Przejdź do treści

Grand Central Terminal · Nowy Jork · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Grand Central Terminal,
pięć przystanków, za darmo.

Pięć opowieści prowadzi przez dworzec z 1913 roku, który ma dziś 44 perony, więcej niż jakikolwiek inny na świecie: od chodnika przy 42. Ulicy po wyłożone płytkami sklepienie na poziomie dolnym. A o wszystkim innym, co po drodze wypatrzy twój aparat, opowie Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą dworca Grand Central.

9:41

Fasada od 42. Ulicy i Chwała Handlu

Grand Central Terminal, Nowy Jork

0:00 2:49
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 14 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Grand Central Terminal jest codziennie otwarty dla publiczności i nie trzeba kupować biletu, więc ten audioprzewodnik może prowadzić od chodnika aż do najniższego podestu bez ani jednej bramki: pięć przystanków do samodzielnego zwiedzania, zaczynając po południowej stronie 42. Ulicy przy Park Avenue, od fasady i jej grupy rzeźbiarskiej. Stamtąd wchodzisz głównym wejściem pod wiaduktem do Vanderbilt Hall, potem idziesz na północ do głównej hali, do zegara na punkcie informacyjnym i malowanego nieba nad nim, a na koniec schodzisz rampami przy Oyster Bar na poziom dolny, gdzie szept przechodzi przez wyłożone płytkami sklepienie, jedną rampę poniżej drogi powrotnej na 42. Ulicę. Odtworzone jedna po drugiej opowieści trwają mniej więcej czternaście minut, a chodzenie dodaje do tego tylko kilka, bo wszystko jest w jednym budynku albo na chodniku przed nim.

Godziny otwarcia, dojazd i oficjalna wycieczka na tej stronie pochodzą z własnej witryny MTA poświęconej dworcowi, grandcentralterminal.com; historia pochodzi z tych samych stron i z Wikipedii, a każdy fakt opiera się na źródle pisanym. Działający dworzec zmienia się razem z rozkładem jazdy, a Vanderbilt Hall wygląda inaczej przy każdej imprezie, która się w niej odbywa, więc jeśli komunikat w budynku albo obsługa punktu informacyjnego powiedzą ci coś innego, słuchaj ich i daj nam znać, żebyśmy mogli poprawić stronę.

Przystanek 1 z 5 · East 42nd Street, po południowej stronie ulicy przy Park Avenue, z widokiem na północ, w górę, na południową fasadę dworca; publiczny chodnik, bez biletu

Fasada od 42. Ulicy i Chwała Handlu

Whitney Warren (1864–1943) z pracowni Warren and Wetmore, według planu Reed and Stem; grupa rzeźbiarska według modelu Jules’a-Félixa Coutana (1848–1939) · Dworzec otwarty 2 lutego 1913 roku; grupę rzeźbiarską odsłonięto w 1914 roku · Cokół z granitu Stony Creek i wapień z Indiany; trzy łukowe okna, każde 60 na 30 stóp, zegar o średnicy 13 stóp (4,0 m) i grupa rzeźbiarska ważąca około 1500 ton amerykańskich (krótkich)

Na co zwrócić uwagę

  • Merkury na samej górze, w skrzydlatym hełmie i z kaduceuszem, a za jego nogami rozpostarte skrzydła orła.
  • Czwórka na tarczy zegara, zapisana jako IIII, a nie IV, po staremu, tak jak robili to zegarmistrzowie.
  • Cornelius Vanderbilt z brązu pod zegarem, zwrócony twarzą do wiaduktu: trafił tu w 1929 roku, sześćdziesiąt lat po odlaniu.
  • Kotwica, koło zębate i młot obok półleżącej postaci po lewej. To narzędzia Wulkana, cokolwiek mówi oficjalna nazwa.
Transkrypcja (2:49)

Stań po południowej stronie Czterdziestej Drugiej Ulicy, tam gdzie Park Avenue dochodzi do dworca, i spójrz ponad wiaduktem na szczyt fasady. To widok, o który miasto poszło do sądu. W 1968 roku właściciele kolei zaproponowali, żeby na tym budynku postawić pięćdziesięciopięciopiętrowy biurowiec projektu Marcela Breuera. Nowojorska Komisja Ochrony Zabytków odmówiła, a wśród swoich powodów wymieniła efektowny widok na dworzec od strony Park Avenue South, czyli spojrzenie wzdłuż alei na północ, prosto na budynek. Sprawa trafiła aż do Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych i dwudziestego szóstego czerwca 1978 roku sąd przyznał rację miastu. Jacqueline Kennedy Onassis włączyła się w walkę o ocalenie dworca, a hol, przez który zaraz przejdziesz, nosi jej imię.

