Frick Collection · Nowy Jork · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Frick Collection,
pięć przystanków, za darmo.
Holbein, Bellini, Rembrandt i dwa Vermeery, opowiedziane dla pokoi, w których mieszkał sam Frick. Dom przy Fifth Avenue pokazuje ponad osiemset innych dzieł, a Chiaro opowie o każdym z nich na podstawie zdjęcia.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Frick Collection.
Thomas Cromwell
Frick Collection, Nowy Jork
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Frick Collection.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Wszystkich pięć obrazów z tego audioprzewodnika po Frick Collection wisi w trzech salach na poziomie 1 rezydencji Henry’ego Claya Fricka, czyli na poziomie ulicy. Zacznij w Living Hall, salonie, gdzie Thomas Cromwell Holbeina i święty Franciszek Belliniego dzielą ściany, przejdź do West Gallery, zachodniej galerii, do Jeźdźca polskiego Rembrandta, a skończ w South Hall, gdzie dwa z trzech Vermeerów muzeum wiszą obok siebie. Na całą piątkę przypada dwanaście minut nagrań, a ponieważ Frick zbudował te pokoje, żeby w nich mieszkać, a nie po to, by przez nie maszerować, pętla od Holbeina do Vermeera mieści się w pół godzinie.
Każdy przystanek opiera się na internetowym katalogu zbiorów Frick Collection, który podaje salę każdego obrazu, oraz na drugim, niezależnym źródle. Frick Collection nie umieszcza na ścianach opisów, tylko małe tabliczki z nazwiskiem artysty i tytułem, a obrazy bywają wypożyczane i przewieszane. Jeśli czegoś nie ma tam, gdzie piszemy, zapytaj obsługę muzeum, zaufaj jej bardziej niż tej stronie i daj nam znać.
Przystanek 1 z 5 · Poziom 1, sala 10, Living Hall
Thomas Cromwell
Hans Holbein Młodszy · 1532–33 · Olej na desce dębowej, 78,1 × 64,1 cm
Na co zwrócić uwagę
- Ciemnoniebieska tkanina na ścianie nad nim. We wzór wyhaftowano koronę, która wypada dokładnie na jego głowie: może to żart Holbeina z człowieka o bezgranicznej ambicji.
- Złożony list w małej martwej naturze na stole. W ten sposób Holbein mówi ci, jaki urząd pełnił Cromwell: był zarządcą królewskiego skarbca klejnotów (Master of the Jewel House).
- Książka w oprawie wysadzanej klejnotami. Rozpoznano w niej godzinki samego Cromwella, które przetrwały do dziś w Trinity College w Cambridge.
- Tomasz Morus, namalowany pięć lat wcześniej, na tej samej ścianie, powieszony tak, że obaj mężczyźni patrzą na siebie. Zanim wyjdziesz z sali, popatrz z jednego na drugiego.
Transkrypcja (2:48)
Najpierw spójrz na mężczyznę, zanim zobaczysz cokolwiek innego w tej sali. Ciężki, gładko ogolony, otulony czernią i futrem, siedzi bokiem przy stole i ściska w pięści zwinięty papier. Nie patrzy na ciebie. Patrzy wzdłuż tej samej ściany, a człowiek, który wisi tam naprzeciw niego, to człowiek, którego posłał na śmierć.
To Thomas Cromwell, namalowany przez Hansa Holbeina Młodszego w 1532 lub 1533 roku, podczas drugiego pobytu malarza w Anglii. Cromwell wyszedł z nizin społecznych i wspiął się na najwyższe urzędy na dworze Henryka Ósmego. Poparł Akt supremacji, ustawę, która uczyniła króla głową Kościoła w Anglii, a jako główny architekt angielskiej reformacji ścigał tych, którzy nie chcieli pójść za nowym Kościołem. Jeden z nich wisi z nim na tej ścianie: Tomasz Morus, namalowany przez tego samego Holbeina pięć lat wcześniej, w 1527 roku. Morus odmówił uznania Aktu, został skazany za zdradę stanu i ścięty szóstego lipca 1535 roku. Odpowiadał za to Cromwell. Muzeum powiesiło obu mężczyzn twarzą w twarz, a przestrzeń między nimi to najbardziej naładowany kawałek powietrza w całym domu.
