The Met Cloisters · Nowy Jork · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po The Met Cloisters,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć średniowiecznych arcydzieł do wysłuchania tutaj, bez instalowania czegokolwiek. O reszcie kolekcji, liczącej około 5000 dzieł, od witraży po nagrobki z postaciami zmarłych, opowie ci Chiaro na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją The Met Cloisters.
Tryptyk Zwiastowania (Ołtarz z Mérode)
The Met Cloisters, Nowy Jork
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów The Met Cloisters.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ten audioprzewodnik po The Met Cloisters to jedna pętla po budynku na wzgórzu nad rzeką Hudson: cztery sale na głównym poziomie, czyli poziomie 1, a potem jedna piętro niżej. Zaczynasz w sali Mérode, sali 19, od obrazu, przed którym rodzina modliła się w domu. Potem idziesz do siedmiu myśliwskich tapiserii w sali 17, przez salę Dziewięciu Bohaterów wychodzisz pod różowe arkady krużganków z Cuxa, w sali 07, przechodzisz do hiszpańskiej absydy w kaplicy z Fuentidueña, w sali 02, i kończysz piętro niżej, w skarbcu, w sali 14, przy krzyżu wyrzeźbionym w kle morsa. Słuchania jest w sumie około dwunastu minut, a przejścia między przystankami zajmują mniej niż dziesięć; licz półtorej godziny, jeśli doliczysz czas na oglądanie.
Dane każdego dzieła pochodzą z internetowego katalogu zbiorów Metropolitan i z niezależnego źródła, a numery sal ze strony samego muzeum. The Cloisters, jak każde muzeum, wypożycza obiekty i przenosi je do konserwacji, więc jeśli tabliczka w sali mówi coś innego niż ta strona, kieruj się tabliczką i napisz nam, co się zmieniło.
Przystanek 1 z 5 · Sala 19, sala Mérode, poziom 1
Tryptyk Zwiastowania (Ołtarz z Mérode)
Warsztat Roberta Campina · ok. 1427–1432 · Olej na desce dębowej, 64,5 × 117,8 cm po otwarciu
Na co zwrócić uwagę
- Maleńka postać z krzyżem, zsuwająca się po złotych promieniach z okrągłego okna w lewym górnym rogu środkowej kwatery. Gołębicy, której się spodziewasz, tu nie ma; tak malarz pokazuje poczęcie.
- Dwie pułapki na myszy w warsztacie Józefa: jedna na stole warsztatowym, druga wystawiona w oknie na ulicę. Święty Augustyn nazwał krzyż pułapką na myszy dla diabła.
- Świeca na stole, zdmuchnięta przed chwilą, z nitką dymu wciąż wijącą się znad knota.
- Błękitne niebo w oknach za Marią. Namalowano je na pierwotnym złocie płatkowym; to jedna z kilku zmian wprowadzonych po pierwszej wersji.
Transkrypcja (2:43)
Pochyl się bliżej, niż wypada. Cały ołtarz po otwarciu ma około metra i siedemnastu centymetrów szerokości, a środkowa kwatera to kwadrat o boku ledwie sześćdziesięciu czterech centymetrów. Nigdy nie był przeznaczony do kościoła. Powstał dla piętnastowiecznej rodziny, która modliła się przed nim w domu, a późnośredniowieczne meble wokół ciebie dobrano tak, by przypominały przedmioty z obrazu.
Środkowa kwatera to Zwiastowanie, ale nie w świątyni, tylko w wygodnym domu z czasów samego malarza. Maria siedzi na podłodze w czerwonej sukni, zatopiona w lekturze. Anioł Gabriel właśnie wszedł i zaraz przemówi, a ona jeszcze go nie zauważyła. Spójrz teraz na okrągłe okno w lewym górnym rogu. Wpadają przez nie złote promienie, a po nich zsuwa się miniaturowa postać niosąca krzyż. To Dzieciątko Jezus w drodze. Na stole przed chwilą zgasła świeca. Knot jeszcze się żarzy, a nad nim wije się smużka dymu. Obok w dzbanie stoi lilia.
