Direct naar de inhoud

Brooklyn Bridge · New York · Onafhankelijke gids

Audiogids voor de Brooklyn Bridge,
vijf stops, gratis.

Een hoofdoverspanning van 1.595,5 voet, bij de opening in 1883 de langste hangbrug ter wereld, te voet overgestoken in vijf opnames. Valt je op de promenade nog iets anders op, maak er een foto van en Chiaro vertelt je wat het is.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Brooklyn Bridge.

9:41

De oprit van de promenade boven de aanbrug in Manhattan

Brooklyn Bridge, New York

0:00 2:08
Stop 1 van 5

De vijf stops · 12 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Loop over de brug met deze audiogids voor de Brooklyn Bridge, en terwijl de East River onder je door stroomt, hoor je vijf korte verhalen op de verhoogde promenade die John Roebling in 1867 bedacht, puur voor het plezier. Je loopt op eigen houtje van Manhattan naar Brooklyn, richting het zuidoosten. Je begint op de oprit boven de aanbrug aan de Manhattankant, een kort klimmetje vanaf het zebrapad op Centre Street tegenover City Hall Park; dan door naar de Manhattanse toren met zijn spitsbogen; daarna naar de noordrand van de hoofdoverspanning, links van je, voor de Manhattan Bridge stroomopwaarts; een pauze midden boven de rivier, waar de twee middelste kabels naast het pad omlaagkomen; en je eindigt onder de Brooklynse toren, waar je je omdraait voor het uitzicht terug op Manhattan. Luisteren kost in totaal ongeveer twaalf minuten. De oversteek is van begin tot eind 6.016 voet, iets meer dan een mijl, dus reken op je gemak met de vijf pauzes op drie kwartier.

De toegangsinformatie op deze pagina steunt op het Department of Transportation van New York City, de gemeentelijke verkeersdienst die de brug onderhoudt, en op de eigen aankondigingen van de stad over de ingang aan de kant van Manhattan; de geschiedenis en de metrolijnen komen van Wikipedia. Er wordt het hele jaar aan de brug gewerkt, waardoor het voetpad op sommige stukken smaller kan zijn. Spreekt een hek of een bord op de promenade deze tekst tegen, dan heeft het bord gelijk, en met een berichtje aan ons wordt deze pagina verbeterd.

Stop 1 van 5 · Promenade, kant van Manhattan: de oprit boven het aanbrugviaduct, een kort klimmetje vanaf het zebrapad op Centre Street tegenover City Hall Park, met je blik naar het zuidoosten, naar de Manhattanse toren

De oprit van de promenade boven de aanbrug in Manhattan

Ontworpen door John A. Roebling (1806–1869); gebouwd onder leiding van zijn zoon Washington Roebling (1837–1926), hoofdingenieur · Aanbruggen gebouwd 1877–1883; promenade vernieuwd in 1954 · Houten promenade op staal boven een gemetseld aanbrugviaduct; de oprit aan de Manhattankant is 1.567 voet (478 m) lang en de promenade ligt 18 voet (5,5 m) boven de rijbanen

Om op te letten

  • Het verkeer onder je, aan beide kanten. De promenade loopt tussen de twee rijbanen in en achttien voet hoger, en daarom klinken de auto’s verder weg dan ze eruitzien.
  • De lange klim voor je uit naar de Manhattanse toren. De overspanning moet hoog boven de rivier blijven en de oever is laag, dus aan deze kant heeft de aanbrug 1.567 voet nodig om bij de straat uit te komen.
  • De ijzeren leuningen naast je, gemaakt door Janes and Kirtland, de gieterij in de Bronx die ook de koepel van het Capitool in Washington goot.
  • Stroomopwaarts aan je linkerhand de Manhattan Bridge, de volgende brug naar het noorden en het onderwerp van de derde stop.
Transcriptie (2:08)

Je bent aan het klimmen, en dat blijf je nog wel even doen. De planken onder je voeten zijn de verhoogde promenade, en het verkeer dat je hoort, rijdt niet naast je maar onder je, op twee rijbanen die aan weerszijden achttien voet lager liggen. Recht vooruit, aan het eind van het pad, torent de Manhattanse toren boven alles uit, met vier kabels die in een boog naar zijn top omhoogzwaaien.

