Przejdź do treści

Empire State Building · Nowy Jork · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Empire State Building,
pięć przystanków, za darmo.

Pięć opowieści, które włączysz jeszcze na ulicy, o wieży, która wyrosła w 410 dni i ma 1454 stopy wysokości razem z iglicą i anteną. O wszystkim innym, co zobaczysz, opowie ci Chiaro na podstawie zdjęcia.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Empire State Building.

9:41

Wieża widziana z Herald Square

Empire State Building, Nowy Jork

0:00 2:55
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 14 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Herald Square, kawałek na zachód od wieży, to miejsce, z którego widać całą jej sylwetkę wciśniętą między dwa starsze budynki, i właśnie na tym chodniku zaczyna się audioprzewodnik po Empire State Building: samodzielny spacer z pięcioma przystankami. Stamtąd idziesz na wschód 34. Ulicą do wejścia dla zwiedzających pod numerem 20, gdzie drugi przystanek opowiada o ścianie wznoszącej się nad twoją głową; potem w górę, obok wystaw na 2. i 80. piętrze, na otwarty taras na 86. piętrze, gdzie czekają dwa przystanki: widok na południe i maszt nad tobą; a kończysz z powrotem na poziomie ulicy, gdy hol wypuści cię na Piątą Aleję, przy wejściu z orłami. Trzy z pięciu przystanków leżą na publicznych chodnikach i nic nie kosztują; na dwa na górze wystarczy standardowy bilet. Razem czternaście minut słuchania; z Herald Square do drzwi idzie się pięć minut, a sam budynek szacuje, że na górze spędzisz co najmniej godzinę.

Informacje praktyczne na tej stronie pochodzą z własnej witryny budynku, esbnyc.com, prowadzonej przez Empire State Realty Trust, a historia z tych samych stron i z Wikipedii. Godziny otwarcia podawane są w przedziałach dat, które przesuwają się wraz z porami roku, a ceny biletów zależą od dnia i godziny wejścia, więc sprawdź oficjalne strony dla daty, którą masz na myśli. W samym budynku obsługa i wywieszone komunikaty są ważniejsze niż ta strona; jeśli usłyszysz od nich coś, w czym się mylimy, napisz do nas, a poprawimy.

Przystanek 1 z 5 · Herald Square, gdzie Broadway przecina Szóstą Aleję na wysokości 34. Ulicy, z widokiem na południowy wschód, w stronę wieży; ulica publiczna, bez biletu

Wieża widziana z Herald Square

William F. Lamb (1883–1952) z pracowni architektonicznej Shreve, Lamb & Harmon; budowa: Starrett Brothers and Eken na zlecenie Empire State Inc. · Budowa od 17 marca 1930 do 1 maja 1931 roku · Stalowy szkielet obłożony wapieniem z Indiany i granitem; 1454 stopy (443 m) wysokości razem z iglicą i anteną, 1250 stóp (380 m) do dachu 102. piętra

Na co zwrócić uwagę

  • Uskoki w sylwetce. Trzon kilka razy cofa się w drodze w górę, a każdy uskok wypada na szczycie jednej grupy wind: przepisy budowlane wymagały uskoków, a Lamb uczynił z nich projekt.
  • Maszt na koronie. Była to ostatnia zmiana w planach, w grudniu 1929 roku, wprowadzona po to, by mieć pewność, że Chrysler Building zostanie pokonany.
  • Kolor. Ten blady, lekko złocisty odcień to wapień z Indiany, którym obłożona jest cała wieża.
Transkrypcja (2:55)

Z Herald Square spójrz na południowy wschód, w prześwit między dwoma starszymi budynkami na przeciwległym rogu, a zobaczysz całą wieżę oprawioną jak dekorację na scenie. Z tej odległości da się ją odczytać jako jeden kształt: szeroka podstawa, wysoki trzon, szereg uskoków cofających się ku szczytowi i maszt stojący na koronie.

