Statua Wolności · Nowy Jork · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Statui Wolności,
pięć przystanków, za darmo.
Wszystkie pięć odtworzysz w tej karcie, bez instalowania czegokolwiek. A o reszcie z 305 stóp, od ziemi po czubek płomienia, opowie ci Chiaro na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Statuy Wolności.
Battery Park i przeprawa na Wyspę Wolności
Statua Wolności, Nowy Jork
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Statuy Wolności.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ten audioprzewodnik po Statui Wolności możesz zacząć, zanim w ogóle postawisz stopę na pokładzie. Pierwszy z pięciu przystanków gra na nabrzeżu Battery Park obok Castle Clinton, tam gdzie jest kontrola bezpieczeństwa przed promem, nie wymaga żadnego biletu i trwa jeszcze podczas przeprawy. Prom z Nowego Jorku przybija za plecami statuy, więc drugi przystanek to maszt flagowy, na wprost od przystani, z widokiem na jej plecy; potem promenadą na południową stronę wyspy, do twarzy, korony i tablicy; dalej z powrotem do gwiaździstych murów Fortu Wood i cokołu Hunta; a na koniec szczyt cokołu, pod konstrukcją Eiffla, na który potrzebny jest bilet Pedestal Reserve. Odtworzone jeden po drugim, wszystkie trwają razem około trzynastu minut. Cztery przystanki na wyspie dzieli od siebie krótki spacer, bo cała wyspa ma 14 akrów, niecałe sześć hektarów.
Wszystkie informacje praktyczne na tej stronie pochodzą ze stron, które Służba Parków Narodowych (National Park Service) prowadzi dla Statui Wolności, oraz ze stron Statue City Cruises, jedynego przewoźnika z licencją parku. Rozkład promów zmienia się z sezonem, dlatego przed wyjazdem sprawdź oficjalny rozkład na swój dzień. Na miejscu ostatnie słowo mają strażnicy parku i tablice informacyjne na Wyspie Wolności, a jeśli powiedzą ci coś, czego tu nie ma, chętnie się o tym dowiemy.
Przystanek 1 z 5 · Battery Park, nabrzeże obok Castle Clinton, gdzie jest kontrola bezpieczeństwa przed promem, poza wszelkimi bramkami; potem otwarte pokłady promu
Battery Park i przeprawa na Wyspę Wolności
Frédéric-Auguste Bartholdi (1834–1904), rzeźbiarz, który wybrał to miejsce w 1871 roku; żelazna konstrukcja Gustave’a Eiffla (1832–1923) · Zbudowana w Paryżu w latach 1876–1884; odsłonięta 28 października 1886 · Miedź na konstrukcji z żelaza i stali nierdzewnej; 305 stóp i 1 cal, około 93 m, od ziemi do czubka płomienia
Na co zwrócić uwagę
- Okrągłe mury z piaskowca Castle Clinton obok kolejki. To fort portowy z tego samego pokolenia co Fort Wood, gwiaździsty fort, w którym stoi statua.
- Statua z profilu. Patrzy na południowy wschód, na wejście do portu, więc z Manhattanu widzisz ją z boku, a nie twarzą w twarz.
- Ellis Island, czyli patrząc stąd budynki z czerwonymi dachami na prawo od Wyspy Wolności: drugi przystanek promu z Nowego Jorku.
Transkrypcja (2:40)
Spójrz ponad barierką, przez wodę, i znajdź małą zieloną postać na niskiej wyspie. Stąd widzisz ją z boku. Statua patrzy na południowy wschód, w jednej linii ze starym fortem, w którym stoi, i z drogą, którą statki wpływały od otwartego morza. Manhattan dostał jej profil. Wejście do portu dostało twarz.
Frédéric-Auguste Bartholdi sam wybrał to miejsce, podczas podróży przez Atlantyk w 1871 roku, kiedy wyspa nazywała się jeszcze Bedloe’s Island. Była mała, ale każdy statek wpływający do nowojorskiego portu musiał ją minąć, i Bartholdi nazwał ją bramą do Ameryki. Była też ziemią federalną, a więc, jak mówił, ziemią wspólną dla wszystkich stanów.
