Musée d'Orsay · Paryż · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Musée d'Orsay,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć nagrań, które odtworzysz w tej karcie, bez pobierania czegokolwiek. Sfotografuj w budynku coś innego, którekolwiek z 2300 wystawionych dzieł, a Chiaro opowie ci właśnie o nim.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée d'Orsay.
Bal w Moulin de la Galette
Musée d'Orsay, Paryż
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Musée d'Orsay.
Pięć przystanków · 14 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Pięć dzieł, dwa poziomy i jeden długi zjazd w dół. Zaczynasz na samej górze, na poziomie 5, gdzie w galerii impresjonistów wisi niedzielny parkiet taneczny Renoira w Moulin de la Galette, a potem idziesz dalej tym samym poziomem, do sal postimpresjonistów, na noc van Gogha nad Rodanem. Ruchome schody zwiozą cię na poziom 0: tam na środku nawy stoi niedźwiedź polarny Pompona, w salach obok zbieraczki kłosów Milleta schylają się nad ścierniskiem, a Olimpia Maneta jest ostatnim dziełem, o którym usłyszysz. Prawie czternaście minut nagrań i mniej więcej czterdzieści pięć minut chodzenia przy zwykłym tłoku.
Tytuły, daty, wymiary i numery inwentarzowe pochodzą z Wikidanych oraz z francuskich i angielskich artykułów Wikipedii o każdym dziele. Poziom każdego przystanku ma wskazane źródło: francuską Wikipedię w przypadku Renoira, La Tribune de l'Art w przypadku przeprowadzki z 2019 roku, która przeniosła van Gogha na górę, i dwa datowane przewodniki dla zwiedzających z 2026 roku w przypadku pozostałych. Ta strona podaje poziomy, a nie sale, bo od marca 2026 do lata 2028 roku wejście jest placem budowy, a niezależnie od tego zbiory są na nowo rozmieszczane. Jeśli więc tabliczka mówi co innego niż my, rację ma tabliczka, a my chętnie się o tym dowiemy.
Przystanek 1 z 5 · Poziom 5, galeria impresjonistów
Bal w Moulin de la Galette
Pierre-Auguste Renoir · 1876 · Olej na płótnie, 131 × 175 cm
Na co zwrócić uwagę
- Światło. Jasne plamy rozrzucone nierówno na niebieskawym tle, jakby spadły przez liście drzew na kapelusze, ramiona i ziemię.
- Para po lewej, stojąca w kałuży tego światła; bladoróżowa suknia dziewczyny wypycha ich z tłumu do przodu.
- Ostrość, która nigdzie się nie pojawia. Nic nie jest wyraźne z przodu i rozmyte z tyłu; głębię daje tu tylko to, że ludzie robią się mniejsi.
- Trzy plany: z przodu ludzie, którzy siedzą i rozmawiają, za nimi tańczący, a w głębi budynki, w których gra orkiestra.
Transkrypcja (2:43)
Podejdź tak blisko, żeby tłum rozpadł się na plamy farby, a potem cofnij się o trzy kroki i patrz, jak znów składa się w całość. Na tym polega sztuczka tego płótna, a Renoir doskonale wiedział, co robi.
Jest niedzielne popołudnie 1876 roku, ogród taneczny pod gołym niebem przy Moulin de la Galette, na wzgórzu Montmartre, a Renoir malował ten obraz na miejscu, w plenerze, zgodnie z zasadą, którą impresjoniści sami sobie narzucili. Jego przyjaciel Georges Rivière, który też jest gdzieś na tym obrazie, pisał później, że wiatr co chwila groził porwaniem płótna.
Nikt tutaj nie jest zawodowym modelem. Każda twarz należy do kogoś, kogo Renoir znał: do zaprzyjaźnionych malarzy i do młodych, pracujących kobiet z Montmartre'u, którym płacił za pozowanie. Rivière wydał swoje wspomnienia w 1921 roku i wymienił ich z nazwiska. Henriette Anna Lebœuf, zwana Margot, bardzo bliska Renoirowi, która zmarła trzy lata później, w wieku dwudziestu trzech lat. Dwie siostry, Jeanne i Estelle, obie szwaczki. Malarze Franc-Lamy i Norbert Gœneutte. Paul Lhote i Pierre-Eugène Lestringuez, którzy obaj mieli potem być świadkami na ślubie Renoira.
