Przejdź do treści

Most Brookliński · Nowy Jork · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Moście Brooklińskim,
pięć przystanków, za darmo.

Główne przęsło długości 1595,5 stopy, w dniu otwarcia w 1883 roku najdłuższy most wiszący na świecie, przejdziesz pieszo w pięciu nagraniach. Jeśli na promenadzie przyciągnie twój wzrok coś jeszcze, zrób zdjęcie, a Chiaro powie ci, co to jest.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Mostu Brooklińskiego.

9:41

Rampa promenady nad estakadą dojazdową od strony Manhattanu

Most Brookliński, Nowy Jork

0:00 2:39
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Przejdź przez most z tym audioprzewodnikiem po Moście Brooklińskim, a East River przepłynie pod tobą w pięciu krótkich opowieściach, słuchanych na podwyższonej promenadzie, którą John Roebling zaplanował w 1867 roku wyłącznie dla przyjemności. Spacer odbywasz samodzielnie, z Manhattanu na Brooklyn, w kierunku południowo-wschodnim. Zaczyna się na rampie nad estakadą dojazdową od strony Manhattanu, kawałek pod górę od przejścia dla pieszych na Centre Street naprzeciwko City Hall Park; prowadzi do wieży manhattańskiej z jej ostrołukami; potem na północną, lewą krawędź głównego przęsła, skąd widać Manhattan Bridge w górze rzeki; zatrzymuje się na środku rzeki, gdzie dwa środkowe kable schodzą obok ścieżki; i kończy pod wieżą brooklińską, gdzie odwracasz się, żeby spojrzeć z powrotem na Manhattan. Słuchanie zajmuje w sumie około trzynastu minut. Przejście ma od końca do końca 6016 stóp, nieco ponad milę, więc idąc spokojnie, z pięcioma postojami, licz się z trzema kwadransami.

Informacje o dojściu na tej stronie opierają się na nowojorskim Departamencie Transportu (Department of Transportation), który utrzymuje most, oraz na komunikatach miasta o wejściu od strony Manhattanu; historia i linie metra pochodzą z Wikipedii. Ekipy remontowe pracują na moście przez cały rok i mogą zwężać fragmenty chodnika, więc jeśli bariera albo tablica na promenadzie mówi coś innego niż ten tekst, rację ma tablica, a wiadomość od ciebie wystarczy, żebyśmy poprawili stronę.

Przystanek 1 z 5 · Promenada, strona Manhattanu: rampa nad estakadą dojazdową, kawałek pod górę od przejścia dla pieszych na Centre Street naprzeciwko City Hall Park, twarzą na południowy wschód, w stronę wieży manhattańskiej

Rampa promenady nad estakadą dojazdową od strony Manhattanu

Projekt: John A. Roebling (1806–1869); budową kierował jego syn, główny inżynier Washington Roebling (1837–1926) · Estakady dojazdowe zbudowane w latach 1877–1883; promenada przebudowana w 1954 roku · Drewniana promenada na stalowej konstrukcji nad murowaną estakadą dojazdową; rampa dojazdowa od strony Manhattanu ma 1567 stóp (478 m) długości, a promenada biegnie 18 stóp (5,5 m) nad jezdniami

Na co zwrócić uwagę

  • Ruch pod tobą, po obu stronach. Promenada biegnie między dwiema jezdniami i osiemnaście stóp nad nimi, dlatego samochody brzmią na bardziej odległe, niż wyglądają.
  • Długie podejście przed tobą, aż do wieży manhattańskiej. Przęsło musi być wysoko nad rzeką, a brzeg jest niski, więc po tej stronie estakada dojazdowa potrzebuje 1567 stóp, żeby zejść do ulicy.
  • Żelazne balustrady obok ciebie, wykonane przez Janes and Kirtland, odlewnię z Bronksu, która odlała też kopułę Kapitolu w Waszyngtonie.
  • W górze rzeki po lewej Manhattan Bridge, następna przeprawa na północ i temat trzeciego przystanku.
Transkrypcja (2:39)

Wspinasz się i jeszcze przez chwilę będziesz się wspinać. Deski pod twoimi stopami to podwyższona promenada, a ruch, który słyszysz, nie jest obok ciebie, tylko pod tobą, na dwóch jezdniach biegnących po obu stronach osiemnaście stóp niżej. Na wprost, na końcu chodnika, nad wszystkim góruje wieża manhattańska, a ku jej szczytowi wznoszą się łukiem cztery kable.