Zacznij od samej góry. Młodzieniec stojący w skrzydlatym hełmie, z kaduceuszem, czyli laską oplecioną przez dwa węże, to Merkury, a za jego nogami orzeł rozpościera skrzydła. Po twojej lewej półleży postać, którą oficjalnie nazywa się Herkulesem, choć nie ma ani maczugi, ani lwiej skóry. Zamiast nich otaczają go kotwica, koło zębate, kowadło i młot, ul, winogrona i kłosy pszenicy. Większość z tych rzeczy to symbole Wulkana. Po prawej Minerwa opiera głowę na ramieniu i czyta zwój pergaminu, wśród globusa, cyrkla i książek.

Ta grupa nazywa się Chwała Handlu. Kiedy w 1914 roku ją odsłonięto, uchodziła za największą grupę rzeźbiarską na świecie, a waży około 1500 ton amerykańskich, czyli mniej więcej tysiąc trzysta sześćdziesiąt ton metrycznych. Jej twórca, Jules-Félix Coutan, wykonał w Paryżu gipsowy model w jednej czwartej skali i ani razu nie przyjechał do Ameryki.

Między bogami jest zegar o średnicy trzynastu stóp, około czterech metrów: witraż w ramie z brązu, z żeliwnymi wskazówkami. Zwykle nazywa się go zegarem Tiffany’ego, ale nie jest sygnowany, a firma Tiffany nie potwierdziła, że to jej dzieło. Przyjrzyj się cyfrom: czwórka jest zapisana jako cztery kreski, I I I I, po staremu, tak jak robili to zegarmistrzowie, a w szóstce kryje się klapka serwisowa.

Pod zegarem, pośrodku fasady, stoi z brązu Cornelius Vanderbilt, wysoki na osiem i pół stopy, czyli ponad dwa i pół metra, zwrócony twarzą do wiaduktu. Odlano go w 1869 roku dla dworca kolei Hudson River Railroad przy Saint John’s Park, w dolnym Manhattanie, a w 1929 roku przeniesiono tutaj. Przy jego odsłonięciu dziennik New York Times napisał, że uczciwy hołd powinien objąć także ludzi, którzy zginęli na otwartych torowiskach kolei New York Central.

A teraz trzy łukowe okna, każde sześćdziesiąt na trzydzieści stóp, czyli mniej więcej osiemnaście na dziewięć metrów, osadzone między parami kolumn jak w rzymskim łuku triumfalnym. Architekci pomyśleli tę fasadę jako bramę do miasta, a w poprzek niej, wielkimi literami, wypisano pełną nazwę: Grand Central Terminal.

Przystanek 2 z 5 · Poziom główny, Vanderbilt Hall, między wejściem głównym od 42. Ulicy a główną halą (Main Concourse); można swobodnie przejść

Vanderbilt Hall, dawna główna poczekalnia

Reed and Stem z Warren and Wetmore; ornament z liści dębu i żołędzi projektu Sylvaina Salièresa (1865–1920) · 1913; odnawiana od 1991 roku, nazwę zmieniono około 1998 roku · Posadzka z różowego marmuru z Tennessee, okna z kratami z brązu i żyrandole w stylu beaux-arts, każdy ze 132 żarówkami; sala ma 65 na 205 stóp (20 na 62 m)

Na co zwrócić uwagę

  • Żyrandole: cztery kondygnacje i po 132 żarówki, wszystkie gołe, żeby pochwalić się światłem elektrycznym, kiedy było nowością.
  • Ciężkie kraty z brązu na wysokich oknach w pięciu przęsłach każdej długiej ściany.
  • Żołędzie i liście dębu w metaloplastyce, godło Vanderbiltów, zaprojektowane przez Sylvaina Salièresa.
  • Napis nad drzwiami od strony holu, poświęcony wszystkim, którzy budowali głową, sercem i ręką.
Transkrypcja (2:39)

Do tej sali prowadzi krótki, opadający korytarz, hol imienia Jacqueline Kennedy Onassis, a nad drzwiami, pod którymi tu wchodzisz, jest napis. W wolnym przekładzie brzmi on tak: wszystkim, którzy głową, sercem i ręką trudzili się przy budowie tego pomnika służby publicznej, poświęca się ten napis. Zapamiętaj go na drogę powrotną.

