Alcatraz · San Francisco · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Alcatraz,
pięć przystanków, za darmo.
Włącz go na nabrzeżu Embarcadero i posłuchaj, jak wyspa o powierzchni 22 akrów (9 hektarów), 1,25 mili (2 km) od brzegu, stała się fortem, więzieniem i miejscem protestu. A potem skieruj Chiaro na wszystko, czego pięć przystanków nie obejmuje.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą wyspy Alcatraz.
Pier 33 i wyspa po drugiej stronie wody
Alcatraz, San Francisco
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe wyspy Alcatraz.
Pięć przystanków · 15 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Nasz audioprzewodnik po Alcatraz zaczyna się na lądzie. Pierwszego przystanku słuchasz na chodniku przy nabrzeżu Embarcadero, przed Pier 33 Alcatraz Landing, patrząc na północ przez zatokę, a ciągnie się on jeszcze podczas przeprawy na otwartym pokładzie promu. Drugi to budynek 64, na wprost, gdy schodzisz na przystań; opowiada też o bramie wypadowej (Sally Port) z 1857 roku, przez którą przechodzisz w drodze na górę. Trzeci to Broadway, środkowy korytarz budynku więziennego na szczycie wyspy; czwarty to spacerniak, po schodach w dół od zachodniego końca budynku więziennego; a piąty czeka przed głównym wejściem, przy latarni i domu naczelnika, tam gdzie droga znów prowadzi w dół. Zwiedzasz na własną rękę, a wszystkie przystanki trwają razem około piętnastu minut. Z przystani do budynku więziennego jest ćwierć mili, około 400 metrów, i 130 stóp (40 m) podejścia; według parku większość ludzi pokonuje tę drogę w 10 do 15 minut.
Informacje praktyczne poniżej pochodzą ze stron o Alcatraz prowadzonych przez Służbę Parków Narodowych (National Park Service) i ze strony Alcatraz City Cruises, przewoźnika, który na mocy umowy z parkiem obsługuje rejsy na wyspę. Godziny rejsów zmieniają się z sezonem; rozkład przewoźnika podaje te na wybrany dzień. Na wyspie pierwszeństwo mają informacje podawane przy przystani i ogłoszone zamknięcia, a jeśli różnią się od tej strony, stosuj się do nich i daj nam znać, co się zmieniło.
Przystanek 1 z 5 · The Embarcadero, chodnik przed Pier 33 Alcatraz Landing przy Bay Street, z widokiem na północ przez zatokę; potem otwarty pokład promu
Pier 33 i wyspa po drugiej stronie wody
Umocnienia wzniesione przez Korpus Inżynieryjny Armii Stanów Zjednoczonych pod kierunkiem Zealousa B. Towera od 1853 roku; budynki więzienne wznoszone przez armię do 1933 roku, a od 1934 roku przez Federalne Biuro Więziennictwa · Fort ukończony w 1859; więzienie wojskowe od 1861; więzienie federalne 1934–1963 · Piaskowcowa wyspa o powierzchni 22 akrów (9 ha), 1675 na 590 stóp (511 na 180 m) przy średnim stanie wody i 135 stóp (41 m) w najwyższym punkcie, 1,25 mili (2 km) od brzegu
Na co zwrócić uwagę
- Długa, jasna bryła wzdłuż grzbietu wyspy: to budynek więzienny, dla którego większość ludzi wybiera się w tę przeprawę.
- Biała wieża na południowym krańcu, tym najbliżej miasta, to latarnia morska, a wieża ciśnień na stalowych nogach stoi po północno-zachodniej stronie wyspy.
- Duże wzgórze za wyspą. To Angel Island, gdzie armia wydobywała piaskowiec na fort.
Transkrypcja (2:42)
Spójrz na północ, przez wodę, za końce pirsów, i znajdź niską skałę z długim, jasnym budynkiem na szczycie. To cała wyspa. Dwadzieścia dwa akry, niecałe dziewięć hektarów, tysiąc sześćset siedemdziesiąt pięć stóp od jednego końca do drugiego, około pięciuset dziesięciu metrów, i mniej więcej mila i ćwierć od brzegu, czyli jakieś dwa kilometry.