Na prawym skrzydle cieśla Józef wierci otwory w desce. Na jego stole stoi pułapka na myszy, a druga jest wystawiona w oknie warsztatu, od strony ulicy. To żart z teologiczną puentą. Święty Augustyn pisał, że krzyż był pułapką na myszy dla diabła, a przynętą była śmierć Chrystusa. W 1966 roku pewien badacz dowodził, że przedmiot na stole to w rzeczywistości strug ciesielski. Tego samego roku muzealnik z Liverpoolu, John Jacob, kazał zbudować pułapkę według obrazu i złapał w nią mysz.
Na lewym skrzydle klęczy w ogrodzie człowiek, który za to wszystko zapłacił, i zagląda przez otwarte drzwi na cud, jakby wpuszczono go przez pomyłkę. Za nim klęczy jego żona. W pierwszej wersji jej nie było. Metropolitan odczytuje to tak: najpierw powstała środkowa kwatera, prawdopodobnie bez zamówienia, potem fundator zamówił skrzydła, a w latach trzydziestych piętnastego wieku, zapewne po jego ślubie, dodano żonę i posłańca przy bramie. Nawet niebo za Marią jest poprawką. Te okna były ze złota płatkowego, dopóki ktoś nie zamalował ich na niebiesko.
Obraz pochodzi z warsztatu Roberta Campina w Tournai, nazywanego czasem Mistrzem z Flémalle. Według dokumentów zatrudniał co najmniej dwóch pomocników, a jednym z nich był młody Rogier van der Weyden. Wcześniejsza, uszkodzona wersja środkowej kwatery zachowała się w Brukseli i może być dziełem samego Campina.
Nazwę zawdzięcza rodzinie Mérode, belgijskim arystokratom, do których należał w dziewiętnastym wieku. Przez pokolenia pozostawał w prywatnych rękach, prawie przez nikogo nie oglądany, aż do 1956 roku, kiedy John D. Rockefeller junior sfinansował jego zakup dla tego budynku. Mówiono, że to ważne wydarzenie w historii kolekcjonerstwa w Ameryce. Metropolitan nazywa go jednym z najsłynniejszych obrazów wczesnego malarstwa niderlandzkiego, a po części chodzi po prostu o jego stan. Po sześciuset latach tę smużkę dymu ze świecy wciąż widać wyraźnie.
Przystanek 2 z 5 · Sala 17, sala tapiserii z jednorożcem, poziom 1
Jednorożec odpoczywa w ogrodzie (Jednorożec w niewoli)
Projekt z Francji, tkanina z Niderlandów Południowych · 1495–1505 · Osnowa wełniana, wątek z wełny, jedwabiu, srebra i złoconego srebra, 368 × 251,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Czerwone krople spływające po białym boku jednorożca. Ran nie ma; Metropolitan odczytuje je jako sok z pękających nad nim granatów.
- Żaba wśród fiołków w prawym dolnym rogu, umieszczona tam, jak powiedzieliby średniowieczni pisarze, z powodu swoich hałaśliwych godów.
- Łańcuch i płotek. Łańcuch nie jest porządnie przymocowany, a płotek jest na tyle niski, że można go przeskoczyć. Jednorożec zostaje, bo chce.
- Litery A i E, splecione w monogram na drzewie i w narożnikach. Pojawiają się na każdej tapiserii w tej sali i nikt nie wie, czyje są.
Transkrypcja (2:21)
Tę salę dzieli siedem tapiserii i tylko jedna z nich jest spokojna. Pozostałe opowiadają o polowaniu: szlachcice i psy gonią jednorożca przez las, osaczają go przy fontannie, przebijają włóczniami i niosą jego ciało z powrotem do zamku. A potem jest ta, na której jednorożec znów żyje. Leży w ogrodzie, w małej okrągłej zagrodzie, biały na ciemnozielonym tle pełnym kwiatów. Metropolitan uważa, że mogła powstać jako osobny obraz, a nie jako ostatni rozdział polowania.
