Przejdź do treści

Getty Center · Los Angeles · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Getty Center,
pięć przystanków za darmo.

Słuchawki na uszy, przeglądarka otwarta, nic do instalowania. Pozostałe 2200 dzieł wystawionych w obu siedzibach Getty’ego obsłuży aplikacja Chiaro: wystarczy zdjęcie zrobione na miejscu.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Getty Center.

9:41

Śmiejący się Rembrandt

Getty Center, Los Angeles

0:00 2:40
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Pięć obrazów na piętrze, w trzech sąsiadujących pawilonach. Zaczynasz w Pawilonie Wschodnim, w sali E205, od dwóch Rembrandtów w jednym pomieszczeniu: małego autoportretu na miedzi, znanego jako Śmiejący się Rembrandt, i Porwania Europy. Potem Pawilon Południowy, sala S204, z Pożegnaniem Telemacha i Eucharis Jacques’a-Louisa Davida, a dalej Pawilon Zachodni, sala W204, gdzie Młody mężczyzna w oknie Caillebotte’a wisi kilka kroków od Irysów Van Gogha. Dwanaście minut słuchania i mniej więcej kwadrans chodzenia, kiedy już kolejka wwiezie cię z parkingu na wzgórze.

Każdy numer sali, data, wymiar i cena sprzedaży na tej stronie pochodzi z dokumentacji zbiorów samego Muzeum Getty’ego i ma za sobą drugie źródło. Getty jest w trakcie modernizacji, przez którą obrazy co chwilę zmieniają miejsce, więc jeśli tabliczka na ścianie mówi co innego niż my, rację ma tabliczka, a my chętnie się o tym dowiemy.

Przystanek 1 z 5 · Pawilon Wschodni, sala E205

Śmiejący się Rembrandt

Rembrandt van Rijn · około 1628 · Olej na miedzi, 22,2 × 17,1 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Monogram w lewym górnym rogu. Trzy splecione litery, R H L, wydrapane w farbie, która była jeszcze mokra. Rembrandt używał tej sygnatury tylko od końca 1627 do początku 1629 roku.
  • Obojczyk, czyli wypolerowana metalowa osłona szyi, noszony na ciemnej szacie i szorstkiej brązowej wełnianej pelerynie. Jest przebrany za żołnierza.
  • Rozmiar. Dwadzieścia dwa centymetry na siedemnaście, na miedzianej blasze, a nie na płótnie czy desce.
  • Malowanie twarzy: krótkie, szybkie pociągnięcia pędzla, a tło zamalowane energicznie, więc śmiech wygląda na uchwycony w locie, a nie upozowany.
Transkrypcja (2:40)

Pierwsza niespodzianka: jaki jest mały. Dwadzieścia dwa centymetry na siedemnaście, mniej więcej tyle co kartka papieru listowego, a podłożem pod farbą nie jest płótno ani drewno, tylko miedziana blacha.

Człowiek, który się z ciebie śmieje, to Rembrandt van Rijn. Ma dwadzieścia jeden albo dwadzieścia dwa lata i maluje około 1628 roku, w pierwszych latach pracy jako samodzielny mistrz w Lejdzie. Przebrał się za żołnierza: wypolerowany metalowy obojczyk na szyi, głęboko fioletowa szata, szorstka brązowa peleryna na ramieniu. Holendrzy mieli na taki obraz swoje słowo: tronie, czyli studium twarzy i wyrazu, a nie portret konkretnej osoby. Niezwykły jest tu nastrój. Rembrandt malował siebie ponad czterdzieści razy, a roześmiany Rembrandt to rzadkość.

Spójrz w lewy górny róg. Trzy splecione litery, R H L, od Rembrandt Harmenszoon Leidensis, czyli Rembrandt, syn Harmena, z Lejdy. Tego monogramu używał tylko od końca 1627 do początku 1629 roku i wydrapał go w farbie, kiedy była jeszcze mokra. Dlatego datę da się ustalić tak dokładnie.

A teraz część, która powinna zaniepokoić każdego aukcjonera. Przez większą część dwudziestego wieku nikt nie wiedział, gdzie jest ten obraz. Przetrwał na starej rycinie flamandzkiego grafika Lambertusa Claessensa, który wydał go jako dzieło Fransa Halsa. Potem, dwudziestego szóstego października 2007 roku, wypłynął w prowincjonalnym domu aukcyjnym w hrabstwie Gloucestershire, w Norcote, jako pozycja numer 377, opisany jako dzieło naśladowcy Rembrandta. Przed aukcją zdjęcia wysłano mailem ekspertom z Rijksmuseum, a aukcjoner powiedział potem, że odpowiedź była dość lekceważąca. Wycena wynosiła od tysiąca do tysiąca pięciuset funtów. Obraz poszedł za 2,2 miliona funtów.

Potem przyszedł dowód. Ernst van de Wetering, przewodniczący Projektu Badań nad Rembrandtem, jeszcze w tym samym roku opublikował swoje argumenty. Monogram wpisany w mokrą farbę. Miedziana blacha w tym samym standardowym formacie, którego Rembrandt używał do akwafort datowanych na 1628 rok. I radiografia emisji elektronowej, która pokazała pod śmiechem wcześniejszy, prawdopodobnie niedokończony obraz historyczny. W 2013 roku Muzeum Getty’ego kupiło go od londyńskich marszandów, którzy wygrali licytację.

