Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας · Σίδνεϊ · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός της Πινακοθήκης της Νέας Νότιας Ουαλίας,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Τίποτα για εγκατάσταση και τίποτα για πληρωμή στην είσοδο: η Πινακοθήκη είναι δωρεάν, οι πέντε ηχογραφήσεις παίζουν από αυτή τη σελίδα, και την ιστορία των υπόλοιπων 1.500 και κάτι εκτεθειμένων έργων σάς τη λέει η εφαρμογή Chiaro από μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας.
Requiescat (Ας αναπαυθεί)
Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας, Σίδνεϊ
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει την Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Όλα όσα υπάρχουν σε αυτή τη σελίδα κρέμονται στις Μεγάλες Αίθουσες (Grand Courts) του Naala Nura, του αρχικού κτιρίου της Πινακοθήκης από ψαμμίτη, στη νότια πλευρά του χώρου. Άρα δεν πρόκειται τόσο για περίπατο όσο για έναν αργό γύρο σε μια σειρά αιθουσών που φωτίζονται από ψηλά. Η βάση δεδομένων της Πινακοθήκης δίνει την ίδια θέση και για τα πέντε έργα, οπότε η σειρά είναι δική μας: πρώτα ο ιππότης και το λαγωνικό του, μετά οι δύο τεράστιες ακαδημαϊκές συνθέσεις, η βασίλισσα του Σαβά, και τέλος η έξοδος μέσα από το παγωμένο λιβάδι του Γκρούνερ. Περίπου δώδεκα λεπτά ακρόασης. Όλο τον γύρο μπορείτε να τον κάνετε σε λιγότερο από ένα τέταρτο, αν δεν σταματήσετε να κοιτάξετε. Θα σταματήσετε όμως.
Τα στοιχεία των λεζαντών, οι χρονολογίες και οι διαστάσεις προέρχονται από τη βάση δεδομένων της συλλογής της Πινακοθήκης στο artgallery.nsw.gov.au, και πίσω από καθένα υπάρχει και μια δεύτερη πηγή. Οι Μεγάλες Αίθουσες αναδιαμορφώθηκαν το 2021 και οι πίνακες εξακολουθούν να ταξιδεύουν, οπότε αν η λεζάντα στον τοίχο και αυτή η σελίδα διαφωνούν, εμπιστευτείτε τη λεζάντα και πείτε μας.
Στάση 1 από 5 · Naala Nura, ισόγειο, Μεγάλες Αίθουσες (Grand Courts)
Requiescat (Ας αναπαυθεί)
Μπρίτον Ριβιέρ · 1888 · Λάδι σε μουσαμά, 158,7 × 225,0 εκ.
Προσέξτε
- Το στεφάνι πάνω στον θώρακα του ιππότη, και το ακάλυπτο κεφάλι του μέσα στην αλυσιδωτή κουκούλα. Από αυτό καταλαβαίνετε ότι είναι νεκρός και όχι κοιμισμένος.
- Το γυμνό χέρι του ιππότη στην άκρη του κρεβατιού, λίγο πάνω από τη μουσούδα του σκύλου, και τα μάτια του σκύλου καρφωμένα στο πρόσωπό του. Τίποτε άλλο στον πίνακα δεν κινείται.
- Η υπογραφή με μαύρο στην κάτω αριστερή γωνία: «18 BR 88», με τη χρονολογία μοιρασμένη γύρω από τα αρχικά.
- Η Υποχρεωτική εκπαίδευση, ο πίνακας του Ριβιέρ του 1887, κρέμεται στις ίδιες αίθουσες. Αναζητήστε τον μετά.
Κείμενο (2:35)
Οι περισσότεροι προσέχουν τον σκύλο πριν από τον ιππότη, και αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο. Ένα λαγωνικό του Αγίου Ουμβέρτου κάθεται στητό δίπλα σε ένα χαμηλό κρεβάτι, με τα δύο μπροστινά πόδια στο πέτρινο πάτωμα και όλη του την προσοχή στραμμένη στο πρόσωπο από πάνω του, ενώ το γυμνό χέρι του ιππότη κρέμεται από την άκρη του κρεβατιού, λίγο πάνω από τη μουσούδα του. Ο άντρας με την πανοπλία είναι ξαπλωμένος ανάσκελα κάτω από ένα μπλε κάλυμμα κεντημένο με λουλούδια, και πάνω στον θώρακά του κάποιος έχει αφήσει ένα στεφάνι. Αυτό το στεφάνι είναι το μόνο που σας λέει ότι είναι νεκρός. Χωρίς αυτό, θα βλέπατε έναν σκύλο που περιμένει να ξυπνήσει το αφεντικό του. Με αυτό, ο σκύλος αγρυπνά πάνω από έναν νεκρό, και τα υπόλοιπα τα λέει ο τίτλος. Το Requiescat είναι λατινικά, η αρχή μιας προσευχής για τους νεκρούς: ας αναπαυθεί.