Spójrz na czerwień na jego boku. Wygląda jak krew i niektórzy wciąż tak ją odczytują. Ale ten jednorożec nie ma ran, nic podobnego do głębokich cięć ze scen polowania. Spójrz w górę, na drzewo. To granaty, dojrzałe i popękane, a czerwień to ich sok, który kapie w dół. W średniowieczu granat oznaczał płodność i małżeństwo, a Metropolitan odczytuje tę tapiserię jako historię miłosną. Jednorożec to ukochany, oswojony. Jest przykuty łańcuchem do drzewa, ale łańcuch nie jest pewnie zapięty, a płotek jest na tyle niski, że dałoby się go przeskoczyć. Mógłby odejść. Nie chce.
Teraz spójrz w dół, na kwiaty. Dziki storczyk, rdest wężownik, oset: wszystkie chwalone przez średniowiecznych zielarzy jako pomoc w poczęciu dziecka. A w prawym dolnym rogu, wśród fiołków, mała żaba, o której średniowieczni pisarze wspominali z powodu hałasu, jaki robi w czasie godów. Na całym cyklu jest ponad sto roślin, a botanicy rozpoznali osiemdziesiąt pięć z nich.
Są jeszcze litery, A i E, splecione ze sobą i zawieszone na drzewie, powtórzone w narożnikach. Widnieją na każdej tapiserii w tej sali i nikt nie wie, czyje to inicjały. Teoria z 1942 roku, że oznaczały Annę Bretońską, została już odrzucona. Metropolitan wciąż określa zleceniodawcę jako nieznanego.
Przez stulecia tapiserie należały do francuskiego rodu La Rochefoucauld. W czasie rewolucji zrabowano je z rodowego zamku i, jak głosi opowieść, przykrywano nimi ziemniaki. W dziewiętnastym wieku wróciły do rodziny, a w 1922 roku John D. Rockefeller junior kupił je za mniej więcej milion dolarów. W 1937 roku, rok przed otwarciem tego budynku, podarował je muzeum Metropolitan.
W 1998 roku cykl zdjęto ze ścian do czyszczenia, a kiedy konserwatorzy odpruli lnianą podszewkę, okazało się, że kolory na odwrociu zachowały się jeszcze lepiej niż na licu, czyli po stronie, na którą patrzysz, a ta wciąż jest tak jaskrawa.
Przystanek 3 z 5 · Sala 07, krużganki z Cuxa i ogród Judy Black, poziom 1
Krużganki z Cuxa
Sztuka katalońska, z opactwa benedyktynów Saint-Michel-de-Cuxa · ok. 1130–1140 · Marmur, około 27,4 × 23,8 m
Na co zwrócić uwagę
- Małe schematy w narożnikach krużganka. Pokazują, które kamienie są z dwunastego wieku, a które wycięto w dwudziestym, bo po kolorze tego nie poznasz.
- Kapitel narożny, na którym dwa zwierzęta mają jedną wspólną głowę: sposób rzeźbiarzy na przejście przez narożnik.
- Syrena trzymająca własny ogon i lwy gryzące własne przednie łapy.
- Fontanna na skrzyżowaniu dwóch ogrodowych ścieżek, środek całego założenia.
Transkrypcja (2:24)
Stań na chwilę pod arkadą i przyjrzyj się kolorowi kamienia. Różowy, z białymi żyłkami, ciepły nawet w szary dzień. To serce budynku i tak miało być. Krużganek był też sercem klasztoru: zadaszonym chodnikiem wokół otwartego ogrodu, z drzwiami do wszystkiego innego. Mnisi chodzili tu w procesjach, czytali na głos, rozmyślali, a także prali tu ubrania i myli się sami.
