Γέφυρα του Μπρούκλιν · Νέα Υόρκη · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός της Γέφυρας του Μπρούκλιν,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Ένα κύριο άνοιγμα 1.595,5 ποδιών, η μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα του κόσμου όταν άνοιξε το 1883, που το διασχίζετε με τα πόδια σε πέντε ηχογραφήσεις. Ό,τι άλλο σας τραβήξει την προσοχή στον πεζόδρομο, φωτογραφίστε το και το Chiaro θα σας πει τι είναι.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με τη Γέφυρα του Μπρούκλιν.
Η ράμπα του πεζόδρομου πάνω από την οδογέφυρα πρόσβασης του Μανχάταν
Γέφυρα του Μπρούκλιν, Νέα Υόρκη
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει τη Γέφυρα του Μπρούκλιν με κάθε λεπτομέρεια.
Οι πέντε στάσεις · 13 λεπτά ήχου
Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Διασχίστε τη γέφυρα με αυτόν τον ηχητικό ξεναγό της Γέφυρας του Μπρούκλιν, και ο Ιστ Ρίβερ θα κυλά κάτω από τα πόδια σας σε πέντε σύντομες αφηγήσεις, πάνω στον υπερυψωμένο πεζόδρομο που ο Τζον Ρόμπλινγκ σχεδίασε το 1867 μόνο για τη χαρά του περιπάτου. Τη διαδρομή την κάνετε μόνοι σας· πηγαίνει από το Μανχάταν στο Μπρούκλιν, με κατεύθυνση νοτιοανατολική. Ξεκινά στη ράμπα πάνω από την οδογέφυρα πρόσβασης του Μανχάταν, λίγο πιο πάνω από τη διάβαση πεζών της Centre Street απέναντι από το City Hall Park· συνεχίζει στον πύργο του Μανχάταν με τα οξυκόρυφα τόξα του· περνά στη βόρεια, αριστερή άκρη του κύριου ανοίγματος για τη Γέφυρα του Μανχάταν πιο πάνω στο ποτάμι· σταματά στη μέση του ποταμού, όπου τα δύο κεντρικά καλώδια κατεβαίνουν δίπλα στον διάδρομο· και τελειώνει κάτω από τον πύργο του Μπρούκλιν, όπου γυρίζετε για να δείτε πίσω το Μανχάταν. Η ακρόαση διαρκεί περίπου δεκατρία λεπτά συνολικά. Η διάσχιση έχει μήκος 6.016 πόδια από άκρη σε άκρη, λίγο πάνω από ένα μίλι, οπότε με χαλαρό βήμα και τις πέντε στάσεις υπολογίστε τρία τέταρτα της ώρας.
Οι πληροφορίες πρόσβασης αυτής της σελίδας στηρίζονται στην Υπηρεσία Μεταφορών της Νέας Υόρκης (Department of Transportation), που συντηρεί τη γέφυρα, και στις ανακοινώσεις της ίδιας της πόλης για την είσοδο από την πλευρά του Μανχάταν· η ιστορία και οι γραμμές του μετρό προέρχονται από τη Βικιπαίδεια. Συνεργεία επισκευών δουλεύουν στη γέφυρα όλο τον χρόνο και μπορεί να στενεύουν τμήματα του διαδρόμου, οπότε όπου ένα κιγκλίδωμα ή μια πινακίδα στον πεζόδρομο λέει κάτι άλλο από αυτές τις γραμμές, ισχύει η πινακίδα, και ένα μήνυμά σας προς εμάς αρκεί για να διορθωθεί η σελίδα.
Στάση 1 από 5 · Πεζόδρομος, πλευρά Μανχάταν: η ράμπα πάνω από την οδογέφυρα πρόσβασης, λίγο πιο πάνω από τη διάβαση πεζών της Centre Street απέναντι από το City Hall Park, με το βλέμμα νοτιοανατολικά, προς τον πύργο του Μανχάταν
Η ράμπα του πεζόδρομου πάνω από την οδογέφυρα πρόσβασης του Μανχάταν
Σχεδιασμός: Τζον Α. Ρόμπλινγκ (1806–1869)· κατασκευή υπό τον γιο του, Ουάσινγκτον Ρόμπλινγκ (1837–1926), επικεφαλής μηχανικό · Οδογέφυρες πρόσβασης 1877–1883· ο πεζόδρομος ξαναχτίστηκε το 1954 · Ξύλινος πεζόδρομος σε χαλύβδινο φορέα πάνω από λιθόκτιστη οδογέφυρα πρόσβασης· η ράμπα πρόσβασης του Μανχάταν έχει μήκος 1.567 πόδια (478 μ.) και ο πεζόδρομος βρίσκεται 18 πόδια (5,5 μ.) πάνω από τα οδοστρώματα
Προσέξτε
- Την κίνηση από κάτω σας, και στις δύο πλευρές. Ο πεζόδρομος περνά ανάμεσα στα δύο οδοστρώματα και δεκαοκτώ πόδια ψηλότερα, γι’ αυτό τα αυτοκίνητα ακούγονται πιο μακρινά απ’ ό,τι φαίνονται.
- Τη μεγάλη ανηφόρα μπροστά σας ως τον πύργο του Μανχάταν. Το άνοιγμα πρέπει να μένει ψηλά πάνω από το ποτάμι και η όχθη είναι χαμηλή, έτσι από αυτή την πλευρά η πρόσβαση χρειάζεται 1.567 πόδια για να κατέβει στον δρόμο.
- Τα σιδερένια κάγκελα δίπλα σας, έργο της Τζέινς και Κέρτλαντ, του χυτηρίου του Μπρονξ που έχυσε και τον τρούλο του Καπιτωλίου των ΗΠΑ.