Ta rampa jest taka długa z powodu rzeki. Przęsło przed tobą musiało wisieć tak wysoko, żeby pod spodem mogły przepływać statki, a teren na obu brzegach jest niski, więc most musi schodzić do poziomu ulicy stopniowo, daleko w głąb lądu. Miejski Departament Transportu, który utrzymuje most, podaje długość całości, przęseł i estakad dojazdowych razem, jako 6016 stóp. Sama estakada od strony Manhattanu ma 1567 stóp, znacznie więcej niż ta, która czeka na ciebie na Brooklynie.

Pod tobą jest kamień. Estakady dojazdowe stoją na murowanych łukach w stylu renesansowym, których otwory zamurowano ceglanymi ścianami z małymi okienkami, a boczne ulice przechodzą pod nimi przez łuki i żelazne mosty belkowe.

Promenada od początku była pomysłem Johna Augustusa Roeblinga. Jego plan generalny z września 1867 roku przewidywał jezdnie i tory kolejowe, a nad nimi podwyższony chodnik, który istniał po prostu dla przyjemności. Roebling nie doczekał budowy niczego z tego. Pomost, na którym stoisz, to rekonstrukcja ukończona w maju 1954 roku, ale spójrz na żelazne balustrady obok ciebie. Pochodzą z zakładów Janes and Kirtland, odlewni z Bronksu, która wykonała też kopułę Kapitolu w Waszyngtonie.

Dalej na tej rampie, jeszcze przed wieżą, kable nurkują w manhattański blok kotwiący: trapezowy blok wapienia ważący 60 000 ton amerykańskich, osadzony na litej skale. Od 1876 roku miasto wynajmowało jego sklepione piwnice, żeby opłacić utrzymanie mostu, a trzymano w nich wino, które dobrze znosiło stałą temperaturę sześćdziesięciu stopni Fahrenheita. Piwnicę po stronie Manhattanu nazywano Błękitną Grotą, od kapliczki Matki Boskiej przy wejściu.

Ziemia pod tym blokiem ma własną historię. Stał tu dom Samuela Osgooda, przy Cherry Street 1, pierwsza rezydencja prezydenta Stanów Zjednoczonych, i brązowa tablica na bloku kotwiącym wciąż o tym przypomina.

I jeszcze jedno o nazwie. Przez pierwsze trzydzieści dwa lata most nazywał się oficjalnie New York and Brooklyn Bridge, czyli Most Nowojorsko-Brookliński. Miasto uznało nazwę Brooklyn Bridge za oficjalną dopiero w 1915 roku, choć po raz pierwszy pojawiła się ona w liście do gazety Brooklyn Daily Eagle w styczniu 1867 roku.

Przystanek 2 z 5 · Promenada przy wieży manhattańskiej, tam gdzie ścieżka wznosi się na balkon wieży i przechodzi między dwoma łukami

Wieża manhattańska i jej gotyckie łuki

Projekt: John A. Roebling (1806–1869); budową kierował Washington Roebling (1837–1926), a jego polecenia zanosiła na budowę Emily Warren Roebling (1843–1903) · Keson opuszczany w latach 1871–1872; wieża ukończona w lipcu 1876 roku · Wapień, granit i cement z Rosendale; 278 stóp (85 m) wysokości, 140 na 59 stóp na poziomie wysokiej wody; każdy otwór łuku ma 117 stóp wysokości i 33,75 stopy szerokości

Na co zwrócić uwagę

  • Dwa ostre łuki, każdy wysoki na 117 stóp, przez każdy biegnie jedna jezdnia. Promenada wznosi się między nimi na balkon nad ruchem.
  • Szarość granitu. Renowacja rozpoczęta pod koniec 2019 roku oczyściła łuki i przywróciła kamieniowi pierwotny kolor.
  • Szczyt wieży, gdzie cztery kable nośne się nie kończą, tylko przez niego przechodzą, spoczywając na płytach siodłowych wciągniętych na górę w lipcu 1876 roku.
Transkrypcja (2:29)

A teraz kamień. Stoisz u stóp wieży manhattańskiej, gdzie promenada wznosi się na balkon i przemyka między dwiema nogami wieży, a łuki nad jezdniami po obu twoich stronach mają 117 stóp wysokości. Są ostre, neogotyckie: kościelny kształt na dziele inżynierii. Kiedy ta wieża i jej bliźniaczka były gotowe, przewyższały każdy budynek w Nowym Jorku z wyjątkiem jednego: iglica Trinity Church, mierząca 279 stóp, była wyższa mniej więcej o stopę. Tak zostało do 1890 roku.