Dat deze oprit zo lang is, komt door de rivier. De overspanning daarginds moest zo hoog liggen dat er schepen onderdoor konden, en aan beide oevers is de grond laag, dus moet de brug heel geleidelijk, ver landinwaarts, weer op straatniveau uitkomen. De verkeersdienst van de stad, die de brug onderhoudt, houdt het geheel, overspanning en aanbruggen samen, op 6.016 voet. De aanbrug aan deze kant is alleen al 1.567 voet lang, veel langer dan die in Brooklyn op je wacht.

Onder je zit steen. De aanbruggen rusten op gemetselde bogen in renaissancestijl, waarvan de openingen zijn dichtgezet met bakstenen muren en kleine raampjes, en zijstraten gaan eronderdoor via bogen en ijzeren liggerbruggen.

De promenade was vanaf het begin het idee van John Augustus Roebling. Zijn hoofdplan van september 1867 had rijbanen en spoorlijnen, en daarboven een verhoogd pad dat er gewoon was voor het plezier. Hij heeft er niets van gebouwd zien worden. Het dek waar je op staat, is een vernieuwing, klaar in mei 1954, maar kijk eens naar de ijzeren leuningen naast je. Die komen van Janes and Kirtland, een gieterij in de Bronx die ook de koepel van het Capitool in Washington maakte.

Verderop langs deze oprit, nog voor de toren, duiken de kabels het ankerblok van Manhattan in: een trapeziumvormig blok kalksteen van 60.000 Amerikaanse ton, dat op de rotsbodem staat. Vanaf 1876 verhuurde de stad de gewelfde kelders erin om het onderhoud van de brug te betalen, en ze werden gebruikt voor wijn, die goed bleef bij een constante zestig graden Fahrenheit. De kelder aan de Manhattankant heette de Blauwe Grot, naar een kapelletje voor de Maagd Maria naast de ingang.

De grond onder dat ankerblok heeft een eigen geschiedenis. Hier stond het Samuel Osgood House, op 1 Cherry Street, de allereerste presidentswoning van de Verenigde Staten, en een bronzen plaquette op het ankerblok vermeldt dat nog altijd.

Nog één ding over de naam. De eerste tweeëndertig jaar heette dit officieel de New York and Brooklyn Bridge. Pas in 1915 maakte de stad Brooklyn Bridge de officiële naam, al dook die naam voor het eerst op in een brief aan de krant Brooklyn Daily Eagle, in januari 1867.

Stop 2 van 5 · Promenade bij de Manhattanse toren, waar het pad omhoogloopt naar het balkon van de toren en tussen de twee bogen door gaat

De Manhattanse toren en zijn gotische bogen

Ontworpen door John A. Roebling (1806–1869); gebouwd onder leiding van Washington Roebling (1837–1926), terwijl Emily Warren Roebling (1843–1903) zijn instructies naar de bouwplaats bracht · Caisson afgezonken 1871–1872; toren voltooid in juli 1876 · Kalksteen, graniet en Rosendale-cement, 278 voet (85 m) hoog en 140 bij 59 voet op de hoogwaterlijn; elke boogopening 117 voet hoog en 33,75 voet breed

Om op te letten

  • De twee spitsbogen, elk 117 voet hoog, met door elke boog een rijbaan. De promenade loopt ertussen omhoog naar een balkon boven het verkeer.
  • Het grijs van het graniet. Bij de renovatie die eind 2019 begon, zijn de bogen schoongemaakt en heeft de steen zijn oorspronkelijke kleur terug.
  • De top van de toren, waar de vier hoofdkabels niet eindigen maar overheen lopen, rustend op zadelplaten die in juli 1876 omhoog werden gehesen.
Transcriptie (2:49)

Nu de steen. Je staat aan de voet van de Manhattanse toren, waar de promenade omhoogloopt naar een balkon en tussen zijn twee poten door glipt, en de bogen boven de rijbanen links en rechts van je zijn 117 voet hoog. Ze zijn spits, neogotisch: een kerkvorm op een staaltje techniek. Toen deze toren en zijn tweelingbroer klaar waren, waren ze hoger dan elk gebouw in New York, op één na: de spits van Trinity Church, 279 voet, stak er een voet of zo boven uit. Dat bleef zo tot 1890.