Ο Μπρίτον Ριβιέρ τον ζωγράφισε το 1888 και τον υπέγραψε με μαύρο στην κάτω αριστερή γωνία, μοιράζοντας τη χρονολογία γύρω από τα αρχικά του: 18 BR 88. Είχε ξεκινήσει στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου με ιστορικά θέματα, την Ισπανική Αρμάδα, τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα, και ύστερα, το 1865, ζωγράφισε ένα κοιμισμένο σκωτσέζικο ελαφόσκυλο και σχεδόν δεν γύρισε ποτέ πίσω. Τα ζώα γέμισαν την υπόλοιπη ζωή του. Έλεγε ότι δεν μπορείς να ζωγραφίσεις σκύλο αν δεν τον αγαπάς, αν και παραδεχόταν ότι είχε κουραστεί να τους έχει συνέχεια μέσα στο σπίτι. Δεν δούλευε ποτέ χωρίς δίπλα του κάποιον που ήξερε από ζώα, και σχεδίαζε και νεκρά ζώα, στις αίθουσες ανατομής του Ζωολογικού Κήπου του Λονδίνου, για να βγαίνει σωστή η ανατομία κάτω από το τρίχωμα. Κοιτάξτε τα πίσω πόδια του σκύλου και πώς κρέμονται τα αυτιά του, και θα δείτε τη δουλειά που είχε κάνει.
Ο πίνακας ταξίδεψε πολύ πριν φτάσει εδώ. Κρεμάστηκε στη Βασιλική Ακαδημία το 1888, πέρασε τον ωκεανό για την Παγκόσμια Κολομβιανή Έκθεση του Σικάγου το 1893, κατέβηκε νότια στη Διεθνή Έκθεση της Τασμανίας στο Χόμπαρτ το 1894 και πήγε στο Βερολίνο το 1896. Δύο χρόνια αργότερα η Πινακοθήκη τον αγόρασε απευθείας από τον καλλιτέχνη, και η λεζάντα γράφει ακόμη: αγορά 1897 έως 98. Περίπου την ίδια εποχή ο Ριβιέρ έθεσε υποψηφιότητα για την προεδρία της Βασιλικής Ακαδημίας και έχασε οριακά. Γύρισε στους σκύλους του.
Είναι, με μεγάλη διαφορά, ο πίνακας αυτής της συλλογής που αναζητούν οι περισσότεροι, και όταν στέκεστε εδώ καταλαβαίνετε γιατί. Δεν υπάρχει ιστορία να αποκρυπτογραφήσετε, ούτε μυθολογία να ξέρετε. Ένας σκύλος περιμένει κάποιον που δεν θα γυρίσει.
Πριν προχωρήσετε: η Πινακοθήκη έχει και τη μικρή ελαιογραφία που έκανε ως μελέτη γι’ αυτόν ακριβώς τον σκύλο, και στις ίδιες αυτές αίθουσες κρέμεται κι ένας δεύτερος Ριβιέρ, ένας πίνακας της προηγούμενης χρονιάς με τίτλο Υποχρεωτική εκπαίδευση. Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνετε ότι έχει μέσα σκύλο.
Στάση 2 από 5 · Naala Nura, ισόγειο, Μεγάλες Αίθουσες (Grand Courts)
Vive l’Empereur! (Ζήτω ο Αυτοκράτορας!)
Εντουάρ Ντετάιγ · 1891 · Λάδι σε μουσαμά, 376,0 × 445,0 εκ.
Προσέξτε
- Ο αξιωματικός με το κόκκινο γουνοποδεμένο σακάκι πάνω στο γκρίζο άλογο, ακριβώς στο κέντρο, με το σπαθί ψηλά, που κοιτάζει πέρα από εσάς κάτι που δεν μπορείτε να δείτε.
- Το έδαφος μπροστά στα άλογα: πεσμένα στρατιωτικά καπέλα, ένα μουσκέτο, ένα τύμπανο, οβίδες στο γρασίδι. Η έφοδος περνά πάνω από τα απομεινάρια της προηγούμενης.
- Η υπογραφή και η χρονολογία, Edouard Detaille 1891, στην κάτω δεξιά γωνία.