Teraz spójrz na ostrość. Większość malarzy zostawia ostry pierwszy plan i pozwala, żeby dal się rozpływała. Renoir rozmywa wszystko, od przodu do tyłu, a głębię daje ci wyłącznie przez to, że ludzie robią się mniejsi. Jedyne, co naprawdę opisuje, to światło: jasne plamy rozrzucone nierówno na niebieskawym tle, jakby spadły przez liście na kapelusz, na ramię, na kawałek ziemi. Znajdź parę po lewej. Stoją w kałuży światła, a bladoróżowa suknia dziewczyny wypycha ich z tłumu w twoją stronę.
Rivière pisał o obrazie przy okazji trzeciej wystawy impresjonistów, w kwietniu 1877 roku, i nazwał go kartą historii, cennym pomnikiem paryskiego życia, oddanym z najwyższą dokładnością. Dwa lata później kupił go Gustave Caillebotte, a na autoportrecie z tego samego roku namalował siebie przy sztaludze, z tym płótnem za plecami. Kiedy zmarł w 1894 roku, zapisał je w testamencie państwu francuskiemu.
Istnieje druga wersja, mniejsza, niemal identyczna, malowana swobodniej, i nikt nie wie, która z nich powstała pierwsza, bo katalog z 1877 roku nie podawał wymiarów. W maju 1990 roku tę mniejszą sprzedano w Nowym Jorku za 78 milionów dolarów japońskiemu potentatowi papierniczemu, który rok później oznajmił, że chce, by po śmierci obraz spalono razem z jego ciałem. Do tego nie doszło: jego firmy wpadły w poważne kłopoty, a bankierzy, którzy trzymali obraz jako zabezpieczenie, zamiast tego po cichu zorganizowali sprzedaż. Uważa się, że jest dziś w Szwajcarii, w prywatnym domu, gdzie nikt nie może cofnąć się o trzy kroki.
Przystanek 2 z 5 · Poziom 5, sale postimpresjonistów
Gwiaździsta noc nad Rodanem
Vincent van Gogh · wrzesień 1888 · Olej na płótnie, 73 × 92 cm
Na co zwrócić uwagę
- Drugi brzeg: żółte smugi gazowych latarni i długie, połamane kolumny światła, które rzucają na wodę.
- Same gwiazdy: każda to mały krążek z namalowanymi wokół płatkami, tym większy, im jaśniejsza gwiazda.
- Siedem gwiazd Wielkiej Niedźwiedzicy nad miastem, gwiazdozbiór, którego nie mógł mieć przed sobą, patrząc w tę stronę.
- Bliższy brzeg na dole: kupka piasku, a obok niej para idąca pod rękę.
Transkrypcja (2:25)
Daj oczom chwilę przed tym obrazem. Powstał w ciemności i nie odsłania się szybko.
Koniec września 1888 roku, brzeg Rodanu w Arles, minutę czy dwie od placu Lamartine'a, gdzie mieszkał van Gogh. Zniósł sztalugę nad wodę i namalował miasto nocą. Należał do nielicznych malarzy, którzy odważyli się zmierzyć z gwiazdami, i nic dziwnego: praca na dworze po zmroku oznacza malowanie tego, czego do końca nie widać.
Zacznij od drugiego brzegu. Te żółte smugi to gazowe latarnie Arles, a długie, połamane kolumny, które spadają z nich do wody, to w ogóle powód, dla którego wybrał to miejsce. Daleko po lewej rozpoznasz wieże kościołów Saint-Julien i Saint-Trophime. Po prawej widać łunę przedmieścia Trinquetaille i żelazny most, który łączył je z miastem.
Potem gwiazdy, namalowane jak u nikogo innego. W 1888 roku każdą przedstawiał jako mały krążek z płatkami dookoła, a wielkość krążka oznaczała jasność gwiazdy, więc niebo wygląda jak łąka pełna kwiatów. Rok później, w Gwiaździstej nocy, którą każdy ma przed oczami jako pierwszą, zmieniło się to w koncentryczne pierścienie kropek. Tu masz wcześniejszy pomysł, i to dziwniejszy z dwóch.