Teraz szczegóły, bo Holbein wkłada w nie dużo treści. Na stole leży złożony list, ułożony jak mała martwa natura, i mówi ci, jaki urząd pełnił Cromwell: był zarządcą królewskiego skarbca klejnotów. Obok leży książka w oprawie ze złoconego srebra, wysadzanej klejnotami. Dopiero niedawno rozpoznano w niej godzinki samego Cromwella, modlitewnik, który przetrwał do dziś w Bibliotece Wrena w Trinity College w Cambridge. Dwa inne egzemplarze tej samej książki należały do dwóch żon Henryka, Katarzyny Aragońskiej i Anny Boleyn. Potem spójrz w górę, na ciemnoniebieską tkaninę za jego głową. We wzór wpleciono koronę, która jakby przypadkiem wypada dokładnie nad nim. Może to cichy komentarz Holbeina do tego, jak wysoko ten człowiek zamierzał się wspiąć.
Porównaj oba portrety, oddalone o kilka kroków na tej samej ścianie. Morus to sama faktura: zarost, rękawy z czerwonego aksamitu i złoty łańcuch królewskiej służby. Cromwell dostaje chłodniejsze barwy i prostsze tło, co jest typowe dla drugiego angielskiego okresu Holbeina, a przy okazji pasuje do modela. Po czyjej stronie była sympatia malarza, muzeum pozostawia do twojej oceny.
Jedno uczciwe zastrzeżenie. Portret Cromwella namalowany przez samego Holbeina uchodzi zwykle za zaginiony, a zachowały się trzy wersje: ta, jedna w National Portrait Gallery w Londynie i jedna w prywatnej kolekcji w Yorkshire. Deska z Frick Collection uchodzi za najlepszą z trzech i muzeum kataloguje ją jako dzieło Holbeina. Niektórzy badacze opowiadali się za ręką kogoś z warsztatu. Dłonie i futro możesz ocenić sam.
Koniec jest dla obu ten sam. Cromwell też popadł u Henryka w niełaskę i w 1540 roku, pięć lat po Morusie, został stracony. Henry Clay Frick kupił Morusa w 1912 roku, a Cromwella w 1915 roku, i od tamtej pory dwaj wrogowie dzielą jeden pokój.
Przystanek 2 z 5 · Poziom 1, sala 10, Living Hall
Święty Franciszek na puszczy
Giovanni Bellini · ok. 1475–80 · Olej na desce, 124,6 × 142 cm
Na co zwrócić uwagę
- Mały skrawek papieru w lewym dolnym rogu. Bellini złożył na nim podpis, namalowany tak, jakby kartkę przypięto do deski.
- Jego dłonie. Rany stygmatów są na otwartych dłoniach ledwie widoczne, więc trzeba ich poszukać.
- Zwierzęta, każde zajęte swoimi sprawami: czapla, osioł, królik i zimorodek, a dalej w głębi pasterz ze stadem.
- Jego stopy. Zzuł drewniane sandały i stoi boso na skale, jak Mojżesz przed płonącym krzewem.
Transkrypcja (2:19)
Odwróć się od Cromwella do dużej deski w tej samej sali, a temperatura zmienia się całkowicie. Po całej tej polityce mężczyzna w brązowym habicie wyszedł ze swojego surowego schronienia na skalną półkę, boso, z otwartymi ramionami, z twarzą wzniesioną ku światłu, które wlewa się z lewego górnego rogu. Wszystko wokół niego jest nim oświetlone: skały, miasteczko na wzgórzu, pola.
To święty Franciszek z Asyżu, trzynastowieczny zakonnik, który został patronem Włoch. W 1224 roku, jak głosi opowieść, udał się do pustelni La Verna w Apeninach i tam otrzymał stygmaty, rany ukrzyżowanego Chrystusa. Spójrz na jego dłonie, a ledwie je dostrzeżesz, bardzo blade. Giovanni Bellini pochodził z weneckiej rodziny malarzy i górował nad swoim pokoleniem. Namalował ten obraz pod koniec lat siedemdziesiątych piętnastego wieku i zrobił z tematem coś niezwykłego. Większość malarzy pokazywała anioła albo krucyfiks, z którego spływają promienie. Bellini daje ci tylko światło i pejzaż, a niektórzy badacze uważają, że Franciszek wcale nie otrzymuje tu ran, tylko śpiewa swoją Pieśń słoneczną, hymn, w którym wysławia Boga za brata Słońce, który przynosi dzień.