- Πιο πάνω στο ποτάμι, στα αριστερά σας, τη Γέφυρα του Μανχάταν, το επόμενο πέρασμα προς τα βόρεια και θέμα της τρίτης στάσης.
Κείμενο (2:31)
Ανεβαίνετε, και θα συνεχίσετε να ανεβαίνετε για λίγο ακόμη. Οι σανίδες κάτω από τα πόδια σας είναι ο υπερυψωμένος πεζόδρομος, και η κίνηση που ακούτε δεν είναι δίπλα σας αλλά από κάτω σας, σε δύο οδοστρώματα που απλώνονται δεξιά και αριστερά δεκαοκτώ πόδια χαμηλότερα. Ακριβώς μπροστά, στο τέλος της ευθείας, ο πύργος του Μανχάταν δεσπόζει πάνω από όλα, με τέσσερα καλώδια να ανεβαίνουν σε καμπύλη ως την κορυφή του.
Η ράμπα είναι τόσο μεγάλη εξαιτίας του ποταμού. Το άνοιγμα εκεί πέρα έπρεπε να βρίσκεται αρκετά ψηλά για να περνούν τα πλοία από κάτω, και το έδαφος και στις δύο όχθες είναι χαμηλό, έτσι η γέφυρα πρέπει να κατέβει στο επίπεδο του δρόμου σταδιακά, πολύ μέσα στη στεριά. Η Υπηρεσία Μεταφορών της πόλης, που συντηρεί τη γέφυρα, δίνει για το σύνολο, άνοιγμα και προσβάσεις μαζί, 6.016 πόδια. Μόνο η πρόσβαση από την πλευρά του Μανχάταν έχει μήκος 1.567 πόδια, πολύ περισσότερο από εκείνη που σας περιμένει στο Μπρούκλιν.
Από κάτω σας υπάρχει πέτρα. Οι προσβάσεις πατούν σε λιθόκτιστα τόξα αναγεννησιακού ρυθμού, με τα ανοίγματά τους κλεισμένα από τοίχους με τούβλα και μικρά παράθυρα, ενώ οι κάθετοι δρόμοι περνούν από κάτω μέσα από τόξα και σιδερένιες δοκωτές γέφυρες.
Ο πεζόδρομος ήταν από την αρχή ιδέα του Τζον Ογκάστους Ρόμπλινγκ. Το γενικό του σχέδιο, τον Σεπτέμβριο του 1867, είχε οδοστρώματα και σιδηροδρομικές γραμμές, και από πάνω τους έναν υπερυψωμένο διάδρομο που υπήρχε απλώς για τη χαρά του περιπάτου. Ο ίδιος δεν πρόλαβε να δει τίποτα από αυτά να χτίζεται. Το κατάστρωμα όπου στέκεστε είναι ανακατασκευή, που ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1954, αλλά κοιτάξτε τα σιδερένια κάγκελα δίπλα σας. Είναι έργο της Τζέινς και Κέρτλαντ, ενός χυτηρίου στο Μπρονξ που κατασκεύασε και τον τρούλο του Καπιτωλίου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Πιο πάνω στη ράμπα, πριν από τον πύργο, τα καλώδια βυθίζονται στο βάθρο αγκύρωσης του Μανχάταν: έναν τραπεζοειδή όγκο ασβεστόλιθου που ζυγίζει 60.000 αμερικανικούς τόνους και πατά στο μητρικό πέτρωμα. Από το 1876 η πόλη νοίκιαζε τα θολωτά υπόγειά του για να πληρώνει τη συντήρηση της γέφυρας, και εκεί φυλάγονταν κρασιά, που διατηρούνταν καλά στους σταθερούς εξήντα βαθμούς Φαρενάιτ. Το υπόγειο του Μανχάταν το έλεγαν Γαλάζια Σπηλιά, από ένα μικρό ιερό της Παρθένου Μαρίας δίπλα στην είσοδό του.
Το έδαφος κάτω από το βάθρο έχει τη δική του ιστορία. Εδώ βρισκόταν το σπίτι του Σάμιουελ Όσγκουντ, στην οδό Τσέρι αριθμός ένα, η πρώτη προεδρική κατοικία των Ηνωμένων Πολιτειών, και μια χάλκινη πλάκα στο βάθρο το θυμίζει ακόμη.
Και κάτι τελευταίο για το όνομα. Τα πρώτα τριάντα δύο χρόνια η γέφυρα λεγόταν επίσημα Γέφυρα Νέας Υόρκης και Μπρούκλιν. Η πόλη έκανε επίσημο το όνομα Γέφυρα του Μπρούκλιν μόλις το 1915, αν και το όνομα πρωτοεμφανίστηκε σε μια επιστολή προς την εφημερίδα «Μπρούκλιν Ντέιλι Ίγκλ» τον Ιανουάριο του 1867.
Στάση 2 από 5 · Πεζόδρομος στον πύργο του Μανχάταν, εκεί όπου ο διάδρομος ανεβαίνει στο μπαλκόνι του πύργου και περνά ανάμεσα από τα δύο τόξα
Ο πύργος του Μανχάταν και τα γοτθικά του τόξα
Σχεδιασμός: Τζον Α. Ρόμπλινγκ (1806–1869)· κατασκευή υπό τον Ουάσινγκτον Ρόμπλινγκ (1837–1926), με την Έμιλι Γουόρεν Ρόμπλινγκ (1843–1903) να μεταφέρει τις οδηγίες του στο εργοτάξιο · Βύθιση του κεσόν 1871–1872· ο πύργος ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο του 1876 · Ασβεστόλιθος, γρανίτης και τσιμέντο Ρόζεντεϊλ, ύψος 278 πόδια (85 μ.), διαστάσεις 140 επί 59 πόδια στη στάθμη της πλημμυρίδας· κάθε άνοιγμα τόξου έχει ύψος 117 πόδια και πλάτος 33,75 πόδια
Προσέξτε
- Τα δύο οξυκόρυφα τόξα, ύψους 117 ποδιών το καθένα, με ένα οδόστρωμα να περνά μέσα από κάθε τόξο. Ο πεζόδρομος ανεβαίνει ανάμεσά τους σε ένα μπαλκόνι πάνω από την κίνηση.