Kamień przyjechał z daleka. Wapień wydobyto w kamieniołomie Clark w hrabstwie Essex, na północy stanu; granit wycięto na wyspie Vinalhaven w stanie Maine i przywieziono szkunerami wzdłuż wybrzeża na południe. Renowacja rozpoczęta pod koniec 2019 roku oczyściła łuki i spod stulecia brudu wydobyła pierwotny kolor granitu.

To, czego nie widać, kosztowało najwięcej. Ta wieża stoi na kesonie, kolosalnej skrzyni z żółtej sosny z południa Stanów, mierzącej 172 na 102 stopy, którą ludzie opuszczali, wybierając od środka dno rzeki w sprężonym powietrzu. Po tej stronie keson zszedł 78,5 stopy poniżej poziomu wysokiej wody, przy ciśnieniu trzydziestu pięciu funtów na cal kwadratowy. Lekarz budowy, Andrew Smith, leczył 110 przypadków tego, co dziś nazywamy chorobą dekompresyjną, między styczniem a końcem maja 1872 roku, i jako pierwszy nazwał ją chorobą kesonową. Zmarło na nią trzech ludzi.

Lita skała leżała jeszcze głębiej. Washington Roebling, główny inżynier, odczytał wyniki sondowań, uznał, że piaszczysty grunt nad nią jest dość mocny, i przerwał kopanie.

Most zaprojektował jego ojciec, John Augustus Roebling. W czerwcu 1869 roku, gdy dokonywał pomiarów terenu, prom zmiażdżył mu stopę o pal nabrzeża; w następnym miesiącu zmarł na tężec. Prace przejął trzydziestodwuletni Washington. Sam schodził do kesonów, żeby je badać, za szybko wyszedł na powierzchnię i ta sama choroba, która dotykała jego ludzi, przykuła go do łóżka. Od tej pory kierował budową ze swojej sypialni, obserwując ją przez lunetę.

Jego żona, Emily Warren Roebling, zanosiła jego polecenia na budowę i wracała z odpowiedziami. Nauczyła się matematyki krzywych łańcuchowych, wytrzymałości materiałów i budowy kabli, i przez jedenaście lat pomagała nadzorować budowę tego mostu.

Zanim pójdziesz dalej, spójrz w górę, na sam szczyt wieży. Cztery kable nośne wcale się tam nie kończą. Przechodzą przez szczyt, spoczywając na płytach siodłowych, które wciągnięto na miejsce w lipcu 1876 roku, w tym samym miesiącu, w którym ukończono tę wieżę.

Przystanek 3 z 5 · Główne przęsło, północna krawędź promenady (po lewej, gdy idziesz na Brooklyn) między dwiema wieżami, z widokiem na północ, w górę East River

Północna balustrada i Manhattan Bridge w górze rzeki

Manhattan Bridge zaprojektowany przez Leona Moisseiffa (1872–1943); widok z głównego przęsła projektu Johna A. Roeblinga (1806–1869) · Główne przęsło ukończone w 1883 roku; Manhattan Bridge otwarty 31 grudnia 1909 roku · Główne przęsło Mostu Brooklińskiego ma 1595,5 stopy (486,3 m), a prześwit pośrodku wynosi według Departamentu Transportu 135 stóp; stalowe wieże Manhattan Bridge mają 350 stóp

Na co zwrócić uwagę

  • Liny Manhattan Bridge: pionowe wieszaki i nic poza nimi. Lżejsza konstrukcja wzięła się z nowej teorii, według której ciężar samego pomostu miał go stabilizować.
  • Ukośne wanty tuż obok ciebie na tym moście, rozchodzące się wachlarzem od wież w poprzek pionowych wieszaków: wantowa połowa projektu Roeblinga.
  • Woda daleko w dole i wysokość pomostu nad nią, o którą budowniczowie statków z górnego biegu rzeki poszli do sądu w 1876 roku.
Transkrypcja (2:30)

Podejdź do lewej krawędzi promenady, po północnej stronie, i spójrz w górę East River. Stalowy most, który stoi tak blisko, to Manhattan Bridge, otwarty ostatniego dnia 1909 roku, i jest on polemiką z mostem, na którym stoisz.