Teraz sama sala. Sześćdziesiąt pięć na dwieście pięć stóp, czyli mniej więcej dwadzieścia na sześćdziesiąt dwa metry, i była to główna poczekalnia dworca, przede wszystkim dla podróżnych dalekobieżnych. Stały tu dwustronne dębowe ławki dla 700 osób, a całość zaprojektowano tak, żeby panował spokój. Wszystkie kasy biletowe, punkty informacji i stanowiska bagażowe umieszczono obok, w głównej hali, żeby nic tutaj cię nie poganiało.

Spójrz w górę na żyrandole. Każdy ma 132 żarówki na czterech kondygnacjach i każda żarówka jest goła. To było celowe: kiedy otwierano ten budynek, światło elektryczne wciąż było nowością i kolej chciała, żeby wszyscy je widzieli. Przyjrzyj się dokładniej, a znajdziesz w metalu liście dębu i żołędzie. Żołądź to godło rodziny Vanderbiltów, a dworzec podaje ich dewizę tak: z żołędzia wyrośnie potężny dąb. Ornament zaprojektował Sylvain Salières, jeden z kilku francuskich artystów, którym architekt Whitney Warren pomógł osiąść w Stanach Zjednoczonych. Później Salières stanął na czele szkoły rzeźby w Carnegie Institute of Technology w Pittsburghu.

Wzdłuż dwóch długich ścian, północnej i południowej, wysokie okna układają się po pięć przęseł na każdej ścianie, osłonięte ciężkimi kratami z brązu. Pod stopami masz różowy marmur z Tennessee, ten sam kamień co posadzka głównej hali. Po zachodniej stronie była kiedyś palarnia dla mężczyzn, a po wschodniej poczekalnia dla kobiet.

Kiedy podróże na długich trasach straciły znaczenie, straciła je i ta sala. W 1989 roku zabito ją deskami, od 1991 roku była odnawiana, a około 1998 roku dostała nazwę od Vanderbiltów, rodziny, która zbudowała dworzec i była jego właścicielem. Ławki nie powędrowały daleko. Przeniesiono je do biura zawiadowcy stacji, niedaleko torów.

Status zabytku oznacza, że w tej sali nie wolno niczego zamocować na stałe, więc wszystko, co zajmuje posadzkę, musi dać się z powrotem wynieść. Od 1999 roku był wśród tych rzeczy wolnostojący szklany kort do squasha, dwadzieścia jeden na trzydzieści dwie stopy, czyli mniej więcej sześć i pół na dziesięć metrów, ustawiany na turniej Tournament of Champions, z widzami z trzech stron, a wszystko pod tymi samymi czterema kondygnacjami gołych żarówek, które w 1913 roku oświetlały czekających podróżnych.

Przystanek 3 z 5 · Główna hala (Main Concourse), poziom główny, przy punkcie informacyjnym pośrodku posadzki

Zegar nad punktem informacyjnym

Reed and Stem z Warren and Wetmore, dla kolei New York Central Railroad; ornament z żołędziem według programu Sylvaina Salièresa (1865–1920) · 1913 · Mosiężna obudowa z czterema tarczami z opalowego szkła i żołędziem na szczycie, na punkcie informacyjnym pośrodku hali o wymiarach 275 na 120 stóp (84 na 37 m) i wysokości 125 stóp (38 m)

Na co zwrócić uwagę

  • Mosiężny żołądź na szczycie zegara, godło Vanderbiltów, które pojawia się w całym dworcu.
  • Cztery tarcze z opalowego szkła: obejdź punkt dookoła, a z każdej strony odczytasz tę samą godzinę.
  • Ściany wokół, które wyglądają jak francuski kamień z Caen, a w rzeczywistości są mieszanką gipsu, piasku, wapna i cementu.
  • Różowy marmur z Tennessee pod stopami, ten sam kamień co posadzka Vanderbilt Hall.
Transkrypcja (2:41)

To jest to miejsce. Stań obok punktu informacyjnego pośrodku głównej hali, a znajdziesz się w punkcie spotkań, który dworzec sam tak nazywa. Jego własne powiedzenie brzmi: wiesz, że jesteś nowojorczykiem, kiedy powiesz przyjacielowi „spotkajmy się pod zegarem”.