Te kapitele pochodzą z opactwa benedyktynów Saint-Michel-de-Cuxa u stóp góry Canigou w Pirenejach, założonego w 878 roku. W 1791 roku, po rewolucji francuskiej, mnisi odeszli, a kamienie wywieziono i rozproszono. Pierwotny krużganek był mniej więcej dwa razy większy od tego. George Grey Barnard, amerykański rzeźbiarz, który zbierał we Francji średniowieczne kamienie, kupił to, co zdołał odnaleźć, podobno za sto tysięcy dolarów, i przywiózł do Nowego Jorku. Część krużganka wciąż jest we Francji i znów są tam mnisi: w Cuxa żyje dziś wspólnota zakonna.
A teraz niespodzianka. Nie wszystko, co widzisz, jest średniowieczne. Metropolitan naliczył około czterystu sześćdziesięciu oryginalnych fragmentów, w tym trzydzieści sześć kapiteli, ale tylko dwanaście z trzonów, które je dźwigają. Wszystko, czego brakowało, wyciosano na nowo, z tego samego różowego marmuru z Langwedocji, z kamieniołomu koło Cuxa, który na początku dwudziestego wieku otwarto ponownie właśnie w tym celu. Stare i nowe to ten sam kamień, więc oko ich nie rozróżni. Poszukaj małych schematów w narożnikach krużganka: pokazują, co jest czym. Niski murek pod kolumnami i część łuków nad nimi to rekonstrukcja. Rzeźbione głowice są prawdziwe.
Obejdź więc krużganek i czytaj kapitele. Niektóre to gładkie bloki. Inne są gęste od zwijających się liści i szyszek, z lwami pożerającymi ludzi albo obgryzającymi własne przednie łapy, i z syreną unoszącą ogon. W narożnikach szukaj zwierząt o dwóch ciałach i jednej wspólnej głowie: to pomysł na to, jak opleść krawędź bloku. Nikt nie wie, w jakiej kolejności kapitele stały w Cuxa, więc nie ma tu opowieści, którą można śledzić od jednego do drugiego, a Metropolitan sądzi, że rzeźbiarzom mniej chodziło o znaczenie, a bardziej o energię, o napięcie ciał wciśniętych w kamień.
W ogrodzie ścieżki krzyżują się przy fontannie, zgodnie z typowym planem klasztornego wirydarza. Wiosną i latem jest pełen kwiatów, a powietrze pachnie lawendą, i właśnie o taki efekt chodziło ludziom, którzy zbudowali to miejsce.
Przystanek 4 z 5 · Sala 02, kaplica z Fuentidueña, poziom 1
Absyda z kościoła San Martín w Fuentidueña
Sztuka hiszpańska, z kościoła San Martín w Fuentidueña, Segowia · ok. 1175–1200 · Wapień; wnętrze absydy 919,5 × 749,3 × 843,3 cm
Na co zwrócić uwagę
- Dwie duże postacie na filarach u wejścia do absydy: po lewej święty Marcin, patron kościoła, po prawej Gabriel pozdrawiający Najświętszą Pannę.
- Daniel w jaskini lwów na dużym kapitelu po prawej stronie wielkiego łuku, naprzeciw Pokłonu Trzech Króli po lewej.
- Ukrzyżowany Chrystus z szeroko otwartymi oczami i złotą koroną na głowie: żywy na krzyżu, a nie martwy.
- Małe nisze w ścianie, w których podczas mszy stały prawdopodobnie chleb i wino.
Transkrypcja (2:29)
Zanim przyjrzysz się czemukolwiek z bliska, przejdź całą długość tej sali. To największe pomieszczenie w muzeum, zbudowane po to, by dać ci skalę i brzmienie dwunastowiecznego kościoła. Na samym końcu stoi jedyna oryginalna część. Absyda, czyli zaokrąglone zakończenie, w którym stał ołtarz, to prawdziwy hiszpański kamień, wzniesiony między 1175 a 1200 rokiem dla kościoła San Martín w Fuentidueña, w prowincji Segowia.