Dlatego otoczenie tak wiele znaczy. Wbrew tytułowi to żadna pustynia. To dolina na weneckiej wsi, pełna życia, które nie ma pojęcia, że dzieje się coś świętego. Jest czapla, osioł, królik, zimorodek i pasterz pilnujący stada. Franciszek zostawił za sobą drewniane sandały i stoi boso, jak Mojżesz na świętej ziemi. Na pulpicie w schronieniu leżą książka i czaszka.
Nikt nie wie na pewno, kto zamówił obraz. Najbardziej prawdopodobny jest wenecki patrycjusz Zuan Michiel, który mógł go przeznaczyć dla San Francesco del Deserto, odległego kościoła na wyspie w lagunie. W 1525 roku obraz wisiał już w weneckim pałacu Taddea Contariniego. Znacznie później, w 1852 roku, trafił na aukcję w Christie's i poszedł za 735 funtów.
Henry Clay Frick kupił go w 1915 roku za 170 000 dolarów. Obrazy religijne mało go pociągały, ale ten pejzaż pokochał i dał mu honorowe miejsce w swoim salonie, w Living Hall, gdzie obraz wisi do dziś. Bellini podpisał go tam, gdzie najmniej byś się spodziewał: na małym, namalowanym skrawku papieru w lewym dolnym rogu, jakby ktoś zostawił na skale liścik.
Przystanek 3 z 5 · Poziom 1, sala 13, West Gallery
Jeździec polski
Rembrandt Harmensz. van Rijn · ok. 1655 · Olej na płótnie, 116,8 × 134,9 cm
Na co zwrócić uwagę
- Tło za nogami konia. Niektóre partie są ledwie naszkicowane, a niektóre wyglądają po prostu na nieskończone.
- Budowla na ciemnym wzgórzu, czarna woda pod nią i słaba łuna w oddali, w której widać pożar.
- Jego ekwipunek: łuk i kołczan ze strzałami u biodra. Za polskie uznawano strój, broń, a nawet rasę konia.
- Autoportret Rembrandta z 1658 roku, w tej samej galerii. Wisi tu też Dama ze służącą Vermeera.
Transkrypcja (2:36)
Młody mężczyzna na bladosiwym koniu jedzie przez płótno od lewej do prawej, spokojny, niemal rozmarzony, z łukiem i kołczanem pełnym strzał u biodra. Za nim nagi, górzysty krajobraz. Na wzgórzu stoi dziwna budowla, w dole jest czarna woda, a w oddali coś się pali. Nie wygląda na zaniepokojonego. Wygląda, jakby dokładnie wiedział, dokąd jedzie, a tego nigdy nie wiedział nikt inny.
Na tym polega tajemnica tego płótna. Nikt nie jest zgodny co do tego, kim on jest. Osiemnastowieczni polscy właściciele twierdzili, że to członek ich własnej rodziny, Marcjan Aleksander Ogiński. W 1793 roku Michał Kazimierz Ogiński napisał do króla Stanisława Augusta, nazywając obraz Kozakiem na koniu, a król rozpoznał w jeźdźcu lisowczyka, żołnierza nieregularnej formacji zwanej lisowczykami. Od tamtej pory widziano w nim protestanckiego teologa, syna marnotrawnego, biblijnego Dawida, Tamerlana, chrześcijańskiego żołnierza strzegącego Europy Wschodniej przed Turkami, a dwaj polscy badacze w 1912 roku uznali go za syna Rembrandta, Tytusa. Każde z tych odczytań miało swoich zwolenników. Żadne nie zwyciężyło.
Do tego dochodzi pytanie, kto go namalował. Kiedy Henry Clay Frick kupił go w 1910 roku od hrabiego Tarnowskiego, którego rodzina posiadała obraz od 1834 roku, wszyscy byli zgodni, że to Rembrandt. W 1984 roku badacz z Rembrandt Research Project, zespołu uczonych, który kwestionował wtedy wiele słynnych Rembrandtów, zasugerował, że obraz może być dziełem jego ucznia, Willema Drosta. Muzeum nigdy nie zmieniło tabliczki, a późniejsi badacze, wśród nich Simon Schama i sam przewodniczący projektu, Ernst van de Wetering, stanowczo wrócili do Rembrandta. Najostrożniejszy pogląd mówi dziś, że Rembrandt zaczął obraz w latach pięćdziesiątych siedemnastego wieku, a jakaś inna ręka mogła dokończyć jego fragmenty. Spójrz na ziemię za kopytami konia, a zobaczysz, skąd te wątpliwości: część jest ledwie naszkicowana.
