Direct naar de inhoud

Vrijheidsbeeld · New York · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het Vrijheidsbeeld,
vijf stops, gratis.

Alle vijf spelen af in dit tabblad, zonder iets te installeren. Daarna vertelt Chiaro je met één foto over de rest van de 305 voet, ruim 93 meter, van de grond tot de punt van de vlam.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Vrijheidsbeeld.

9:41

The Battery en de overtocht naar Liberty Island

Vrijheidsbeeld, New York

0:00 2:11
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Deze audiogids voor het Vrijheidsbeeld begint al voordat je een voet op een boot zet. De eerste van de vijf stops speel je af aan het water van The Battery, naast Castle Clinton, waar de veiligheidscontrole voor de veerboot is; daar heb je nog helemaal geen ticket nodig, en hij loopt door tijdens de overtocht. De veerboot uit New York legt aan achter het beeld, dus de tweede stop is de vlaggenmast, recht vooruit vanaf de steiger, met haar rug naar je toe; dan over de promenade naar de zuidkant van het eiland voor het gezicht, de kroon en de tafel; terug naar de stervormige muren van Fort Wood en de sokkel van Hunt; en als laatste de top van de sokkel, onder het geraamte van Eiffel, waarvoor je een Pedestal Reserve-ticket nodig hebt. Achter elkaar afgespeeld duren de vijf samen zo’n elf minuten. De vier stops op het eiland liggen op een paar minuten lopen van elkaar, op een eiland van 14 acres, nog geen zes hectare.

Alle praktische informatie op deze pagina komt van de pagina’s van de National Park Service over het Statue of Liberty National Monument en van die van Statue City Cruises, de enige veerdienst die het park toelaat. De vaartijden wisselen per seizoen, dus kijk voor jouw dag op de officiële dienstregeling. Ter plekke hebben de rangers en de borden op Liberty Island het laatste woord, en vertellen zij je iets wat hier niet staat, dan horen we dat graag.

Stop 1 van 5 · The Battery, aan het water naast Castle Clinton, waar de veiligheidscontrole voor de veerboot is, buiten elk toegangshek; daarna de buitendekken van de veerboot

The Battery en de overtocht naar Liberty Island

Frédéric-Auguste Bartholdi (1834–1904), beeldhouwer, die de plek in 1871 uitkoos; ijzeren geraamte van Gustave Eiffel (1832–1923) · Gebouwd in Parijs 1876–1884; ingewijd op 28 oktober 1886 · Koper op een geraamte van ijzer en roestvrij staal; 305 voet en 1 inch, ongeveer 93 m, van de grond tot de punt van de vlam

Om op te letten

  • De ronde zandstenen muren van Castle Clinton naast de rij. Het is een havenfort uit dezelfde generatie als Fort Wood, het stervormige fort waarin het beeld staat.
  • Het beeld van opzij. Ze kijkt naar het zuidoosten, naar de monding van de haven, dus vanaf Manhattan zie je haar in profiel en niet recht van voren.
  • Ellis Island, van hieruit de gebouwen met rode daken rechts van Liberty Island: de tweede aanlegplaats van de veerboot uit New York.
Transcriptie (2:11)

Kijk langs de reling over het water en zoek het kleine groene figuurtje op het lage eiland. Van hieruit zie je haar van opzij. Het beeld kijkt naar het zuidoosten, in één lijn met het oude fort waarin ze staat en met de route waarlangs de schepen vanaf open zee binnenkwamen. Manhattan krijgt haar profiel. De monding van de haven krijgt haar gezicht.

Frédéric-Auguste Bartholdi koos de plek zelf uit, tijdens een reis naar Amerika in 1871, toen het eiland nog Bedloe’s Island heette. Het was klein, maar elk schip dat de haven van New York binnenvoer, moest erlangs, en hij noemde het de poort naar Amerika. Het was bovendien federale grond, en dat was volgens hem grond die van alle staten samen was.