- Το γκρίζο του γρανίτη. Η αποκατάσταση που ξεκίνησε στα τέλη του 2019 καθάρισε τα τόξα και ξανάδωσε στην πέτρα το αρχικό της χρώμα.
- Την κορυφή του πύργου, όπου τα τέσσερα κύρια καλώδια δεν τελειώνουν αλλά περνούν από πάνω, πατώντας σε πλάκες σέλας που ανυψώθηκαν τον Ιούλιο του 1876.
Κείμενο (2:32)
Τώρα η πέτρα. Βρίσκεστε στη βάση του πύργου του Μανχάταν, εκεί όπου ο πεζόδρομος ανεβαίνει σε ένα μπαλκόνι και γλιστρά ανάμεσα στα δύο του σκέλη, και τα τόξα πάνω από τα οδοστρώματα δεξιά και αριστερά σας έχουν ύψος 117 πόδια. Είναι οξυκόρυφα, νεογοτθικά: ένα σχήμα εκκλησίας πάνω σε ένα έργο μηχανικής. Όταν τελείωσαν αυτός ο πύργος και ο δίδυμός του, ήταν ψηλότεροι από κάθε κτίριο της Νέας Υόρκης εκτός από ένα: το καμπαναριό του ναού της Αγίας Τριάδας, με 279 πόδια, τους ξεπερνούσε κατά ένα πόδι περίπου. Αυτό κράτησε ως το 1890.
Η πέτρα ήρθε από μακριά. Ο ασβεστόλιθος εξορύχθηκε στο λατομείο Κλαρκ, στην κομητεία Έσεξ, στον βορρά της πολιτείας· ο γρανίτης κόπηκε στο νησί Βάιναλχεϊβεν του Μέιν και κατέβηκε τις ακτές με σκούνες. Η αποκατάσταση που ξεκίνησε στα τέλη του 2019 καθάρισε τα τόξα και αποκάλυψε κάτω από τη βρομιά ενός αιώνα το αρχικό χρώμα του γρανίτη.
Αυτό που δεν βλέπετε είναι το κομμάτι που κόστισε περισσότερο. Ο πύργος πατά σε ένα κεσόν, ένα κολοσσιαίο κιβώτιο από κίτρινο πεύκο του αμερικανικού Νότου, 172 επί 102 πόδια, που οι άνδρες το βύθιζαν σκάβοντας τον βυθό του ποταμού από μέσα του, σε πεπιεσμένο αέρα. Από αυτή την πλευρά κατέβηκε 78,5 πόδια κάτω από τη στάθμη της πλημμυρίδας, σε πίεση τριάντα πέντε λιβρών ανά τετραγωνική ίντσα. Ο γιατρός του έργου, ο Άντριου Σμιθ, νοσήλευσε 110 περιστατικά αυτού που σήμερα λέμε νόσο των δυτών, από τον Ιανουάριο ως το τέλος Μαΐου του 1872, και ήταν ο πρώτος που την ονόμασε νόσο των κεσόν. Τρεις άνδρες πέθαναν από αυτήν.
Το μητρικό πέτρωμα ήταν ακόμη βαθύτερα. Ο επικεφαλής μηχανικός, ο Ουάσινγκτον Ρόμπλινγκ, διάβασε τις γεωτρήσεις, έκρινε ότι το αμμώδες έδαφος από πάνω ήταν αρκετά σταθερό, και σταμάτησε.
Ο πατέρας του, ο Τζον Ογκάστους Ρόμπλινγκ, είχε σχεδιάσει τη γέφυρα. Τον Ιούνιο του 1869, ενώ έκανε μετρήσεις στο εργοτάξιο, ένα φέρι τού συνέθλιψε το πόδι πάνω σε έναν πάσσαλο της προβλήτας· τον επόμενο μήνα πέθανε από τέτανο. Τη δουλειά ανέλαβε ο Ουάσινγκτον, τριάντα δύο χρονών. Κατέβηκε ο ίδιος στα κεσόν για να τα μελετήσει, ανέβηκε πολύ γρήγορα, και η ίδια νόσος που χτυπούσε τους εργάτες του τον καθήλωσε στο κρεβάτι. Από τότε διηύθυνε την κατασκευή από την κρεβατοκάμαρά του, παρακολουθώντας τη με ένα τηλεσκόπιο.
Η γυναίκα του, η Έμιλι Γουόρεν Ρόμπλινγκ, μετέφερε τις οδηγίες του στο εργοτάξιο και έφερνε πίσω τις απαντήσεις. Έμαθε τα μαθηματικά των αλυσοειδών καμπυλών, την αντοχή των υλικών και την κατασκευή καλωδίων, και επί έντεκα χρόνια βοήθησε στην επίβλεψη της κατασκευής αυτής της γέφυρας.
Πριν προχωρήσετε, κοιτάξτε ψηλά, ως την κορυφή του πύργου. Τα τέσσερα κύρια καλώδια δεν σταματούν εκεί. Περνούν από πάνω του, πατώντας σε πλάκες σέλας που ανυψώθηκαν στη θέση τους τον Ιούλιο του 1876, τον μήνα που ολοκληρώθηκε αυτός ο πύργος.