A teraz coś, co możesz sprawdzić na własne oczy. Gwiazdozbiór nad dachami to Wielka Niedźwiedzica, czyli Wielki Wóz. Z placu Lamartine'a van Gogh patrzył na południowy zachód, a na tej szerokości geograficznej Wielka Niedźwiedzica nigdy nie pojawia się w tej części nieba; jest okołobiegunowa, zostaje na północy. Wystarczyło, że odwrócił głowę, i dokładnie to zrobił. Płótno łączy jeden widok ziemi z jednym widokiem nieba i zszywa je na linii horyzontu.
To zszycie się opłaca. Ponieważ gwiazdy wiszą teraz nad latarniami, a nie za twoimi plecami, wygląda to tak, jakby to gwiazdy odbijały się w wodzie, choć każde z tych odbić pochodzi od gazowych latarni.
Na dole, na bliższym brzegu, leży kupka piasku, a obok przechodzi para pod rękę. We wrześniu napisał do siostry Wilhelminy, że zamierza namalować gwiaździste niebo, pod koniec miesiąca opisał kompozycję bratu Theo, a drugiego października wysłał szkic obrazu malarzowi Eugène'owi Bochowi. Kiedy obraz pokazano po raz pierwszy, w Paryżu w 1889 roku, na wystawie Towarzystwa Artystów Niezależnych, Theo wysłał właśnie to płótno i Irysy. Vincent proponował coś zupełnie innego: jeden ze swoich obrazów przedstawiających publiczne ogrody w Arles.
Przystanek 3 z 5 · Poziom 0, nawa główna
Biały niedźwiedź
François Pompon · 1927–1929 · Wapień z Lens (pierre de Lens), 163 × 251 cm
Na co zwrócić uwagę
- Nigdzie futra. Cała powierzchnia jest wygładzona, bo Pompon odzierał swoje zwierzęta z tego, co nazywał falbalas, czyli falbankami.
- Chód. Wszystkie cztery łapy są w ruchu, a ciężar przenosi się do przodu, i dlatego po angielsku rzeźba często nazywa się Polar Bear in Stride, niedźwiedź polarny w marszu.
- Kamień: nie marmur, tylko pierre de Lens, wapień, wykuty przez rzemieślnika Jean-Joachima Supéry'ego pod okiem Pompona.
- Miejsce, w którym stoisz. Nawa to dawna hala peronowa dworca Orsay, a kamienne podwyższenia wzdłuż niej były peronami.
Transkrypcja (2:36)
On idzie. Wszystkie cztery łapy są w ruchu, a ciężar przenosi się do przodu, i właśnie dlatego angielski tytuł brzmi często Polar Bear in Stride, niedźwiedź polarny w marszu, a nie coś o niedźwiedziu, który stoi w miejscu.
Teraz poszukaj futra. Nie ma go. François Pompon wygładził całą powierzchnię i o to właśnie chodziło. Od 1905 roku upraszczał swoje zwierzęta, zdejmując z nich wszystko, co nazywał falbalas, falbankami, aż zostawał tylko kształt i sposób, w jaki prześlizguje się po nim światło. W 1922 roku wystawił dużego białego niedźwiedzia na Salonie Jesiennym i ten ostro odciął się od wszystkiego innego w sali, bo cała reszta wciąż była dziewiętnastowieczną rzeźbą.
Miał wtedy sześćdziesiąt siedem lat. To właśnie warto stąd wynieść. Pompon urodził się w 1855 roku w Saulieu w Burgundii, jako syn stolarza meblowego. W wieku piętnastu lat poszedł na naukę do firmy w Dijon, która kuła pomniki nagrobne. Potem przez większość życia zawodowego był cudzymi rękami: rzemieślnikiem u Antonina Merciégo i Alexandre'a Falguière'a, od 1890 roku w pracowni Auguste'a Rodina, którą w 1893 roku już kierował, a potem prawie dwadzieścia lat u Saint-Marceaux. Rodin obejrzał kiedyś jedną z jego prac i powiedział mu, że będzie wielkim artystą. Po raz pierwszy wystawił na Salonie w 1879 roku figurę Kozety z powieści Wiktora Hugo. Potem minęły jeszcze czterdzieści trzy lata.