Te uskoki to nie ozdoba. Nowojorskie przepisy budowlane z 1916 roku nakazywały, żeby wysoki budynek w miarę wznoszenia się cofał się od ulicy, tak by światło dnia wciąż do niej docierało. Architekt, William Lamb z pracowni Shreve, Lamb and Harmon, zamienił ten przepis w projekt. Podstawa przez pięć kondygnacji zajmuje całą działkę, potem wieża cofa się o sześćdziesiąt stóp, czyli około osiemnastu metrów, z każdej strony, a kolejne uskoki pojawiają się na dwudziestym pierwszym, dwudziestym piątym, trzydziestym, siedemdziesiątym drugim, osiemdziesiątym pierwszym i osiemdziesiątym piątym piętrze. Każdy z nich wypada na szczycie jednej grupy wind. Lamb projektował budynek od góry do dołu i stąd wziął się ten kształt ołówka.

Projektowano go w pośpiechu i w samym środku walki. Kiedy ruszyły prace, 40 Wall Street i Chrysler Building ścigały się o tytuł najwyższego budynku świata, a w październiku 1929 roku Chrysler wysunął ze swojego dachu stalową iglicę długości 185 stóp, około 56 metrów, i osiągnął 1046 stóp, około 319 metrów. Człowiek, który płacił za ten budynek, John Jakob Raskob, bał się, że Chrysler wytnie jakiś podobny numer, na przykład schowa w iglicy pręt i wysunie go w ostatniej chwili. Dlatego w grudniu 1929 roku plany zmieniono po raz ostatni. Doszła szesnastokondygnacyjna metalowa korona, a na niej maszt dla sterowców. Projekt zmieniano już piętnaście razy, a ostateczna wersja była najwyższym budynkiem świata z dużym zapasem: dziś 1454 stopy, czyli 443 metry, do samego czubka, razem z iglicą i anteną, i 1250 stóp, czyli 381 metrów, do dachu sto drugiego piętra.

Najbardziej nieprawdopodobne wydaje się tempo. Na tej działce stał stary hotel Waldorf-Astoria, zamknięty w maju 1929 roku. Rozbiórka ruszyła pierwszego października. Trzy tygodnie później krach na Wall Street zapoczątkował Wielki Kryzys, a Raskob odmówił wycofania się. Stal pięła się w górę od siedemnastego marca 1930 roku, a budynek otwarto pierwszego maja 1931 roku, rok i czterdzieści pięć dni później, w tempie mniej więcej czterech i pół piętra tygodniowo.

Nagrodą za całe to tempo był pusty budynek. W pierwszym roku wynajęto zaledwie dwadzieścia trzy procent powierzchni, nowojorczycy nazywali go „Empty State Building”, czyli pustym budynkiem, a zysk zaczął przynosić dopiero w pierwszych latach po 1950 roku. Teraz idź Trzydziestą Czwartą Ulicą na wschód, w stronę wieży, i patrz, jak w miarę zbliżania się korona chowa się za podstawą.

Przystanek 2 z 5 · Zachodnia 34. Ulica, między Piątą a Szóstą Aleją, na chodniku przed wejściem dla zwiedzających pod numerem 20, z głową zadartą prosto w górę

Ściany z wapienia i stali nad Zachodnią 34. Ulicą

William F. Lamb (1883–1952) z pracowni Shreve, Lamb & Harmon; konstrukcję stalową wznieśli Starrett Brothers and Eken; wapień z Indiana Limestone Company · Stalowy szkielet ukończony 19 września 1930 roku; stan surowy 11 kwietnia 1931 roku; wejście dla zwiedzających pod numerem 20 otwarte 24 sierpnia 2018 roku · 200 000 stóp sześciennych wapienia z Indiany i granitu, 10 milionów cegieł i 730 ton aluminium i stali nierdzewnej; 6514 okien

Na co zwrócić uwagę

  • Wąskie metalowe listwy biegnące w górę po obu stronach każdego pionu okien. Są ze stali chromowo-niklowej i oszczędziły budowniczym osadzania kamienia wokół każdego okna.
  • Płaskie płyty między oknami jednego piętra a oknami następnego: aluminiowe płyty podokienne, produkowane seryjnie, które w dużej mierze tłumaczą, jak czternaście pięter mogło wyrosnąć w dziesięć dni roboczych.
  • Czerwone ramy okienne. Kiedy w programie modernizacji ogłoszonym w 2009 roku wymieniono wszystkie 6514 okien, ramy wróciły do pierwotnej czerwieni budynku.
Transkrypcja (2:39)

Stoisz teraz pod północną ścianą, przy Trzydziestej Czwartej Ulicy, i najlepsze, co możesz tu zrobić, to odchylić głowę mocno do tyłu i powieść wzrokiem po ścianie prosto w górę. Jasne pasy to wapień z Indiany i to on daje budynkowi ten płowy, jasny kolor. Między nimi biegną piony okien, a między oknami kryją się dwa szczegóły, których warto stąd poszukać.