De ronde zandstenen muren naast je zijn Castle Clinton. Het begon als de Southwest Battery, een van een hele ring havenforten die rond 1808 werden gebouwd of opgeknapt om New York te verdedigen, en kreeg in 1817 de naam Castle Clinton. Ook het stervormige fort onder het beeld, Fort Wood, kwam uit datzelfde programma. Je staat dus bij het ene oude fort te wachten om een beeld te bezoeken dat in een ander staat.

Ze kwam in stukken aan. Op zeventien juni 1885 voer het Franse marineschip Isère binnen, met het beeld uit elkaar gehaald in het ruim, onthaald met een vlootparade. Daarna lag ze een jaar in opslag, omdat de Amerikanen de sokkel nog niet af hadden.

De inwijding was op achtentwintig oktober 1886, en het weer was beroerd. New York hield zijn allereerste tickertapeparade, van Madison Square helemaal naar The Battery, precies waar jij nu staat. Meer dan een miljoen mensen liepen uit. Op het water voeren zo’n 300 schepen langs het beeld, in mist en regen, met nog geen vierhonderd meter zicht. De vrouwenkiesrechtvereniging van de staat New York kreeg geen kaarten voor de plechtigheid, omdat het om vrouwen zonder begeleiding ging. Dus huurden ze een boot en zagen ze vanaf het water hoe een kolossale vrouw met de naam Vrijheid werd onthuld.

In 1886 was ze het hoogste bouwwerk van New York: 305 voet en 1 inch van de grond tot de punt van de vlam, ongeveer 93 meter. Haar officiële naam is De Vrijheid verlicht de wereld, en verlichting was ook het idee. Zo werd ze alleen niet gelezen. Tussen 1886 en 1924 kwamen bijna 14 miljoen immigranten via New York de Verenigde Staten binnen, en voor hen betekende die opgeheven fakkel geen verlichting. Hij betekende welkom.

Als de veerboot vertrekt, let dan op de rode daken rechts van haar eiland. Dat is Ellis Island, waar tussen 1892 en 1954 zo’n 12 miljoen mensen door de hallen gingen.

Stop 2 van 5 · Liberty Island, bij de vlaggenmast, recht vooruit vanaf de aanlegsteiger van de veerboot, met zicht op de achterkant van het beeld

De vlaggenmast en de achterkant van het beeld

Frédéric-Auguste Bartholdi (1834–1904), gebouwd in de werkplaats van Gaget, Gauthier & Co. in Parijs; inwendige constructie van Gustave Eiffel (1832–1923), als opvolger van Eugène Viollet-le-Duc · Gebouwd 1876–1884 in Parijs; in 1886 op het eiland weer in elkaar gezet · Koperplaten van 3/32 inch (ongeveer 2,5 mm) dik, gedreven in repoussé; 46,05 m van de bovenkant van de voet tot de fakkel, de rechterarm 12,80 m lang

Om op te letten

  • De opgeheven rechterarm, 12,80 meter lang, en hoe slank hij van achteren is. Binnenin was maar plaats voor één enkele ladder naar de fakkel.
  • De plooien van het gewaad. De hele huid is dun koperplaat dat over houten mallen in vorm is gehamerd, de repoussétechniek, en daarna stuk voor stuk op Eiffels geraamte is bevestigd.
  • De gouden vlam. De fakkel van 1986 is bedekt met bladgoud van 24 karaat, zoals Bartholdi het wilde, en daarom vangt hij het zonlicht.
  • De vlaggenmast zelf. Hier beginnen de rondleidingen van de rangers van de National Park Service.
Transcriptie (2:13)

Je bent vanaf de steiger rechtdoor naar de vlaggenmast gelopen, en het beeld staat met haar rug naar je toe. Bijna iedereen fotografeert de andere kant. Van achteren is ze geen symbool meer, maar iets wat mensen hebben gebouwd.