Dziwne jest też to, że Rembrandt w ogóle namalował konia. Jedyny inny znany jego portret konny przedstawia Fredericka Rihela, wisi w National Gallery w Londynie i pochodzi z 1663 roku.
Spór stał się żartem w świecie sztuki. W 1993 roku artysta Russell Connor wysłał do tygodnika The New Yorker fałszywe odkrycie: obraz przedstawiający Rembrandta z paletą w ręku przy pracy nad niedokończonym Jeźdźcem polskim, z pełną powagą przypisany innemu uczniowi, Carelowi Fabritiusowi. Pismo go wydrukowało. A jeździec, kimkolwiek jest, wciąż jedzie przez ten płonący krajobraz w West Gallery, którą dzieli z twarzą samego Rembrandta na Autoportrecie z 1658 roku.
Przystanek 4 z 5 · Poziom 1, sala 19, South Hall
Żołnierz i śmiejąca się dziewczyna
Johannes Vermeer · ok. 1657 · Olej na płótnie, 50,5 × 46 cm
Na co zwrócić uwagę
- Mapa za nimi. Ląd jest pomalowany na niebiesko, zachód jest u góry, a jeśli się nachylisz, zobaczysz stateczki płynące po beżowych drogach wodnych.
- Twarz oficera, a raczej to, jak mało jej widać: wąski skrawek profilu pod ogromnym kapeluszem z bobrowego filcu.
- Lwie głowy wyrzeźbione na oparciach krzeseł. Te same krzesła pojawiają się w Przerwanej lekcji muzyki, która wisi w tej sali.
- Otwarte okno po lewej. Żadne inne znane wnętrze Vermeera nie pozwala choćby zerknąć na ulicę za oknem.
Transkrypcja (2:17)
Cofnij się o krok i pozwól światłu robić swoje. Wpada przez okno po lewej, sunie po białej ścianie, łapie biel jej czepca i ląduje na jej twarzy dokładnie w chwili, gdy się śmieje. To małe płótno, mniej więcej pół metra w każdą stronę, a świeci jak oświetlony pokój.
Część tego blasku to pieniądze. Johannes Vermeer domieszał ultramarynę, wtedy najdroższy pigment na świecie, do białej farby ściany i czepca. Błękitu nigdy nie wyłowisz, ale chłodzi on biel i sprawia, że dzienne światło wydaje się prawdziwe.
Teraz dwoje ludzi. Ona trzyma kieliszek w rodzaju tych, których używano do białego wina, a pozować do niej mogła żona Vermeera, Catharina Bolnes. Po drugiej stronie stołu siedzi oficer w czerwieni, z ręką wspartą na biodrze, na krześle z rzeźbionymi lwimi głowami. Jego twarzy prawie nie widać, tylko cień profilu pod tym ogromnym kapeluszem. Co się między nimi dzieje? Badacze odczytywali to na wszystkie sposoby, od niewinnych zalotów po płatne spotkanie prostytutki z klientem. Oba tematy były w malarstwie holenderskim na porządku dziennym, a Vermeer nie chce ci powiedzieć, który z nich tu widzisz.
Kapelusz wart jest drugiego spojrzenia. To bobrowy filc, najbardziej ceniony wtedy materiał na kapelusze. W północnej Europie bobry zostały niemal doszczętnie wytępione, więc skóry płynęły przez Atlantyk w ogromnych ilościach z Ameryki Północnej, dzięki kolonialnemu handlowi z rdzennymi społecznościami. Na głowie tego oficera jest kawałek Nowego Świata.
Teraz mapa. Pokazuje Holandię i Fryzję Zachodnią, narysowane z zachodem u góry, więc linia brzegu wygląda obco. Ląd jest niebieski. Prawdopodobnie kiedyś był zielony, dopóki z mieszaniny nie wyblakł żółty pigment. Vermeer najwyraźniej miał tę mapę pod ręką przez lata, bo namalował ją jeszcze na dwóch innych obrazach. I spójrz jeszcze raz na okno: to jedyne z jego znanych wnętrz, które pozwala ci zerknąć na ulicę.
Ostatnia niespodzianka to to, jak niewiele brakowało, by obraz stracił autora. W 1696 roku sprzedano go na aukcji w Amsterdamie jako Vermeera za czterdzieści cztery i pół guldena. Później kolekcjoner Léopold Double kupił go w Londynie, najwyraźniej jako dzieło Pietera de Hoocha, za 235 gwinei. W 1881 roku trafił za 8800 franków do księcia Demidowa, do jego willi w Pratolino pod Florencją, a w 1911 roku do Henry’ego Claya Fricka, u którego czekała już na niego Przerwana lekcja muzyki.