Στάση 3 από 5 · Κύριο άνοιγμα, στη βόρεια άκρη του πεζόδρομου (αριστερά, καθώς περπατάτε προς το Μπρούκλιν) ανάμεσα στους δύο πύργους, με το βλέμμα βόρεια, προς τα πάνω στον Ιστ Ρίβερ
Το βόρειο κιγκλίδωμα και η Γέφυρα του Μανχάταν πιο πάνω στο ποτάμι
Γέφυρα του Μανχάταν: σχεδιασμός Λίον Μόισιφ (1872–1943)· θέα από το κύριο άνοιγμα του Τζον Α. Ρόμπλινγκ (1806–1869) · Το κύριο άνοιγμα ολοκληρώθηκε το 1883· η Γέφυρα του Μανχάταν εγκαινιάστηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1909 · Κύριο άνοιγμα της Γέφυρας του Μπρούκλιν 1.595,5 πόδια (486,3 μ.), με ελεύθερο ύψος 135 ποδιών στο κέντρο σύμφωνα με την Υπηρεσία Μεταφορών· οι χαλύβδινοι πύργοι της Γέφυρας του Μανχάταν έχουν ύψος 350 πόδια
Προσέξτε
- Τα καλώδια της Γέφυρας του Μανχάταν: κατακόρυφοι αναρτήρες και τίποτε άλλο. Ο ελαφρύτερος σχεδιασμός της βγήκε από μια νέα θεωρία, σύμφωνα με την οποία το ίδιο το βάρος του καταστρώματος θα το κρατούσε σταθερό.
- Τα λοξά καλώδια ακριβώς δίπλα σας σε αυτή τη γέφυρα, που ανοίγουν σαν βεντάλια από τους πύργους προς τα κάτω, πάνω από τους κατακόρυφους αναρτήρες: το καλωδιωτό μισό του σχεδίου του Ρόμπλινγκ.
- Το νερό πολύ χαμηλά και το ύψος του καταστρώματος από πάνω του, για το οποίο ναυπηγοί πιο πάνω στο ποτάμι προσέφυγαν στα δικαστήρια το 1876.
Κείμενο (2:21)
Πηγαίνετε στην αριστερή άκρη του πεζόδρομου, τη βόρεια πλευρά, και κοιτάξτε προς τα πάνω τον Ιστ Ρίβερ. Η χαλύβδινη γέφυρα που στέκεται τόσο κοντά είναι η Γέφυρα του Μανχάταν, που εγκαινιάστηκε την τελευταία μέρα του 1909, και είναι μια απάντηση στη γέφυρα όπου στέκεστε.
Ξεκινήστε από τα καλώδια δίπλα σας. Αυτά που κρέμονται κατακόρυφα από τα κύρια καλώδια είναι οι αναρτήρες, κι εκείνα που τους διασχίζουν λοξά, ανοίγοντας σαν βεντάλια από τους πύργους, είναι τα λοξά καλώδια. Αυτή η γέφυρα είναι υβριδική: εν μέρει κρεμαστή, εν μέρει καλωδιωτή, και τα δύο είδη καλωδίων σηκώνουν μαζί το φορτίο.
Κοιτάξτε τώρα τη Γέφυρα του Μανχάταν. Κατακόρυφοι αναρτήρες, και τίποτε άλλο. Ο σχεδιαστής της, ο Λίον Μόισιφ, τη στήριξε σε μια νέα ιδέα, τη θεωρία των βυθίσεων του Γιόζεφ Μέλαν, σύμφωνα με την οποία το ίδιο το βάρος του καταστρώματος θα το κρατούσε σταθερό, οπότε τα δικτυώματα δυσκαμψίας μπορούσαν να είναι ελαφρύτερα. Ήταν η πρώτη κρεμαστή γέφυρα που σχεδιάστηκε έτσι. Φέρει επίσης γραμμές του μετρό στις δύο πλευρές του κάτω οδοστρώματός της, και το άνισο βάρος την έκανε να στρεβλώνει, έως και οκτώ πόδια, κάθε φορά που περνούσε συρμός. Για να διορθωθεί αυτό χρειάστηκε μια ανακατασκευή που κράτησε από το 1982 ως το 2004.
Ύστερα κοιτάξτε κάτω, γιατί για το ύψος αυτού του καταστρώματος έγινε μάχη. Ναυπηγοί και έμποροι πιο πάνω στο ποτάμι, εκεί όπου στέκεται σήμερα εκείνη η γέφυρα, έλεγαν ότι τα πλοία τους δεν θα χωρούσαν από κάτω. Τον Μάιο του 1876 μήνυσαν τις πόλεις της Νέας Υόρκης και του Μπρούκλιν, και χρειάστηκε να φτάσει το 1883, η χρονιά των εγκαινίων, για να κηρύξει το Ανώτατο Δικαστήριο τη γέφυρα νόμιμη κατασκευή. Το σχέδιο είχε ήδη υψωθεί στις τελικές μετρήσεις του 1869, από τα 130 στα 135 πόδια, και τα 135 πόδια είναι το ελεύθερο ύψος στο κέντρο που δίνει σήμερα η Υπηρεσία Μεταφορών. Και το κατάστρωμα κινείται. Το άνοιγμα μακραίνει και κονταίνει κατά δεκατέσσερις έως δεκαέξι ίντσες ανάμεσα στα άκρα του καλοκαιριού και του χειμώνα, και το 1909 ένα περιοδικό μηχανικής υπολόγισε ότι το μέσο του μπορούσε να ανεβοκατεβαίνει πάνω από εννέα πόδια, ανάλογα με τη θερμοκρασία και την κίνηση.