Zacznij od lin obok ciebie. Pionowo z kabli nośnych zwisają wieszaki, a w poprzek nich, rozchodząc się wachlarzem od wież, biegną ukośne wanty. Ten most to hybryda: po części most wiszący, po części most wantowy, i ciężar dźwigają oba rodzaje lin.

Teraz spójrz na Manhattan Bridge. Pionowe wieszaki i nic więcej. Jego projektant, Leon Moisseiff, oparł go na nowej idei, teorii ugięć Josefa Melana, według której ciężar samego pomostu miał go stabilizować, więc kratownice usztywniające mogły być lżejsze. Był to pierwszy most wiszący zaprojektowany w ten sposób. Po obu stronach dolnej jezdni niesie on też tory metra, a nierównomierny ciężar sprawiał, że skręcał się nawet o osiem stóp za każdym razem, gdy przejeżdżał pociąg. Naprawienie tego wymagało przebudowy, która trwała od 1982 do 2004 roku.

Potem spójrz w dół, bo o wysokość tego pomostu toczyła się walka. Budowniczowie statków i kupcy z górnego biegu rzeki, tam gdzie stoi dziś tamten most, twierdzili, że ich statki się pod nim nie zmieszczą. W maju 1876 roku pozwali miasta Nowy Jork i Brooklyn i dopiero w 1883 roku, w roku otwarcia, Sąd Najwyższy uznał most za legalną budowlę. Projekt podniesiono już podczas ostatnich pomiarów w 1869 roku, ze 130 do 135 stóp, i właśnie 135 stóp to prześwit pośrodku, który podaje dziś miejski Departament Transportu. A pomost się porusza. Przęsło wydłuża się i skraca o czternaście do szesnastu cali między skrajnościami lata i zimy, a w 1909 roku pewne czasopismo inżynierskie wyliczyło, że środek może się podnosić i opadać o ponad dziewięć stóp, zależnie od temperatury i ruchu.

W 1919 roku pilot Giorgio Pessi przeleciał pod tym pomostem samolotem Caproni Ca.5, jednym z największych wówczas samolotów świata.

Do 1903 roku, kiedy dalej w górze rzeki otwarto Williamsburg Bridge, był to najdłuższy most wiszący na ziemi, o jedną piątą dłuższy od wszystkich zbudowanych przed nim. I niemal z dnia na dzień zmienił rzekę pod tobą: w ciągu tygodnia od otwarcia załogi promów zgłaszały już gwałtowny spadek liczby pasażerów, choć ostatnie promy kursowały przez rzekę aż do 1942 roku.

Przystanek 4 z 5 · Główne przęsło, środek rzeki, tam gdzie dwa środkowe kable nośne schodzą po obu twoich stronach do poziomu promenady

Kable nośne tam, gdzie schodzą obok ciebie

Projekt: John A. Roebling (1806–1869); kable splatano pod kierunkiem Washingtona Roeblinga (1837–1926), z mistrzem mechanikiem E. F. Farringtonem · Pierwszy drut nad rzeką 15 sierpnia 1876 roku; ostatni drut kabli nośnych 5 października 1878 roku · Cztery kable nośne, każdy o średnicy 15,75 cala (40 cm), z 5282 równoległych ocynkowanych drutów stalowych w 19 splotkach; 400 ukośnych want długości od 138 do 449 stóp

Na co zwrócić uwagę

  • Grubość kabla nośnego na wyciągnięcie ręki: piętnaście i trzy czwarte cala, około czterdziestu centymetrów, a pod owinięciem 5282 osobne druty.
  • Obejmy przykręcone co pewien odstęp wokół każdego kabla, z których wieszaki zwisają prosto w dół do pomostu.
  • Ukośne wanty, które w drodze w dół od wież krzyżują się z wieszakami: sieć, po której wszyscy rozpoznają ten most.
Transkrypcja (2:20)

Tu, na środku rzeki, dwa środkowe kable schodzą ci na spotkanie i przez kilka kroków biegną tuż przy promenadzie, tak blisko, że można policzyć śruby. W tym miejscu ścieżka zwęża się do mniej więcej dziesięciu stóp.