Długa bryła na grzbiecie to budynek więzienny. Biała wieża na południowym krańcu, tym najbliżej miasta, to latarnia morska, a wieża ciśnień na stalowych nogach stoi dalej, po północno-zachodniej stronie wyspy. Za tym wszystkim wznosi się duże wzgórze Angel Island, gdzie armia wydobywała piaskowiec na budowę fortu.
Bo najpierw był tu właśnie fort. Kiedy w 1848 roku znaleziono złoto, San Francisco w ciągu kilku lat urosło z trzystu mieszkańców do trzydziestu tysięcy, a zatoka stała się skarbem, którego warto było bronić. Inżynierowie wojskowi zaplanowali trójkąt fortów, który miał jej strzec. Jeden z wierzchołków, na przylądku Lime Point, nigdy nie powstał, bo rząd i właściciel ziemi nie dogadali się co do ceny. Alcatraz ukończono jako pierwszy i stał się najpotężniejszą fortyfikacją na całym amerykańskim wybrzeżu Pacyfiku. Raport inżynierów z 1852 roku wyłożył tę logikę bez ogródek: każdy statek płynący do miasta musiał przejść niecałą milę od tej skały. W 1854 roku ustawiono tu jedenaście dział. Na początku lat sześćdziesiątych dziewiętnastego wieku było ich sto jedenaście.
Do wroga nigdy nie wystrzeliły. Najbliżej było w październiku 1863 roku, kiedy ludzie w łodziach wiosłowych wholowali do zatoki niezidentyfikowany okręt wojenny z banderą zwisającą bezwładnie w nieruchomym powietrzu, a ten skręcił w stronę Angel Island. Kapitan na Alcatraz oddał ślepy strzał, a potem posłał pusty pocisk tuż przed jego dziobem. Okręt odpowiedział salutem dwudziestu jeden wystrzałów. Był to Sutlej, okręt flagowy brytyjskiej marynarki wojennej na Pacyfiku, i Alcatraz oddał mu salut.
Nazwa jest starsza niż to wszystko. W 1775 roku hiszpański odkrywca Juan Manuel de Ayala sporządził mapę zatoki i nazwał jedną z wysp Isla de los Alcatraces, co zwykle tłumaczy się jako wyspa pelikanów, choć dawne słowo mogło oznaczać głuptaki. Tyle że Ayala nadał tę nazwę wyspie, która dziś nazywa się Yerba Buena. Dopiero angielski oficer marynarki, Frederick Beechey, przypisał ją tej skale, i tak już zostało.
To, co zamieniło fort w więzienie, to woda między tobą a wyspą: pięćdziesiąt trzy stopnie Fahrenheita, czyli około dwunastu stopni Celsjusza, i do tego szybki prąd. W 1861 roku wyspa była już więzieniem wojskowym dla całego Departamentu Pacyfiku, okręgu wojskowego zachodniego wybrzeża. Kiedy łódź będzie przybijać, nie spuszczaj oka z dużego budynku tuż nad wodą. Tam zejdziesz na ląd.
Przystanek 2 z 5 · Przystań po południowo-wschodniej stronie wyspy, na wprost, gdy schodzisz z promu; droga do budynku więziennego zaczyna się przy jego północnym końcu i prowadzi przez wartownię (Guardhouse) i bramę wypadową (Sally Port)
Budynek 64 (Building 64) nad przystanią
Armia Stanów Zjednoczonych: ceglane kazamaty z lat 1865–1867; koszary nad nimi budowane od 1905 roku przez więźniów wojskowych pod nadzorem wykwalifikowanych cywilów · Kazamaty 1865–1867; budowę koszar rozpoczęto w lutym 1905 · Kazamaty z czerwonej cegły pod ścianami z pustaków betonowych wyrabianych na wyspie; około 262 na 88 stóp (80 na 27 m), cztery kondygnacje
Na co zwrócić uwagę
- Poziom przystani na tle pięter nad nim: na dole ceglane izby działowe z lat 60. XIX wieku, na górze pustaki betonowe z 1905 roku. Dwa budynki, czterdzieści lat różnicy, postawione jeden na drugim.
- Tablica więzienia na fasadzie, z czerwonymi słowami, które wymalowano wokół niej w 1970 roku, podczas okupacji.
- W drodze na górę: sklepiona brama wypadowa i wojskowy szyld nad nią z napisem Alcatrace Island, 1857.