Το 1919 ένας πιλότος, ο Τζόρτζιο Πέσι, πέρασε κάτω από αυτό το κατάστρωμα πετώντας ένα Καπρόνι Κα 5, ένα από τα μεγαλύτερα αεροπλάνα του κόσμου εκείνη την εποχή.
Ως το 1903, όταν άνοιξε πιο πάνω στο ποτάμι η Γέφυρα του Γουίλιαμσμπεργκ, αυτή ήταν η μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα της γης, κατά ένα πέμπτο μακρύτερη από οποιαδήποτε είχε χτιστεί πριν από αυτήν. Και άλλαξε το ποτάμι κάτω από τα πόδια σας σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη: μέσα σε μια εβδομάδα από τα εγκαίνια, τα πληρώματα των φέρι ανέφεραν ήδη απότομη πτώση των επιβατών, αν και τα τελευταία φέρι από όχθη σε όχθη συνέχισαν να δρομολογούνται ως το 1942.
Στάση 4 από 5 · Κύριο άνοιγμα, στη μέση του ποταμού, εκεί όπου τα δύο κεντρικά κύρια καλώδια κατεβαίνουν ως το επίπεδο του πεζόδρομου δεξιά και αριστερά σας
Τα κύρια καλώδια, εκεί όπου κατεβαίνουν δίπλα σας
Σχεδιασμός: Τζον Α. Ρόμπλινγκ (1806–1869)· πλέξη των καλωδίων υπό τον Ουάσινγκτον Ρόμπλινγκ (1837–1926), με αρχιτεχνίτη τον Ε. Φ. Φάρινγκτον · Το πρώτο σύρμα πέρασε απέναντι στις 15 Αυγούστου 1876· το τελευταίο σύρμα των κύριων καλωδίων στις 5 Οκτωβρίου 1878 · Τέσσερα κύρια καλώδια, διαμέτρου 15,75 ιντσών (40 εκ.) το καθένα, από 5.282 παράλληλα γαλβανισμένα χαλύβδινα σύρματα σε 19 δέσμες· 400 λοξά καλώδια μήκους από 138 έως 449 πόδια
Προσέξτε
- Το πάχος ενός κύριου καλωδίου σε απόσταση χεριού: δεκαπέντε και τρία τέταρτα ίντσες, περίπου σαράντα εκατοστά, με 5.282 ξεχωριστά σύρματα μέσα στο περιτύλιγμα.
- Τους σφιγκτήρες που είναι βιδωμένοι γύρω από κάθε καλώδιο ανά διαστήματα, από τους οποίους οι αναρτήρες κρέμονται ίσια κάτω ως το κατάστρωμα.
- Τα λοξά καλώδια που διασταυρώνονται με τους αναρτήρες καθώς κατεβαίνουν από τους πύργους: τον ιστό από τον οποίο όλοι αναγνωρίζουν τη γέφυρα.
Κείμενο (2:36)
Εδώ, στη μέση του ποταμού, τα δύο κεντρικά καλώδια κατεβαίνουν να σας συναντήσουν, και για λίγα βήματα τρέχουν ακριβώς δίπλα στον πεζόδρομο, τόσο κοντά που μπορείτε να μετρήσετε τα μπουλόνια. Σε αυτό το σημείο ο διάδρομος στενεύει σε δέκα πόδια περίπου.
Καθένα από αυτά τα καλώδια έχει διάμετρο δεκαπέντε και τρία τέταρτα ίντσες, περίπου σαράντα εκατοστά, και μέσα στο περιτύλιγμα κρύβει 5.282 ξεχωριστά χαλύβδινα σύρματα, τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο και μαζεμένα σε δεκαεννέα δέσμες. Κανείς δεν είχε φτιάξει ως τότε καλώδιο κρεμαστής γέφυρας με αυτόν τον τρόπο. Τα σχοινιά που κρέμονται κατακόρυφα από αυτά είναι οι αναρτήρες· όσα έρχονται λοξά από τους πύργους είναι τα λοξά καλώδια, περίπου τετρακόσια, με το μακρύτερο στα 449 πόδια.
Όλα ξεκίνησαν με ένα μόνο σύρμα. Στις δεκαπέντε Αυγούστου 1876 τεντώθηκε από πύργο σε πύργο το πρώτο προσωρινό σύρμα, και για να αποδείξει ότι θα άντεχε, ο αρχιτεχνίτης της γέφυρας, ο Φάρινγκτον, διέσχισε το ποτάμι καθισμένος σε ένα αιωρούμενο κάθισμα κρεμασμένο από κάτω του, ενώ περίπου δέκα χιλιάδες άνθρωποι παρακολουθούσαν από τις δύο όχθες. Ακολούθησε μια πεζογέφυρα για τους εργάτες, και το 1877 αρκετές χιλιάδες επισκέπτες τη διέσχισαν με ειδικές άδειες, ώσπου ένας έπαθε κρίση και παραλίγο να πέσει· τότε οι άδειες σταμάτησαν.