Okrągłe mury z piaskowca obok ciebie to Castle Clinton. Zaczynał jako Bateria Południowo-Zachodnia, jeden z całego pierścienia fortów portowych zbudowanych lub przebudowanych około 1808 roku do obrony Nowego Jorku, a nazwę Castle Clinton dostał w 1817 roku. Gwiaździsty fort pod statuą, Fort Wood, powstał w ramach tego samego programu. Stoisz więc przy jednym starym forcie i czekasz, żeby zobaczyć posąg, który stoi w drugim.
Przypłynęła w kawałkach. Siedemnastego czerwca 1885 roku francuski okręt Isère wpłynął do portu z rozebraną statuą w ładowni, witany paradą okrętów, a potem statua przeleżała rok w magazynie, bo Amerykanie nie skończyli jeszcze cokołu.
Uroczystość odsłonięcia odbyła się dwudziestego ósmego października 1886 roku, a pogoda była fatalna. Nowy Jork urządził swoją pierwszą paradę w deszczu papierowych taśm, od Madison Square aż do Battery Park, tam gdzie teraz stoisz. Na ulice wyszło ponad milion ludzi. Po wodzie przepłynęło obok statuy około 300 jednostek, we mgle i w deszczu, przy widoczności poniżej czterystu metrów. Stowarzyszenie na rzecz Praw Wyborczych Kobiet stanu Nowy Jork nie dostało biletów na uroczystość, bo chodziło o kobiety bez męskiego towarzystwa. Działaczki wynajęły więc łódź i z wody patrzyły, jak odsłania się kolosalną kobietę o imieniu Wolność.
W 1886 roku była najwyższą budowlą Nowego Jorku: 305 stóp i 1 cal od ziemi do czubka płomienia, około 93 metrów. Jej oficjalna nazwa brzmi Wolność oświecająca świat, i właśnie o oświecenie chodziło. Tyle że ludzie odczytali ją inaczej. Między rokiem 1886 a 1924 przez Nowy Jork przybyło do Stanów Zjednoczonych prawie 14 milionów imigrantów i dla nich uniesiona pochodnia nie oznaczała oświecenia. Oznaczała: witaj.
Kiedy prom odbije od brzegu, popatrz na czerwone dachy na prawo od jej wyspy. To Ellis Island, przez której hale między rokiem 1892 a 1954 przeszło około 12 milionów ludzi.
Przystanek 2 z 5 · Wyspa Wolności, przy maszcie flagowym, na wprost od przystani promowej, przodem do pleców statuy
Maszt flagowy i statua od tyłu
Frédéric-Auguste Bartholdi (1834–1904), wykonana w warsztacie Gaget, Gauthier & Co. w Paryżu; konstrukcja wewnętrzna Gustave’a Eiffla (1832–1923), następcy Eugène’a Viollet-le-Duca · Zbudowana w Paryżu w latach 1876–1884; ponownie zmontowana na wyspie w 1886 roku · Arkusze miedzi grubości 3/32 cala (około 2,5 mm), kute techniką repusowania; 46,05 m od szczytu podstawy do pochodni, prawa ręka długości 12,80 m
Na co zwrócić uwagę
- Uniesiona prawa ręka, długa na 12,80 metra, i to, jak smukła jest od tyłu. W środku zmieściła się tylko jedna drabina do pochodni.
- Fałdy szaty. Cała powłoka to cienka blacha miedziana wykuta na drewnianych formach, czyli technika repusowania, a potem kawałek po kawałku przymocowana do konstrukcji Eiffla.
- Złoty płomień. Pochodnia z 1986 roku jest pokryta płatkami 24-karatowego złota, tak jak chciał Bartholdi, i dlatego tak łapie słońce.
- Sam maszt flagowy. Stąd ruszają oprowadzania ze strażnikami Służby Parków Narodowych.