Κείμενο (2:19)
Κάντε μερικά βήματα πίσω, γιατί από κοντά δεν μπορείτε να τον χωρέσετε στο βλέμμα σας. Ο καμβάς έχει σχεδόν τέσσερα μέτρα ύψος και σχεδόν τεσσεράμισι πλάτος, και οι ουσάροι καλπάζουν κατευθείαν πάνω σας. Στο κέντρο ένας αξιωματικός με κόκκινο, γουνοποδεμένο σακάκι ουσάρου στέκεται όρθιος στους αναβολείς πάνω σε ένα γκρίζο άλογο, με το σπαθί υψωμένο, και πίσω του ολόκληρο το σύνταγμα ξεπροβάλλει από την κορυφή του υψώματος, ένας τοίχος από ψηλά στρατιωτικά καπέλα, λεπίδες και ανοιχτά στόματα. Κοιτάξτε χαμηλά, στο γρασίδι μπροστά στις οπλές: πεσμένα καπέλα, ένα μουσκέτο, ένα τύμπανο, οβίδες. Η έφοδος περνά πάνω από τα συντρίμμια της προηγούμενης.
Ο Εντουάρ Ντετάιγ τον ζωγράφισε το 1891 και τον υπέγραψε κάτω δεξιά. Η Πινακοθήκη δίνει και έναν δεύτερο τίτλο: Έφοδος του Τέταρτου Συντάγματος Ουσάρων στη μάχη του Φρίντλαντ, 14 Ιουνίου 1807. Είναι μια μάχη που δόθηκε σαράντα ένα χρόνια πριν γεννηθεί ο Ντετάιγ, και το ίδιο το κείμενο της Πινακοθήκης φροντίζει να πει ότι η σκηνή δεν αναπαριστά καμία συγκεκριμένη μάχη. Είναι η ανασύνθεση ενός συναισθήματος. Ο Ντετάιγ το διατύπωσε ο ίδιος έτσι: θέλησα να αποδώσω την εντύπωση μιας εφόδου ιππικού κάτω από το βλέμμα του Αυτοκράτορα, και να ανασυνθέσω τη φυσιογνωμία εκείνων των ανδρών που πήγαιναν στον θάνατο σκεπασμένοι με χρυσά κεντήματα.
Ήξερε τι έλεγε. Καταγόταν από στρατιωτική οικογένεια, ο παππούς του προμήθευε όπλα στον Ναπολέοντα, μαθήτευσε από τα δεκαεπτά του δίπλα στον ζωγράφο στρατιωτικών θεμάτων Μεσονιέ και πολέμησε στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1870, κάτι που τον έκανε τον ημιεπίσημο ζωγράφο του γαλλικού στρατού. Το 1912 σχεδίασε νέες στολές για αυτόν τον στρατό. Δεν υιοθετήθηκαν ποτέ, όμως οι γαλαζογκρίζες χλαίνες τους και το κράνος τους επηρέασαν όσα φόρεσαν οι Γάλλοι στρατιώτες στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τη συλλογή του με στολές την κληροδότησε στο Μουσείο του Στρατού στο Παρίσι.
Η Πινακοθήκη αγόρασε τον πίνακα στο Παρίσι το 1893 και ξόδεψε γι’ αυτόν τα τέσσερα πέμπτα ολόκληρου του προϋπολογισμού αγορών της για εκείνη τη χρονιά. Από τότε είναι από τα πιο αγαπημένα πράγματα στο κτίριο, τόσο που το 2014 η Πινακοθήκη αγόρασε έναν δεύτερο πίνακα μόνο για να εξηγήσει αυτόν: το πορτρέτο του Ντετάιγ από τον Μπαζίλ Λεμενιέ, που τον δείχνει να δουλεύει πάνω σε αυτόν ακριβώς τον καμβά, σκαρφαλωμένο στην κορυφή μιας ξύλινης σκάλας, με ένα αναμμένο τσιγάρο στο στόμα.
Και κάτι ακόμη, που δεν μπορείτε να το δείτε και που είναι ο λόγος για τον οποίο βλέπετε οτιδήποτε. Το 1959 ο καμβάς υπέστη σοβαρή ζημιά από νερό. Χρειάστηκε μια συντήρηση τη δεκαετία του 2000 για να ξαναγίνει όπως τον βλέπετε.
Στάση 3 από 5 · Naala Nura, ισόγειο, Μεγάλες Αίθουσες (Grand Courts)
Κίμων και Ιφιγένεια
Φρέντερικ, λόρδος Λέιτον · 1884 · Λάδι σε μουσαμά, 163,0 × 328,0 εκ.
Προσέξτε
- Η λεπτή φέτα φεγγαριού στον ορίζοντα, ανάμεσα στον κορμό του δέντρου και στον άντρα με τα κόκκινα, λίγο πάνω από τη θάλασσα που σκοτεινιάζει.