Begin bij de arm. Die is 12,80 meter lang, en van hieruit zie je hoe slank hij is: er was binnenin altijd maar plaats voor één ladder, veertig voet lang, ruim twaalf meter, naar de fakkel. Die arm was ook het eerste stuk van haar dat het publiek ooit te zien kreeg. Hij was in 1876 klaar en stond op de wereldtentoonstelling voor het honderdjarig bestaan van de Verenigde Staten in Philadelphia, waar bezoekers naar het balkon van de fakkel klommen om over het terrein uit te kijken. Daarna stond hij tot 1882 op Madison Square in Manhattan.

Dan het gewaad. De hele huid is koperplaat die in vorm is gehamerd, een techniek die repoussé heet, en ze is drie tweeëndertigste inch dik, ongeveer tweeënhalve millimeter: zo dik als twee Amerikaanse centen op elkaar. De eerste ingenieur, Eugène Viollet-le-Duc, overleed in 1879 onverwacht, en Bartholdi nam Gustave Eiffel in de arm. Eiffel hield het gehamerde koper, maar gooide het plan voor de binnenkant overboord. In plaats van op gewicht te vertrouwen bouwde hij een ijzeren middenpijler van 28 meter hoog en hing hij de huid daaraan op met platte metalen strippen die als veren werken. Ze is gemaakt om te bewegen. Ze kan tot drie inch heen en weer zwaaien, zo’n zeven en een halve centimeter, de fakkel tot zes inch, vijftien centimeter.

Toen ze nieuw was, had ze niet deze kleur. Ze was bruin, als een nieuwe cent, en het duurde jaren voor het koper groen werd; in de eerste jaren na 1900 had ze de kleur die je nu ziet. Het Congres hield het groen voor corrosie en trok geld uit om haar binnen en buiten te verven. Na een golf van publiek protest stelden de ingenieurs van het leger vast dat de patina het koper juist beschermde, en ze werd alleen aan de binnenkant geverfd.

In 1886 werd ze op het eiland zonder steigers weer in elkaar gezet. Eerst ging Eiffels geraamte omhoog, en veel van de mannen die het werk deden, waren pas aangekomen immigranten. Generaal Charles Stone beweerde op de dag van de inwijding dat er bij de bouw niemand was omgekomen. Dat was niet waar. Francis Longo, een Italiaanse arbeider van 39, kwam om toen er een oude muur op hem viel.

Kijk tot slot omhoog naar de vlam. Die werd in 1986 geplaatst, tijdens de grote restauratie, toen ingenieurs ontdekten dat de arm slecht was bevestigd en bij harde wind zwaaide, dat het hoofd zestig centimeter uit het midden stond en dat een van de stralen van de kroon een gat in de arm aan het schuren was. De fakkel die ze haar eerste eeuw had vastgehouden, ging in 1984 naar beneden. Die waar je nu naar kijkt, is precies gemaakt zoals Bartholdi hem wilde, en bedekt met bladgoud van 24 karaat.

Stop 3 van 5 · Promenade van Liberty Island, aan de zuidkant van het eiland, voor de voorkant van het beeld, dat naar het zuidoosten over de haven uitkijkt

De voorkant: het gezicht, de kroon en de tafel

Frédéric-Auguste Bartholdi (1834–1904), voor de Frans-Amerikaanse Unie van Édouard de Laboulaye · Ontworpen vanaf 1870; gipsmodel goedgekeurd in 1875; ingewijd op 28 oktober 1886 · Koper; het hoofd 5,26 m van kin tot schedel, de tafel 7,19 m lang; een kroon met 25 ramen en zeven stralen

Om op te letten

  • De tafel. JULY IV MDCCLXXVI kun je vanaf de promenade lezen: de datum van de Onafhankelijkheidsverklaring in Romeinse cijfers.
  • De zeven stralen van de kroon, en daaronder de rij van 25 ramen waar de bezoekers van de kroon staan.
  • Haar rechtervoet, met de hiel opgetild onder de zoom. Ze is midden in een stap en draagt de fakkel voorwaarts.
  • Waar de kettingen liggen. Aan haar voeten liggen gebroken boeien en kettingen, die door de hoogte van de sokkel vanaf de grond nergens te zien zijn.
Transcriptie (2:44)