Ύστερα ήρθε το σκάνδαλο. Η σύμβαση για το σύρμα είχε δοθεί στον Λόιντ Χέιγκ, έναν προμηθευτή με διασυνδέσεις με ένα από τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου, τον Έιμπραμ Χιούιτ. Οι βοηθοί μηχανικοί του Ρόμπλινγκ έλεγξαν ό,τι παρέδιδε και ανακάλυψαν ότι έχωνε ανάμεσα σύρμα κατώτερης ποιότητας: από τα ογδόντα κουλούρια που δοκίμασαν, μόνο πέντε πληρούσαν τις προδιαγραφές. Ως τότε όμως είχε ήδη πλεχτεί μέσα στα καλώδια και δεν υπήρχε τρόπος να βγει. Ο Ρόμπλινγκ υπολόγισε ότι η γέφυρα θα ήταν πλέον τέσσερις φορές ισχυρότερη από όσο χρειαζόταν, αντί για έξι έως οκτώ, άφησε το κακό σύρμα στη θέση του και πρόσθεσε σε κάθε καλώδιο 150 επιπλέον σύρματα. Τα πλήρωσε ο Χέιγκ. Το τελευταίο σύρμα πέρασε πάνω από το ποτάμι στις πέντε Οκτωβρίου 1878.
Αυτό το περιθώριο υπήρχε εκ σχεδιασμού. Ο Τζον Ρόμπλινγκ είχε κάνει τα δικτυώματα έξι έως οκτώ φορές ισχυρότερα από όσο θεωρούσε απαραίτητο, σε μια εποχή που κανείς δεν καταλάβαινε ακόμη τι κάνει ο άνεμος σε μια γέφυρα, και έδωσε στη γέφυρα τρεις χωριστούς τρόπους να κρατά το κατάστρωμα: τα καλώδια, τα λοξά καλώδια και το δικτύωμα δυσκαμψίας. Υποστήριζε ότι, ακόμη κι αν ένας από αυτούς αστοχούσε εντελώς, η γέφυρα θα λύγιζε αλλά δεν θα κατέρρεε. Στη μεγάλη διακοπή ρεύματος του 2003, με πλήθη να γυρίζουν πεζή στα σπίτια τους από πάνω της, το κατάστρωμα ταλαντευόταν κάτω από τα πόδια τους. Άντεξε.
Οι αναρτήρες μπροστά σας δεν είναι του Χέιγκ. Οι δικοί του αφαιρέθηκαν και αντικαταστάθηκαν από την Μπέθλεχεμ Στιλ το 1986.
Στάση 5 από 5 · Πεζόδρομος στον πύργο του Μπρούκλιν· εδώ γυρίστε προς τα βορειοδυτικά, πίσω κατά μήκος του κύριου ανοίγματος, προς τον πύργο του Μανχάταν και το Κάτω Μανχάταν
Ο πύργος του Μπρούκλιν και η θέα πίσω προς το Μανχάταν
Σχεδιασμός: Τζον Α. Ρόμπλινγκ (1806–1869)· κατασκευή υπό τον Ουάσινγκτον Ρόμπλινγκ (1837–1926) και την Έμιλι Γουόρεν Ρόμπλινγκ (1843–1903) · Κεσόν 1870–1871· η τελευταία πέτρα τοποθετήθηκε τον Ιούνιο του 1875· η γέφυρα εγκαινιάστηκε στις 24 Μαΐου 1883 · Ασβεστόλιθος, γρανίτης και τσιμέντο Ρόζεντεϊλ, ύψος 278 πόδια (85 μ.), πάνω σε ξύλινο κεσόν 168 επί 102 πόδια, βυθισμένο 44,5 πόδια κάτω από τη στάθμη της πλημμυρίδας
Προσέξτε
- Γυρίστε: ολόκληρο το κύριο άνοιγμα, 1.595,5 πόδια, απλώνεται πίσω ως τον πύργο του Μανχάταν, με το Κάτω Μανχάταν να υψώνεται από πίσω.
- Τα δύο κεντρικά κύρια καλώδια που ανεβαίνουν πάνω από το κεφάλι σας ως τις σέλες στην κορυφή αυτού του πύργου.
- Τις κορυφές των δύο οξυκόρυφων τόξων, που έκλεισαν τον Αύγουστο του 1874, σχεδόν έναν χρόνο πριν ανέβει η τελευταία πέτρα του πύργου.
Κείμενο (2:44)
Αυτός είναι ο πύργος του Μπρούκλιν, και πριν από οτιδήποτε άλλο, γυρίστε. Κοιτάζοντας πίσω, από εκεί που ήρθατε, προς τα βορειοδυτικά, βλέπετε ολόκληρο το κύριο άνοιγμα να απομακρύνεται από εσάς, 1.595,5 πόδια, ως τον πύργο του Μανχάταν, με το Κάτω Μανχάταν στοιβαγμένο από πίσω. Επί δεκατρία χρόνια οι άνθρωποι στις δύο όχθες έβλεπαν αυτή την εικόνα να συναρμολογείται κομμάτι κομμάτι.
Όλα ξεκίνησαν εδώ. Το κεσόν αυτού του πύργου, που κατασκευάστηκε στο ναυπηγείο Γουέμπ και Μπελ στο Γκρινπόιντ, καθελκύστηκε στις δεκαεννέα Μαρτίου 1870. Οι άνδρες κατέβαιναν μέσα σε πεπιεσμένο αέρα και έσκαβαν. Ένας από αυτούς, ο Φρανκ Χάρις, ένας δεκαεξάχρονος από την Ιρλανδία, θυμόταν έξι από αυτούς να δουλεύουν γυμνοί ως τη μέση στον μικρό σιδερένιο θάλαμο, σε περίπου ογδόντα βαθμούς Φαρενάιτ, λουσμένοι στον ιδρώτα μέσα σε πέντε λεπτά, και όλη την ώρα να στέκονται μέσα σε παγωμένο νερό που μόνο η τρομερή πίεση το εμπόδιζε να ανέβει.