Transkrypcja (2:47)
Stań na przystani i spójrz w górę, na długi budynek przed sobą, ten z betonowymi galeriami zawieszonymi na skośnych wspornikach na fasadzie. A teraz opuść wzrok na sam jego dół, na poziom przystani. Ta najniższa kondygnacja to zupełnie inny budynek, i powstał z myślą o wojnie.
W latach 1865–1867 armia zbudowała tu rząd ceglanych izb działowych, tak zwanych kazamat, ze sklepionymi ceglanymi stropami i murami dość grubymi, by wytrzymać ostrzał. Plan był wielki: dwadzieścia dwa działa wycelowane w przystań, pięciuset żołnierzy mieszkających nad nimi i zapasy żywności na cztery miesiące w magazynach pod spodem. Skończyły się pieniądze, a projekt zestarzał się, zanim go ukończono. Powstała tylko jedna kondygnacja, a dział nigdy nie zamontowano. To, na co patrzysz, to twierdza, którą zaczęto budować pod koniec wojny secesyjnej i która nigdy nie dostała swoich dział.
W 1905 roku armia postawiła na niej koszary, a niespodzianką jest to, kto je zbudował. Więźniowie robili tu, na wyspie, betonowe pustaki i sami je układali, pod okiem kilku wykwalifikowanych cywilów, i dlatego koszary dla czterech kompanii kosztowały ledwie czterdzieści jeden tysięcy trzysta osiemdziesiąt dziewięć dolarów. Mieściło się w nich dwustu sześćdziesięciu żołnierzy. Cały budynek ma około dwustu sześćdziesięciu dwóch stóp długości, mniej więcej osiemdziesiąt metrów, a kiedy przyszło więzienie federalne, zamieszkały w nim rodziny: mieszkania dla strażników, od pojedynczych pokoi dla kawalerów po jedenastopokojowe mieszkanie nad zatoką, które lokatorzy przezwali Cow Palace, czyli Krowim Pałacem. Ich dzieci chodziły do szkoły na wyspie.
Znajdź na fasadzie tablicę więzienia i czerwoną farbę wokół niej. W 1970 roku, podczas protestacyjnej okupacji wyspy przez Indians of All Tribes, czyli Indian Wszystkich Plemion, ktoś wypisał wokół rządowych słów Indians Welcome i Indian Land: Indianie mile widziani, indiańska ziemia. Uczestnicy okupacji pomalowali też na jaskrawą czerwień jedno z mieszkań od strony przystani, i nikt właściwie nie wie dlaczego.
Kiedy ruszysz drogą pod górę, pierwszy budynek, przez który przejdziesz, jest jeszcze starszy. Wartownię zbudowano w 1857 roku razem z bramą wypadową, czyli ufortyfikowanym przejściem: suchą fosą, mostem zwodzonym, ciężkimi, nabijanymi żelazem wrotami w poprzek drogi i haubicami w bocznych izbach, wycelowanymi w dół, w przystań, na której teraz stoisz. Tam też zaczęło się więzienie. Kiedy w grudniu 1859 roku przybył pierwszy garnizon, jedenastu jego własnych żołnierzy zamknięto w piwnicy bramy.
Przez większą część dwudziestego wieku drewniany hangar na łodzie, dobudowany w 1920 roku, zasłaniał dawny front. Kiedy park go usunął, nad łukiem znów ukazał się oryginalny szyld armii. Spójrz w górę, gdy będziesz pod nim przechodzić. Widnieje na nim napis Alcatrace Island, 1857.
Przystanek 3 z 5 · Budynek więzienny na szczycie wyspy: Broadway, środkowy korytarz między blokiem B a blokiem C, biegnący w stronę zegara na Times Square i stołówki
Broadway w budynku więziennym
Więźniowie wojskowi pod kierunkiem majora Reubena B. Turnera, inżyniera budowy, dla Armii Stanów Zjednoczonych; fronty cel wymienione w 1934 roku dla Federalnego Biura Więziennictwa · 1908–1912; zmodernizowany w latach 1933–1934 · Żelbet, budynek długości 500 stóp (150 m); 600 cel w chwili budowy, zwykle 9 na 5 stóp (2,7 na 1,5 m) i 7 stóp (2,1 m) wysokości
Na co zwrócić uwagę
- Cele po obu stronach, ułożone w trzy kondygnacje, dwie górne za balustradami pomostów.