Loop over de promenade verder naar de zuidkant van het eiland, tot ze recht over je hoofd heen kijkt, naar de monding van de haven. Dit is het gezicht dat iedereen kent, en op deze schaal is het enorm: de neus is 1,37 meter lang, elk oog 76 centimeter breed, de mond 91 centimeter. Van kin tot kruin is het 5,26 meter.

Je zult horen dat Bartholdi haar het gezicht van zijn moeder gaf. De conservator van het Bartholdimuseum zegt dat daar geen enkele grond voor is. Wat er wel is, is een eerdere vrouw met een lamp. Jaren voor deze opdracht had Bartholdi een reusachtige vuurtoren voorgesteld voor het Suezkanaal: een vrouw in een gewaad die een licht omhooghoudt, met de titel Egypte brengt het licht naar Azië. De kedive wees het af. Het is moeilijk om haar hier niet in terug te zien.

Lees dan de kroon. Zeven stralen, en daaronder een rij van 25 ramen: daar kijken de bezoekers van de kroon naar buiten. De National Park Service beschrijft de stralen als licht, als een stralenkrans. Vaak hoor je dat ze voor de zeven zeeën en de zeven continenten staan, en dat is de uitleg die de meeste mensen mee naar huis nemen.

In haar linkerarm houdt ze de tafel, 7,19 meter lang, en die kun je van hieruit lezen: JULY IV MDCCLXXVI. Vier juli 1776, de datum van de Onafhankelijkheidsverklaring.

Kijk nu omlaag naar haar voeten. Haar rechtervoet is opgetild, de hiel los van de grond, midden in een stap: ze draagt de fakkel voorwaarts en staat niet op wacht. En aan haar voeten, onzichtbaar vanaf elke plek waar je kunt staan, liggen gebroken boeien en kettingen. Bartholdi overwoog haar een gebroken ketting in de hand te geven, maar vond dat dat zo kort na de Burgeroorlog te veel verdeeldheid zou zaaien. Dus kwam de ketting op de grond terecht, onder het gewaad, waar bijna niemand hem ziet.

Die ketting is de reden dat ze bestaat. De man die in 1865 als eerste een geschenk uit Frankrijk voorstelde, was Édouard de Laboulaye, een tegenstander van de slavernij en voorzitter van het Franse genootschap voor de afschaffing ervan. Hij wilde de overwinning van de Unie en het einde van de slavernij eren. Maar vrijheid was in het Frankrijk van de negentiende eeuw een gevaarlijk woord. Het deed denken aan revolutie. Dus spraken Laboulaye en Bartholdi af dat hun figuur geen opstand zou aanvoeren. Ze zou de weg verlichten, vreedzaam en volgens de wet. Vandaar de naam: De Vrijheid verlicht de wereld.

De belofte onder het gewaad gold nog niet voor iedereen die langs haar voer. Voor Afro-Amerikanen beschreef die gebroken boei in 1886 een vrijheid die er nog niet was, en W.E.B. Du Bois schreef dat hij, toen hij op weg terug uit Europa langs haar voer, niet de hoop kon voelen die immigranten volgens hem voelden.

Op de dag van de onthulling, achtentwintig oktober 1886, was haar gezicht bedekt met een Franse driekleur, die aan het eind van een toespraak moest vallen. Bartholdi zag een pauze aan voor het slot en liet de vlag te vroeg vallen. De kanonnen bulderden en de menigte juichte. Toen een verslaggever hem vroeg wat hij van het voltooide beeld vond, zei hij: mijn droom is werkelijkheid geworden. Ik kan alleen zeggen dat ik verrukt ben.

