marii Ludwiki
Etienne Nitot et Fils, Paryż · 1810; turkusy osadzone w latach 1956–1962 · Srebro i złoto, 1006 diamentów w starym szlifie kopalnianym (700 karatów) i 79 perskich turkusów (540 karatów)
Na co zwrócić uwagę
- 79 błękitnych turkusów. Każdy siedzi w oprawie wyciętej dla szmaragdu.
- Kwadratowy kamień pośrodku z przodu. Wypełnia oprawę największego szmaragdu diademu, kwadratowo szlifowanego kamienia o masie około 12 karatów.
- Wzór z wolut, palmet i medalionów, wszystko to ręczna robota z Paryża czasów Napoleona.
Transkrypcja (2:29)
Wszystko tutaj wygląda, jakby do siebie pasowało: srebrne i złote woluty, błysk ponad tysiąca diamentów i te miękkie, błękitne kamienie osadzone dookoła. Nie pasuje właśnie błękit. Kiedy wykonano ten diadem, w każdej z tych siedemdziesięciu dziewięciu opraw tkwił kolumbijski szmaragd.
Wykonali go w Paryżu w 1810 roku nadworni jubilerzy Etienne Nitot et Fils dla drugiej żony Napoleona, Marii Ludwiki Austriaczki. Pobrali się w tym samym roku, a diadem był częścią daru ślubnego, kompletnej parury ze szmaragdów i diamentów: tego diademu, naszyjnika, kolczyków, grzebienia i klamry do paska. Od panny młodej francuskiego monarchy oczekiwano, że nie przywiezie nic ze swojej ojczyzny, więc Maria Ludwika potrzebowała klejnotów od zera. Kiedy po upadku Napoleona opuszczała Francję, zabrała ten komplet ze sobą, bo był jej prywatną własnością, a nie państwa.
Zapisała go swojej ciotce z rodu Habsburgów i przez sto lat przechodził w rodzinie z rąk do rąk. W 1952 roku pewien arcyksiążę z tej rodziny sprzedał diadem i klamrę paryskim jubilerom Van Cleef & Arpels, którzy wystawili je w witrynie swojego sklepu w Nowym Jorku. To, co stało się potem, jest powodem, dla którego widzisz turkusy. Między majem 1954 a czerwcem 1956 roku firma wyjęła szmaragdy i sprzedała je jako osobną biżuterię. Ogłoszenie prasowe z 1955 roku proponowało publiczności szmaragd z historycznej tiary Napoleona, a sekretarz firmy opowiadał później, że w ciągu dwudziestu czterech godzin wszystkie się rozeszły.
Gdzieś przed 1962 rokiem puste oprawy wypełniono perskim turkusem, łącznie pięćset czterdzieści karatów. Jeffrey Post, który przez lata opiekował się narodową kolekcją kamieni szlachetnych, wyjaśnia, dlaczego turkus miał sens: jest dość twardy, żeby przyjąć polerowanie, ale dość miękki, żeby go dopasować do otworów wyciętych na inne kamienie. Nawet nazwa jest szlakiem handlowym: pochodzi od francuskiego słowa znaczącego „turecki”, od Turcji, kraju, przez który perski turkus wędrował do Europy.
W 1962 roku diadem wrócił do Paryża na wystawę w Luwrze i spotkał się z naszyjnikiem i kolczykami z tego samego kompletu. Dziewięć lat później dziedziczka fortuny płatków śniadaniowych Marjorie Merriweather Post kupiła go dla Smithsonian i od tamtej pory jest w Waszyngtonie. Szmaragdy diademu rozproszyły się po szkatułkach z biżuterią lat pięćdziesiątych, ale dwie części ślubnego kompletu zachowały swoje. Kto był w Luwrze, ten mógł je widzieć: naszyjnik i kolczyki, wciąż zielone.
Przystanek 5 z 5 · Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals, poziom 2, Harry Winston Gallery
Diament Hope
Powstał głęboko we wnętrzu Ziemi około 1,1 miliarda lat temu; wydobyty w Indiach, po 1792 roku przeszlifowany w Europie · Znany od 1666 roku; przekazany muzeum w 1958 roku · Niebieski diament, 45,52 karata, w platynowej oprawie otoczonej szesnastoma białymi diamentami
Na co zwrócić uwagę
- Kolor. W jasnym świetle ekspozycji wygląda na głęboki, szarawy błękit, ciemniejszy i bardziej szary niż szafir.