To nie jest niedźwiedź z Salonu; tamten gips jest w Valenciennes. Tego zamówiło państwo francuskie w 1927 roku, za dwadzieścia pięć tysięcy franków, dla Musée du Luxembourg. Wykuł go praticien, czyli zawodowy kamieniarz, Jean-Joachim Supéry, pracujący pod nadzorem Pompona, a oddano go szesnastego lutego 1929 roku. I cokolwiek mówią przewodniki, to nie jest marmur. To pierre de Lens, wapień, i dlatego zatrzymuje to miękkie, kredowe światło w hali, w której poza nim pełno jest brązu.
Oklaski z 1922 roku pozwoliły mu wreszcie pracować na własny rachunek. Zrobił monumentalnego jelenia na plac w Arnhem w Holandii i byka dla rodzinnego miasta, a przed śmiercią w 1933 roku podarował prawie trzysta swoich gipsów, terakot i brązów muzeum w Dijon. Inne odlewnie rzuciły się na jego nazwisko i produkowały falsyfikaty, wiele z nich bardzo marnych. A Brâncuși uważnie przyglądał się jego pracom.
Ostatnia rzecz, na którą warto zwrócić uwagę, kiedy przechodzi obok ciebie. Manufaktura w Sèvres zaczęła wypuszczać go w porcelanie w 1924 roku, a w 1925 roku projektant Jacques-Émile Ruhlmann postawił go w dwóch salach na wielkiej wystawie sztuk dekoracyjnych w Paryżu. To zwierzę było częścią modnych francuskich wnętrz, zanim stało się eksponatem muzealnym.
Przystanek 4 z 5 · Poziom 0, sale Milleta i szkoły z Barbizon
Zbieraczki kłosów
Jean-François Millet · 1857 · Olej na płótnie, 83,5 × 111 cm
Na co zwrócić uwagę
- Odległość między przodem a tyłem. Na pierwszym planie trzy kobiety schylają się nad ścierniskiem; za nimi wyraźnie obfite plony ładuje się na wozy, z których one nic nie dostaną.
- Ptaki na niebie, czekające tam w górze na te same przeoczone ziarna.
- Trzy pozy, które są jednym ruchem rozbitym na etapy: sięganie, zbieranie, prostowanie się z garścią kłosów.
- Rozmiar. 83,5 na 111 centymetrów to był w 1857 roku format tematu religijnego albo mitologicznego, a nie trzech kobiet zbierających ziarno.
Transkrypcja (2:24)
Trzy kobiety, zgięte wpół, wybierają pojedyncze źdźbła ze ścierniska. Spójrz za nie, bo sedno tego obrazu leży w oddali.
Za zbieraczkami żniwa idą jak należy: wozy, stogi, gospodarz i jego parobkowie ładują plony, których jest wyraźnie pod dostatkiem. Trzy kobiety z przodu dostają to, co żniwiarze przeoczyli. Millet umieścił jeszcze na niebie stado ptaków, które czekają tam na te same opadłe ziarna. Nic z tego nie zostało na obrazie powiedziane na głos. Namalował bliski plan i daleki plan, a zmierzenie odległości zostawił tobie.
Salon z 1857 roku zmierzył ją od razu i wynik mu się nie spodobał. Rewolucja 1848 roku była dla Francji sprawą sprzed zaledwie dziewięciu lat, a klasy posiadające odczytały płótno jako hymn na cześć ludu, który znacznie przewyższał je liczebnie. Jeden z krytyków napisał, że widzi w nim niepokojącą zapowiedź szafotów z 1793 roku.
Część zgorszenia brała się po prostu z rozmiaru. Osiemdziesiąt trzy i pół centymetra na sto jedenaście nie brzmi imponująco w sali takiej jak ta, ale w 1857 roku był to format zarezerwowany dla tematu religijnego albo mitologicznego. Inny krytyk narzekał, że te zbieraczki mają gigantyczne pretensje i pozują na trzy Parki nędzy.