- Zegar na końcu korytarza. Więźniowie nazywali miejsce pod nim Times Square, a za nim była stołówka; to skrzydło jest zamknięte dla zwiedzających z powodu prac konserwatorskich mniej więcej do 2028 roku, ale zegar widać z Broadwayu.
- Szerokość frontu jednej celi, numery wymalowane wzdłuż krawędzi kondygnacji i to, jak niewiele dzieli jedną celę od drugiej.
Transkrypcja (3:25)
Stań na środku korytarza i spójrz prosto przed siebie. Cele po obu stronach, w trzech kondygnacjach, dwie górne za balustradami, a dach wysoko w górze. Mężczyźni, którzy tu mieszkali, nazwali ten korytarz Broadwayem. Ten wzdłuż bloku A nazywał się Michigan Avenue, ten w bloku D Sunset Strip, a na samym końcu, gdzie wszyscy zbierali się pod zegarem w drodze na posiłek, był Times Square. Znajdź zegar.
Broadway był najmniej prywatnym miejscem w całym budynku, bo całe więzienie przechodziło tędy na posiłki. Większość nowo przybyłych zaczynała piętro wyżej, w bloku B, od trzymiesięcznej kwarantanny, bez odwiedzin przez co najmniej dziewięćdziesiąt dni.
Teraz spójrz na front jednej celi. Pięć stóp szerokości, niecałe półtora metra. W środku dziewięć stóp głębokości i siedem wysokości, czyli mniej więcej dwa metry siedemdziesiąt na dwa metry dziesięć, a w niej łóżko, mały stolik, umywalka i sedes przy tylnej ścianie. Cele zaprojektowano tak, żeby żadna nie stykała się ze ścianą zewnętrzną. Przez niemal całe istnienie więzienia nie było w nich ciepłej wody; z kranów popłynęła dopiero na początku lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku, tuż przed zamknięciem.
Budynek jest starszy od więzienia federalnego o ponad dwadzieścia lat. Armia zaczęła go budować w 1908 roku i skończyła w 1912, a robotnikami byli jej własni więźniowie, pod kierunkiem inżyniera budowy, majora Reubena Turnera. Sześćset cel, kuchnia, stołówka i szpital, wszystko z żelbetu, a po ukończeniu był to największy budynek żelbetowy na świecie. Postawiono go na cytadeli starego fortu, której parter, zagłębiony w wykopie za suchą fosą, stał się jego piwnicą. Stąd wzięła się legenda o lochach. Odzyskiwano też stare żelazo: z cytadeli zachowano schody i jedne drzwi, a stare kraty z cel poszły do ścian jako zbrojenie. W 1934 roku Federalne Biuro Więziennictwa wycięło wojskowe fronty cel i wstawiło dwieście sześćdziesiąt dziewięć nowych, zrobionych ze stali, która przyjechała czterema wagonami kolejowymi.
Nie wszystkich udało się tu zatrzymać. W czerwcu 1962 roku Frank Morris oraz bracia John i Clarence Anglinowie ukryli otwory w tylnych ścianach cel za atrapami kratek wentylacyjnych, wspięli się do korytarza technicznego biegnącego za celami i stamtąd dotarli na dach. W łóżkach zostawili głowy z masy papierowej, łudząco do nich podobne, i wypłynęli na zatokę tratwą, którą sami zbudowali. Czwarty z nich, Allen West, nie zdążył wydostać się z celi. Pozostałych trzech nigdy nie odnaleziono, a w 1979 roku FBI uznało, że najpewniej utonęli. Przez dwadzieścia dziewięć lat istnienia więzienia trzydziestu sześciu mężczyzn podjęło czternaście prób ucieczki: dwudziestu trzech złapano, sześciu zastrzelono, dwóch utonęło, a pięciu uznano za zaginionych; przypuszcza się, że utonęli.
Najkrwawsza próba wydarzyła się szesnaście lat przed ucieczką Morrisa. W maju 1946 roku grupa więźniów rozgięła kraty zachodniej galerii strażniczej, zamkniętego pomostu uzbrojonych strażników, zabrała z niej broń i rozpętała trzy dni walk, znanych jako bitwa o Alcatraz. Zginęło dwóch strażników, William Miller i Harold Stites, i zmarło trzech więźniów.