Stop 4 van 5 · Terrein van Liberty Island, aan de voet van de granieten muren van Fort Wood, bij de ingang van de sokkel

De stermuren van Fort Wood en de sokkel van Hunt

Sokkel van Richard Morris Hunt (overleden 1895), gebouwd met generaal Charles P. Stone als hoofdingenieur; Fort Wood door het Amerikaanse leger · Fort Wood 1808–1811; fundering van de sokkel begonnen in 1883, eerste steen 1884, voltooid 1886 · Gestorte betonnen muren tot 20 voet (ruim 6 m) dik, bekleed met graniet; 154 voet, 46,93 m, van de grond tot de bovenkant van de sokkel, binnen een stervormig fort met elf punten

Om op te letten

  • De punten van de ster. Loop langs de muur van het fort en de hoeken springen naar voren en wijken weer terug, elf in totaal, rondom de sokkel.
  • De tien ronde schijven boven de deuren van de sokkel, leeg gelaten. Ze waren bedoeld voor de wapens van de staten.
  • De granieten bekleding. Daarachter zitten betonnen muren tot 20 voet dik, de grootste betonstort van zijn tijd.
Transcriptie (2:18)

De granieten muren waar je langs loopt, zijn driekwart eeuw ouder dan het beeld. Dit is Fort Wood, in 1808 begonnen als de Works on Bedloe’s Island en in 1811 voltooid. De plattegrond is een ster met elf punten: volg de muur en de hoeken springen naar voren en wijken weer terug. Het fort is genoemd naar Eleazer D. Wood, een legerheld die sneuvelde bij Fort Erie. Toen het beeld kwam, heeft niemand het afgebroken. De ster werd deel van de voet, en de sokkel rijst op van binnen zijn muren.

De sokkel is van Richard Morris Hunt, de eerste Amerikaan die aan de École des Beaux-Arts in Parijs studeerde. Een vroeg ontwerp, Pharos, was ontleend aan de antieke vuurtoren van Alexandrië en was 114 voet hoog, zo’n vijfendertig meter. Het budget bracht dat terug tot 87 voet, zesentwintig en een halve meter. Hunt kreeg duizend dollar voor zijn werk en gaf dat terug aan het comité.

Geld is het hele verhaal van deze sokkel. De Fransen zouden het beeld betalen, de Amerikanen de sokkel, en dat lukte de Amerikanen bijna niet. In 1884 sprak Grover Cleveland als gouverneur van New York zijn veto uit over een wet die het project vijftigduizend dollar zou geven. Datzelfde jaar raakte het geld op en lag het werk stil. Joseph Pulitzers krant, de New York World, schoot te hulp. Tussen maart en augustus 1885 haalde hij meer dan honderdduizend dollar op bij zo’n 125.000 mensen, van wie de meesten een dollar of minder gaven, en hij drukte de naam van ieder van hen af. Een groepje kinderen stuurde een dollar: het geld dat we hadden gespaard om naar het circus te gaan. Twee jaar na zijn veto nam Cleveland, inmiddels president, het beeld in ontvangst.

Kijk naar het graniet. Het bekleedt betonnen muren tot twintig voet dik, zes meter, op een fundering van vijftien voet diep, viereneenhalve meter, en dat beton was destijds de grootste massa die waar ook ter wereld in één keer was gestort. Boven de deuren zit aan elke kant een rij van tien ronde schijven. Bartholdi wilde er de wapens van de staten op. Ze zijn nog altijd leeg.

De sokkel draagt ook een gedicht. Voor een kunstveiling ten bate van het sokkelfonds schreef Emma Lazarus op twee november 1883 een sonnet, The New Colossus, de nieuwe kolossus: geef mij uw vermoeiden, uw armen, uw opeengepakte massa’s die ernaar snakken vrij te ademen. Het raakte al snel in vergetelheid. In 1901 vond haar vriendin Georgina Schuyler het terug in een boekwinkel, en in 1903 kwamen de woorden op een plaquette aan de binnenmuur van de sokkel. Veel van wat het beeld nu betekent, de Moeder der Ballingen, komt van die plaquette.