Zbieranie kłosów było żywą sprawą polityczną, a nie malowniczym obrazkiem. Balzac umieścił w powieści Chłopi bójkę o prawo do zbierania kłosów. Dwa lata po tym obrazie Jules Breton odpowiedział Milletowi ładniejszą, schludniejszą wersją tych samych kobiet. Millet przyglądał się chłopom w Chailly, tuż obok Barbizon, i pewnie miał w głowie także Biblię, fragment, w którym Booz pozwala Rut zbierać kłosy na swoim polu, a potem jeść razem ze swoimi robotnikami. Ale tematem jest tu wiejska bieda, a nie pobożność.
Popatrz jeszcze raz na trzy pozy. To jeden ruch rozbity na etapy: kobieta po lewej sięga po źdźbło, ta obok zbiera, a ta po prawej prostuje się z garścią kłosów w dłoni. To cały dzień, a nie jedna chwila.
Millet sprzedał obraz za dwa tysiące franków niejakiemu panu Binderowi z L'Isle-Adam, za radą swojego przyjaciela, malarza Julesa Duprégo. Zmarł w 1875 roku, a jego sława rosła już bez niego, równo i stale. W 1890 roku producentka szampana, Madame Pommery, zapłaciła za obraz trzysta tysięcy franków, żeby podarować go państwu francuskiemu. Ósmego maja tego roku zawisł na ścianie Salle des États w Luwrze, a w 1986 roku przeprawił się przez rzekę do tego budynku.
Przystanek 5 z 5 · Poziom 0, sala Maneta
Olimpia
Édouard Manet · 1863 · Olej na płótnie, 130,5 × 191 cm
Na co zwrócić uwagę
- Oczy. Patrzą prosto na ciebie, na wysokości twoich oczu, z poważną miną, która nie zostawia żadnej furtki. To cały skandal w jednym szczególe.
- Lewa dłoń, płasko i szczelnie ułożona na udzie, tam gdzie Wenus z Urbino Tycjana zachęcająco zgina swoją.
- Złota bransoleta na prawym nadgarstku. Bratanica Maneta mówiła, że należała do jego matki, a w medalionie był kosmyk włosów samego Maneta z dzieciństwa.
- Kot w nogach łóżka: czarny, czujny, z wygiętym grzbietem i zadartym ogonem, w miejscu, gdzie Tycjan namalował śpiącego psa.
Transkrypcja (3:48)
Ona patrzy na ciebie. Nie obok ciebie, nie w dół, nie w nieokreśloną dal, w którą powinien patrzeć akt. Prosto, na wysokości oczu, z wyrazem twarzy, który niczego nie zdradza. To jest właśnie skandal. Wszystko inne na tym obrazie to spór o tę jedną decyzję.
Manet skończył go w 1863 roku, pokazał dopiero na Salonie w 1865 roku, a kiedy pokazał, Paryż stracił panowanie nad sobą. Dwa lata wcześniej Alexandre Cabanel wystawił Narodziny Wenus i nikt nie miał do tego obrazu żadnych zastrzeżeń. Medal honorowy dostał Cabanel, skandal dostał Manet. W 1863 roku naga kobieta była całkowicie do przyjęcia, pod warunkiem że była boginią albo znajdowała się gdzieś przyjemnie daleko, i pod warunkiem że wyglądała na zaskoczoną, a nie na pozującą. Ta kobieta nie jest ani jednym, ani drugim. To konkretna osoba w paryskiej sypialni, która pokazuje się celowo.
Obraz opiera się na innym, słynnym dziele. Manet pojechał w 1853 roku do Włoch i aż pięć razy skopiował Wenus z Urbino Tycjana, a układ jest tu wzięty od Tycjana, łącznie z tym, jak tło dzieli się za nią na dwie części. Wenus Tycjana zgina lewą dłoń w zapraszającym geście. Ta lewa dłoń jest płaska i zamknięta. A tam, gdzie Tycjan położył śpiącego psa jako symbol wierności, jest czarny kot, czujny, z wygiętym grzbietem i zadartym ogonem.