Była to prawdopodobnie kaplica sąsiedniego zamku. Wszystko w niej jest romańskie: grube mury, półkoliste łuki i tylko trzy małe okna. Ale zobacz, jak starannie te okna opracowano, z kolumienkami, rzeźbionymi kapitelami i fakturowanym obramieniem wokół każdego z nich, i jak równo bloki są przycięte i dopasowane.
Teraz spójrz na filary, przy których otwiera się absyda. Wyrzeźbione na nich postacie są niezwykle duże. Po lewej stoi święty Marcin, patron kościoła. Po prawej anioł Gabriel zwiastuje Najświętszej Pannie, a na kapitelu tuż nad nimi jest scena Bożego Narodzenia. Wyżej dwa duże kapitele, które dźwigają wielki łuk, przedstawiają po lewej Pokłon Trzech Króli, a po prawej Daniela wśród lwów. W niszach w ścianie stały prawdopodobnie chleb i wino do mszy.
Ta absyda nie należy do Metropolitan. Tabliczka mówi: Exchange Loan from the Government of Spain, czyli wymienny depozyt rządu Hiszpanii. Ponad pięćdziesiąt lat temu Hiszpania zgodziła się wypożyczyć ją na stałe, i rozebrano ją kamień po kamieniu: prawie trzy tysiące trzysta bloków przepłynęło Atlantyk w ośmiuset trzydziestu dziewięciu skrzyniach. Kaplicę otwarto dla zwiedzających w 1961 roku. W ramach umowy sześć fresków z hiszpańskiej kaplicy San Baudelio de Berlanga trafiło do Prado w Madrycie, na równie długi depozyt.
Dwie rzeczy przybyły tu skądinąd. Malowidło w konsze absydy, tronująca Madonna z Dzieciątkiem, z nadchodzącymi Trzema Królami i archaniołami u boku, to fresk z około 1100 roku przypisywany Mistrzowi z Pedret. Pochodzi z kościoła wysoko w Pirenejach koło Tredòs, który w dwunastym wieku był w rękach templariuszy. W 1936 roku, w czasie hiszpańskiej wojny domowej, kościół splądrowano, a jego freski trafiły do muzeów i prywatnych kolekcjonerów. A wielki krucyfiks wiszący przed freskiem, malowana dębowa figura na krzyżu z miękkiego drewna, powstały w Kastylii między 1150 a 1200 rokiem, ukazuje Chrystusa z szeroko otwartymi oczami i złotą koroną na głowie. On nie umiera. On już zwyciężył, a na figurze zachowało się zaskakująco dużo jej dwunastowiecznej farby.
Przystanek 5 z 5 · Sala 14, skarbiec, parter
Krzyż z Cloisters
Sztuka brytyjska, być może z opactwa Bury Saint Edmunds · ok. 1150–1160 · Kieł morsa, 57,5 × 36,2 cm
Na co zwrócić uwagę
- Stylizowany pień drzewa biegnący w górę trzonu krzyża od frontu: krzyż jako żywe drzewo.
- Rzędy maleńkich łacińskich liter wzdłuż krawędzi trzonu i ramion, część dziewięćdziesięciu ośmiu inskrypcji na obu stronach.
- Puste miejsce u dołu. Dolna plakietka z aniołem świętego Mateusza zaginęła.
- Jak małe są postacie: mają około centymetra wysokości, a jest ich dziewięćdziesiąt dwie.
Transkrypcja (2:10)
Po tapiseriach i kamieniu ten krzyż wyda ci się maleńki. Krzyż z Cloisters ma pięćdziesiąt siedem i pół centymetra wysokości, jest wyrzeźbiony w kle morsa i nosi na obu stronach dziewięćdziesiąt dwie postacie i dziewięćdziesiąt osiem inskrypcji. Postacie mają około centymetra wysokości. Metropolitan nazywa jego program ikonograficzny niezrównanym w sztuce chrześcijańskiej, więc warto podejść do szyby tak blisko, jak się da.