Transkrypcja (2:46)
Stoisz przy maszcie flagowym, na wprost od przystani, a statua odwraca się do ciebie plecami. Prawie wszyscy fotografują drugą stronę. Od tyłu przestaje być symbolem i staje się czymś, co zbudowali ludzie.
Zacznij od ręki. Ma 12,80 metra długości i stąd widać, jak jest smukła: w środku zawsze było miejsce tylko na jedną drabinę, czterdziestostopową, czyli ponad dwunastometrową, prowadzącą do pochodni. Ta ręka była też pierwszą częścią statuy, jaką w ogóle zobaczyła publiczność. Ukończono ją w 1876 roku i pokazano na Wystawie Stulecia w Filadelfii, gdzie zwiedzający wspinali się na balkon pochodni, żeby popatrzeć na tereny wystawy, a potem do 1882 roku stała na Madison Square na Manhattanie.
Teraz szata. Cała powłoka to miedziana blacha wykuta na kształt, techniką zwaną repusowaniem, i ma grubość trzech trzydziestych drugich cala, czyli mniej więcej dwóch i pół milimetra: tyle co dwie amerykańskie jednocentówki złożone razem. Pierwszy inżynier, Eugène Viollet-le-Duc, zmarł niespodziewanie w 1879 roku, i Bartholdi zatrudnił Gustave’a Eiffla. Eiffel zostawił kutą miedź, ale wyrzucił plan wnętrza. Zamiast polegać na ciężarze, zbudował centralny żelazny pylon wysokości 28 metrów i zawiesił na nim powłokę za pomocą płaskich metalowych prętów, które działają jak sprężyny. Statua ma się ruszać. Potrafi się kołysać nawet o trzy cale, czyli siedem i pół centymetra, a pochodnia o sześć cali, piętnaście centymetrów.
Kiedy była nowa, nie miała tego koloru. Była brązowa jak miedziany cent i dopiero po latach miedź zzieleniała; w pierwszych latach po 1900 roku miała już kolor, który widzisz teraz. Kongres wziął zieleń za korozję i przegłosował pieniądze na pomalowanie jej z zewnątrz i od środka. Po publicznych protestach inżynierowie armii ustalili, że patyna właśnie chroni miedź, i pomalowano ją tylko w środku.
Na wyspie w 1886 roku złożono ją z powrotem bez rusztowań. Najpierw stanęła konstrukcja Eiffla, a wielu robotników było świeżo przybyłymi imigrantami. Generał Charles Stone twierdził w dniu odsłonięcia, że przy budowie nikt nie zginął. To nie była prawda. Francis Longo, 39-letni robotnik z Włoch, zginął przygnieciony przez stary mur.
Na koniec spójrz w górę, na płomień. Umieszczono go tam w 1986 roku, podczas wielkiej renowacji, gdy inżynierowie odkryli, że ręka jest źle zamocowana i kołysze się przy silnym wietrze, głowa jest przesunięta względem osi o dwie stopy, czyli około sześćdziesięciu centymetrów, a jeden z promieni korony wyciera dziurę w ręce. Pochodnię, którą trzymała przez pierwsze stulecie, zdjęto w 1984 roku. Ta, na którą patrzysz, została wykonana dokładnie według wymagań Bartholdiego i pokryta płatkami 24-karatowego złota.
Przystanek 3 z 5 · Promenada Wyspy Wolności, po południowej stronie wyspy, przed frontem statuy, która patrzy na południowy wschód, na port
Przód: twarz, korona i tablica
Frédéric-Auguste Bartholdi (1834–1904), dla Unii Francusko-Amerykańskiej Édouarda de Laboulaye’a · Modelowana od 1870 roku; gipsowy model zatwierdzony w 1875; odsłonięta 28 października 1886 · Miedź; głowa 5,26 m od brody do czubka czaszki, tablica długości 7,19 m; korona z 25 oknami i siedmioma promieniami
Na co zwrócić uwagę
- Tablica. Napis JULY IV MDCCLXXVI da się przeczytać z promenady: to data Deklaracji Niepodległości zapisana cyframi rzymskimi.
- Siedem promieni korony i pod nimi rząd 25 okien, przy których stają zwiedzający koronę.