Szczegóły wskazują w tę samą stronę. Imię Olimpia było w Paryżu lat sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku częstym pseudonimem prostytutek, a tytuł pochodził prawdopodobnie od przyjaciela Maneta, krytyka Zachariego Astruca, którego wiersze wydrukowano przy obrazie w katalogu. Bukiet jest z kwiaciarni i oznacza, że przyszedł klient. Pokojówce, która go trzyma, pozowała kobieta znana tylko jako Laure, a historycy sztuki przez całe stulecie rozpisywali się o białej postaci i ledwie wspominali o czarnej. Kobietą na łóżku była dziewiętnastoletnia Victorine Meurent, i nie była tylko modelką: jej własne obrazy przyjmowano na Salon w latach 1876, 1879, 1885 i 1904.
Krytycy byli bezlitośni. Paul de Saint-Victor pisał o zalatującej, skruszałej jak dziczyzna Olimpii pana Maneta. Baudelaire i Zola go bronili, a mimo to krytyka zupełnie go zdruzgotała. Zdanie Zoli to najlepsze podsumowanie, jakie ktokolwiek wymyślił: kiedy nasi artyści dają nam swoje Wenus, poprawiają naturę, kłamią; Manet zapytał, po co kłamać, i przedstawił nam dziewczynę naszych czasów, taką, jaką spotyka się na chodniku.
Zanim pójdziesz dalej, popatrz na światło. Michel Foucault zauważył, że pada na nią dokładnie z miejsca, w którym stoisz, więc snop światła i twoje spojrzenie to jedno i to samo, i to tobie obraz przypisuje rolę tego, kto ją obnaża. Potem jej prawy nadgarstek: według bratanicy Maneta, Julie, złota bransoleta należała do jego matki, a w medalionie był kosmyk włosów samego Maneta z czasów dzieciństwa.
Reszta to akcja ratunkowa. Kiedy w 1884 roku wyprzedawano zawartość pracowni Maneta, skandal był wciąż na tyle świeży, że wdowa po nim, Suzanne, sama odkupiła obraz. W 1888 roku John Singer Sargent ostrzegł Claude'a Moneta, że Suzanne jest w kłopotach finansowych i może sprzedać obraz Amerykaninowi, a Monet przez rok zbierał w publicznej subskrypcji dwadzieścia tysięcy franków, których żądała. Dwadzieścia tysięcy to było tanio: za obrazy Milleta płacono wtedy po siedemset pięćdziesiąt tysięcy. Luwr nadal go nie chciał, a nieporozumienie w prasie skończyło się tym, że najstarszy przyjaciel Maneta, były minister sztuk pięknych, wyzwał Moneta na pojedynek. Kompromisem okazało się Musée du Luxembourg, w 1890 roku. Do Luwru obraz trafił siedemnaście lat później, a do tego budynku w 1986 roku.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Każdą tabliczkę w tym budynku dzieli od opowieści tylko jedno zdjęcie.
Ta strona kończy się na pięciu dziełach. Aplikacja nie. Skieruj aparat na tancerkę Degasa, kawałek secesyjnego szkła albo gipsowy model, o którym nikt nie napisał książki, a Chiaro powie ci, co to jest i dlaczego to zachowano, a potem będzie odpowiadać na głos tak długo, jak długo będziesz pytać.
Przed wizytą
Dojazd
1 rue de la Légion d'Honneur, 75007 Paryż, na lewym brzegu, naprzeciwko Ogrodu Tuileries po drugiej stronie rzeki. To, którędy wejdziesz, zależy od prac budowlanych: od 10 marca 2026 roku wejście dla osób z biletami na konkretną godzinę przeniesiono na stronę quai Valéry Giscard d'Estaing, a wejście od dziedzińca przyjmuje zwiedzających bez wyznaczonej godziny, osoby z prawem pierwszeństwa i grupy. Druga faza prac w 2027 roku znów przeniesie wejścia, więc w dniu wizyty sprawdź stronę muzeum dla zwiedzających.
Stacja RER C o nazwie Musée d'Orsay znajduje się w podziemiach samego muzeum, więc pociąg zatrzymuje się pod budynkiem. Metro linii 12 staje na stacji Solférino, 300 metrów dalej. Tramwaj wodny Batobus zatrzymuje się przy Quai de Solférino, a w okolicy jeżdżą autobusy 24, 63, 68, 69, 73, 83, 84 i 94.