Τον Δεκέμβριο του 1870 πήρε φωτιά η ξύλινη οροφή του κεσόν, και οι ζημιές κόστισαν μήνες δουλειάς. Οι επισκευές τελείωσαν στις έξι Μαρτίου 1871, όταν το κεσόν έφτασε στο τελικό του βάθος, 44,5 πόδια, και πέντε μέρες αργότερα γέμισε με σκυρόδεμα. Ως τα μέσα του 1873 ο πύργος υψωνόταν 164 πόδια πάνω από το νερό· τα τόξα πάνω από το κεφάλι σας έκλεισαν τον Αύγουστο του 1874, και η τελευταία πέτρα ανέβηκε τον Ιούνιο του 1875.
Η Έμιλι Γουόρεν Ρόμπλινγκ ήταν η πρώτη που διέσχισε την ολοκληρωμένη γέφυρα με άμαξα. Πέρασε πριν από τα επίσημα εγκαίνια, κρατώντας έναν κόκορα ως σύμβολο νίκης. Στις είκοσι τέσσερις Μαΐου 1883 ο πρόεδρος Τσέστερ Άρθουρ και ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, ο Φράνκλιν Έντσον, διέσχισαν τη γέφυρα και έσφιξαν σε αυτή την άκρη το χέρι του δημάρχου του Μπρούκλιν, του Σεθ Λόου. Ο Ουάσινγκτον Ρόμπλινγκ δεν μπόρεσε να είναι εκεί. Τον κύριο λόγο εκφώνησε ο Έιμπραμ Χιούιτ, και σε αυτόν ονόμασε τη γέφυρα αιώνιο μνημείο της αυτοθυσίας και της αφοσίωσης μιας γυναίκας. Στη γέφυρα υπάρχει μια πλάκα αφιερωμένη και στους τρεις Ρόμπλινγκ: την Έμιλι, τον σύζυγό της και τον πατέρα του.
Εκείνη την πρώτη μέρα πέρασαν 1.800 οχήματα και 150.300 άνθρωποι. Ο λογαριασμός έφτασε τα 15,5 εκατομμύρια δολάρια σε χρήμα του 1883, με το Μπρούκλιν να πληρώνει τα δύο τρίτα, και υπολογίζεται ότι είκοσι επτά άνδρες σκοτώθηκαν κατά την κατασκευή. Έναν χρόνο αργότερα, στις δεκαεπτά Μαΐου 1884, ο Φινέας Μπάρνουμ έστειλε τον ελέφαντα Τζάμπο να περάσει τη γέφυρα επικεφαλής είκοσι ενός ελεφάντων, κάτι που διέλυσε τις τελευταίες αμφιβολίες για την αντοχή της και δεν έβλαψε καθόλου το τσίρκο.
Μια εβδομάδα μετά τα εγκαίνια, ο κριτικός Μοντγκόμερι Σκάιλερ έγραψε στο περιοδικό «Χάρπερς Γουίκλι» ότι το έργο που μάλλον θα αποδειχθεί το πιο ανθεκτικό μας μνημείο είναι ένα έργο καθαρής χρησιμότητας: όχι ναός, όχι φρούριο, όχι παλάτι, αλλά μια γέφυρα. Από εδώ ο πεζόδρομος κατηφορίζει προς την οδό Άνταμς, με αυτή τη γέφυρα στην πλάτη σας.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στη Γέφυρα του Μπρούκλιν.
Πέντε στάσεις καλύπτουν μια διάσχιση που θα μπορούσε να γεμίσει ένα ολόκληρο απόγευμα. Υπάρχουν 400 λοξά καλώδια να τα ακολουθήσετε ως τους πύργους τους, ένα βάθρο αγκύρωσης με παλιές κάβες κρασιού, μια δεύτερη γέφυρα πιο πάνω στο ποτάμι και ολόκληρες προκυμαίες με ταράτσες στις δύο όχθες. Φωτογραφίστε έναν σφιγκτήρα καλωδίου, μια πέτρα του πύργου ή ένα κτίριο στην απέναντι όχθη, και το Chiaro σάς λέει τι είναι, ποιος το έφτιαξε και πότε, και συνεχίζει να απαντά στις ερωτήσεις σας ως το τέλος της ράμπας του Μπρούκλιν.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Η διαδρομή γίνεται πάνω στην ίδια τη γέφυρα, ανάμεσα στο Κάτω Μανχάταν και το Μπρούκλιν Χάιτς. Στο Μανχάταν ανεβαίνετε στον πεζόδρομο από τις διαβάσεις πεζών εκεί όπου η γέφυρα συναντά την Centre Street, απέναντι από το City Hall Park, ή από τη σκάλα που ανεβαίνει από την Park Row. Στο Μπρούκλιν ο πεζόδρομος καταλήγει στη νησίδα της Adams Street, στο ύψος της Tillary Street, και υπάρχει επίσης σκάλα κοντά στην Prospect Street, ανάμεσα στην Cadman Plaza East και την Cadman Plaza West. Χωρίς πύλη, χωρίς εισιτήριο.
Άκρη του Μανχάταν: σταθμός Brooklyn Bridge–City Hall/Chambers Street, με τις γραμμές 4, 6 και J όλες τις ώρες, την 5 όλες τις ώρες εκτός από αργά τη νύχτα, και τη Z τις ώρες αιχμής. Άκρη του Μπρούκλιν: σταθμός High Street, με την πινακίδα High Street–Brooklyn Bridge, στην Cadman Plaza East δίπλα στην πρόσβαση της γέφυρας, με τη γραμμή A όλες τις ώρες και τη C εκτός από τη νύχτα· ο σταθμός York Street στο Ντάμπο εξυπηρετείται από τη γραμμή F όλες τις ώρες.