De steen kwam van ver. De kalksteen werd gewonnen in de Clark-groeve in Essex County, in het noorden van de staat; het graniet werd gehouwen op het eiland Vinalhaven in Maine en per schoener langs de kust naar het zuiden gebracht. Bij de renovatie die eind 2019 begon, zijn de bogen schoongemaakt, en onder een eeuw vuil kwam de oorspronkelijke kleur van het graniet weer tevoorschijn.

Wat je niet ziet, is het deel dat het meest heeft gekost. Deze toren staat op een caisson, een kolossale kist van geel grenen uit het zuiden van de Verenigde Staten, 172 bij 102 voet, die mannen lieten zakken door binnenin, onder samengeperste lucht, de rivierbodem weg te graven. Aan deze kant ging hij 78,5 voet onder hoogwater, bij een druk van vijfendertig pond per vierkante inch. De arts van het project, Andrew Smith, behandelde 110 gevallen van wat wij nu decompressieziekte noemen, tussen januari en eind mei 1872, en hij was de eerste die het caissonziekte noemde. Drie mannen stierven eraan.

De rotsbodem lag nog dieper. Washington Roebling, de hoofdingenieur, las de boringen, oordeelde dat de zandgrond erboven stevig genoeg was, en stopte.

Zijn vader, John Augustus Roebling, had de brug ontworpen. In juni 1869, terwijl hij de bouwplaats opmat, werd zijn voet door een veerboot tegen een meerpaal verbrijzeld; de maand daarop stierf hij aan tetanus. Washington nam het over, tweeëndertig jaar oud. Hij ging zelf de caissons in om ze te bestuderen, kwam te snel naar boven en raakte door dezelfde ziekte als zijn mannen aan bed gekluisterd. Vanaf toen leidde hij de bouw vanuit zijn slaapkamer en volgde hij hem door een telescoop.

Zijn vrouw, Emily Warren Roebling, bracht zijn instructies naar de bouwplaats en kwam terug met de antwoorden. Ze leerde de wiskunde van kettinglijnen, de sterkteleer en de bouw van kabels, en elf jaar lang hielp ze toezicht houden op de bouw van deze brug.

Kijk, voor je verder loopt, eens helemaal omhoog naar de top van de toren. De vier hoofdkabels houden daar niet op. Ze lopen eroverheen, rustend op zadelplaten die in juli 1876 op hun plek werden gehesen, de maand waarin deze toren klaar was.

Stop 3 van 5 · Hoofdoverspanning, aan de noordrand van de promenade (links als je naar Brooklyn loopt) tussen de twee torens, met je blik naar het noorden, de East River op

De noordleuning en de Manhattan Bridge stroomopwaarts

Manhattan Bridge ontworpen door Leon Moisseiff (1872–1943); gezien vanaf de hoofdoverspanning van John A. Roebling (1806–1869) · Hoofdoverspanning voltooid in 1883; Manhattan Bridge geopend op 31 december 1909 · Hoofdoverspanning van de Brooklyn Bridge 1.595,5 voet (486,3 m), met in het midden 135 voet doorvaarthoogte volgens het Department of Transportation; de stalen torens van de Manhattan Bridge zijn 350 voet hoog

Om op te letten

  • De kabels van de Manhattan Bridge: verticale hangers en verder niets. Het lichtere ontwerp kwam voort uit een nieuwe theorie, die zei dat het eigen gewicht van het brugdek het stabiel zou houden.
  • De schuine tuien vlak naast je op deze brug, die in een waaier vanaf de torens omlaaglopen, dwars over de verticale hangers: de tuibrughelft van Roeblings ontwerp.
  • Het water ver onder je, en de hoogte van het dek erboven, waarvoor scheepsbouwers stroomopwaarts in 1876 naar de rechter stapten.
Transcriptie (2:08)

Stap even naar de linkerrand van de promenade, de noordkant, en kijk de East River op. De stalen brug die zo dichtbij staat, is de Manhattan Bridge, geopend op de laatste dag van 1909, en eigenlijk spreekt hij de brug tegen waarop jij nu staat.