- Ο Κίμων, με τα κόκκινα τέρμα δεξιά, είναι η μόνη μορφή που είναι ξύπνια. Όλοι οι άλλοι, μαζί και ο σκύλος, κοιμούνται.
- Το κοιμισμένο παιδί κάτω δεξιά. Μοντέλο του ήταν η μικρότερη αδελφή της γυναίκας στο κέντρο.
- Πουθενά υπογραφή. Η Πινακοθήκη καταγράφει τον πίνακα ως ανυπόγραφο και αχρονολόγητο.
Κείμενο (2:35)
Πρώτα το φως. Ο ήλιος έχει ήδη δύσει πίσω σας, και ό,τι υπάρχει σε αυτόν τον καμβά των τριών μέτρων φωτίζεται από τη λάμψη που άφησε: η χάλκινη πτυχωτή ύφανση, ο φλοιός του δέντρου, τα μαλλιά της γυναίκας. Κοιτάξτε τον ορίζοντα, ανάμεσα στον κορμό και στον άντρα με τα κόκκινα. Εκεί ανατέλλει πάνω από τη θάλασσα μια ελάχιστη άκρη φεγγαριού. Ο Λέιτον διάλεξε εκείνη τη στιγμή επίτηδες. Ο Βοκάκιος, στον οποίο ανήκει η ιστορία, την τοποθέτησε την άνοιξη, το απόγευμα. Ο Λέιτον τη μετέφερε σε ένα φθινοπωρινό σούρουπο, επειδή ήθελε τη νύστα του τέλους μιας μεγάλης, ζεστής μέρας, και ήθελε όλος ο πίνακας να μοιάζει με το λεπτό πριν από τον ύπνο.
Η ιστορία προέρχεται από το Δεκαήμερο. Ένας νέος από καλή οικογένεια είναι τόσο άξεστος, που όλοι τον φωνάζουν Κίμωνα, παρατσούκλι που στη γλώσσα του σήμαινε κτήνος. Μια μέρα πέφτει πάνω στην Ιφιγένεια, που κοιμάται στο δάσος, και η θέα της τον αλλάζει. Ερωτεύεται και αφοσιώνεται στην ομορφιά και στη φιλοσοφία. Ο νέος με τα κόκκινα, λοιπόν, τέρμα δεξιά, δεν τη θαυμάζει απλώς. Τον αλλάζει εκείνη, και είναι ο μόνος ξύπνιος. Οι υπηρέτριές της κοιμούνται, το παιδί κοιμάται, ακόμη και ο σκύλος κοιμάται.
Η γυναίκα είναι η Ντόροθι Ντιν, κατά κόσμον Έιντα Άλις Πούλεν, ηθοποιός που έγινε το αγαπημένο μοντέλο του Λέιτον και πόζαρε, ανάμεσα σε πολλά άλλα, για τον Φλεγόμενο Ιούνιο. Μια ιστορία που κυκλοφόρησε το 1897 λέει ότι πέρασε έξι μήνες ψάχνοντας σε όλη την Ευρώπη ένα πρόσωπο που να ταιριάζει στην ιδέα του για την Ιφιγένεια, και τελικά τη βρήκε σε ένα θέατρο του Λονδίνου. Ο βιογράφος του λέει μια πιο πεζή εκδοχή: την είδε στο κατώφλι ενός γειτονικού εργαστηρίου. Όπως και να ’χει, εδώ είναι και η μικρότερη αδελφή της, η Λίνα: είναι το κοιμισμένο παιδί κάτω δεξιά. Όταν πέθανε ο Λέιτον, άφησε στην Ντιν πέντε χιλιάδες λίρες, και άλλες πέντε χιλιάδες σε καταπίστευμα για εκείνη και τις αδελφές της, το μεγαλύτερο κληροδότημα της διαθήκης του. Έχει ειπωθεί ότι ο Μπέρναρντ Σο είχε στο μυαλό του αυτούς τους δύο όταν έγραφε τον Πυγμαλίωνα.
Ο πίνακας χρειάστηκε οκτώ μήνες, και σώζονται περίπου πενήντα έξι προπαρασκευαστικά σχέδια. Εκτέθηκε στη Βασιλική Ακαδημία το 1884, έπειτα στο Βερολίνο, στη Δρέσδη και στη Βιέννη, και πέρασε από μια σειρά Άγγλων συλλεκτών πριν τον αγοράσει η Πινακοθήκη στον οίκο Κρίστις στο Λονδίνο, στις 13 Φεβρουαρίου 1976. Ο ίδιος ο Λέιτον ήταν πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας επί δεκαοκτώ χρόνια και ο πρώτος ζωγράφος που πήρε ποτέ τίτλο ευγενείας με έδρα στη Βουλή των Λόρδων. Το έγγραφο που τον έκανε βαρόνο Λέιτον εκδόθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1896. Πέθανε την επόμενη μέρα, και ο τίτλος πέθανε μαζί του: κράτησε μία μέρα, λιγότερο από κάθε άλλον στην ιστορία.