- Szesnaście białych diamentów wokół niego, na przemian w starym szlifie kopalnianym i w kształcie gruszki, w oprawie wykonanej dla Evalyn Walsh McLean.
- Postument obracający się powoli w cylindrze z kuloodpornego szkła grubości trzech cali.
- Pobliskie Winston Fancy Color Diamonds, ułożone jak tęcza, z Winston Red pośrodku.
Transkrypcja (3:17)
On się obraca. Postój chwilę, a postument obwiezie naszyjnik dookoła w szklanym cylindrze, za trzema calami kuloodpornego szkła, tak że kamień łapie światło raz z jednej, raz z drugiej strony. Ten błękit to nie błękit szafiru. To głęboki, szarawy niebieski, oprawiony w pierścień z szesnastu białych diamentów. Waży 45,52 karata i jest największym znanym niebieskim diamentem.
Kolor bierze się ze śladowej ilości boru w węglu, najwyżej kilku cząstek na milion. Jest też właściwość, której tu nigdy nie zobaczysz: jeśli poświecić na niego krótkofalowym ultrafioletem i zgasić lampę, przez jakiś czas żarzy się na czerwono jak węgielek. Ta niesamowita poświata mogła podsycać opowieści, które wokół niego narosły.
Jego znana historia zaczyna się w Indiach. Kamień najpewniej pochodzi z kopalni Kollur w dawnym królestwie Golkondy, a w siedemnastym wieku kupił go francuski kupiec kamieni szlachetnych Jean-Baptiste Tavernier i przywiózł do Europy. W 1668 roku sprzedał go królowi Ludwikowi Czternastemu, który kazał oszlifować z niego klejnot nazywany przez Francuzów Błękitnym Diamentem Korony, a przez późniejszych autorów Francuskim Błękitem.
Potem zniknął. We wrześniu 1792 roku, gdy król siedział w więzieniu, złodzieje włamali się do królewskiego skarbca w Paryżu i przez pięć dni plądrowali klejnoty korony francuskiej. Francuskiego Błękitu nigdy już pod tą nazwą nie odnaleziono. W 1812 roku w Londynie pojawił się przeszlifowany niebieski diament dokładnie tej wielkości i kształtu, a później wziął nazwę od jednego z właścicieli, kolekcjonera Henry'ego Philipa Hope'a. W 2005 roku naukowcy Smithsonian opublikowali badania wspomagane komputerowo, z których wynikało, że ten kamień rzeczywiście wycięto ze skradzionego Francuskiego Błękitu.
A klątwa? Już w 1888 roku pewna gazeta opisywała kamień wyrwany z oka bożka, a na początku dwudziestego wieku mnożyły się opowieści o nieszczęściach, które spadały na każdego właściciela. Niemal na pewno były zmyślone i pomagały sprzedawać zarówno gazety, jak i diamenty. W 1911 roku kupiła go amerykańska dziedziczka Evalyn Walsh McLean i to dla niej wykonano platynową oprawę z szesnastoma diamentami, na którą patrzysz. Po jej śmierci nowojorski jubiler Harry Winston kupił w 1949 roku całą jej kolekcję.
Winston lubił mawiać, że Ameryka nie ma króla ani królowej, ale powinna mieć skarb na ich miarę. Dziesiątego listopada 1958 roku diament przybył tu jako jego dar, i to pocztą: małe pudełko owinięte w brązowy papier, oklejone znaczkami, z napisem „ostrożnie”, wysłane z Nowego Jorku listem poleconym. Łączna opłata wyniosła 145 dolarów i 29 centów, z czego 2 dolary i 44 centy to znaczki, a reszta to ubezpieczenie na milion dolarów. Opakowanie przechowuje dziś National Postal Museum, muzeum poczty należące do Smithsonian.
Od 1997 roku diament ma własną salę obok reszty narodowej kolekcji kamieni szlachetnych. W 2025 roku syn Winstona, Ronald, przekazał rzadki Winston Red i kolekcję czterdziestu diamentów w fantazyjnych kolorach, i teraz leżą obok niego w Harry Winston Gallery. Hope opuszczał Waszyngton tylko kilka razy, między innymi do Luwru w 1962 roku i do Johannesburga w 1965 roku. Przez resztę czasu jest w tym budynku, odkąd listonosz James Todd odebrał paczkę w brązowym papierze z City Post Office i przywiózł ją tutaj.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko w Muzeum Historii Naturalnej.