Wąskie pionowe listwy obramowujące każdy pion okien są ze stali chromowo-niklowej. Płaskie płyty między oknami jednego piętra a oknami następnego to aluminiowe płyty podokienne. Jedno i drugie miało przyspieszyć i potanić budowę: dzięki metalowym ramom nikt nie musiał ciąć i osadzać kamienia wokół sześciu i pół tysiąca okien, a metalowe płyty pozwoliły zrezygnować z kamiennego wiązania między piętrami. Według rachunku samego budynku na elewację poszło 200 000 stóp sześciennych wapienia i granitu, dziesięć milionów cegieł i 730 ton aluminium i stali nierdzewnej. Przyjrzyj się też samym ramom okiennym. Są czerwone. Kiedy w programie modernizacji ogłoszonym w 2009 roku wymieniono wszystkie 6514 okien, ramy wróciły do pierwotnego koloru budynku.

Niemal wszystko na tej ścianie pochodziło z produkcji seryjnej i właśnie stąd brało się tempo. Wykonawcy, firma Starrett Brothers and Eken, stawiali cztery i pół piętra tygodniowo, podczas gdy dotychczasowy rekord dla budynku tej wysokości wynosił trzy i pół. W jednym okresie dziesięciu dni roboczych postawili czternaście pięter. W szczytowym momencie pracowało tu ponad 3500 osób, a jednego dnia w sierpniu 1930 roku było ich na budowie 3439. Wielu z nich to irlandzcy i włoscy imigranci, a sporą grupę stanowili monterzy stali z ludu Mohawków, z Kahnawake koło Montrealu. Oficjalnie zginęło pięciu mężczyzn.

Stalowy szkielet ukończono dziewiętnastego września 1930 roku, dwanaście dni przed terminem. Stan surowy osiągnięto jedenastego kwietnia 1931 roku, a były gubernator Al Smith wbił ostatni nit, wykonany z litego złota.

Teraz policz piętra w górę aż do uskoku na osiemdziesiątym pierwszym piętrze i zatrzymaj się tuż pod nim, na wysokości siedemdziesiątego dziewiątego i osiemdziesiątego. Dwudziestego ósmego lipca 1945 roku, w gęstej porannej mgle, bombowiec B-25 uderzył w tę północną ścianę dokładnie na tej wysokości. Zginęło czternaście osób. Jeden silnik przebił budynek na wylot i spadł na dach w sąsiednim kwartale; drugi wpadł do szybu windy. Windziarka Betty Lou Oliver spadła w kabinie siedemdziesiąt pięć pięter i przeżyła. Wiele pięter otwarto ponownie już dwa dni później. Drzwi, przez które zaraz przejdziesz, pod numerem 20, to najnowsza część tej historii: wejściem dla zwiedzających są dopiero od sierpnia 2018 roku.

Przystanek 3 z 5 · Taras widokowy na 86. piętrze, na otwartej promenadzie, po stronie południowej, z widokiem na Dolny Manhattan

Otwarty taras na 86. piętrze

William F. Lamb (1883–1952) z pracowni Shreve, Lamb & Harmon; taras dodany do planów w listopadzie 1929 roku · Otwarty w 1931 roku; ogrodzenie z siatki dodane w grudniu 1947 roku; przebudowany w 1979 roku · Otwarta promenada widokowa wokół 86. piętra, 1050 stóp (320 m) nad ulicą

Na co zwrócić uwagę

  • Biała wieża zegarowa Metropolitan Life Tower, na południe i trochę w lewo. Do 1913 roku był to najwyższy budynek świata, a jego właściciel pożyczył pieniądze na budowę tego, na którym stoisz.
  • One World Trade Center na horyzoncie, na krańcu Manhattanu: wieżowiec, który w 2012 roku odebrał temu budynkowi tytuł najwyższego w Nowym Jorku.
  • Rzeka Hudson po prawej, a za nią New Jersey. W pogodny dzień widok sięga sześciu stanów.
Transkrypcja (2:43)

Obejdź otwarty taras aż na stronę południową, twarzą do krańca Manhattanu, i daj oczom chwilę, żeby przywykły do odległości. Jesteś 1050 stóp, czyli około 320 metrów, nad ulicą, a w pogodny dzień, jak zapewnia budynek, widać stąd sześć stanów: Nowy Jork, New Jersey, Pensylwanię, Connecticut, Massachusetts i Delaware.