Αυτόν τον πίνακα δεν τον υπέγραψε ποτέ. Ψάξτε για όνομα στις γωνίες και δεν θα βρείτε.
Στάση 4 από 5 · Naala Nura, ισόγειο, Μεγάλες Αίθουσες (Grand Courts)
Η επίσκεψη της βασίλισσας του Σαβά στον βασιλιά Σολομώντα
Σερ Έντουαρντ Τζον Πόιντερ · 1881–1890 · Λάδι σε μουσαμά, 234,5 × 350,5 εκ.
Προσέξτε
- Η κορνίζα. Οι κίονες και το γείσο της επαναλαμβάνουν την αρχιτεκτονική του ναού μέσα στον πίνακα, έτσι που το κτίριο μοιάζει να συνεχίζεται μέσα στην αίθουσα.
- Τα χρυσά λιοντάρια στα σκαλιά του θρόνου, ένα σε κάθε άκρη κάθε σκαλιού, και τα παγόνια στα δεξιά.
- Το μονόγραμμα EJP κάτω δεξιά, με τη χρονολογία μοιρασμένη γύρω του: 18 από τη μία πλευρά, 90 από την άλλη.
- Ο αιθιοπικός πίνακας του Μπελατσέου Γίμερ με την ίδια συνάντηση, κρεμασμένος εκεί κοντά. Η ίδια ιστορία, πενήντα χρόνια αργότερα, από την άλλη πλευρά.
Κείμενο (2:32)
Κοιτάξτε την κορνίζα πριν κοιτάξετε τον πίνακα. Αυτοί οι επίχρυσοι κίονες και αυτό το βαρύ γείσο επαναλαμβάνουν την αρχιτεκτονική του ναού του Σολομώντα μέσα στον πίνακα, έτσι που το κτίριο συνεχίζει έξω από τον καμβά, μέσα στην αίθουσα όπου στέκεστε. Το ίδιο το κείμενο της Πινακοθήκης το λέει με ακρίβεια: ο ναός επαναλαμβάνεται στην κορνίζα. Και ονομάζει αυτή την αρχιτεκτονική ένα αχαλίνωτα σύνθετο σύστημα, που είναι ένας ευγενικός τρόπος να πει κανείς ότι ο Πόιντερ τη συναρμολόγησε από κομματάκια απ’ όλα.
Η σκηνή είναι η άφιξη της βασίλισσας του Σαβά στην αυλή του Σολομώντα, και οι δυο τους είναι μικρές μορφές σε μια σκάλα στη μέση μιας τεράστιας κόκκινης και χρυσής αίθουσας. Μετρήστε τα χρυσά λιοντάρια στα σκαλιά του θρόνου, ένα σε κάθε άκρη κάθε σκαλιού. Βρείτε τα παγόνια στα δεξιά. Κοιτάξτε τις σειρές των αυλικών, τα ένθετα δάπεδα, τα ζωγραφισμένα δοκάρια της οροφής. Ο Πόιντερ δούλεψε πάνω σε αυτόν εννιά χρόνια, από το 1881 ως το 1890, και τον υπέγραψε κάτω δεξιά με το μονόγραμμά του, EJP, μοιράζοντας τη χρονολογία γύρω του: δεκαοκτώ από τη μία πλευρά, ενενήντα από την άλλη.
Η Πινακοθήκη τον κατατάσσει στους ζωγράφους που είναι γνωστοί ως Βικτωριανοί Ολύμπιοι, ακαδημαϊκούς καλλιτέχνες που γύρισαν την πλάτη στη βιομηχανική Βρετανία και στράφηκαν σε ένα μακρινό παρελθόν χαμένης τελειότητας. Και επισημαίνει κάτι που αξίζει να θυμάστε μπροστά σε οποιονδήποτε από αυτούς τους πίνακες: το Βρετανικό Μουσείο είχε γίνει γι’ αυτούς βιβλιοθήκη αναφοράς, και η Αίγυπτος και η Μέση Ανατολή είχαν αντικαταστήσει την Ελλάδα και την Ιταλία ως ο μοδάτος τόπος όπου διαδραματιζόταν μια ιστορία. Οι κριτικοί επαίνεσαν αυτόν τον πίνακα για την αρχαιολογική του ακρίβεια. Η κρίση της ίδιας της Πινακοθήκης είναι πιο ξερή. Ο Πόιντερ είχε τέτοια εμμονή με τη σωστή λεπτομέρεια, που οι μορφές βγήκαν, κατά τη διατύπωσή της, κάπως σαν κούκλες.