- Jej prawa stopa, z piętą uniesioną pod rąbkiem szaty. Statua jest w pół kroku i niesie pochodnię naprzód.
- Gdzie są łańcuchy. U jej stóp leżą zerwane kajdany i łańcuchy, przez wysokość cokołu niewidoczne z żadnego miejsca na ziemi.
Transkrypcja (2:54)
Idź dalej promenadą na południową stronę wyspy, aż statua będzie patrzeć prosto nad twoją głową, w stronę wejścia do portu. To twarz, którą zna każdy, a w tej skali jest ogromna: nos ma 1,37 metra długości, każde oko 76 centymetrów szerokości, usta 91 centymetrów. Od brody do czubka głowy jest 5,26 metra.
Usłyszysz, że Bartholdi dał jej twarz swojej matki. Kurator Muzeum Bartholdiego mówi, że nie ma na to żadnych podstaw. Jest za to wcześniejsza kobieta z lampą. Na lata przed tym zamówieniem Bartholdi zaproponował kolosalną latarnię morską dla Kanału Sueskiego: kobietę w szatach, unoszącą światło, która miała nosić nazwę Egipt niosący światło Azji. Kedyw odmówił. Trudno nie dostrzec jej tutaj.
Teraz przeczytaj koronę. Siedem promieni, a pod nimi rząd 25 okien, przez które wyglądają zwiedzający koronę. Służba Parków Narodowych opisuje promienie jako światło, jak aureolę. Często usłyszysz, że oznaczają siedem mórz i siedem kontynentów, i to właśnie odczytanie większość ludzi zabiera do domu.
W lewym ramieniu trzyma tablicę długości 7,19 metra, i stąd możesz ją przeczytać: JULY IV MDCCLXXVI. Czwarty lipca 1776 roku, data Deklaracji Niepodległości.
Teraz spójrz w dół, na jej stopy. Prawa stopa jest uniesiona, pięta w górze, w pół kroku: statua niesie pochodnię naprzód, nie stoi na straży. A u jej stóp, poza zasięgiem wzroku z każdego miejsca, w którym możesz stanąć, leżą zerwane kajdany i łańcuchy. Bartholdi myślał o tym, żeby dać jej do ręki zerwany łańcuch, ale uznał, że tak krótko po wojnie secesyjnej za bardzo by to dzieliło. Łańcuch trafił więc na ziemię, pod szatę, gdzie prawie nikt go nie widzi.
Ten łańcuch to powód, dla którego statua w ogóle istnieje. Człowiekiem, który w 1865 roku pierwszy zaproponował dar od Francji, był Édouard de Laboulaye, abolicjonista i przewodniczący Francuskiego Towarzystwa Przeciwko Niewolnictwu. Chciał uczcić zwycięstwo Unii i koniec niewolnictwa. Ale wolność była w dziewiętnastowiecznej Francji niebezpiecznym słowem. Pachniała rewolucją. Laboulaye i Bartholdi uzgodnili więc, że ich postać nie poprowadzi powstania. Będzie oświetlać drogę, pokojowo i zgodnie z prawem. Stąd nazwa: Wolność oświecająca świat.
Obietnica ukryta pod szatą nie była jeszcze prawdziwa dla wszystkich, którzy ją mijali. Dla Afroamerykanów w 1886 roku zerwane kajdany opisywały wolność, która jeszcze nie nadeszła, a W.E.B. Du Bois napisał, że płynąc obok niej w drodze powrotnej z Europy, nie potrafił poczuć nadziei, jaką według niego czuli imigranci.
W dniu odsłonięcia, dwudziestego ósmego października 1886 roku, jej twarz zakrywała francuska trikolora, która miała opaść pod koniec przemówienia. Bartholdi wziął pauzę za koniec i opuścił flagę za wcześnie. Zagrzmiały działa, tłum wiwatował. Zapytany przez reportera, co sądzi o ukończonej statui, odpowiedział: moje marzenie się spełniło. Mogę tylko powiedzieć, że jestem zachwycony.