Ten taras był w planach od listopada 1929 roku, kiedy ogłoszono projekt z piętrem widokowym na dachu osiemdziesiątego szóstego piętra, celowo wyżej niż to w Chrysler Building, na siedemdziesiątym pierwszym. Początki były kiepskie. Podczas uroczystego lunchu otwarcia tu na górze, pierwszego maja 1931 roku, mgła połknęła cały widok, a według jednej relacji nawet Statua Wolności zginęła w oparach. Mimo to taras na siebie zarobił. W latach Wielkiego Kryzysu, gdy większość biur poniżej stała pusta, przyniósł w pierwszym roku mniej więcej tyle, ile właściciele zebrali z czynszów.

Teraz spójrz w dół i trochę w lewo, na białą wieżę z tarczą zegara i spiczastym szczytem. To Metropolitan Life Tower przy Madison Avenue, na rogu Dwudziestej Czwartej Ulicy, wzorowana na dzwonnicy świętego Marka w Wenecji. Mierząc 700 stóp, czyli około 213 metrów, była od 1909 do 1913 roku najwyższym budynkiem świata. I ma jeszcze jeden powód, by zwrócić twoją uwagę. W grudniu 1929 roku, gdy giełda leżała w gruzach, towarzystwo ubezpieczeniowe Metropolitan Life pożyczyło właścicielom tego budynku 27,5 miliona dolarów, żeby budowa mogła ruszyć. Drapacz chmur pod twoimi stopami został częściowo opłacony przez wieżę, na którą patrzysz.

Podążaj wzrokiem wzdłuż alei aż do krańca wyspy, do wysokiej, zwężającej się ku górze szklanej wieży na horyzoncie. To One World Trade Center. Pierwotna Wieża Północna World Trade Center odebrała temu budynkowi tytuł najwyższego na świecie dziewiętnastego października 1970 roku. Po zamachach z jedenastego września 2001 roku Empire State znów był najwyższy w Nowym Jorku, aż trzydziestego kwietnia 2012 roku przerósł go One World Trade Center. Na prawo od niego płynie Hudson, a po drugiej stronie wody leży New Jersey.

Siatka wokół ciebie stanęła w grudniu 1947 roku, a taras miewał dziwnych gości. W lipcu 1946 roku, rok po bombowcu, otarł się o niego dwusilnikowy samolot, którego nigdy nie zidentyfikowano. A od 1978 roku co rok przybiega tu na piechotę grupa biegaczy, pokonując 1576 stopni od poziomu ulicy, w biegu Run-Up. Rekord należy do australijskiego specjalisty od biegów po schodach Paula Crake’a, który w 2003 roku pokonał tę wspinaczkę w dziewięć minut i trzydzieści trzy sekundy.

Przystanek 4 z 5 · Taras widokowy na 86. piętrze, na otwartej promenadzie, z widokiem prosto w górę na maszt

Maszt cumowniczy widziany z 86. piętra

William F. Lamb (1883–1952) z pracowni Shreve, Lamb & Harmon; dodany w grudniu 1929 roku na żądanie Johna J. Raskoba · Dodany do planów w grudniu 1929 roku; konstrukcja ukończona 21 listopada 1930 roku; wieża nadawcza 1950–1953; restauracja 2019–2020 · Pusty w środku stalowy trzon o wysokości 158 stóp (48 m) nad 86. piętrem, obłożony aluminium, z 480 oknami, zwieńczony iglicą o wysokości 203 stóp (61,9 m)

Na co zwrócić uwagę

  • Żebrowane aluminiowe panele na uskokach korony. Podczas restauracji w latach 2019–2020 oczyszczono je i pokryto srebrną farbą.
  • Okna opasujące trzon, 480 sztuk, wszystkie wymienione w 2015 roku. Na szczycie trzonu jest 102. piętro, planowana przystań dla sterowców.
  • Kratowa antena na samym szczycie, której budowę rozpoczęto w 1950 roku, żeby wszystkie stacje telewizyjne miasta mogły nadawać z jednego miejsca.
Transkrypcja (2:38)

Zostań na otwartym tarasie, oprzyj się plecami o balustradę i spójrz prosto w górę. Wszystko nad tobą, schodkowa aluminiowa korona, trzon opasany oknami, krata na szczycie, było dodatkiem w ostatniej chwili, a przez jakiś czas także pośmiewiskiem.