Od frontu trzon wyrzeźbiono jako pień drzewa nałożony na krzyż, tak że krzyż staje się czymś żywym. Kwadratowe plakietki na końcach ramion przedstawiają sceny śmierci i zmartwychwstania Jezusa. Z tyłu prorocy hebrajscy trzymają zwoje z własnymi słowami, wokół środkowego medalionu z Barankiem Bożym, którego, jak się wydaje, przebija postać uosabiająca Synagogę. Na końcach tylnej strony są symbole ewangelistów: lew Marka po lewej, wół Łukasza po prawej, orzeł Jana na górze. Dolny koniec, na którym był anioł Mateusza, zaginął.
Krzyż uchodzi zwykle za angielski, wyrzeźbiony między 1150 a 1160 rokiem, i często łączy się go z opactwem Bury Saint Edmunds w hrabstwie Suffolk, choć niektórzy badacze uważają, że raczej pochodzi z Europy Środkowej. Niewygodną częścią są jego inskrypcje, i Metropolitan ich nie ukrywa. Kilka z nich to ostre ataki na Żydów. Figura Chrystusa z kości słoniowej, która kiedyś na nim wisiała, zaginęła, ale tabliczka na szczycie krzyża się zachowała, a tam, gdzie według Ewangelii widniał napis Król Żydowski, zmieniono go na Król Wyznawców. Samo muzeum odczytuje krzyż jako odbicie wrogości wobec Żydów, powszechnej wówczas w Anglii; pod koniec trzynastego wieku wygnano ich z kraju.
To, jak tu trafił, to gotowy thriller. Nic o nim nie wiadomo, zanim pojawił się u Ante Topicia Mimary, chorwackiego kolekcjonera. Muzeum Brytyjskie chciało go kupić, ale się wstrzymało, bo Mimara nie potrafił udowodnić, że ma pełne prawo go sprzedać. Thomas Hoving, wówczas kustosz w tym muzeum, podobno przesiedział z Mimarą nad kawą, aż o północy wygasła opcja Muzeum Brytyjskiego, i kupił krzyż od ręki za sześćset tysięcy dolarów. Do kolekcji trafił w 1963 roku. Jak na przedmiot, o którego losie zdecydował termin mijający o północy między dwoma największymi muzeami świata, jest na tyle mały, że zmieścisz go w dwóch dłoniach.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko w The Met Cloisters.
Skarbiec to ostatnia sala na naszej trasie, ale nie ostatnia sala z historią. Zrób zdjęcie kapitelu w krużgankach z Saint-Guilhem, witrażowego medalionu w Glass Gallery albo nagrobka rycerza w Kaplicy Gotyckiej, a aplikacja powie ci, co to jest i skąd pochodzi, a potem od razu, na głos, odpowie na twoje kolejne pytanie.
Przed wizytą
Dojazd
99 Margaret Corbin Drive, New York, NY 10040, w Fort Tryon Park na północy Manhattanu. Do głównego wejścia prowadzi bruk, a w środku trzeba pokonać około 60 schodów, zanim dojdzie się do kas. Osoby potrzebujące wejścia bez schodów mogą pojechać bezpłatnym busem z przystanku przy głównym wejściu, a samochody mogą wysadzić pasażerów przy wejściu od dziedzińca, gdzie schodów nie ma.
Pojedź metrem linii A w kierunku uptown do stacji 190th Street i wjedź windą stacyjną na Fort Washington Avenue. Stamtąd przejdziesz oznakowaną ścieżką przez Fort Tryon Park albo podjedziesz autobusem M4 jeden przystanek do muzeum. M4 jeździ też aż spod Penn Station, ulicą Madison Avenue, pod same drzwi, ale to długa jazda, więc zarezerwuj sobie dodatkowy czas.
Bilety
- Zamknięte w każdą środę, a także w Święto Dziękczynienia, 25 grudnia i 1 stycznia. Drzwi otwierają się o 10:00; od listopada do lutego muzeum zamyka się o 16:30 zamiast o 17:00.