De hoofdingenieur was generaal Charles P. Stone. Toen hij klaar was, zeiden de mensen dat je het eiland ondersteboven zou moeten keren om haar los te schudden. Hij stierf een paar maanden na de onthulling aan longontsteking.

Stop 5 van 5 · Top van de sokkel, met zicht omhoog in het beeld, en het uitkijkbalkon eromheen; hiervoor heb je een Pedestal Reserve-ticket nodig

De top van de sokkel, onder het geraamte van Eiffel

Gustave Eiffel (1832–1923), inwendig geraamte; koperen huid uit de werkplaats van Bartholdi; draagstructuur vernieuwd bij de restauratie van 1984–1986 · Geraamte ontworpen in 1880, eind 1883 in Parijs voltooid; strippen van de draagstructuur vervangen 1984–1986 · IJzeren middenpijler van 28 m (92 voet) met strippen van roestvrij staal die de koperen huid dragen; 215 treden, of een lift, naar de top van de sokkel

Om op te letten

  • De platte strippen die de plooien van het gewaad aan de binnenkant volgen, elk aan het koper bevestigd en naar zijn plooi gebogen. Dat zijn de veren waardoor het beeld kan bewegen.
  • De zwaardere liggers die de ruimte doorkruisen: Eiffels vakwerk, het deel dat het beeld werkelijk overeind houdt.
  • De binnenkant van de huid, kaal koper. De restaurateurs van de jaren 1980 haalden hier de verflagen weg die zich in een eeuw hadden opgestapeld.
  • Vanaf het balkon de haven rondom. De sokkel is ongeveer de helft van de hoogte van het monument.
Transcriptie (1:58)

Je staat boven op de sokkel van Hunt, en het beeld begint recht boven je hoofd. Kijk omhoog. Dit is het uitzicht dat alles verklaart wat je vanaf het gras hebt gezien.

Dat bruine, geplooide oppervlak is de binnenkant van de koperen huid, de achterkant van het gewaad waar je omheen bent gelopen. Er lopen twee soorten metaal overheen. De zware liggers zijn het geraamte van Gustave Eiffel: een middenpijler van 28 meter hoog, met een vakwerk van lichtere, asymmetrische liggers die ervan aftakken om de vorm van het lichaam te volgen. De dunne platte strippen, aan het koper bevestigd en langs elke plooi gebogen, verbinden de huid met dat geraamte, en het zijn veren. Eiffel wilde geen star beeld. Hij bouwde er een dat een beetje meegeeft in de wind.

Het was een van de vroegste voorbeelden van wat architecten nu een vliesgevel noemen: de buitenkant draagt geen enkele last en hangt gewoon aan een geraamte binnenin. Eiffel had dit eind 1883 in Parijs af. Een paar jaar later begon hij aan zijn toren.

Niet alles is nog zoals hij het achterliet. Met een laag asbest gedrenkt in schellak probeerde hij te voorkomen dat koper en ijzer elkaar zouden aantasten, en in de jaren 1980 was duidelijk dat dat niet had gewerkt. De grote restauratie verving de roestende ijzeren strippen door roestvrij staal. Aan de binnenkant van de huid vonden de restaurateurs een eeuw aan verf. Ze haalden die eraf met vloeibare stikstof en straalden daarna twee lagen koolteer weg met zuiveringszout, dat koper niet beschadigt. Waar de huid moest worden gerepareerd, kwam het nieuwe koper van een dak van Bell Labs, omdat de patina daarvan al overeenkwam.

Boven je gaan de trappen verder. De dubbele wenteltrap in het beeld kwam er in 1888 bij, en vanaf haar voeten zijn het 162 treden naar de kroon; vanaf de grond 377. De fakkel ligt nog hoger, bereikbaar via een smalle ladder van veertig voet, ruim twaalf meter, in de arm, en is sinds 1916 gesloten voor publiek.