Begin bij de kabels naast je. Recht omlaag aan de hoofdkabels hangen de verticale hangers, en daar dwars doorheen, in een waaier vanaf de torens, lopen de schuine tuien. Deze brug is een mengvorm: deels hangbrug, deels tuibrug, en beide soorten kabels dragen mee.

Kijk nu naar de Manhattan Bridge. Verticale hangers, en dat is alles. De ontwerper, Leon Moisseiff, bouwde hem op een nieuw idee, de deflectietheorie van Josef Melan, die stelde dat het gewicht van het dek zelf het dek stabiel zou houden, zodat de verstijvingsliggers lichter konden. Het was de eerste hangbrug die zo werd ontworpen. Hij draagt bovendien aan weerszijden van zijn onderste rijbaan metrosporen, en door dat ongelijk verdeelde gewicht ging hij wringen, tot wel acht voet, elke keer dat er een trein overheen reed. Om dat recht te zetten was een reconstructie nodig die van 1982 tot 2004 duurde.

Kijk dan omlaag, want over de hoogte van dit dek is gevochten. Scheepsbouwers en handelaren stroomopwaarts, waar die andere brug nu staat, zeiden dat hun schepen er niet onderdoor zouden passen. In mei 1876 daagden ze de steden New York en Brooklyn voor de rechter, en het werd 1883, het jaar van de opening, voordat het Hooggerechtshof de brug een rechtmatig bouwwerk verklaarde. Het ontwerp was bij de laatste metingen van 1869 al verhoogd, van 130 naar 135 voet, en 135 is de doorvaarthoogte in het midden die de verkeersdienst van de stad vandaag opgeeft. En het dek beweegt. De overspanning wordt tussen hartje zomer en hartje winter veertien tot zestien inch langer en weer korter, en in 1909 rekende een vakblad voor ingenieurs uit dat het midden met de temperatuur en het verkeer meer dan negen voet kon stijgen en dalen.

In 1919 vloog een piloot, Giorgio Pessi, met een Caproni Ca.5, in die tijd een van de grootste vliegtuigen ter wereld, onder dit dek door.

Tot 1903, toen verderop de Williamsburg Bridge openging, was dit de langste hangbrug op aarde, een vijfde langer dan alle die ervoor waren gebouwd. En hij veranderde de rivier onder je bijna van de ene dag op de andere: binnen een week na de opening meldden de bemanningen van de veerboten al een flinke daling van het aantal passagiers, al voeren de laatste veerboten over de rivier nog tot 1942.

Stop 4 van 5 · Hoofdoverspanning, midden boven de rivier, waar de twee middelste hoofdkabels aan weerszijden van je tot de hoogte van de promenade omlaagkomen

De hoofdkabels, waar ze naast je omlaagkomen

Ontworpen door John A. Roebling (1806–1869); gesponnen onder leiding van Washington Roebling (1837–1926), met hoofdmonteur E. F. Farrington · Eerste draad over de rivier op 15 augustus 1876; laatste draad van de hoofdkabels op 5 oktober 1878 · Vier hoofdkabels, elk 15,75 inch (40 cm) dik, van 5.282 parallelle gegalvaniseerde staaldraden in 19 strengen; 400 schuine tuien van 138 tot 449 voet lang

Om op te letten

  • De dikte van een hoofdkabel op armlengte: vijftien en driekwart inch, ongeveer veertig centimeter, met binnen de omwikkeling 5.282 afzonderlijke draden.
  • De klemmen die op vaste afstanden om elke kabel zijn gebout, waaraan de hangers recht omlaag naar het dek hangen.
  • De schuine tuien die op weg omlaag vanaf de torens die hangers kruisen: het web waaraan iedereen deze brug herkent.
Transcriptie (2:06)

Hier, midden boven de rivier, komen de twee middelste kabels naar je toe, en een paar passen lang lopen ze vlak langs de promenade, zo dichtbij dat je de bouten kunt tellen. Het pad is hier maar zo’n tien voet breed.