Ostatecznie więzienie zamknęły pieniądze i sól. Utrzymanie więźnia kosztowało tu prawie dziesięć dolarów dziennie, wobec trzech w Atlancie. Każda kropla słodkiej wody przypływała łodzią, a pół wieku słonej mgiełki przeżerało beton wokół ciebie. Więzienie zamknięto dwudziestego pierwszego marca 1963 roku.
Przystanek 4 z 5 · Spacerniak (Recreation Yard), po zachodniej stronie wyspy, za budynkiem więziennym, z którego schodzi się na niego po około 45 stopniach; wychodzi na cieśninę Golden Gate
Spacerniak (Recreation Yard)
Zbudowany razem z budynkiem więziennym dla Armii Stanów Zjednoczonych, 1908–1912; wybetonowany przez Federalne Biuro Więziennictwa w 1936 roku · 1908–1912; wybetonowany w 1936 · Betonowy plac otoczony wysokimi betonowymi murami zwieńczonymi ogrodzeniem; z budynku więziennego prowadzi do niego około 45 stopni
Na co zwrócić uwagę
- Nad zachodnim murem cieśnina Golden Gate i jej most, a po prawej przylądki Marin.
- Linie boiska wciąż wymalowane na nawierzchni. Sugerują, że grano tu nie tylko w baseball, ale i w koszykówkę.
- Szerokie betonowe schody, około 45 stopni w dół od budynku więziennego, którymi się tu schodzi.
Transkrypcja (2:38)
Żeby tu dotrzeć, trzeba zejść mniej więcej czterdzieści pięć stopni. Zatrzymaj się na dole i oceń wielkość tego miejsca, a raczej jej brak. Płyta betonu, wysokie mury, ogrodzenie na ich szczycie, a nad zachodnim murem cieśnina Golden Gate i jej most, z przylądkami Marin po prawej. Dla mężczyzn na tym spacerniaku ten skrawek widoku był całym światem zewnętrznym.
Do 1936 roku spacerniak był z ubitej ziemi. Potem go wybetonowano, a w więzieniu, w którym wszystko było racjonowane, najsurowiej racjonowano właśnie czas spędzany tutaj. Więźniowie mieli go w soboty, niedziele i święta, do pięciu godzin naraz. Ci, którzy pracowali w kuchni siedem dni w tygodniu, zarabiali sobie krótkie przerwy tutaj w dni powszednie. Ci, którzy źle się sprawowali, tracili weekendy.
Grali przede wszystkim w baseball i softball, mieli rękawice, kije i piłki, ale żadnych strojów. Spacerniak był tak mały, że mur za pierwszą bazą trzeba było obić, bo biegacze ciągle wpadali za bazę prosto na beton. W 1938 roku istniała już prawdziwa liga: cztery drużyny amatorskie, Bees, Oaks, Oilers i Seals, nazwane od klubów z niższych lig, oraz cztery drużyny ligowe, noszące nazwy Cardinals, Cubs, Giants i Tigers. Spójrz pod nogi. Wymalowane linie boiska wciąż tu są i sugerują, że grano tu także w koszykówkę.
Ale przede wszystkim spacerniak służył do rozmów. To była jedyna prawdziwa okazja w tygodniu, żeby porządnie pogadać. Machine Gun Kelly i Basil Banghart, zwany Sową, podobno spędzali tu cały ten czas, spacerując razem w kółko. To tu również naczelnik Edwin Swope odpowiedział więźniowi, który żalił mu się na wyrok stu dziewięćdziesięciu dziewięciu lat: Synu, wszyscy tu odsiadujemy dożywocie. Każdy z nas odsiaduje dożywocie.
Spacerniak był ważny nie tylko dla baseballistów. Spisek, z którego w 1946 roku wybuchła bitwa o Alcatraz, zależał od zdobycia klucza do tego spacerniaka, żeby dostać się do strażników na wieżach, a potem na przystań. A w 1970 roku, podczas okupacji, zebrało się na tej nawierzchni od czterystu do siedmiuset osób, żeby demonstrować.
Pod twoimi stopami leży starsza wyspa. W 2019 roku archeolodzy przebadali dawny spacerniak georadarem i znaleźli wcześniejsze fortyfikacje armii w zaskakująco dobrym stanie: ziemny trawers, a pod nim sklepiony ceglany tunel z kanałami wentylacyjnymi, zasypany, kiedy na wierzchu stawiano więzienie.