Dodano to w grudniu 1929 roku, kiedy John Raskob chciał mieć pewność, że pokona Chrysler Building, i dano temu zadanie, żeby nikt nie mógł nazwać tego zwykłą iglicą. Miał to być maszt cumowniczy dla sterowców. Dziś ten plan brzmi jak science fiction. Pasażerowie mieli się odprawiać tutaj, na osiemdziesiątym szóstym piętrze. Winda miała ich wywieźć 167 stóp, około 51 metrów, w górę wnętrzem pustego masztu, do poczekalni na sto pierwszym piętrze. Stamtąd weszliby na sto drugie piętro i wsiedli do sterowca uwiązanego do masztu na wysokości, na której byłoby sto szóste piętro.

Wiatr miał jednak inne zdanie. Budynek wytwarza własne prądy wznoszące, powietrze nad Manhattanem płynie w nieprzewidywalny sposób, a sterowiec musiałby wisieć uczepiony samym dziobem i przy tym zrzucać balast wodny na ulice w dole. Piętnastego września 1931 roku niewielki sterowiec Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych okrążył maszt dwadzieścia pięć razy przy wietrze wiejącym z prędkością czterdziestu pięciu mil, czyli około 72 kilometrów, na godzinę, próbował zacumować, wylał balast, a wiry miotały nim na wszystkie strony. Ten o włos uniknięty wypadek przekreślił cały pomysł, choć później jednemu małemu sterowcowi udało się raz dostarczyć tu gazety. Krytycy mieli używanie. George Shepard Chappell nazwał maszt niemądrym gestem, a Lewis Mumford publiczną toaletą dla ptaków wędrownych.

Ratunkiem dla masztu okazało się nadawanie. Dwudziestego drugiego grudnia 1931 roku NBC i RCA rozpoczęły eksperymentalne nadawanie telewizji z niewielkiej anteny na szczycie masztu. W 1934 roku Edwin Howard Armstrong testował tu swój nowy system FM, z pierwszego na świecie nadajnika FM. W 1950 roku zaczęto budować wysoką kratownicę na samym szczycie, żeby wszystkie stacje telewizyjne miasta mogły nadawać z jednego miejsca, a według budynku piorun trafia w tę antenę mniej więcej dwadzieścia pięć razy w roku. W marcu 1933 roku budynek był już także gwiazdą filmową: w „King Kongu” wielka małpa wspina się właśnie na niego.

Spójrz teraz na żebrowane aluminiowe panele na uskokach korony. Między 2019 a 2020 rokiem oczyszczono je i pokryto srebrną farbą. Okna wokół trzonu, 480 sztuk, wymieniono w 2015 roku. A przeszklone piętro na szczycie trzonu to sto drugie, przystań dla sterowców, przy której nie zacumował ani jeden sterowiec i dokąd ludzie wjeżdżają dziś po prostu po to, żeby popatrzeć.

Przystanek 5 z 5 · Piąta Aleja, strona zachodnia, na chodniku przed numerem 350, między 33. a 34. Ulicą, tam, gdzie wychodzi się z holu

Wejście od Piątej Alei pod numerem 350

William F. Lamb (1883–1952) z pracowni Shreve, Lamb & Harmon; sufit holu za drzwiami odtworzony w latach 2007–2009 · 1931; hol odrestaurowany w 2009 roku · Wapienne filary zwieńczone rzeźbionymi orłami wokół trzech zestawów metalowych drzwi i naświetla wysokości trzech kondygnacji; pięciokondygnacyjna podstawa zajmuje całą działkę, a nad nią wieża cofa się o 60 stóp (18 m)

Na co zwrócić uwagę

  • Orły wyrzeźbione na szczytach filarów po obu stronach drzwi.
  • Złocone litery EMPIRE STATE osadzone w wapieniu nad wejściem.
  • Geometryczne metalowe zdobienia trzech wysokich portali i naświetla nad nimi.
Transkrypcja (2:39)

Hol wypuścił cię właśnie na Piątą Aleję, a to są drzwi frontowe, wokół których zaprojektowano cały budynek. Stań na skraju chodnika, odwróć się i spójrz w górę. Trzy wysokie zestawy metalowych drzwi z geometrycznymi kratami, nad nimi naświetle wysokości trzech kondygnacji, po obu stronach żłobkowane wapienne filary, a na szczycie każdego filaru rzeźbiony orzeł. Nad wejściem złoconymi wersalikami wypisane są słowa Empire State.