Elk van die kabels is vijftien en driekwart inch dik, ongeveer veertig centimeter, en binnen de omwikkeling zitten 5.282 afzonderlijke staaldraden, naast elkaar gelegd en gebundeld in negentien strengen. Niemand had een kabel voor een hangbrug ooit zo opgebouwd. De kabels die er recht onder hangen, zijn de hangers; de kabels die er schuin vanaf de torens overheen lopen, zijn de tuien, zo’n vierhonderd stuks, de langste 449 voet.

Het begon allemaal met één enkele draad. Op vijftien augustus 1876 werd de eerste tijdelijke draad van toren naar toren gespannen, en om te bewijzen dat hij hield, liet de hoofdmonteur van de brug, E. F. Farrington, zich in een bootsmansstoel eronder over de rivier trekken, terwijl zo’n tienduizend mensen vanaf de twee oevers toekeken. Daarna kwam er een loopbrug voor de arbeiders, en in 1877 staken er enkele duizenden bezoekers met een pasje over, tot iemand een aanval kreeg en bijna viel; toen werden de pasjes ingetrokken.

Toen kwam het schandaal. Het contract voor het draad was naar J. Lloyd Haigh gegaan, een leverancier met banden met een van de bestuurders, Abram Hewitt. De assistent-ingenieurs van Roebling testten wat hij leverde en ontdekten dat hij er stiekem inferieur draad tussen had gesmokkeld: van de tachtig rollen die ze testten, voldeden er vijf aan de norm. Het zat toen al in de kabels gesponnen, en het was er niet meer uit te halen. Roebling rekende uit dat de brug nu vier keer zo sterk zou zijn als nodig, in plaats van zes tot acht keer, liet het slechte draad zitten en voegde aan elke kabel 150 extra draden toe. Haigh moest ze betalen. Op vijf oktober 1878 ging de laatste draad over de rivier.

Die marge zat er bewust in. John Roebling had de verstijvingsliggers zes tot acht keer zo sterk gemaakt als hij nodig vond, in een tijd dat nog niemand begreep wat wind met een brug doet, en hij gaf de brug drie afzonderlijke manieren om het dek te dragen: de kabels, de tuien en de verstijvingsligger. Volgens hem zou de brug doorzakken maar niet instorten, zelfs als een van de drie het helemaal begaf. Tijdens de grote stroomstoring van 2003, toen menigten te voet over de brug naar huis liepen, zwaaide het dek onder hun voeten. Het hield.

De hangers voor je zijn niet die van Haigh. Die van hem werden weggehaald en in 1986 door Bethlehem Steel vervangen.

Stop 5 van 5 · Promenade bij de Brooklynse toren; draai je hier om, met je blik naar het noordwesten, terug over de hoofdoverspanning naar de Manhattanse toren en Lower Manhattan

De Brooklynse toren en het uitzicht terug op Manhattan

Ontworpen door John A. Roebling (1806–1869); gebouwd onder leiding van Washington Roebling (1837–1926) en Emily Warren Roebling (1843–1903) · Caisson 1870–1871; laatste steen geplaatst in juni 1875; brug geopend op 24 mei 1883 · Kalksteen, graniet en Rosendale-cement, 278 voet (85 m) hoog, op een houten caisson van 168 bij 102 voet, afgezonken tot 44,5 voet onder hoogwater

Om op te letten

  • Draai je om: de hele hoofdoverspanning, 1.595,5 voet, loopt terug naar de Manhattanse toren, met Lower Manhattan erachter.
  • De twee middelste hoofdkabels die boven je hoofd omhoogklimmen naar de zadels boven op deze toren.
  • De bovenkant van de twee spitsbogen, gesloten in augustus 1874, bijna een jaar voordat de laatste steen van deze toren werd geplaatst.
Transcriptie (2:29)

Dit is de Brooklynse toren, en eerst dit: draai je om. Met je blik terug naar waar je vandaan kwam, naar het noordwesten, loopt de hele hoofdoverspanning van je weg, 1.595,5 voet lang, naar de Manhattanse toren, met Lower Manhattan erachter opgestapeld. Dertien jaar lang zagen de mensen op beide oevers dit beeld in elkaar groeien.