Przystanek 5 z 5 · Poziom 1, sala 19, South Hall
Przerwana lekcja muzyki
Johannes Vermeer · ok. 1658–59 · Olej na płótnie, 39,4 × 44,5 cm
Na co zwrócić uwagę
- Jej oczy. Tylko ona na obrazie patrzy na ciebie, jakbyś właśnie wszedł i ich zaskoczył.
- Ciemny obraz na tylnej ścianie, na którym ledwie da się rozpoznać Kupidyna: wskazówka malarza, że ta lekcja muzyki może dotyczyć czegoś więcej niż muzyki.
- Klatka dla ptaków przy oknie. Dodał ją później ktoś inny, nie Vermeer.
- Srebrna pokrywka biało-niebieskiego dzbanka na stole, łapiąca światło z okna.
Transkrypcja (2:11)
To najmniejszy z trzech Vermeerów we Frick Collection, niecałe czterdzieści na czterdzieści pięć centymetrów, i działa jak drzwi, które właśnie otwierasz. Młoda kobieta przy stole podniosła wzrok. Pochylony nad nią mężczyzna nie. To ty jesteś tym, co w tytule przerwało lekcję.
Vermeer zostawił około trzydziestu czterech obrazów, które przetrwały, a ten dom ma trzy z nich: dwa w tej sali i trzeci, Damę ze służącą, w West Gallery. Henry Clay Frick kupił ten jako pierwszy, w 1901 roku, dziesięć lat przed oficerem obok.
Co robili przed twoim wejściem? Oboje trzymają dłonie na kartce papieru. Mogą to być nuty, jak te na stole. Może to być list. W holenderskim świecie lat pięćdziesiątych siedemnastego wieku wspólne muzykowanie było jednym z przyjętych sposobów, by młody mężczyzna i młoda kobieta mogli być blisko, a muzyka była w malarstwie utartą metaforą miłości. Vermeer mówi to wprost, jeśli wiesz, gdzie patrzeć. Na zacienionej ścianie za nimi wisi ciemny obraz, a postać na nim to Kupidyn.
Teraz stół. Leży na nim coś, co wygląda na cytarę, szarpany instrument strunowy, i stoi kieliszek czerwonego wina, którego nikt nie tknął. Jest biało-niebieski dzbanek ze srebrną pokrywką, która łapie światło z okna. Badacze spierają się o niego. Jedni mówią, że to chińska porcelana z europejską pokrywką, inni, że fajans delficki, imitacja porcelany wytwarzana w rodzinnym mieście Vermeera.
Spójrz w lewo, na krzesło przy oknie. Jego oparcie zdobią rzeźbione lwie głowy, z grzywami ledwie muśniętymi światłem, i już je znasz, bo to te same krzesła co na obrazie Żołnierz i śmiejąca się dziewczyna obok. Teraz spójrz nad nie, na klatkę dla ptaków przy oknie. To nie Vermeer. Dodała ją później inna ręka i tak już została.
Obraz przeszedł przez wieki ciężkie restauracje, więc nigdy nie będzie miał ostrości oficera obok. Ale i tak długo żył własnym życiem. Jego angielski tytuł podsunął pisarce Susannie Kaysen tytuł jej książki, Girl, Interrupted; film na jej podstawie wszedł w Polsce właśnie jako Przerwana lekcja muzyki. A młoda kobieta wciąż robi to, do czego namalowano ją trzy i pół wieku temu: podnosi wzrok znad kartki i patrzy prosto na tego, kto właśnie wszedł do pokoju.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko we Frick Collection.
Ta trasa obejmuje pięć z ponad ośmiuset dzieł wystawionych w domu. Frick Collection nie wiesza na ścianach opisów, tylko małe tabliczki z nazwiskiem artysty i tytułem, i właśnie tu aplikacja pokazuje, na co ją stać: sfotografuj panel Fragonarda, emalię z Limoges albo zegar w salach na poziomie 2, a dowiesz się, do kogo należał i dlaczego jest ważny, a potem od razu, na miejscu, aplikacja odpowie na twoje pytania zadane na głos.
Przed wizytą
Dojazd
1 East 70th Street, róg Fifth Avenue, New York, NY 10021. Wchodzi się głównym wejściem od East 70th Street, gdzie mogą cię też wysadzić taksówki i przejazdy zamówione w aplikacji; drzwi pod numerem 10 East 71st Street są dla biblioteki naukowej i grup.