Hol, który masz właśnie za sobą, to jedyna część budynku, której dekoracja opowiada jakąś historię. Nad przejściami wiszą brązowe płyciny poświęcone trzem rzemiosłom, które go zbudowały: elektryce, murarstwu i ogrzewnictwu. Sufit tego holu jest zarazem stary i nowy. Oryginalne malowidło w stylu art déco, zaprojektowane przez artystę Leifa Neandrossa, przedstawiało niebo pełne złotych gwiazd, promieni słońca i kół zębatych. W latach sześćdziesiątych zamalowano je i ukryto za podwieszanym sufitem. Od 2007 roku artyści i historycy przez dwa lata odtwarzali je 23-karatowym złotem płatkowym i płatkami aluminium, a odsłonięto je dwudziestego dziewiątego września 2009 roku. Według budynku praca zajęła 20 000 roboczogodzin, dłużej niż pierwotna budowa całego drapacza chmur. Sam hol jest od 1981 roku osobnym zabytkiem miasta.

Wyobraź sobie teraz ten kwartał z innym budynkiem. Od 1893 roku stał tu hotel Waldorf, otwarty przez Williama Waldorfa Astora, a cztery lata później jego kuzyn John Jacob Astor Czwarty otworzył tuż obok Astorię. Razem Waldorf-Astoria miał 1300 sypialni i był największym hotelem świata. Kiedy w 1929 roku go rozebrano, znaczną część materiału, łącznie z granitem i brązem, zatopiono w Atlantyku u wybrzeży Sandy Hook w New Jersey. Spory kawałek najwspanialszego hotelu Nowego Jorku leży na dnie morza.

Budynek, który stanął na jego miejscu, zdobył złoty medal Fifth Avenue Association jako najlepiej zaprojektowany budynek otwarty przy alei w 1931 roku. A gdzieś w kamieniu kryje się kapsuła czasu. Dziesiątego września 1930 roku Al Smith wmurował kamień węgielny, a w środku znalazł się „New York Times” z poprzedniego dnia, po jednym egzemplarzu każdej monety i każdego banknotu, które Stany Zjednoczone wybiły i wydrukowały w 1930 roku, oraz fotografie ludzi, którzy zbudowali ten gmach.

To wejście, numer 350, to drzwi frontowe dla najemców, a budynek jest tak wielki, że ma własny kod pocztowy: 10118. Zanim odejdziesz, spójrz jeszcze raz w górę, ponad orły. Wieża wyrasta prosto z podstawy nad twoją głową, a z tak bliska widać tylko pierwszy z uskoków, sześćdziesiąt stóp, około osiemnastu metrów, od krawędzi dachu pięciokondygnacyjnej podstawy.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz przy Empire State Building.

Wieża ma sto dwa piętra, a ten spacer zatrzymuje się na dwóch z nich. Cała reszta tego, co widać stamtąd, zostaje bez wyjaśnienia: drewniany zbiornik na wodę na dachu daleko w dole, most nad East River, iglica w Midtown, której nie umiesz nazwać. Sfotografuj to, co nie daje ci spokoju, a Chiaro rozpozna, co to jest, powie, kto to zbudował i jaka kryje się za tym historia, i zostanie z tobą przy każdym kolejnym pytaniu w drodze na dół.

Co to za budynek tam w dole?Czy jakiś sterowiec kiedyś tu zacumował?Dlaczego wieża ma takie uskoki?

Przed wizytą

01

Dojazd

Zwiedzający taras widokowy wchodzą od 20 West 34th Street, między Piątą a Szóstą Aleją; to wejście jest dostępne dla wózków. Bilety można też kupić na miejscu w kasie pod adresem 12 West 34th Street. Zwiedzanie kończy się wyjściem przez hol od Piątej Alei, pod adresem 350 Fifth Avenue, po zachodniej stronie alei, między 33. a 34. Ulicą.