Het begon hier. De caisson van deze toren, gebouwd op de scheepswerf Webb and Bell in Greenpoint, werd op negentien maart 1870 te water gelaten. Mannen daalden erin af, onder samengeperste lucht, en groeven. Een van hen, Frank Harris, een jongen van zestien uit Ierland, herinnerde zich hoe zes van hen met ontbloot bovenlijf werkten in de kleine ijzeren kamer, bij ongeveer tachtig graden Fahrenheit, binnen vijf minuten druipend van het zweet, en al die tijd staand in ijskoud water dat alleen door de geweldige druk niet verder steeg.

In december 1870 vloog het houten dak van de caisson in brand, en de schade kostte maanden werk. De reparaties waren klaar op zes maart 1871, toen de caisson zijn uiteindelijke diepte van 44,5 voet bereikte, en vijf dagen later werd hij met beton gevuld. Medio 1873 stond deze toren 164 voet boven het water; de bogen boven je hoofd werden in augustus 1874 gesloten, en in juni 1875 ging de laatste steen omhoog.

Emily Warren Roebling was de eerste die met een rijtuig over de voltooide brug reed. Ze deed het nog voor de officiële opening, met een haan bij zich als teken van overwinning. Op vierentwintig mei 1883 staken president Chester Arthur en de burgemeester van New York, Franklin Edson, over en schudden ze aan deze kant de hand van de burgemeester van Brooklyn, Seth Low. Washington Roebling kon er niet bij zijn. Abram Hewitt hield de feestrede, en daarin noemde hij de brug een eeuwig monument voor de opofferende toewijding van een vrouw. Aan de brug hangt een plaquette voor alle drie de Roeblings: Emily, haar man en zijn vader.

Op die eerste dag staken er 1.800 voertuigen en 150.300 mensen over. De rekening kwam op 15,5 miljoen dollar in het geld van 1883, waarvan Brooklyn twee derde betaalde, en naar schatting zevenentwintig mannen kwamen bij de bouw om het leven. Een jaar later, op zeventien mei 1884, stuurde P. T. Barnum de olifant Jumbo de brug over, aan het hoofd van eenentwintig olifanten. Dat nam de laatste twijfels over de sterkte van de brug weg, en het deed het circus geen kwaad.

Een week na de opening schreef de criticus Montgomery Schuyler in Harper’s Weekly dat het werk dat waarschijnlijk ons duurzaamste monument zou worden, een werk van puur nut was: geen heiligdom, geen vesting, geen paleis, maar een brug. Vanaf hier loopt de promenade omlaag naar Adams Street, met die brug in je rug.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je op de Brooklyn Bridge ziet.

Vijf pauzes voor een oversteek waar je een hele middag mee kunt vullen. Er zijn 400 tuien om terug te volgen naar hun torens, een ankerblok met oude wijnkelders, een tweede brug stroomopwaarts en op beide oevers een hele waterkant vol daken. Fotografeer een kabelklem, een steen in de toren of een gebouw aan de overkant, en Chiaro vertelt je wat het is, wie het bouwde en in welk jaar, en beantwoordt je vervolgvragen tot onderaan de oprit in Brooklyn.

Welke toren stond er het eerst?Waarom zijn de bogen spits?Welke brug is dat stroomopwaarts?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

De wandeling gaat over de brug zelf, tussen Lower Manhattan en Brooklyn Heights. In Manhattan kom je op de promenade via de zebrapaden waar de brug Centre Street raakt, tegenover City Hall Park, of via de trap vanaf Park Row. In Brooklyn komt de promenade uit op de middenberm van Adams Street bij Tillary Street, en er is ook een trap bij Prospect Street, tussen Cadman Plaza East en Cadman Plaza West. Geen poort, geen ticket.