Najbliżej jest metro linii 6 do stacji 68th Street–Lexington Avenue. Linie N, R i W zatrzymują się na 59th Street–Fifth Avenue, a linia Q na 72nd Street–Second Avenue, skąd poprzeczny autobus M72 jedzie do Fifth Avenue i 69th Street. Autobusy M1, M2, M3 i M4 jeżdżą na północ ulicą Madison Avenue, a na południe ulicą Fifth Avenue, z przystankiem przy 69th Street.
Bilety
- Dzieci poniżej 10 lat nie są wpuszczane, bo większość dzieł stoi bez barierek i gablot. Zwiedzający w wieku od 10 do 18 lat wchodzą za darmo.
- W salach nie wolno fotografować. Zdjęcia można robić tylko w Garden Court i w przestrzeniach ogólnodostępnych poza salami.
- Bilet dla dorosłych kosztuje 30 dolarów. W środy od 13:30 do 17:30 płacisz, ile chcesz, przy czym minimum to 5 dolarów, jeśli rezerwujesz online, a w pierwszy piątek większości miesięcy wstęp jest bezpłatny od 17:30 do 21:00 (oprócz stycznia i września).
- We wtorki muzeum jest zamknięte. Sale przestają wpuszczać zwiedzających 30 minut przed zamknięciem o 17:30, a sprzedaż biletów kończy się godzinę przed zamknięciem.
- Jeśli masz ustalony dzień, zarezerwuj z góry bilet na konkretną godzinę. Część biletów na ten sam dzień jest wydawana przy wejściu, ale zarezerwowanych biletów nie można przenieść na inną godzinę.
Oficjalny audioprzewodnik
Kuratorzy Frick Collection nagrali własny komentarz i nic on nie kosztuje: otwórz mobilny przewodnik muzeum w aplikacji na telefonie albo na jego stronie internetowej i wpisz numer w kółku umieszczony obok dzieła. Słuchawki są w salach obowiązkowe, więc weź własne, a darmowe Wi-Fi FrickPublic oszczędzi ci transfer danych. Nasze pięć przystanków też jest bezpłatnych i znajduje się na tej stronie, a o każdym innym dziele w domu, które trasa kuratorów pomija, opowie aplikacja Chiaro.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po Frick Collection?
Tak. Kuratorzy Frick Collection opowiadają własną trasę muzeum, bezpłatnie na telefonie i na frick.org, a ta strona dodaje pięć przystanków Chiaro, które działają w każdej przeglądarce, z tekstem pod każdym odtwarzaczem. To, co strona pomija, sfotografuj, a Chiaro ci o tym opowie.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik Frick Collection?
Nic. Frick Collection udostępnia przygotowane przez kuratorów trasy audio bezpłatnie, w mobilnym przewodniku i na swojej stronie, z komentarzami przypisanymi do numerów w kółkach w salach. Potrzebne będą własne słuchawki, bo muzeum wymaga ich w salach.
Gdzie we Frick Collection wisi Thomas Cromwell Holbeina?
W Living Hall, sali 10 na poziomie 1. W tej samej sali wisi Tomasz Morus Holbeina, umieszczony tak, że obaj wrogowie patrzą na siebie.
Gdzie są Vermeery we Frick Collection?
Muzeum ma trzy. Żołnierz i śmiejąca się dziewczyna oraz Przerwana lekcja muzyki wiszą razem w South Hall, w sali 19. Dama ze służącą, ostatnie dzieło, jakie Henry Clay Frick kupił przed śmiercią w 1919 roku, wisi w West Gallery, w sali 13, tej samej co Jeździec polski.
Czy we wtorki Frick Collection jest nieczynna?
Tak, w każdy wtorek. W pozostałe sześć dni muzeum jest otwarte od 10:30 do 17:30. Do końca 2026 roku będzie też zamknięte w Święto Dziękczynienia, 26 listopada, i w Boże Narodzenie, a w Nowy Rok 2027 znów będzie nieczynne.
Czy mogę przyjść do Frick Collection z dziećmi?
Tylko od 10. roku życia. Dom pokazuje obrazy, rzeźby i meble w dużej mierze bez barierek, a niewpuszczanie młodszych dzieci to sposób, w jaki muzeum ogranicza ryzyko przypadkowych uszkodzeń. Od 10 do 18 lat wstęp jest bezpłatny.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Frick Collection.