Każdy z tych kabli ma piętnaście i trzy czwarte cala grubości, około czterdziestu centymetrów, a pod owinięciem kryje 5282 osobne stalowe druty, ułożone równolegle i zebrane w dziewiętnaście splotek. Nikt wcześniej nie składał w ten sposób kabla mostu wiszącego. Liny zwisające z nich pionowo to wieszaki; te biegnące ukośnie od wież to wanty, jest ich około czterystu, a najdłuższa ma 449 stóp.

Wszystko zaczęło się od jednego drutu. Piętnastego sierpnia 1876 roku rozciągnięto od wieży do wieży pierwszy tymczasowy drut, a żeby udowodnić, że wytrzyma, mistrz mechanik mostu, E. F. Farrington, przejechał nad rzeką na ławeczce bosmańskiej podwieszonej pod nim, podczas gdy z obu brzegów patrzyło około dziesięciu tysięcy ludzi. Potem powstała kładka dla robotników i w 1877 roku przeszło po niej na przepustki kilka tysięcy zwiedzających, aż jeden z nich dostał ataku i omal nie spadł; wtedy przestano wydawać przepustki.

Potem wybuchł skandal. Kontrakt na drut trafił do J. Lloyda Haigha, dostawcy powiązanego z jednym z członków rady powierniczej, Abramem Hewittem. Inżynierowie asystenci Roeblinga zbadali to, co dostarczał, i odkryli, że przemycał gorszy drut: z osiemdziesięciu przebadanych zwojów normę spełniało pięć. Drut był już wtedy wpleciony w kable i nie dało się go wyjąć. Roebling wyliczył, że most będzie teraz cztery razy mocniejszy, niż to konieczne, zamiast sześć do ośmiu razy, zostawił zły drut na miejscu i dodał do każdego kabla 150 dodatkowych drutów. Zapłacić za nie musiał Haigh. Ostatni drut przeszedł nad rzeką piątego października 1878 roku.

Ten zapas był zamierzony. John Roebling zrobił kratownice sześć do ośmiu razy mocniejsze, niż uważał za potrzebne, w czasach, gdy nikt jeszcze nie rozumiał, co wiatr robi z mostem, i dał mostowi trzy niezależne sposoby podtrzymywania pomostu: kable, wanty i kratownicę usztywniającą. Twierdził, że nawet gdyby jeden z nich całkiem zawiódł, most by się ugiął, ale nie runął. Podczas wielkiej awarii zasilania w 2003 roku, gdy tłumy wracały po nim pieszo do domów, pomost kołysał się im pod stopami. Wytrzymał.

Wieszaki przed tobą nie pochodzą od Haigha. Jego wieszaki zdjęto, a w 1986 roku firma Bethlehem Steel zastąpiła je nowymi.

Przystanek 5 z 5 · Promenada przy wieży brooklińskiej; tutaj odwróć się twarzą na północny zachód, z powrotem wzdłuż głównego przęsła ku wieży manhattańskiej i Dolnemu Manhattanowi

Wieża brooklińska i widok z powrotem na Manhattan

Projekt: John A. Roebling (1806–1869); budową kierowali Washington Roebling (1837–1926) i Emily Warren Roebling (1843–1903) · Keson 1870–1871; ostatni kamień ułożony w czerwcu 1875 roku; most otwarty 24 maja 1883 roku · Wapień, granit i cement z Rosendale; 278 stóp (85 m) wysokości, na drewnianym kesonie 168 na 102 stopy, opuszczonym 44,5 stopy poniżej poziomu wysokiej wody

Na co zwrócić uwagę

  • Odwróć się: całe główne przęsło, 1595,5 stopy, biegnie z powrotem do wieży manhattańskiej, a za nią wznosi się Dolny Manhattan.
  • Dwa środkowe kable nośne wspinające się nad twoją głową do siodeł na szczycie tej wieży.
  • Szczyty dwóch ostrych łuków, zamkniętych w sierpniu 1874 roku, prawie rok przed ułożeniem ostatniego kamienia tej wieży.
Transkrypcja (2:46)

To wieża brooklińska, a przede wszystkim: odwróć się. Patrząc tam, skąd idziesz, na północny zachód, widzisz, jak całe główne przęsło oddala się od ciebie, 1595,5 stopy, aż do wieży manhattańskiej, a za nią piętrzy się Dolny Manhattan. Przez trzynaście lat ludzie na obu brzegach patrzyli, jak ten obraz składa się kawałek po kawałku.