Εισιτήρια και είσοδος
- Από τον Σεπτέμβριο του 2021 ο πεζόδρομος είναι μόνο για πεζούς. Οι ποδηλάτες έχουν δικό τους προστατευμένο ποδηλατόδρομο διπλής κατεύθυνσης στο οδόστρωμα προς το Μανχάταν, οπότε μείνετε στις σανίδες και αφήστε εκείνον τον δρόμο στα ποδήλατα.
- Την άνοιξη του 2026 η πόλη άρχισε να ανακατασκευάζει την είσοδο του Μανχάταν δίπλα στο City Hall Park, ώστε οι ποδηλάτες να αποκτήσουν δική τους σύνδεση κατά μήκος της Centre Street, εντελώς χωριστή από την είσοδο των πεζών, και να διπλασιαστεί το πλάτος της νότιας διάβασης πεζών ανάμεσα στη γέφυρα και το πάρκο. Στη διάβαση ακολουθήστε τις πινακίδες για πεζούς.
- Οι εργασίες επισκευής στη γέφυρα δεν σταματούν ποτέ, και η Υπηρεσία Μεταφορών προειδοποιεί ότι τμήματα του διαδρόμου μπορεί κατά καιρούς να στενεύουν.
- Η γέφυρα μαζί με τις προσβάσεις της έχει μήκος 6.016 πόδια. Αν έρχεστε από το Μανχάταν, στην άκρη του Μπρούκλιν μπορείτε να βγείτε από τη ράμπα της Adams Street ή από τη σκάλα της Prospect Street, και τα δύο σε μικρή απόσταση από τον σταθμό High Street.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Τη γέφυρα τη διαχειρίζεται η Υπηρεσία Μεταφορών της Νέας Υόρκης (Department of Transportation), και η δική της σελίδα για τη Γέφυρα του Μπρούκλιν παρουσιάζει στοιχεία, ιστορία και συμβάσεις επισκευών, όχι ξενάγηση: η πόλη δεν προσφέρει δικό της ηχητικό ξεναγό, ούτε επί πληρωμή ούτε δωρεάν. Οι πέντε ηχογραφήσεις εδώ είναι μια ανεξάρτητη εναλλακτική, με τη σειρά που περπατάτε από τη ράμπα του Μανχάταν ως τον πύργο του Μπρούκλιν, και με ολόκληρο το κείμενο κάτω από κάθε πλέιερ για τα κομμάτια του πεζόδρομου όπου η κίνηση από κάτω σκεπάζει τα ακουστικά σας.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητική ξενάγηση για τη Γέφυρα του Μπρούκλιν;
Αυτή η σελίδα είναι μία: πέντε ηχογραφήσεις από τη ράμπα του Μανχάταν ως τον πύργο του Μπρούκλιν, που παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησης, η καθεμία με ολόκληρο το κείμενό της από κάτω. Η πόλη δεν έχει δικό της ηχητικό ξεναγό για τη γέφυρα. Για ό,τι προσπερνούν οι πέντε αφηγήσεις χωρίς εξήγηση, στρέψτε την κάμερα του κινητού σας πάνω του και η εφαρμογή Chiaro συμπληρώνει την ιστορία.
Μπορώ να ακούσω την ξενάγηση της Γέφυρας του Μπρούκλιν χωρίς εισιτήριο;
Ναι, γιατί η γέφυρα δεν έχει καθόλου εισιτήριο. Ο πεζόδρομος είναι δημόσιος διάδρομος, και τα διόδια στις γέφυρες του Ιστ Ρίβερ καταργήθηκαν ήδη από τον Ιούλιο του 1911. Και οι πέντε στάσεις βρίσκονται πάνω στον ίδιο τον πεζόδρομο.
Πόσο κοστίζει η επίσημη ηχητική ξενάγηση της Γέφυρας του Μπρούκλιν;
Δεν υπάρχει. Η Υπηρεσία Μεταφορών, που συντηρεί τη γέφυρα, δημοσιεύει στη σελίδα της για τη Γέφυρα του Μπρούκλιν στοιχεία, ιστορία και νέα για τις επισκευές, αλλά καμία ξενάγηση, εφαρμογή ή ηχητικό ξεναγό, ούτε δωρεάν ούτε επί πληρωμή.
Να ξεκινήσω τον περίπατο στη Γέφυρα του Μπρούκλιν από το Μανχάταν ή από το Μπρούκλιν;
Οι στάσεις πηγαίνουν από το Μανχάταν προς το Μπρούκλιν, οπότε ξεκινήστε από τη διάβαση πεζών της Centre Street απέναντι από το City Hall Park, δίπλα στον σταθμό Brooklyn Bridge–City Hall/Chambers Street. Τελειώνετε στον πύργο του Μπρούκλιν και κατεβαίνετε στην Adams Street ή στη σκάλα της Prospect Street, κοντά στον σταθμό High Street των γραμμών A και C.
Μπορώ να κάνω ποδήλατο στον πεζόδρομο της Γέφυρας του Μπρούκλιν;
Όχι. Από τον Σεπτέμβριο του 2021 ο πεζόδρομος είναι μόνο για πεζούς, και οι ποδηλάτες χρησιμοποιούν αντί γι’ αυτόν έναν προστατευμένο ποδηλατόδρομο διπλής κατεύθυνσης στο οδόστρωμα προς το Μανχάταν. Ο ανασχεδιασμός της εισόδου του Μανχάταν που ξεκίνησε η πόλη το 2026 δίνει στα ποδήλατα δική τους σύνδεση κατά μήκος της Centre Street.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με τη Γέφυρα του Μπρούκλιν.