Za murem spacerniaka stoi wieża ciśnień, wysoka na dziewięćdziesiąt cztery stopy, prawie trzydzieści metrów, zbudowana w latach 1940–1941, bo wyspa nie miała własnej wody. Wymalowany na niej podczas okupacji napis witający na wolnej indiańskiej ziemi odnowiono, kiedy wieżę restaurowano w 2012 roku.
Przystanek 5 z 5 · Przed głównym wejściem do budynku więziennego, obok latarni i ruin domu naczelnika, z widokiem przez zatokę na San Francisco; stąd zaczyna się droga z powrotem na przystań
Latarnia morska i dom naczelnika
Wieża latarni zbudowana w 1909 roku dla federalnej służby latarniowej w miejsce światła z 1854 roku; dom naczelnika zbudowany dla więzienia w latach 20. XX wieku, który spłonął w 1970 roku · Wieża 1909, światło zapalone po raz pierwszy 1 czerwca 1854; dom naczelnika 1921 według tabliczki parku, spłonął 1 czerwca 1970 · Ośmiokątna betonowa wieża na murowanej podstawie, wysoka na 84 stopy (26 m), światło 214 stóp (65 m) nad morzem; wypalone mury trzykondygnacyjnego domu z piętnastoma pokojami
Na co zwrócić uwagę
- Ośmiokątna betonowa wieża latarni i laterna na jej szczycie.
- Dom naczelnika obok niej: mury wciąż stoją, dachu nie ma, a wysokie otwory okienne kiedyś oprawiały widok na zatokę.
- San Francisco po drugiej stronie wody, milę i ćwierć stąd, około dwóch kilometrów. Całe więzienie zbudowano wokół tej odległości.
Transkrypcja (3:00)
Wyjdź frontem z budynku więziennego i się zatrzymaj. Betonowa wieża obok ciebie to latarnia morska, mury bez dachu tuż obok były domem naczelnika, a prosto przez wodę leży San Francisco, milę i ćwierć stąd, około dwóch kilometrów. Wszystko na tej wyspie urządzono wokół tej odległości.
Światło było tu wcześniej niż więzienie i wcześniej niż działa fortu. Pierwsza latarnia na Alcatraz była domkiem latarnika w stylu Cape Cod z niewielką wieżyczką na dachu, ukończonym w 1853 roku, a jej soczewka musiała przepłynąć dwanaście tysięcy mil, około dziewiętnastu tysięcy kilometrów, dookoła Ameryki Południowej, żeby tu dotrzeć. Michael Cassin zapalił ją pierwszego czerwca 1854 roku i tak powstała pierwsza latarnia na amerykańskim wybrzeżu Pacyfiku. Trzęsienie ziemi w 1906 roku ją uszkodziło, a nowy budynek więzienny i tak by ją zasłonił, więc w 1909 roku, nieco dalej na południe, stanęła ta ośmiokątna betonowa wieża, wysoka na osiemdziesiąt cztery stopy, około dwudziestu sześciu metrów.
Teren płata tu figla. Z wody latarnia wygląda na najwyższą budowlę na wyspie, ale wieża ciśnień jest wyższa; latarnia po prostu stoi wyżej. A latarnicy mieli pomoc. Strażnicy na wieżach wartowniczych widzieli wał mgły wtaczającą się przez Golden Gate wcześniej niż ktokolwiek inny i ostrzegali latarników, żeby zdążyli uruchomić syreny mgłowe.
Dom obok miał piętnaście pokoi na trzech kondygnacjach, wysokie okna nad zatoką, tarasowy ogród i szklarnię. Tabliczka parku datuje go na 1921 rok; inne źródła umieszczają go później w tej samej dekadzie. Mieszkali w nim wszyscy czterej naczelnicy więzienia federalnego, począwszy od Jamesa Johnstona, urzędnika więziennictwa, który dla tej posady wrócił z emerytury i został na czternaście lat. Prace domowe wykonywał zaufany więzień.