Ο ίδιος ο Πόιντερ ανήκε στο κατεστημένο όσο περισσότερο μπορούσε να ανήκει ένας ζωγράφος. Σπούδασε στο Παρίσι μαζί με τον Γουίσλερ, έγινε ο πρώτος καθηγητής της έδρας Σλέιντ, διηύθυνε την Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου επί δέκα χρόνια, εγκαινιάζοντας στο μεταξύ και την Τέιτ, και από το 1896 ήταν πρόεδρος της Βασιλικής Ακαδημίας. Η γυναίκα του, η Άγκνες ΜακΝτόναλντ, ήταν θεία του Ράντγιαρντ Κίπλινγκ και του μελλοντικού πρωθυπουργού Στάνλεϊ Μπόλντουιν, και η αδελφή της παντρεύτηκε τον Μπερν-Τζόουνς.
Ο πίνακας πέρασε το 1890 από το εργαστήριο του Πόιντερ στον Λονδρέζο έμπορο τέχνης Τόμας ΜακΛίν, που τον παρουσίασε μόνο του, σε μια έκθεση ενός πίνακα, και η Πινακοθήκη τον αγόρασε από τον ΜακΛίν το 1892. Στη σημερινή ανάρτηση δεν στέκεται μόνος. Κοντά του κρέμεται ένας πίνακας της ίδιας συνάντησης από τον Αιθίοπα καλλιτέχνη Μπελατσέου Γίμερ, φτιαγμένος πενήντα χρόνια αργότερα, και ένα γλυπτό του 2012 από τον Καμερουνέζο Πασκάλ Μαρτίν Ταγιού. Η ίδια συνάντηση, ειπωμένη από την άλλη άκρη του ταξιδιού, στην ίδια αίθουσα.
Στάση 5 από 5 · Naala Nura, ισόγειο, Μεγάλες Αίθουσες (Grand Courts)
Ανοιξιάτικη πάχνη
Έλιοθ Γκρούνερ · 1919 · Λάδι σε μουσαμά, 131,0 × 178,7 εκ.
Προσέξτε
- Οι μακριές μπλε σκιές των αγελάδων, που απλώνονται προς το μέρος σας πάνω στο παγωμένο γρασίδι, με κοντές πινελιές χρώματος.
- Τα αυτιά του αγρότη. Ο ήλιος είναι ακριβώς πίσω του και λάμπουν ροζ.
- Η λεπτή γραμμή από άσπρο και χρυσό κατά μήκος της ράχης κάθε αγελάδας, εκεί όπου την πιάνει το φως.
- Η υπογραφή με μαύρο κάτω δεξιά: E GRUNER, 1919.
Κείμενο (2:25)
Κοιτάτε κατευθείαν τον ήλιο. Μόλις έχει βγει, κάπου πίσω από το μεγάλο δέντρο και το αγροτόσπιτο, και ρίχνει τις σκιές μερικών αγελάδων και ενός ανθρώπου πάνω σε ένα λιβάδι άσπρο από την πάχνη, ως τα πόδια σας. Οι επιμελητές της Πινακοθήκης τον αποκαλούν ίσως το πιο αγαπημένο αυστραλιανό τοπίο σε όλο το κτίριο, και ο λόγος βρίσκεται εδώ, στο πρώτο πλάνο: εκείνο το φως.
Είναι μια φάρμα γαλακτοπαραγωγής στο Ίμιου Πλέινς, δυτικά του Σίδνεϊ. Η φάρμα ανήκε στον Άιζακ Ίνες και μετά στον γιο του τον Τζιμ, και ο άντρας που ανοίγει την πύλη είναι ο Τζιμ Ίνες με τα δικά του ζώα. Ο Έλιοθ Γκρούνερ ερχόταν εδώ από το 1915 για να ζωγραφίζει το χάραμα, και είχε ήδη κερδίσει το Βραβείο Γουίν το 1916 με έναν πίνακα της ίδιας φάρμας με τίτλο Πρωινό φως. Με αυτόν εδώ το κέρδισε ξανά το 1919.
Τον ζωγράφισε κυρίως στο ύπαιθρο, μέσα στο κρύο, και σε μέγεθος που σχεδόν ποτέ δεν δούλευε. Έστησε επί τόπου ένα καταφύγιο για να προστατεύει τον καμβά από τον καιρό και τύλιγε τα πόδια του με τσουβάλια από άχυρο για να μην πάθει κρυοπαγήματα. Η Πινακοθήκη πιστεύει ότι ορισμένα σημεία τα τελείωσε αργότερα στο εργαστήριό του στην πόλη.