Przystanek 4 z 5 · Teren Wyspy Wolności, u stóp granitowych murów Fortu Wood, przy wejściu do cokołu
Gwiaździste mury Fortu Wood i cokół Hunta
Cokół Richarda Morrisa Hunta (zm. 1895), zbudowany pod kierunkiem generała Charlesa P. Stone’a jako głównego inżyniera; Fort Wood wzniesiony przez armię Stanów Zjednoczonych · Fort Wood 1808–1811; fundamenty cokołu rozpoczęte w 1883, kamień węgielny 1884, ukończenie 1886 · Wylewane betonowe mury grubości do 20 stóp (około 6 m), licowane granitem; 154 stopy, 46,93 m, od ziemi do szczytu cokołu, wewnątrz fortu w kształcie jedenastoramiennej gwiazdy
Na co zwrócić uwagę
- Ramiona gwiazdy. Idź wzdłuż muru fortu, a narożniki wysuwają się i cofają, jedenaście wokół cokołu.
- Dziesięć okrągłych tarcz nad drzwiami cokołu, pozostawionych pustych. Miały na nich być herby stanów.
- Granitowa okładzina. Pokrywa betonowe mury grube do 20 stóp, największe wylewanie betonu swoich czasów.
Transkrypcja (2:49)
Granitowe mury, wzdłuż których idziesz, są o trzy czwarte wieku starsze od statuy. To Fort Wood, rozpoczęty w 1808 roku jako umocnienia na Bedloe’s Island i ukończony w 1811. Ma plan jedenastoramiennej gwiazdy: idź wzdłuż muru, a narożniki wysuwają się i cofają. Nazwano go na cześć Eleazera Wooda, bohatera armii poległego pod Fort Erie. Kiedy przyszła statua, nikt fortu nie zburzył. Gwiazda stała się częścią podstawy, a cokół wyrasta ze środka jej murów.
Cokół zaprojektował Richard Morris Hunt, pierwszy Amerykanin, który studiował w École des Beaux-Arts w Paryżu. Jeden z wczesnych projektów, Pharos, nawiązywał do starożytnej latarni morskiej w Aleksandrii i miał 114 stóp wysokości, około trzydziestu pięciu metrów. Budżet obciął go do 87 stóp, dwudziestu sześciu i pół metra. Hunt dostał za swoją pracę tysiąc dolarów i oddał je komitetowi.
Pieniądze to cała historia tego cokołu. Francuzi mieli zapłacić za statuę, Amerykanie za cokół, i Amerykanom prawie się to nie udało. W 1884 roku Grover Cleveland, wówczas gubernator stanu Nowy Jork, zawetował ustawę przyznającą projektowi pięćdziesiąt tysięcy dolarów. W tym samym roku skończyły się pieniądze i prace stanęły. Uratowała je gazeta Josepha Pulitzera, New York World. Między marcem a sierpniem 1885 roku Pulitzer zebrał ponad sto tysięcy dolarów od mniej więcej 125 000 osób, z których większość dała dolara albo mniej, i wydrukował nazwisko każdej z nich. Grupa dzieci przysłała dolara: pieniądze, które odłożyliśmy na wyjście do cyrku. Dwa lata po swoim wecie Cleveland, już jako prezydent, przyjął statuę.
Spójrz na granit. Okłada betonowe mury grube do dwudziestu stóp, czyli sześciu metrów, na fundamencie głębokim na piętnaście stóp, cztery i pół metra, a ten beton był wtedy największą masą wylaną gdziekolwiek na świecie. Nad drzwiami po każdej stronie jest rząd dziesięciu okrągłych tarcz. Bartholdi chciał umieścić na nich herby stanów. Do dziś są puste.
Cokół niesie też wiersz. Na aukcję dzieł sztuki na rzecz funduszu budowy cokołu Emma Lazarus napisała drugiego listopada 1883 roku sonet Nowy Kolos: dajcie mi swoich zmęczonych, swoich biednych, swoje stłoczone masy, które pragną oddychać wolnością. Wiersz szybko poszedł w zapomnienie. W 1901 roku jej przyjaciółka Georgina Schuyler znalazła go w księgarni, a w 1903 słowa trafiły na płytę na wewnętrznej ścianie cokołu. Wiele z tego, co statua znaczy dziś, Matka Wygnańców, pochodzi z tej płyty.