Dom spłonął pierwszego czerwca 1970 roku, podczas okupacji wyspy przez Indians of All Tribes, czyli Indian Wszystkich Plemion, a razem z nim kwatery latarników i klub oficerski. Jak wybuchły pożary, do dziś pozostaje sporne. Uczestnicy okupacji wylądowali w listopadzie 1969 roku i zostali do czerwca 1971, domagając się wyspy na mocy traktatu z Fort Laramie z 1868 roku, a kiedy tu byli, prezydent Nixon zakończył federalną politykę tak zwanej terminacji, czyli odbierania plemionom federalnego uznania, i postawił na ich samostanowienie, po części z powodu uwagi, jaką przyciągnęła ta wyspa. Służba Parków Narodowych uważa te dziewiętnaście miesięcy za być może najbardziej wpływowy okres w historii wyspy.
Latarnię zautomatyzowano w 1963 roku, w roku zamknięcia więzienia. W drodze powrotnej na przystań wypatruj ogrodów na tarasach. Zakładały je rodziny wojskowych, potem rodziny personelu więzienia, a kiedy wolontariusze usunęli zarośla, które rosły tu przez dziesiątki lat, znaleźli róże wciąż rosnące dokładnie tam, gdzie je posadzono ponad sto lat wcześniej.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz na Alcatraz.
Na wyspie jest dużo więcej niż pięć przystanków: izby działowe pod przystanią, kostnica, elektrownia, wieża strażnicza na stalowych nogach, a na murach napisy z okupacji z lat 1969–1971. Złap dowolną z tych rzeczy w kadr aparatu w telefonie, a Chiaro powie ci, co to jest, kto to zbudował i jaki był jego najczarniejszy dzień, i będzie odpowiadać na pytania przez całą drogę w dół.
Przed wizytą
Dojazd
Każda wizyta zaczyna się w Pier 33 Alcatraz Landing przy nabrzeżu Embarcadero, w pobliżu Bay Street i nieco na południowy wschód od Fisherman’s Wharf w San Francisco; stamtąd odpływają wszystkie promy na wyspę. Przy samej przystani nie ma parkingu, ale w promieniu pięciu przecznic jest piętnaście parkingów komercyjnych.
Zabytkowe tramwaje linii F sieci Muni jeżdżą wzdłuż nabrzeża Embarcadero tuż obok przystani, a autobusy Muni 8 Bayshore, 8BX Bayshore Express i 39 Coit zatrzymują się w odległości krótkiego spaceru. Park zaleca transport publiczny zamiast samochodu.
Bilety i wstęp
- Alcatraz City Cruises to jedyny przewoźnik, który może przybijać do wyspy, więc bilety kupuj u niego; statki, które tylko opływają wyspę, nie przybijają do brzegu. Osobnej opłaty za wstęp do parku nie ma, a karnety parków narodowych nie są honorowane. Według cennika parku Day Tour kosztuje 47,95 USD od 12 lat, 45,15 USD od 62 lat, 29,15 USD dla dzieci od 5 do 11 lat, a dzieci poniżej 5 lat nie płacą; cena obejmuje prom i audioprzewodnik po budynku więziennym. Sprzedaż rusza 90 dni wcześniej, a park ostrzega, że latem i w okolicach świąt bilety często wyprzedają się z miesięcznym albo większym wyprzedzeniem.
- Godziny zmieniają się z sezonem. Według parku pierwsze rejsy z San Francisco odpływają o 8:45, wrócić można dowolnym promem, a wyspa zamyka się latem o 18:30, a jesienią, zimą i wiosną o 16:30. Jest zamknięta w Święto Dziękczynienia, w Boże Narodzenie i w Nowy Rok. Od 26 października do 18 listopada 2026 roku wyspa ma być też zamknięta, bo wymieniane będą pale, na których stoi przystań promowa. Ostatni rejs powrotny zmienia się razem z rozkładem, więc sprawdź rozkład przewoźnika na swój dzień.
- Bilet jest potrzebny już po to, żeby stanąć w kolejce do wejścia na prom przy Pier 33. Dużych toreb, bagażu, lodówek turystycznych i ponadwymiarowych plecaków nie wolno zabierać na pokład ani na wyspę, a przy przystani nie ma przechowalni bagażu. Na wyspie nie ma gastronomii: jedzenie można kupić na promie, jeść wolno tylko na przystani, a wodę w butelkach można mieć wszędzie.