Πλησιάστε τώρα. Η πάχνη και το γρασίδι δεν είναι τόσο ζωγραφισμένα όσο ταμποναρισμένα, με κοντές πινελιές που γίνονται μακριές μπλε σκιές μόλις κάνετε ένα βήμα πίσω. Κάθε αγελάδα έχει ένα λεπτό περίγραμμα από άσπρο και χρυσό εκεί όπου ο ήλιος πιάνει τη ράχη της. Και κοιτάξτε τα αυτιά του αγρότη. Το φως περνάει μέσα από αυτά, και ο Γκρούνερ τα ζωγράφισε διάφανα ροζ. Αυτός είναι όλος ο πίνακας σε δύο μικρές πινελιές: ένας άνθρωπος με τον ήλιο πίσω του, ένα κρύο πρωινό.
Τίποτα δεν προμήνυε ότι ο Γκρούνερ θα γινόταν ζωγράφος. Γεννήθηκε το 1882 στο Γκίσμπορν της Νέας Ζηλανδίας και τον έφεραν στο Σίδνεϊ πριν κλείσει τον πρώτο του χρόνο. Στα δεκατέσσερά του, όταν πέθανε ο πατέρας του, έπιασε δουλειά ως βοηθός σε κατάστημα υφασμάτων, δώδεκα ώρες τη μέρα, και τα βράδια παρακολουθούσε τα μαθήματα τέχνης του Τζούλιαν Άστον. Δεν άφησε το εμπόριο υφασμάτων παρά μόνο στα τριάντα του. Στη συνέχεια κέρδισε το Βραβείο Γουίν επτά φορές, περισσότερες από οποιονδήποτε εκτός από τον Χανς Χάιζεν, και ο Νόρμαν Λίντσεϊ είπε ότι ζωγράφιζε το πιο καθαρό φως που είχε φανεί ποτέ σε ένα κομμάτι καμβά.
Ο πίνακας ήρθε στην Πινακοθήκη το 1939 ως δωρεά του Εφ Τζι Γουάιτ, τη χρονιά που πέθανε ο Γκρούνερ. Τον υπέγραψε με μαύρο στην κάτω δεξιά γωνία: E Gruner, 1919. Με την κορνίζα ζυγίζει τριάντα έξι κιλά, που είναι πολύ βάρος για έναν πίνακα με πάχνη.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στην Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας.
Πέντε πίνακες από μία σειρά αιθουσών, και οι υπόλοιπες Μεγάλες Αίθουσες είναι ακόμη γύρω σας: ένας Μπροντζίνο, ένας Σεζάν, μια προθήκη με πορσελάνες από το Τζινγκντετζέν, ένα μπρούντζινο του Μακένελ με λεζάντα δύο γραμμών. Φωτογραφίστε οποιοδήποτε από αυτά, ή οτιδήποτε απέναντι από τον κήπο, στο Naala Badu, και η εφαρμογή σάς λέει τι είναι, εξηγεί πώς κατέληξε στη συλλογή του Σίδνεϊ και συνεχίζει να σας απαντά φωναχτά όσο στέκεστε εκεί.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Art Gallery Road, The Domain, Sydney NSW 2000, στην ανατολική πλευρά του κέντρου, δίπλα στον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο, περίπου πέντε λεπτά με τα πόδια από την Macquarie Street ή το Hyde Park μέσα από το πάρκο The Domain. Μπείτε από την είσοδο του Naala Nura, την πρόστοα από ψαμμίτη στην Art Gallery Road: οι Μεγάλες Αίθουσες, το γραφείο υποδοχής και η δωρεάν γκαρνταρόμπα βρίσκονται όλα στο ισόγειό του.
Οι σταθμοί St James και Martin Place απέχουν και οι δύο περίπου δέκα λεπτά με τα πόδια. Το λεωφορείο 441 ξεκινά από τη στάση D στην πλευρά της York Street του Queen Victoria Building και σας αφήνει κοντά στην Πινακοθήκη. Τις Τετάρτες το βράδυ ένα δωρεάν λεωφορείο πηγαίνει από την Art Gallery Road ως το Town Hall κάθε είκοσι λεπτά, από τις 19:00 ως τις 22:00.
Εισιτήρια
- Η γενική είσοδος είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται κράτηση. Εισιτήριο έχουν μόνο ορισμένες περιοδικές εκθέσεις, και αυτές μερικές φορές με συγκεκριμένη ώρα εισόδου.