Wszystko zaczęło się tutaj. Keson tej wieży, zbudowany w stoczni Webb and Bell na Greenpoincie, zwodowano dziewiętnastego marca 1870 roku. Ludzie schodzili do niego w sprężonym powietrzu i kopali. Jeden z nich, Frank Harris, szesnastolatek z Irlandii, wspominał, jak sześciu z nich pracowało nagich do pasa w małej żelaznej komorze, w temperaturze około osiemdziesięciu stopni Fahrenheita, po pięciu minutach zlanych potem, a przez cały czas stojących w lodowatej wodzie, której tylko straszliwe ciśnienie nie pozwalało się podnieść.

W grudniu 1870 roku zapalił się drewniany strop kesonu i szkody kosztowały miesiące pracy. Naprawy zakończono szóstego marca 1871 roku, kiedy keson osiągnął ostateczną głębokość 44,5 stopy, a pięć dni później wypełniono go betonem. W połowie 1873 roku ta wieża wznosiła się 164 stopy nad wodą; łuki nad twoją głową zamknięto w sierpniu 1874 roku, a ostatni kamień powędrował w górę w czerwcu 1875 roku.

Emily Warren Roebling jako pierwsza przejechała gotowym mostem powozem. Zrobiła to jeszcze przed oficjalnym otwarciem, wioząc koguta na znak zwycięstwa. Dwudziestego czwartego maja 1883 roku prezydent Chester Arthur i burmistrz Nowego Jorku Franklin Edson przeszli przez most i na tym końcu podali rękę burmistrzowi Brooklynu, Sethowi Low. Washington Roebling nie mógł przyjść. Główne przemówienie wygłosił Abram Hewitt i nazwał w nim most wiecznym pomnikiem ofiarnego oddania kobiety. Na moście wisi tablica upamiętniająca całą trójkę Roeblingów: Emily, jej męża i jego ojca.

Pierwszego dnia przeszło i przejechało przez most 150 300 osób i 1800 pojazdów. Rachunek wyniósł 15,5 miliona dolarów w pieniądzu z 1883 roku, z czego dwie trzecie zapłacił Brooklyn, a przy budowie zginęło, według szacunków, dwudziestu siedmiu ludzi. Rok później, siedemnastego maja 1884 roku, P. T. Barnum posłał przez most słonia Jumbo na czele dwudziestu jeden słoni, co rozwiało resztki wątpliwości co do jego wytrzymałości, a cyrkowi bynajmniej nie zaszkodziło.

Tydzień po otwarciu krytyk Montgomery Schuyler napisał w Harper’s Weekly, że dziełem, które najpewniej okaże się naszym najtrwalszym pomnikiem, jest dzieło czystej użyteczności: nie świątynia, nie twierdza, nie pałac, lecz most. Stąd promenada schodzi w stronę Adams Street, a ten most zostaje za twoimi plecami.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz na Moście Brooklińskim.

Pięć postojów to niewiele na przejście, które mogłoby wypełnić całe popołudnie. Jest tu 400 want do prześledzenia aż do wież, blok kotwiący z dawnymi piwnicami na wino, drugi most w górze rzeki i całe nabrzeża dachów na obu brzegach. Sfotografuj obejmę kabla, kamień w wieży albo budynek na drugim brzegu, a Chiaro powie ci, co to jest, kto to zbudował i w którym roku, i będzie odpowiadać na kolejne pytania aż do końca rampy na Brooklynie.

Która wieża stanęła pierwsza?Dlaczego łuki są ostre?Co to za most w górze rzeki?

Przed wizytą

01

Dojazd

Spacer odbywa się na samym moście, między Dolnym Manhattanem a Brooklyn Heights. Na Manhattanie na promenadę wchodzi się z przejść dla pieszych w miejscu, gdzie most styka się z Centre Street, naprzeciwko City Hall Park, albo schodami od Park Row. Na Brooklynie promenada schodzi na pas rozdzielający Adams Street przy Tillary Street; są też schody przy Prospect Street, między Cadman Plaza East a Cadman Plaza West. Bez bramek i bez biletów.