Ga nu naar buiten, het balkon op. De sokkel is ongeveer de helft van de hoogte van het hele monument, en van hierboven ligt de haven rondom open: het water waarover al die schepen binnenkwamen. In oktober 2012 zette orkaan Sandy driekwart van het eiland onder je onder water, en het bleef dicht tot vier juli 2013.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je bij het Vrijheidsbeeld ziet.

Na de vijfde stop heeft de haven nog genoeg vragen voor je: waarom een kroon 25 ramen nodig heeft, welke toren aan de skyline welke is als je bij de reling van de veerboot staat, wat een fort met elf punten onder je voeten doet. Richt je telefoon op een naad in het koper, een gebouw aan de overkant van het water of de datum op haar tafel, en Chiaro zegt je wat het is, vertelt het verhaal erachter en beantwoordt je vervolgvragen ter plekke.

Waarom is het beeld groen?Waar liggen de gebroken kettingen?Wie betaalde de sokkel?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Liberty Island is alleen per veerboot bereikbaar. Vanuit Manhattan ga je naar The Battery (adres voor de gps: 1 Battery Place, New York, NY 10004): de ticketbalie zit in Castle Clinton, en de veiligheidscontrole en de veerboot liggen ernaast aan het water van The Battery. Vanuit New Jersey vertrekken de boten bij Liberty State Park (1 Audrey Zapp Drive, Jersey City, NJ 07305), met de ticketbalie in de Central Railroad of New Jersey Terminal. Boten uit New York leggen eerst aan bij Liberty Island en daarna bij Ellis Island.

Met de metro naar The Battery: lijn 4 of 5 naar Bowling Green, de R naar Whitehall Street of de 1 naar South Ferry. De bussen M5, M15 en M20 stoppen bij South Ferry. In New Jersey heeft de Hudson-Bergen Light Rail een station bij Liberty State Park, op zo’n anderhalve kilometer lopen van de veerboot.

02

Tickets en toegang

  • Koop alleen bij Statue City Cruises, de enige veerdienst die van de National Park Service mag aanleggen bij Liberty Island en Ellis Island, online of aan de ticketbalie in Castle Clinton. De Park Service waarschuwt dat andere verkopers tickets aanbieden tegen hogere prijzen of voor boten die niet bij de eilanden aanleggen. Er komt geen toegangsprijs bij: volgens de tarieventabel van de Park Service kost het veerbootticket $ 26,00 voor een volwassene, $ 23,00 voor een senior van 62 of ouder, $ 17,00 voor een kind van 4 tot 12 jaar en is het gratis onder de 4 jaar; passen voor de Amerikaanse nationale parken gelden hier niet.
  • De tijd op je ticket is het moment waarop je aansluit in de rij voor de veiligheidscontrole, geen vertrektijd van de veerboot, en je mag niet meer dan 30 minuten van tevoren komen. De controle gaat zoals op een vliegveld; koffers en grote tassen mogen niet mee op de veerboot of de eilanden, en bij de controleposten zijn geen kluisjes.
  • Een General Admission-ticket (gewone toegang) geldt voor beide eilanden en beide musea, maar niet voor de binnenkant van het beeld of de sokkel. Voor de laatste stop op deze pagina heb je een Pedestal Reserve-ticket nodig (+$ 0,30 op de tarieventabel); daarvan zijn er maar weinig, ze raken vooraf uitverkocht en worden niet op het eiland verkocht. Je komt boven op de sokkel via 215 treden of een lift, na een tweede veiligheidscontrole. Voor de kroon is er een apart Crown Reserve-ticket: nog eens 162 treden in een nauwe wenteltrap zonder lift, een bezoek van tien minuten, één ticket per persoon per zes maanden, kinderen minstens 42 inch (107 cm) lang, en meestal drie tot vier maanden vooruit geboekt.
  • De veerboot vaart elke dag behalve op Thanksgiving en eerste kerstdag, en de dienstregeling wisselt per seizoen. Volgens Statue City Cruises heb je bij een tijdslot na 14.00 uur niet genoeg tijd om beide eilanden te bezoeken.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiotour van het park is gratis bij je veerbootticket: hij zit bij de prijs inbegrepen, in twaalf talen (Engels, Spaans, Frans, Italiaans, Duits, Mandarijn, Russisch, Arabisch, Hindi, Koreaans, Portugees en Japans), met een gezinsversie voor kinderen van 6 tot 10 jaar, een beschrijvende tour voor blinde en slechtziende bezoekers en rondleidingen in Amerikaanse Gebarentaal. Hij behandelt een wandeling rond het eiland, het museum en het geraamte van het beeld boven op de sokkel. Rangers van de National Park Service geven ook gratis rondleidingen over het terrein; die beginnen bij de vlaggenmast, duren ongeveer 35 minuten en kun je niet reserveren. De onze is een derde mogelijkheid, los van het park: hij begint al op The Battery voordat je aan boord gaat, en onder de speler van elke stop staat de volledige tekst, zodat je kunt meelezen of lezen in plaats van luisteren.