Aan de kant van Manhattan: station Brooklyn Bridge–City Hall/Chambers Street, aan de 4, 6 en J op alle tijden, de 5 op alle tijden behalve laat in de nacht, en de Z in de spits. Aan de kant van Brooklyn: station High Street, aangegeven als High Street–Brooklyn Bridge, aan Cadman Plaza East naast de aanloop naar de brug, aan de A op alle tijden en de C behalve ’s nachts; York Street in Dumbo ligt aan de F, op alle tijden.

02

Tickets en toegang

  • Sinds september 2021 is de promenade alleen voor voetgangers. Fietsers hebben hun eigen beschermde fietspad in twee richtingen op de rijbaan richting Manhattan, dus blijf op de planken en laat dat pad aan de fietsers.
  • In het voorjaar van 2026 is de stad begonnen de ingang aan de kant van Manhattan bij City Hall Park om te bouwen: fietsers krijgen een eigen verbinding langs Centre Street, helemaal los van de ingang voor voetgangers, en het zuidelijke zebrapad tussen de brug en het park wordt twee keer zo breed. Volg bij het zebrapad de borden voor voetgangers.
  • Er wordt voortdurend aan de brug gewerkt, en het Department of Transportation waarschuwt dat delen van het voetpad soms smaller zijn.
  • De brug en zijn aanbruggen zijn samen 6.016 voet lang. Kom je uit Manhattan, dan kun je aan de kant van Brooklyn afdalen via de oprit naar Adams Street of via de trap bij Prospect Street, beide op korte loopafstand van station High Street.
03

De officiële audiogids

De brug wordt beheerd door het Department of Transportation van New York City, de verkeersdienst van de stad, en zijn eigen pagina over de Brooklyn Bridge geeft feiten, geschiedenis en onderhoudscontracten, maar geen rondleiding: de stad biedt zelf geen audiogids aan, betaald of gratis. Deze vijf opnames zijn een onafhankelijk alternatief, in de volgorde waarin je van de oprit in Manhattan naar de Brooklynse toren loopt, met onder elke speler de volledige tekst, voor de stukken promenade waar het verkeer onder je je oordopjes overstemt.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor de Brooklyn Bridge?

Deze pagina is er een: vijf opnames van de oprit in Manhattan tot de Brooklynse toren, die je in je browser afspeelt, elk met de volledige tekst eronder. De stad heeft zelf geen audiogids voor de brug. Kom je onderweg iets tegen wat de vijf verhalen niet uitleggen, richt dan de camera van je telefoon erop en de Chiaro-app vertelt je de rest.

Kan ik zonder ticket naar de audiogids voor de Brooklyn Bridge luisteren?

Ja, want voor de brug bestaat helemaal geen ticket. De promenade is een openbaar voetpad, en de tol op de bruggen over de East River werd al in juli 1911 afgeschaft. Alle vijf de stops liggen op de promenade zelf.

Wat kost de officiële audiogids van de Brooklyn Bridge?

Die bestaat niet. Het Department of Transportation, dat de brug onderhoudt, zet feiten, geschiedenis en nieuws over werkzaamheden op zijn pagina over de Brooklyn Bridge, maar geen rondleiding, app of audiogids, gratis of betaald.

Begin ik de wandeling over de Brooklyn Bridge beter in Manhattan of in Brooklyn?

De stops lopen van Manhattan naar Brooklyn, dus begin bij het zebrapad op Centre Street tegenover City Hall Park, naast station Brooklyn Bridge–City Hall/Chambers Street. Je eindigt bij de Brooklynse toren en komt beneden uit op Adams Street of bij de trap van Prospect Street, vlak bij station High Street aan de A en de C.

Mag ik fietsen op de promenade van de Brooklyn Bridge?

Nee. Sinds september 2021 is de promenade alleen voor voetgangers, en fietsers gebruiken in plaats daarvan een beschermd fietspad in twee richtingen op de rijbaan richting Manhattan. Met de herinrichting van de ingang aan de kant van Manhattan in 2026 krijgen fietsers een eigen verbinding langs Centre Street.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Brooklyn Bridge.