- Dorośli płacą 30 dolarów, osoby od 65 lat 22 dolary, studenci 17 dolarów, a dzieci do 12 lat wchodzą za darmo. Rezerwacja nie jest konieczna, ale z biletem kupionym online omijasz kasę i idziesz prosto do wejścia na sale.
- Bilet obejmuje też The Met Fifth Avenue, ale tylko tego samego dnia, czyli w dniu na nim wydrukowanym. The Cloisters leży na samym północnym krańcu wyspy, więc zostaw sobie dużo czasu między jednym a drugim muzeum, a jeszcze więcej, jeśli jedziesz autobusem.
- Mieszkańcy stanu Nowy Jork płacą, ile chcą, podobnie jak studenci z Nowego Jorku, New Jersey i Connecticut, przy czym minimum to jeden cent. Online ta cena wymaga adresu rozliczeniowego w stanie Nowy Jork; studenci z New Jersey i Connecticut kupują bilety w kasie na podstawie legitymacji studenckiej.
- Zdjęcia do użytku prywatnego wolno robić bez lampy błyskowej, ale długopisy, kamery wideo i kijki do selfie zostaw poza salami.
- Od kwietnia do października Trie Café podaje kanapki i napoje pod arkadami krużganków z Trie, w godzinach 11:00–16:00.
Oficjalny audioprzewodnik
Metropolitan wydaje bezpłatnie własny cyfrowy przewodnik po The Cloisters, z trasami audio, opisami obiektów, listami roślin i filmami. Działa w darmowej aplikacji, którą instalujesz na telefonie, a nagrania można też odtworzyć w przeglądarce na metmuseum.org/audio, przez bezpłatne wi-fi muzeum. Nasze przystanki też nic nie kosztują; skieruj aplikację Chiaro na wszystko, co trasa Metropolitan pomija.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po The Met Cloisters?
Tak, i to dwa. Nasz to pięć przystanków powyżej: każdy odtworzysz w dowolnej przeglądarce w telefonie, z tekstem spisanym pod spodem. Metropolitan oferuje też bezpłatnie własny cyfrowy przewodnik. Przed czymkolwiek innym, od kapitelu po nagrobek, zrób zdjęcie, a aplikacja Chiaro ci o tym opowie.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po The Met Cloisters?
Nic. Przewodnik Metropolitan po The Cloisters jest w bezpłatnej aplikacji, a nagrania odtworzysz też w przeglądarce na metmuseum.org/audio, przez bezpłatne wi-fi w budynku.
Gdzie w The Met Cloisters są tapiserie z jednorożcem?
W sali 17, sali tapiserii z jednorożcem, na głównym poziomie. Wisi tam razem wszystkich siedem; z jednej z nich, Jednorożec poddaje się dziewicy, zachowały się tylko dwa fragmenty. Ołtarz z Mérode jest tuż obok, w sali 19, sali Mérode.
Czy The Met Cloisters jest zamknięte w środy?
Tak. Muzeum jest otwarte sześć dni w tygodniu i zamknięte w każdą środę, a także w Święto Dziękczynienia, 25 grudnia i 1 stycznia. W dni otwarcia drzwi otwierają się o 10:00, a zamykają o 17:00 od marca do października i o 16:30 zimą.
Czy bilet do The Met Cloisters obejmuje The Met Fifth Avenue?
Tak, ale tylko na jeden dzień. Według Metropolitan każdy bilet obejmuje wystawy i wstęp tego samego dnia do obu siedzib, w dniu na nim wydrukowanym. Jeśli wrócisz następnego dnia, potrzebujesz nowego biletu.
Jak dojechać do The Met Cloisters metrem?
Pojedź linią A w kierunku uptown do 190th Street i wjedź windą na Fort Washington Avenue. Potem przejdź trasą przez Fort Tryon Park albo podjedź autobusem M4 jeden przystanek pod drzwi muzeum.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją The Met Cloisters.