Głównym inżynierem był generał Charles Stone. Kiedy skończył, mówiono, że trzeba by odwrócić wyspę do góry nogami, żeby statuę wytrząsnąć. Zmarł na zapalenie płuc kilka miesięcy po odsłonięciu.
Przystanek 5 z 5 · Szczyt cokołu, z widokiem w górę, do wnętrza statuy, i taras widokowy dookoła; potrzebny bilet Pedestal Reserve
Szczyt cokołu, pod konstrukcją Eiffla
Gustave Eiffel (1832–1923), konstrukcja wewnętrzna; miedziana powłoka z warsztatu Bartholdiego; szkielet mocujący wymieniony podczas renowacji 1984–1986 · Konstrukcja zaprojektowana w 1880 roku, ukończona w Paryżu pod koniec 1883; pręty mocujące wymienione w latach 1984–1986 · Żelazny pylon centralny wysokości 28 m (92 stopy) i pręty ze stali nierdzewnej podtrzymujące miedzianą powłokę; 215 stopni albo winda na szczyt cokołu
Na co zwrócić uwagę
- Płaskie pręty biegnące od środka wzdłuż fałd szaty, każdy przymocowany do miedzi i wygięty według swojej fałdy. To sprężyny, dzięki którym statua może się ruszać.
- Cięższe dźwigary przecinające przestrzeń: kratownica Eiffla, czyli to, co naprawdę utrzymuje statuę.
- Wewnętrzna strona powłoki, goła miedź. Konserwatorzy w latach 80. XX wieku usunęli warstwy farby, które narosły tu przez stulecie.
- Z tarasu port dookoła. Cokół to mniej więcej połowa wysokości całego pomnika.
Transkrypcja (2:14)
Jesteś na szczycie cokołu Hunta, a statua zaczyna się tuż nad twoją głową. Spójrz w górę. Ten widok wyjaśnia wszystko, co było widać z trawnika.
Ta brązowa, pofałdowana powierzchnia to wewnętrzna strona miedzianej powłoki, tył tej samej szaty, którą widać z zewnątrz. Przecinają ją dwa rodzaje metalu. Ciężkie dźwigary to konstrukcja Gustave’a Eiffla: centralny pylon wysokości 28 metrów i odchodząca od niego kratownica z lżejszych, asymetrycznych belek, które podążają za kształtem ciała. Cienkie płaskie pręty, przymocowane do miedzi i wygięte wzdłuż każdej fałdy, łączą powłokę z tą konstrukcją i są sprężynami. Eiffel nie chciał sztywnej statuy. Zbudował taką, która trochę ustępuje wiatrowi.
Była to jedna z najwcześniejszych realizacji tego, co architekci nazywają dziś ścianą osłonową: zewnętrzna powierzchnia nie przenosi żadnych obciążeń, tylko po prostu wisi na szkielecie we wnętrzu. Eiffel ukończył ją w Paryżu pod koniec 1883 roku. Kilka lat później zaczął budować swoją wieżę.
Nie wszystko jest tak, jak to zostawił. Próbował powstrzymać wzajemną korozję miedzi i żelaza warstwą azbestu nasączonego szelakiem, a w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku było już jasne, że to nie zadziałało. Wielka renowacja zastąpiła rdzewiejące żelazne pręty stalą nierdzewną. W środku powłoki konserwatorzy znaleźli farbę z całego stulecia, usunęli ją ciekłym azotem, a potem dwie warstwy smoły węglowej zdarli strumieniem sody oczyszczonej, która nie niszczy miedzi. Tam, gdzie powłokę trzeba było połatać, nowa miedź pochodziła z dachu budynku Bell Labs, bo jej patyna już pasowała.