- Z przystani do budynku więziennego jest około ćwierć mili, mniej więcej 400 metrów, z podejściem 130 stóp (40 m); dla osób, które nie dadzą rady wejść, elektryczny bus SEAT kursuje co pół godziny z przystani pod budynek więzienny, a z budynku więziennego na spacerniak prowadzi około 45 stopni. Niektóre miejsca są w pewnych porach roku zamykane z powodu gniazdujących ptaków morskich, a komunikaty przy przystani mówią, co jest danego dnia zamknięte.
Oficjalny audioprzewodnik
Własnym przewodnikiem wyspy jest audioprzewodnik po budynku więziennym, Doing Time: The Alcatraz Cellhouse Tour, przygotowany przez Golden Gate National Parks Conservancy i wliczony w każdy bilet na prom; park wycenia go na 12 USD. Urządzenie odbierasz w budynku więziennym, a przez mniej więcej pół godziny byli więźniowie i strażnicy oprowadzają cię po nim, po angielsku, hiszpańsku, francusku, niemiecku, włosku, niderlandzku, japońsku, koreańsku, portugalsku, rosyjsku lub po chińsku (mandaryńsku), z angielską transkrypcją w alfabecie Braille’a, wersją w amerykańskim języku migowym na urządzeniu przenośnym i wersją z audiodeskrypcją i dotykowymi oznaczeniami. Prelekcje strażników parku i jego pracowników są bezpłatne i ogłaszane na tablicy z programem przy przystani. Pięć przystanków Chiaro jest niezależnych od parku i sięga poza mury budynku więziennego: na przeprawę, przystań i bramę wypadową, spacerniak i ruiny przy latarni, z jednym przystankiem na Broadwayu do posłuchania przed trasą parku albo po niej.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Alcatraz?
Tak. Każdy bilet na prom obejmuje już audioprzewodnik parku po wnętrzu budynku więziennego. Ta strona dodaje do niego pięć własnych przystanków do samodzielnego zwiedzania, od chodnika przy nabrzeżu Embarcadero po latarnię; odtwarzasz je prosto z tej strony, a pełny tekst każdego jest pod odtwarzaczem.
Czy mogę posłuchać audioprzewodnika po Alcatraz bez biletu?
Pierwszego przystanku tak: jest pomyślany do słuchania na chodniku przed Pier 33 Alcatraz Landing, z wyspą widoczną po drugiej stronie zatoki, i trwa jeszcze podczas przeprawy. Pozostałe cztery są na wyspie, na którą dostaniesz się tylko z biletem na prom Alcatraz City Cruises, a bilet Day Tour obejmuje wszystkie cztery, łącznie z budynkiem więziennym i spacerniakiem.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Alcatraz?
Jest w cenie biletu. Cennik parku podaje audioprzewodnik jako wliczony dla każdej grupy wiekowej, a strona parku poświęcona trasie po budynku więziennym wycenia go na 12 USD. Według tego cennika Day Tour dla dorosłego, czyli prom i audioprzewodnik razem, kosztuje 47,95 USD.
Czy wyspa Alcatraz jest otwarta codziennie?
Prawie: wyspa jest zamknięta w Święto Dziękczynienia, w Boże Narodzenie i w Nowy Rok, a bardzo rzadko także przy ekstremalnej pogodzie. Od 26 października do 18 listopada 2026 roku ma być również zamknięta z powodu napraw przystani promowej. Przez resztę roku godziny zmieniają się z sezonem, a niektóre miejsca są zamykane na czas gniazdowania ptaków morskich.
Jak dostać się na Alcatraz?
Promem, i to wyłącznie z Pier 33 Alcatraz Landing przy nabrzeżu Embarcadero, w pobliżu Bay Street. Wszystkie statki, które przybijają do wyspy, należą do Alcatraz City Cruises; rejsy wycieczkowe dookoła wyspy nikogo na niej nie wysadzają. Tramwaj linii F sieci Muni zatrzymuje się tuż przy przystani.
Gdzie zaczyna się audioprzewodnik po Alcatraz?
Na lądzie, na chodniku przed Pier 33 Alcatraz Landing, twarzą na północ, przez wodę w stronę wyspy. Włącz go tam albo na otwartym pokładzie promu; przystanek drugi zaczyna się przy budynku 64, długich koszarach na wprost, gdy schodzisz z łodzi.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą wyspy Alcatraz.