Bilety
- Zamknięte w poniedziałki oraz 1 maja i 25 grudnia. W pozostałe dni tygodnia otwarte od 9:30 rano do 18:00, a czwartek to długi dzień: muzeum działa wtedy do 21:45.
- Zanim przyjdziesz, zarezerwuj przez internet wejście na konkretną godzinę. Kolejka dla osób bez rezerwacji to najdłuższa rzecz w tym muzeum.
- Osoby poniżej 18 lat wchodzą bezpłatnie, podobnie jak mieszkańcy Unii Europejskiej w wieku od 18 do 25 lat, po okazaniu dokumentu tożsamości. W pierwszą niedzielę każdego miesiąca wstęp jest bezpłatny dla wszystkich, ale i tak trzeba zrobić rezerwację.
- Muzeum jest przebudowywane wokół zwiedzających, bez zamykania. Prace przy wejściu i na esplanadzie trwają od marca 2026 do lata 2028 roku, a niezależnie od tego stałe zbiory są na nowo aranżowane, tematycznie zamiast chronologicznie. Tak czy inaczej dzieło może w dniu twojej wizyty znajdować się na innym poziomie niż tu podany, i to też jest powód, dla którego ta strona podaje poziomy, a nie sale.
- Fotografowanie dzieł jest dozwolone od marca 2015 roku. Bez lampy błyskowej i bez statywów.
Oficjalny audioprzewodnik
Orsay wypożycza na miejscu własny audioprzewodnik, za opłatą doliczaną do biletu; obejmuje on kilkaset dzieł w mniej więcej dziesięciu językach. Ta strona nic nie kosztuje, obejmuje pięć dzieł i pod nagraniem podaje każde słowo, więc możesz czytać, jeśli w sali jest głośno.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Musée d'Orsay?
Ta strona nim jest. Pięć dzieł, pięć nagrań, pod każdym pełny tekst, na górze poziom, na którym znajduje się dzieło, i nic do instalowania. Poza tą piątką resztę robi aplikacja: sfotografuj to, co masz przed sobą, a opowie ci właśnie o tym.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Musée d'Orsay?
Muzeum wypożycza na miejscu urządzenie, za opłatą doliczaną do biletu wstępu; obejmuje ono kilkaset dzieł w mniej więcej dziesięciu językach. Aktualną cenę podaje musee-orsay.fr. Pięć przystanków tutaj jest bezpłatnych.
Gdzie w Musée d'Orsay wisi Olimpia?
Na poziomie 0, w salach poświęconych Manetowi i malarzom z jego kręgu z lat 1860–1870, na tym samym poziomie co Courbet i Millet. To, że wisi na dole, a nie na górze z impresjonistami, wielu zaskakuje, ale parter obejmuje lata od 1848 roku do pierwszych lat po 1870 roku, a Olimpia powstała w 1863 roku. Zbiory są na nowo rozmieszczane, więc jeśli jej nie znajdziesz, zapytaj w punkcie informacyjnym.
Czy Musée d'Orsay jest zamknięte w poniedziałki?
Tak, w każdy poniedziałek, a także 1 maja i 25 grudnia. Od wtorku do niedzieli muzeum otwiera się o 9:30 rano i zamyka o 18:00, a w czwartki działa dłużej, do 21:45.
Ile kosztuje wstęp do Musée d'Orsay?
Osoby poniżej 18 lat wchodzą bezpłatnie, podobnie jak mieszkańcy Unii Europejskiej w wieku od 18 do 25 lat z dokumentem tożsamości. W pierwszą niedzielę miesiąca wstęp jest bezpłatny dla wszystkich, którzy zrobią rezerwację. Cenę biletu normalnego znajdziesz na musee-orsay.fr, a przy okazji warto od razu zarezerwować tam wejście na konkretną godzinę.
Gdzie w Musée d'Orsay są impresjoniści?
Na poziomie 5, na samej górze budynku, pod dachem, gdzie są też dwa z pięciu przystanków tej strony. Postimpresjoniści też są na górze: van Gogha i Gauguina przeniesiono w 2019 roku ze środkowego poziomu na poziom 5, do galerii nazwanej imieniem historyczki sztuki Françoise Cachin.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Musée d'Orsay.