Nad tobą schody biegną dalej. Podwójne spiralne schody we wnętrzu statuy dodano w 1888 roku, a od jej stóp do korony prowadzą 162 stopnie; od ziemi 377. Pochodnia jest jeszcze wyżej, prowadzi do niej wąska, czterdziestostopowa, czyli ponad dwunastometrowa drabina w ręce, i od 1916 roku jest zamknięta dla zwiedzających.
Teraz wyjdź na taras. Cokół to mniej więcej połowa wysokości całego pomnika, a stąd port otwiera się dookoła: woda, po której przypłynął każdy z tych statków. W październiku 2012 roku huragan Sandy zalał trzy czwarte wyspy pod tobą, a wyspa była zamknięta aż do czwartego lipca 2013 roku.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz przy Statui Wolności.
Za piątym przystankiem port wciąż podsuwa pytania: po co koronie 25 okien, który wieżowiec na panoramie jest który, gdy stoisz przy relingu promu, co jedenastoramienny fort robi pod twoimi stopami. Skieruj telefon na szew w miedzi, budynek po drugiej stronie wody albo datę na jej tablicy, a Chiaro powie ci, co to jest, opowie jego historię i od razu odpowie na kolejne pytania.
Przed wizytą
Dojazd
Na Wyspę Wolności dostaniesz się tylko promem. Z Manhattanu jedź do Battery Park (adres do GPS: 1 Battery Place, New York, NY 10004): kasa biletowa jest w Castle Clinton, a kontrola bezpieczeństwa i prom na nabrzeżu tuż obok. Z New Jersey promy odpływają z Liberty State Park (1 Audrey Zapp Drive, Jersey City, NJ 07305), a kasa mieści się w budynku Central Railroad of New Jersey Terminal. Statki z Nowego Jorku zawijają najpierw na Wyspę Wolności, potem na Ellis Island.
Metrem do Battery Park: linią 4 lub 5 do Bowling Green, linią R do Whitehall Street albo linią 1 do South Ferry. Autobusy M5, M15 i M20 zatrzymują się przy South Ferry. W New Jersey kolej Hudson-Bergen Light Rail ma stację przy Liberty State Park, około półtora kilometra pieszo od promu.
Bilety i wstęp
- Kupuj tylko u Statue City Cruises, jedynego przewoźnika, któremu Służba Parków Narodowych pozwala przybijać do Wyspy Wolności i Ellis Island: przez internet albo w kasie w Castle Clinton. Służba Parków ostrzega, że inni sprzedawcy oferują bilety drożej albo na statki, które w ogóle nie zawijają na wyspy. Osobnej opłaty za wstęp nie ma: według cennika Służby Parków bilet na prom kosztuje 26,00 USD dla dorosłego, 23,00 USD dla seniora od 62 lat, 17,00 USD dla dziecka w wieku od 4 do 12 lat, a dzieci poniżej 4 lat płyną za darmo; karnety parków narodowych tu nie obowiązują.
- Godzina na bilecie to moment, w którym ustawiasz się w kolejce do kontroli bezpieczeństwa, a nie godzina odpłynięcia promu, i nie można przyjść wcześniej niż 30 minut przed nią. Kontrola wygląda jak na lotnisku; walizek i dużych toreb nie wolno zabierać na prom ani na wyspy, a przy punktach kontroli nie ma szafek na bagaż.
- Bilet General Admission (wstęp ogólny) obejmuje obie wyspy i oba muzea, ale nie wnętrze statuy ani cokołu. Na ostatni przystanek z tej strony potrzebny jest bilet Pedestal Reserve (+0,30 USD według cennika): jest ich niewiele, wyprzedają się z wyprzedzeniem i nie są sprzedawane na wyspie. Na szczyt cokołu prowadzi 215 stopni albo winda, po drugiej kontroli bezpieczeństwa. Korona wymaga osobnego biletu Crown Reserve: kolejne 162 stopnie ciasną spiralą bez windy, dziesięciominutowa wizyta, jeden bilet na osobę w ciągu sześciu miesięcy, dzieci o wzroście co najmniej 42 cali (107 cm), a rezerwuje się go zwykle trzy–cztery miesiące wcześniej.