Więc przyjrzyj mu się porządnie. Cztery tarcze z opalowego szkła, tak mlecznego, że wydają się świecić od środka, w mosiężnej obudowie, a na samym szczycie mosiężny żołądź. Ten żołądź to znowu godło Vanderbiltów; według dworca znajdziesz go też na lampach i w windach. Strona dworca wycenia ten zegar na dwadzieścia milionów dolarów lub więcej i podaje, że on, jak każdy zegar w budynku, jest synchronizowany z zegarem atomowym Obserwatorium Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Waszyngtonie.

Tym zabawniejszy jest następny fakt. Każdy pociąg z Grand Central odjeżdża minutę później, niż podaje rozkład. Ta minuta jest celowa. Ma sprawić, że ludzie biegnący na pociąg trochę zwolnią.

Teraz cofnij się o krok i ogarnij wzrokiem całe wnętrze. Hala ma 275 stóp długości, 120 stóp szerokości i 125 stóp wysokości, czyli mniej więcej osiemdziesiąt cztery na trzydzieści siedem metrów i trzydzieści osiem metrów wysokości, około 35 000 stóp kwadratowych, a zrobiono ją tak ogromną celowo, żeby sprostać słowu grand, czyli wielki. Ściany wyglądają na kamień z Caen we Francji. Ale nim nie są: prawdziwy kamień z Caen uznano za zbyt drogi, więc budowniczowie wymieszali własny z gipsu, piasku, wapna i cementu portlandzkiego. Posadzka to różowy marmur z Tennessee.

W 1947 roku, najbardziej ruchliwym w historii dworca, przez Grand Central przeszło ponad 65 milionów ludzi. Potem przyszedł długi upadek. W latach siedemdziesiątych w tej hali królowały ogromne reklamy, wśród nich fotografie Kodak Colorama i zegar Big Ben firmy Westclox, a wszystkie zniknęły podczas renowacji ukończonej w 1998 roku.

W hali grała też muzyka. Od Bożego Narodzenia 1928 roku aż do 1958 roku organistka Mary Lee Read grała na dworcu w święta. Po ataku na Pearl Harbor zagrała hymn Stanów Zjednoczonych i cała główna hala zamarła. Była to piękna chwila, a dla rozkładu jazdy fatalna: zawiadowca poprosił ją, żeby unikała wszystkiego, przez co pasażerowie mogliby spóźnić się na pociąg, i tak przeszła do historii jako jedyna organistka w Nowym Jorku, której zabroniono grać hymn narodowy.

Kiedy dworzec skończył sto lat, w 2013 roku, jego jubileuszowym logo był ten zegar, ze wskazówkami ustawionymi na trzynaście po siódmej. Odczytaj to na zegarze dwudziestoczterogodzinnym, a wyjdzie dziewiętnasta trzynaście, jak rok 1913.

Przystanek 4 z 5 · Główna hala (Main Concourse), poziom główny; stań przy punkcie informacyjnym i spójrz w górę

Sufit głównej hali

Pomysł z 1912 roku: Whitney Warren (1864–1943) i Paul César Helleu (1859–1927); malowali w 1913 roku James Monroe Hewlett (1868–1941) i Charles Basing (1864–1933) · 1913; namalowany ponownie na płytach w latach 1944–45; oczyszczony i odnowiony w latach 1996–98 · Farba i złoto na płytach 4 na 8 stóp nad eliptycznym sklepieniem kolebkowym 125 stóp (38 m) nad posadzką; ponad 2500 gwiazd

Na co zwrócić uwagę

  • Ciemna plama obok Raka: kwadrat dawnego brudu, celowo pozostawiony bez czyszczenia.
  • Małe czarne kółko nad Rybami, otwór wycięty w 1957 roku, żeby ustawić rakietę Redstone.
  • Orion, jedyna postać na górze, która nie jest odwrócona.
  • Blada siatka płyt cztery na osiem stóp na całym niebie, zamocowanych na oryginale w 1944 roku.
Transkrypcja (2:55)

Teraz spójrz prosto w górę i patrz dalej, bo niebo nad główną halą jest odwrócone.

Najpierw o tym, skąd w ogóle malowane niebo. W pierwotnych planach był tam świetlik, ale zabrakło pieniędzy i czasu. Wtedy, w 1912 roku, architekt Whitney Warren zwrócił się do francuskiego malarza Paula Césara Helleu, który przyjechał do Ameryki na trzy miesiące, żeby dla paryskiego magazynu namalować portrety ośmiu kobiet, i Helleu naszkicował projekt. Gwiazdy pochodziły z mapy Harolda Jacoby’ego, profesora astronomii na Uniwersytecie Columbia, który zaczerpnął je z Uranometrii, atlasu nieba wydanego w 1603 roku. W 1913 roku namalowali to James Monroe Hewlett i Charles Basing z pomocą ponad pięćdziesięciu asystentów.