Metro N, Q, R, W, B, D, F lub M do stacji 34th Street–Herald Square, pięć minut pieszo do wejścia; 1, 2, 3, A, C lub E do 34th Street–Penn Station, również około pięciu minut; 4, 5, 6 lub 7 do Grand Central, około dziesięciu minut.

02

Bilety i wstęp

  • Każda wizyta wymaga rezerwacji na konkretny dzień i godzinę, przez stronę budynku albo w kasie przy 34. Ulicy. Biletów kupionych online nie można zwrócić. Dzieci w wieku 5 lat i młodsze wchodzą bezpłatnie z dorosłym posiadaczem biletu.
  • Standardowy bilet obejmuje wystawy na 2. i 80. piętrze oraz otwarty taras na 86. piętrze, czyli wszystko, czego potrzeba do przystanków trzeciego i czwartego. Zamknięte 102. piętro, na które wjeżdża się szklaną windą z 86., to dopłata i nie należy do tych przystanków. Ceny zależą od daty i godziny, więc porównaj je na oficjalnej stronie z biletami.
  • Budynek jest otwarty 365 dni w roku, bez względu na pogodę, a zimą na tarasie na 86. piętrze stoją grzejniki. Godziny otwarcia zmieniają się z porą roku: oficjalna strona z godzinami podaje je według dat, razem z godziną zamknięcia drzwi wejściowych i ostatnich wjazdów windą na górę.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Strony budynku dla zwiedzających i strony biletowe nie wymieniają żadnego audioprzewodnika, a bezpłatnej oficjalnej aplikacji Observatory Experience App, wprowadzonej w 2016 roku, nie ma już w sklepach z aplikacjami. W zamian budynek oferuje All Access Tour, sprzedawaną jako bilet premium: przewodnik z jego własnego zespołu ESB Ambassador prowadzi prywatną grupę do siedmiu osób przez wejście VIP, z pominięciem kolejek, na 86. i 102. piętro, w ciągu dwóch do trzech godzin. Te pięć opowieści to alternatywa na własną rękę, bez żadnej opłaty, a dwie pierwsze i ostatnią odsłuchasz na chodniku, przed wejściem i po wyjściu.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Empire State Building?

Bez żadnych kosztów, tak: pięć nagranych opowieści od Herald Square do drzwi od Piątej Alei. Sam budynek nie ma obecnie audioprzewodnika; jego opcja z przewodnikiem to płatna All Access Tour. O wszystkim, do czego te pięć opowieści nie sięga, Chiaro opowie ci na podstawie tego, na co skierujesz aparat.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Empire State Building bez biletu?

Tak, trzech przystanków z pięciu. Herald Square, ściana nad Zachodnią 34. Ulicą i wejście od Piątej Alei leżą na publicznych chodnikach. Taras i maszt słychać na 86. piętrze, na które trzeba mieć rezerwację na konkretną godzinę; wystarczy standardowy bilet.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Empire State Building?

Obecnie takiego nie ma, a dawna oficjalna aplikacja zniknęła ze sklepów z aplikacjami. Własna opcja budynku z przewodnikiem to All Access Tour, bilet premium z przewodnikiem z zespołu ESB Ambassador, w prywatnych grupach do siedmiu osób i z wjazdem bez kolejki na 86. i 102. piętro. Aktualna cena jest na stronach biletowych budynku.

Czy do tego przewodnika potrzebuję dopłaty za 102. piętro?

Nie. Oba przystanki na górze są na otwartym 86. piętrze, które obejmuje standardowy bilet. 102. piętro to zamknięty taras z oknami od podłogi do sufitu, na który wjeżdża się szklaną windą z 86. piętra; sprzedawane jest jako dopłata.

Czy Empire State Building jest otwarty codziennie?

Tak: 365 dni w roku, w deszcz i w słońce. Godziny otwarcia zmieniają się z porą roku i są podane według dat na stronie budynku z godzinami otwarcia, gdzie znajdziesz też godzinę ostatniego wjazdu na górę każdego wieczoru.

Gdzie zaczyna się spacer po Empire State Building?

Na Herald Square, gdzie Broadway przecina Szóstą Aleję na wysokości 34. Ulicy, obok stacji metra linii N, Q, R, W, B, D, F i M. Stamtąd widać wieżę w ramie budynków, a wejście dla zwiedzających pod 20 West 34th Street jest pięć minut pieszo na wschód.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Empire State Building.