Diament Hope to jeden okaz z ponad 148 milionów. Zrób zdjęcie meteorytu, mamuta włochatego, mumii piętro wyżej albo czegoś żywego w Insect Zoo, a Chiaro powie ci, co to jest, wyjaśni, jak trafiło do Waszyngtonu, i odpowie na głos na kolejne pytania, kiedy jeszcze stoisz przy szybie.
Przed wizytą
Dojazd
10th Street and Constitution Avenue NW, Washington, DC 20560, po północnej stronie National Mall. Wejścia są dwa: drzwi od strony Mall przy Madison Drive albo drzwi od Constitution Avenue po przeciwnej stronie budynku.
Najbliższa stacja metra to Federal Triangle, na liniach niebieskiej, pomarańczowej i srebrnej. Archives–Navy Memorial (linie zielona i żółta) i Metro Center (linia czerwona) są kawałek dalej, wciąż w zasięgu spaceru. Smithsonian nie prowadzi publicznych parkingów przy Mall.
Bilety
- Bez biletu, bez karty, bez rezerwacji: po prostu wchodzisz, za darmo. Przy wejściu każdy przechodzi kontrolę jak na lotnisku, z wykrywaczem metalu.
- Weź jak najmniej. Nie ma szatni ani szafek, a statywów, monopodów i kijków do selfie nie wolno używać w środku.
- Drzwi zamykają się punktualnie o 17:30 i wszyscy muszą wyjść, więc diament Hope zobacz przed ostatnią półgodziną, a nie po niej.
- Bezpłatna sieć Wi-Fi nazywa się si-visitor i nie wymaga hasła.
Oficjalny audioprzewodnik
Muzeum nie wypożycza audioprzewodnika. Własne nagrania przygotowało w aplikacji Deep Time Audio Description na iPhone'a i Androida: to trasa do samodzielnego zwiedzania sali skamieniałości, napisana dla osób niewidomych i słabowidzących. Do tego na stronie internetowej są trasy z audiodeskrypcją po kilku salach. Nasze pięć przystanków też nic nie kosztuje i działa w każdej przeglądarce; po resztę budynku sięgnij do aplikacji Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Historii Naturalnej?
Tak, ten audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Historii Naturalnej Smithsonian. Stuknij play przy dowolnym z pięciu przystanków, a nagranie zagra w przeglądarce telefonu, z tekstem każdego nagrania tuż pod nim, więc niczego nie trzeba instalować. Wszystko inne w salach, od meteorytu po mumię, możesz sfotografować i posłuchać o tym w aplikacji Chiaro.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Narodowym Muzeum Historii Naturalnej?
Nie ma płatnego przewodnika do kupienia. Muzeum nie wypożycza urządzeń audio; jego własne nagrania to aplikacja Deep Time Audio Description do sali skamieniałości, stworzona dla osób niewidomych i słabowidzących, oraz trasy z audiodeskrypcją na stronie internetowej. Wstęp do muzeum też jest bezpłatny.
Gdzie w Narodowym Muzeum Historii Naturalnej jest diament Hope?
Na poziomie 2, w Harry Winston Gallery w Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals. Ma własną salę obok głównej ekspozycji National Gem Collection, narodowej kolekcji kamieni szlachetnych, a dojeżdżają tam windy z poziomu 1.
Czy Narodowe Muzeum Historii Naturalnej jest w któryś dzień zamknięte?
Tylko 25 grudnia. Przez resztę roku, w święta i weekendy tak samo, drzwi otwierają się o 10:00 i zamykają o 17:30, kiedy wszyscy zwiedzający muszą już być na zewnątrz.
Czy do Muzeum Historii Naturalnej potrzebny jest bilet?
Nie. Wstęp jest bezpłatny i muzeum nie wymaga żadnych wejściówek ani biletów. Przy drzwiach czeka kontrola bezpieczeństwa z wykrywaczem metalu, a ponieważ nie ma szatni, zabierz ze sobą jak najmniej.
Czy szkielet T. rexa jest prawdziwy?
Nieco ponad połowa. Skamieniałości znaleziono w Montanie w 1988 roku i są wypożyczone na pięćdziesiąt lat od Korpusu Inżynieryjnego Armii Stanów Zjednoczonych, ale czaszka i większość żeber są zbyt kruche, żeby je pokazywać, więc te części to rekonstrukcje. Triceratops pod jego stopą jest odlewem.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Narodowego Muzeum Historii Naturalnej.