To, co widzisz, to niebo zimowe, zodiak od Wodnika do Raka, a wśród innych postaci Pegaz i Orion, na turkusowym tle, przecięte dwoma szerokimi złotymi pasami: ekliptyką i równikiem niebieskim. Dworzec liczy dwanaście konstelacji ze złota płatkowego i 2500 gwiazd, z których 59 świeci.

I tu jest problem. W porównaniu z atlasem i z prawdziwym nocnym niebem całość jest odwrócona, lewa strona z prawą, każda postać z wyjątkiem Oriona. Pewien dojeżdżający do pracy zauważył to w ciągu miesiąca od otwarcia. Jacoby tłumaczył, że Basing, kopiując szkic, położył go sobie pod stopami, zamiast trzymać go w górze, w stronę sufitu. Pocztówki wydrukowane przed otwarciem pokazują niebo we właściwym układzie. Nigdy tego nie poprawiono.

Malowidło omal w ogóle nie przetrwało. W latach dwudziestych dach przeciekał, dostały się tu woda i pleśń, a kolory wyblakły do tego, co jedna z relacji nazwała koszulą khaki z przedawkowanym granatem. W sierpniu 1944 roku kolej je zakryła. Na oryginale zamocowała płyty z cementu i azbestu o wymiarach cztery na osiem stóp, mniej więcej metr dwadzieścia na dwa metry czterdzieści, i namalowała na nich kopię malowidła, z mniejszą liczbą szczegółów astronomicznych i bez świateł. To właśnie tę kopię oglądasz, a jeśli przyjrzysz się uważnie, wciąż zobaczysz siatkę płyt na niebie.

W latach osiemdziesiątych niebo było już niemal czarne. Często mówiono, że to dym tytoniowy. Badania wykazały, że to głównie powietrze samego miasta: spaliny ciężarówek i samochodów oraz sadza ze spalarni i fabryk. Czyszczenie zaczęło się we wrześniu 1996 roku, a odnowa całego dworca zaczęła się właśnie tutaj, od tego sufitu. Światełka wróciły do gwiazd.

Dwie blizny zachowano celowo. Znajdź kraba, czyli Raka, a obok niego ciemną plamę: to dawny brud, którego nie wyczyszczono, żeby pokazać, jak było wcześniej. A tuż nad Rybami, dwiema rybami związanymi sznurem, jest małe ciemne kółko. W 1957 roku, po tym jak Związek Radziecki wystrzelił Sputnika, ustawiono w tej hali rakietę Redstone, żeby podnieść ludzi na duchu, a jedynym sposobem, żeby ją postawić, było wycięcie otworu w suficie i spuszczenie przez niego liny. Otwór zostawiono na pamiątkę. Wciąż tam jest, jedna czarna kropka wśród złotych gwiazd.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Grand Central.

Pięć opowieści mówi o fasadzie, sali, zegarze, suficie i sklepieniu, a dworzec ma o wiele więcej: żołędzie wkute w metal nad windą, konstelację, której nazwy nie znasz, bramkę na peron, lampę, jodełkę płytek nad głową. Skieruj telefon na to, co przyciągnęło twój wzrok. Chiaro rozpozna, co to jest, powie, kto to zrobił i w którym roku, i będzie odpowiadać na kolejne pytania, dopóki nie zapowiedzą twojego pociągu.

Dlaczego sufit jest namalowany odwrotnie?Kogo przedstawia posąg przed wejściem?Czy szept naprawdę niesie się tak daleko?

Przed wizytą

01

Dojazd

89 E 42nd Street, New York, NY 10017, w miejscu, gdzie Park Avenue dochodzi do 42. Ulicy. Wejdź głównym wejściem od 42. Ulicy, pod wiaduktem Park Avenue Viaduct: prowadzi do holu Jacqueline Kennedy Onassis Foyer, z którego przechodzi się prosto do Vanderbilt Hall, a za nią, na północ, jest główna hala (Main Concourse).