Koniec od strony Manhattanu: stacja Brooklyn Bridge–City Hall/Chambers Street, linie 4, 6 i J przez całą dobę, linia 5 przez całą dobę z wyjątkiem późnej nocy, linia Z w godzinach szczytu. Koniec od strony Brooklynu: stacja High Street, oznaczona jako High Street–Brooklyn Bridge, przy Cadman Plaza East obok wjazdu na most, linia A przez całą dobę i linia C z wyjątkiem nocy; stacja York Street w Dumbo leży na linii F, kursującej przez całą dobę.

02

Bilety i wstęp

  • Od września 2021 roku promenada jest tylko dla pieszych. Rowerzyści mają własną, chronioną drogę dwukierunkową na jezdni w stronę Manhattanu, więc trzymaj się desek, a tamtą drogę zostaw rowerom.
  • Wiosną 2026 roku miasto zaczęło przebudowę wejścia od strony Manhattanu przy City Hall Park, żeby dać rowerzystom osobne połączenie wzdłuż Centre Street, całkowicie oddzielone od wejścia pieszego, i podwoić szerokość południowego przejścia dla pieszych między mostem a parkiem. Na przejściu kieruj się oznakowaniem dla pieszych.
  • Prace remontowe na moście trwają nieustannie, a Departament Transportu ostrzega, że fragmenty chodnika mogą być czasem zwężone.
  • Most razem z estakadami dojazdowymi ma 6016 stóp długości. Idąc od Manhattanu, możesz zejść na końcu brooklińskim rampą do Adams Street albo schodami przy Prospect Street; z obu miejsc jest kawałek do stacji High Street.
03

Oficjalny audioprzewodnik

Mostem zarządza nowojorski Departament Transportu (Department of Transportation), a jego własna strona o Moście Brooklińskim podaje fakty, historię i umowy na remonty, ale nie oferuje zwiedzania: miasto nie ma własnego audioprzewodnika, ani płatnego, ani bezpłatnego. Pięć nagrań na tej stronie to niezależna alternatywa, ułożona w kolejności, w jakiej idziesz od rampy na Manhattanie do wieży brooklińskiej, a pod każdym odtwarzaczem jest pełny tekst na te odcinki promenady, na których ruch pod spodem zagłusza słuchawki.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Moście Brooklińskim?

Ta strona nim jest: pięć nagrań od rampy na Manhattanie do wieży brooklińskiej, odtwarzanych w przeglądarce, każde z pełnym tekstem pod spodem. Miasto nie prowadzi własnego audioprzewodnika po moście. Wszystko, co pięć opowieści mija bez wyjaśnienia, możesz objąć aparatem w telefonie, a resztę historii opowie ci aplikacja Chiaro.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Moście Brooklińskim bez biletu?

Tak, bo na most nie ma żadnych biletów. Promenada jest publicznym przejściem, a opłaty za przejazd mostami nad East River zniesiono już w lipcu 1911 roku. Wszystkie pięć przystanków leży na samej promenadzie.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Moście Brooklińskim?

Takiego nie ma. Departament Transportu, który utrzymuje most, publikuje na swojej stronie o Moście Brooklińskim fakty, historię i wiadomości o remontach, ale żadnej wycieczki, aplikacji ani audioprzewodnika, płatnego czy bezpłatnego.

Czy spacer po Moście Brooklińskim lepiej zacząć na Manhattanie, czy na Brooklynie?

Przystanki prowadzą z Manhattanu na Brooklyn, więc zacznij przy przejściu dla pieszych na Centre Street naprzeciwko City Hall Park, obok stacji Brooklyn Bridge–City Hall/Chambers Street. Skończysz przy wieży brooklińskiej i zejdziesz na Adams Street albo schodami przy Prospect Street, blisko stacji High Street na liniach A i C.

Czy można jeździć rowerem po promenadzie Mostu Brooklińskiego?

Nie. Od września 2021 roku promenada jest tylko dla pieszych, a rowerzyści korzystają z chronionej drogi dwukierunkowej na jezdni w stronę Manhattanu. Przebudowa wejścia od strony Manhattanu z 2026 roku daje rowerom osobne połączenie wzdłuż Centre Street.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Mostu Brooklińskiego.