- Η Πινακοθήκη δεν έχει εβδομαδιαία ημέρα αργίας. Κλείνει μόνο ανήμερα τα Χριστούγεννα και τη Μεγάλη Παρασκευή κατά το δυτικό εορτολόγιο.
- Η Τετάρτη είναι η μέρα που μένει ανοιχτή ως αργά: ως τις 22:00, με προγράμματα Art After Hours και, μετά τις 17:00, εισιτήρια εκθέσεων δύο στην τιμή του ενός.
- Και οι πέντε στάσεις βρίσκονται στο Naala Nura, το αρχικό νότιο κτίριο. Το Naala Badu, το νέο κτίριο απέναντι από τον κήπο Art Garden, έχει κυρίως σύγχρονη τέχνη.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο ηχητικός ξεναγός της ίδιας της Πινακοθήκης λέγεται Dora και είναι δωρεάν: λειτουργεί στο πρόγραμμα περιήγησης του δικού σας κινητού, στο agnsw.art/dora, μέσω του δημόσιου WiFi της Πινακοθήκης, και ακολουθεί αριθμούς και κωδικούς QR σε επιλεγμένες λεζάντες, οπότε φέρτε ακουστικά. Υπάρχει επίσης κάθε μέρα στις 14:30 μια δωρεάν ξενάγηση με τα σημαντικότερα έργα των Μεγάλων Αιθουσών. Αυτή η σελίδα προσθέτει πέντε έργα χωρίς κόστος, και με μία φωτογραφία η εφαρμογή Chiaro αναλαμβάνει οτιδήποτε άλλο στο κτίριο.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας;
Υπάρχουν μάλιστα δύο. Ο πρώτος είναι αυτή η σελίδα: πέντε ηχογραφημένες στάσεις, με τα κείμενα δίπλα, που παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησής σας χωρίς λήψη. Και ο ξεναγός της ίδιας της Πινακοθήκης, η Dora, είναι δωρεάν και λειτουργεί στο κινητό σας στο agnsw.art/dora. Πέρα από αυτά τα πέντε, στρέψτε την εφαρμογή Chiaro σε οποιοδήποτε έργο σε οποιοδήποτε από τα δύο κτίρια και θα σας μιλήσει γι’ αυτό.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Πινακοθήκης της Νέας Νότιας Ουαλίας;
Τίποτα. Η Dora είναι δωρεάν ηχητικός ξεναγός που ανοίγετε στο πρόγραμμα περιήγησης του κινητού σας, στο agnsw.art/dora, μέσω του δημόσιου WiFi της Πινακοθήκης. Ακολουθεί αριθμούς και κωδικούς QR σε επιλεγμένες λεζάντες και περιλαμβάνει ηχητικές περιγραφές για ορισμένα έργα. Φέρτε τα δικά σας ακουστικά.
Πού βρίσκεται το Requiescat στην Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας;
Στις Μεγάλες Αίθουσες, στο ισόγειο του Naala Nura, του αρχικού κτιρίου από ψαμμίτη όπου μπαίνετε από την Art Gallery Road. Και τα πέντε έργα αυτής της σελίδας κρέμονται στην ίδια σειρά αιθουσών· η βάση δεδομένων της Πινακοθήκης δεν αναφέρει τη συγκεκριμένη αίθουσα, οπότε ακολουθήστε τις λεζάντες.
Είναι δωρεάν η Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας;
Ναι. Η γενική είσοδος είναι δωρεάν και δεν χρειάζεται εισιτήριο. Χρέωση υπάρχει μόνο για ορισμένες περιοδικές εκθέσεις, για τις οποίες μπορείτε να κλείσετε θέση online, και τις Τετάρτες μετά τις 17:00 τα εισιτήριά τους είναι δύο στην τιμή του ενός.
Πότε είναι κλειστή η Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας;
Μόνο ανήμερα τα Χριστούγεννα και τη Μεγάλη Παρασκευή κατά το δυτικό εορτολόγιο. Κατά τα άλλα είναι ανοιχτή καθημερινά από τις 10:00 ως τις 17:00, και τις Τετάρτες ως τις 22:00.
Μπορώ να το χρησιμοποιήσω μέσα στην Πινακοθήκη;
Ναι. Ο ήχος παίζει μέσω δεδομένων κινητής ή μέσω του δωρεάν δημόσιου WiFi της Πινακοθήκης. Φέρτε ακουστικά και κρατήστε την ένταση χαμηλά στις αίθουσες. Οι πέντε στάσεις είναι όλες σε έναν όροφο, λίγα λεπτά η μία από την άλλη.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Πινακοθήκη της Νέας Νότιας Ουαλίας.