- Prom kursuje codziennie oprócz Święta Dziękczynienia i dnia Bożego Narodzenia, a rozkład zmienia się z sezonem. Według Statue City Cruises wejście po godzinie 14:00 nie zostawia dość czasu na zwiedzenie obu wysp.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny audioprzewodnik parku jest bezpłatny przy bilecie na prom: wliczony w cenę, w dwunastu językach (angielskim, hiszpańskim, francuskim, włoskim, niemieckim, mandaryńskim, rosyjskim, arabskim, hindi, koreańskim, portugalskim i japońskim), z wersją rodzinną dla dzieci w wieku od 6 do 10 lat, trasą z audiodeskrypcją dla osób niewidomych i słabowidzących oraz oprowadzaniem w amerykańskim języku migowym. Obejmuje spacer wokół wyspy, muzeum i konstrukcję statuy na szczycie cokołu. Strażnicy Służby Parków Narodowych prowadzą też bezpłatne oprowadzania po terenie: zaczynają się przy maszcie flagowym, trwają około 35 minut i nie można ich rezerwować. Nasz przewodnik to trzecia możliwość, niezależna od parku: zaczyna się w Battery Park, zanim wejdziesz na prom, a pełny tekst każdego przystanku jest pod jego odtwarzaczem, więc możesz czytać równolegle albo zamiast słuchania.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Statui Wolności?
Tak, nawet dwa. Własny audioprzewodnik parku jest dołączony do każdego biletu na prom bez dodatkowej opłaty, w dwunastu językach, i obejmuje wyspę, muzeum oraz konstrukcję statuy na szczycie cokołu. Drugi właśnie czytasz: samodzielny spacer w pięciu przystankach, który zaczyna się na nabrzeżu Battery Park, zanim wejdziesz na prom, a kończy na szczycie cokołu, odtwarzany prosto ze strony, bez pobierania czegokolwiek.
Czy potrzebuję biletu, żeby słuchać?
Na pierwszy przystanek nie: jest na nabrzeżu Battery Park obok Castle Clinton, poza wszelkimi bramkami. Przystanki od drugiego do czwartego są na Wyspie Wolności, na którą dopłyniesz tylko z biletem na prom Statue City Cruises. Piąty, na szczycie cokołu, wymaga kupionego z wyprzedzeniem biletu Pedestal Reserve.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Statui Wolności?
Nic ponad bilet. Cennik Służby Parków Narodowych podaje, że audioprzewodniki są wliczone w bilet na prom, a oprowadzanie przez strażników jest bezpłatne. Sam bilet na prom kosztuje według tego samego cennika 26,00 USD dla dorosłego i nie ma osobnej opłaty za wstęp.
Czy można wejść do środka statuy?
Tylko z rezerwacją. Bilet General Admission nie obejmuje wnętrza statuy ani cokołu. Bilet Pedestal Reserve pozwala wejść na szczyt cokołu po 215 stopniach albo wjechać windą; bilet Crown Reserve dokłada 162 stopnie wąską spiralą bez windy i dziesięciominutową wizytę. Oba są limitowane i sprzedawane z wyprzedzeniem przez Statue City Cruises. Pochodnia jest zamknięta dla zwiedzających od 1916 roku.
Który prom jest oficjalny?
Statue City Cruises, jedyny przewoźnik, któremu Służba Parków Narodowych pozwala przybijać do Wyspy Wolności i Ellis Island. Odpływa z Battery Park na Manhattanie i z Liberty State Park w Jersey City, a jedyna kasa na miejscu po stronie Manhattanu jest w Castle Clinton. Inne rejsy sprzedawane w okolicy Battery Park mogą w ogóle nie zawijać na wyspy.
Czy Statua Wolności bywa zamknięta?
Prom kursuje codziennie oprócz Święta Dziękczynienia i dnia Bożego Narodzenia. Rozkład zmienia się z sezonem, więc sprawdź oficjalny rozkład promów na swój dzień, zamiast liczyć na stałą godzinę.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Statuy Wolności.