Przy dworcu zatrzymują się linie metra 4, 5, 6, 7 i wahadłowa linia S. Kursują tu autobusy M1, M2, M3, M4, M42, M101, M102, M103 i Q32. Pociągi Metro-North na liniach Hudson, Harlem i New Haven zaczynają i kończą tu bieg, a Long Island Rail Road przyjeżdża na stację Grand Central Madison, pod dworcem.

02

Bilety i wstęp

  • Bez biletu i bez dnia zamknięcia: budynek jest otwarty dla publiczności od 5:15 rano do 2:00 w nocy, przez wszystkie dni tygodnia. Sklepy, restauracje, Grand Central Market, Dining Concourse i godziny w święta mogą się różnić, więc jeśli któreś z nich jest w twoim planie, sprawdź stronę dla odwiedzających na witrynie dworca.
  • Vanderbilt Hall służy też jako sala imprez dworca: odbywa się tu doroczny jarmark bożonarodzeniowy, a także wystawy i wydarzenia prywatne, więc w niektóre dni część sali zajmuje kiermasz albo stoisko. Główna hala jest dalej, na północ.
  • Zdjęcia i filmy telefonem lub aparatem trzymanym w ręku do własnego użytku nie wymagają pozwolenia ani opłaty; statyw, lampa albo stabilizator już tak. Na dworcu nie ma nigdzie przechowalni bagażu, więc zaplanuj zwiedzanie z myślą o swoich torbach.
  • Do ostatniego przystanku prowadzi rampa, nie schody, a na dworcu są też ogólnodostępne windy. Publiczne toalety są na poziomie dolnym (Lower Level), tym samym co Galeria Szeptów.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Dworzec nie ma własnego audioprzewodnika. Jego oficjalną propozycją jest piesza wycieczka z przewodnikiem, prowadzona dla MTA przez zewnętrzną firmę, do której odsyła strona dworca: 90 minut, po angielsku, od 35 USD, w grupach do 20 osób, ze startem przy Tour Information Booth, i dociera do miejsc, do których ta strona nie zagląda, takich jak Campbell Apartment. Pięć opowieści tutaj nic nie kosztuje i nie wymaga rezerwacji, a każdą z nich możesz zatrzymać, kiedy zapowiedzą twój pociąg.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Grand Central Terminal?

Tak: pięć opowieści na tej stronie, od chodnika przy 42. Ulicy po wyłożone płytkami łuki na poziomie dolnym, każda w całości spisana pod odtwarzaczem, bez aplikacji i bez rezerwacji. Dworzec nie ma własnego audioprzewodnika; jego oficjalną propozycją jest płatne zwiedzanie z przewodnikiem. Na to, czego pięć opowieści nie obejmuje, wystarczy zdjęcie: Chiaro rozpozna, co na nim jest, i to wyjaśni.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Grand Central Terminal bez biletu?

Każdego przystanku. To działający dworzec, codziennie otwarty dla publiczności, a wszystkie pięć przystanków, od fasady po Galerię Szeptów, znajduje się w częściach budynku, do których może wejść każdy. Jedyną płatną ofertą jest oficjalna wycieczka z przewodnikiem.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Grand Central Terminal?

Takiego nie ma. Oficjalną propozycją dworca jest 90-minutowa piesza wycieczka z przewodnikiem po angielsku, w cenie od 35 USD, dla maksymalnie 20 osób, ze startem przy Tour Information Booth. Rezerwuje się ją na stronie wycieczek z przewodnikiem w witrynie dworca.

Gdzie zaczyna się i gdzie kończy trasa po Grand Central?

Zaczyna się na zewnątrz, po południowej stronie 42. Ulicy przy Park Avenue, z widokiem w górę na fasadę, a kończy na poziomie dolnym, u stóp ramp przy Oyster Bar. Stamtąd wychodzi się z powrotem rampą w górę, przez Vanderbilt Hall na 42. Ulicę, kilka kroków od punktu startu.

Czy Grand Central Terminal jest otwarty codziennie?

Tak. Drzwi otwierają się dla publiczności codziennie o 5:15 rano i zamykają o 2:00 w nocy. Poszczególne sklepy, restauracje, targ i Dining Concourse mają własne godziny otwarcia, a w święta godziny mogą być inne.

Czy mogę robić zdjęcia w Grand Central?

Tak, telefonem lub aparatem trzymanym w ręku, na własny użytek, bez pozwolenia i bez opłaty. Na statyw, lampę albo stabilizator potrzebne jest pozwolenie MTA, nawet jeśli zdjęcia są tylko dla ciebie.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą dworca Grand Central.