Officiële website →

Vragen

Bestaat er een gratis audiogids voor het Vrijheidsbeeld?

Ja, twee zelfs. De audiotour van het park zelf hoort zonder meerprijs bij elk veerbootticket, is er in twaalf talen en behandelt het eiland, het museum en het geraamte van het beeld boven op de sokkel. De tweede lees je nu: een wandeling op eigen gelegenheid in vijf stops, die al aan het water van The Battery begint voordat je aan boord gaat en eindigt boven op de sokkel, rechtstreeks vanaf deze pagina gestreamd, zonder iets te downloaden.

Heb ik een ticket nodig om te luisteren?

Niet voor de eerste stop: die speelt aan het water van The Battery, naast Castle Clinton, buiten elk toegangshek. Stop twee tot en met vier liggen op Liberty Island, waar je alleen komt met een veerbootticket van Statue City Cruises. Voor de vijfde, boven op de sokkel, heb je een vooraf gekocht Pedestal Reserve-ticket nodig.

Wat kost de officiële audiogids van het Vrijheidsbeeld?

Niets extra. In de tarieventabel van de National Park Service staan de audiotours als inbegrepen bij het veerbootticket en de rondleidingen van de rangers als gratis. Het veerbootticket zelf kost in dezelfde tabel $ 26,00 voor een volwassene, en een aparte toegangsprijs is er niet.

Kan ik het beeld in?

Alleen met een reservering. Een General Admission-ticket geldt niet voor de binnenkant van het beeld of de sokkel. Met een Pedestal Reserve-ticket kom je via 215 treden of een lift boven op de sokkel; een Crown Reserve-ticket voegt daar 162 treden in een smalle wenteltrap zonder lift aan toe, voor een bezoek van tien minuten. Van beide zijn er maar weinig, en Statue City Cruises verkoopt ze vooraf. De fakkel is sinds 1916 gesloten voor publiek.

Welke veerboot is de officiële?

Statue City Cruises, de enige veerdienst die van de National Park Service mag aanleggen bij Liberty Island en Ellis Island. Hij vertrekt vanaf The Battery in Manhattan en vanaf Liberty State Park in Jersey City, en in Manhattan is de enige ticketbalie ter plaatse die in Castle Clinton. Andere boten die rond The Battery worden verkocht, leggen misschien helemaal niet aan bij de eilanden.

Is het Vrijheidsbeeld ooit gesloten?

De veerboot vaart elke dag behalve op Thanksgiving en eerste kerstdag. De dienstregeling wisselt per seizoen, dus kijk op de officiële dienstregeling voor jouw datum in plaats van uit te gaan van een vaste tijd.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Vrijheidsbeeld.