Jeszcze jedno, zanim pójdziesz dalej. Pewien francuski właściciel napisał w osiemnastym albo dziewiętnastym wieku na odwrocie miedzianej płytki, że to Demokryt, śmiejący się filozof. Holenderscy malarze tamtych czasów dawali Demokrytowi do ręki globus, a tu żadnego globusa nie ma. To zawsze był po prostu Rembrandt, który dobrze się bawił.

Przystanek 2 z 5 · Pawilon Wschodni, sala E205

Porwanie Europy

Rembrandt van Rijn · 1632 · Olej na desce dębowej z jednego kawałka, 64,6 × 78,7 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Młoda kobieta, która upadła na brzegu z rękami w górze, i wieniec z kwiatów, który uplotła na szyję byka, rozsypany na jej kolanach.
  • Woźnica na powozie nad plażą, zerwany na równe nogi, wpatrzony z przerażeniem w odpływającą królewnę.
  • Miasto we mgle na dalekim horyzoncie, a wśród budynków dźwig. Dźwigi należą do Amsterdamu Rembrandta, nie do Tyru Owidiusza.
  • Złoto. Rembrandt mocno popracował nad połyskiem na powozie i sukniach i zestawił go z ciemną kępą drzew po prawej.
Transkrypcja (2:04)

Ta sama sala, cztery lata później, i zupełnie inny malarz. Zacznij od lewego dolnego rogu, od wody. Biały byk odpływa od brzegu z młodą kobietą na grzbiecie. Jedną ręką trzyma go za róg, drugą wczepiła mu się w szyję i odwraca się, żeby spojrzeć na przyjaciółki, które zostawia.

Historia pochodzi od Owidiusza. Jowisz zapragnął królewny Europy, zamienił się w byka, czekał na plaży, aż dziewczyna na niego wsiądzie, i przeniósł ją przez morze do krainy, która wzięła od niej nazwę. Rembrandt prawie nigdy nie malował mitologii. Spośród mniej więcej trzystu sześćdziesięciu ukończonych obrazów pięć pochodzi z Metamorfoz, a to jest ten, dla którego ludzie jadą przez całe miasto.

Prześledź panikę wzdłuż brzegu. Jedna młoda kobieta upadła na ziemię z rękami w górze, a wieniec z kwiatów, który uplotła na szyję byka, rozsypał się jej na kolanach. Przyjaciółka obok składa ręce i nic nie robi, bo nic nie da się zrobić. Wyżej, na skarpie, woźnica wstał na koźle i patrzy za królewną. Wszystko w tej grupie to jedwab i złoto, a Rembrandt popisuje się tym, co potrafi zdziałać jednym błyskiem światła.

Teraz spójrz w lewo, za byka, na horyzont. Jest tam miasto we mgle, a wśród jego budynków dźwig. W Tyrze Owidiusza dźwigów nie było. W Amsterdamie Rembrandta były, i tu przemawia zleceniodawca. Za ten obraz zapłacił Jacques Specx, który w 1609 roku założył faktorię Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej w Japonii, a później rządził Batawią, miastem, które dziś nazywa się Dżakarta. Flamandzki pisarz, którego Rembrandt musiał znać, Karel van Mander, twierdził, że byk, który zaniósł Europę na zachód, wcale nie był bogiem, tylko nazwą statku. Tak oto kupiec, który żył z wożenia azjatyckich towarów morzem do Europy, dostał własną karierę przebraną za mit, na jednej dębowej desce.

Obraz wisiał w domu Specxa aż do spisu majątku po jego śmierci w 1652 roku. Potem deska krążyła po paryskich salach aukcyjnych: raz sprzedano ją za 86 liwrów, raz za dziewięć tysięcy sto franków, a w 1911 roku bankierowi Leopoldowi Koppelowi za dziewiętnaście tysięcy funtów. Przeszła na jego córkę, od niej na jej syna, a w 1995 roku Muzeum Getty’ego kupiło ją z tej spuścizny.

Przystanek 3 z 5 · Pawilon Południowy, sala S204

Pożegnanie Telemacha i Eucharis

Jacques-Louis David · 1818 · Olej na płótnie, 88,3 × 103,2 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Dwie twarze. Ona zamknęła oczy i położyła mu głowę na ramieniu; on patrzy ponad jej włosami prosto na ciebie.
  • Złoty kołczan po lewej i róg myśliwski pośrodku. Eucharis jest ubrana niemal jak Artemida, bogini łowów.
  • Biały pies przy prawej krawędzi, wpatrzony w Telemacha. Jest tam po to, żeby skierować twój wzrok na jego twarz.
  • Krawędzie. Postaci są gwałtownie przycięte i prawie nie ma tła, więc nie ma na co patrzeć poza tą dwójką.
Transkrypcja (2:18)

Dwoje ludzi w grocie, przyciętych na krawędziach, i poza nimi absolutnie nic. Zobacz, dokąd biegną spojrzenia. Ona zamknęła oczy i położyła mu głowę na ramieniu. On patrzy ponad jej włosami prosto na ciebie, jedną rękę trzyma na jej udzie, a w drugiej pionowo ustawioną włócznię.

To pożegnanie, a odchodzi on. Ta historia nie pochodzi od Homera, choć pożycza od niego bohaterów. Pochodzi z francuskiej powieści z 1699 roku, z Przygód Telemaka François Fénelona. Telemach, syn Odyseusza, trafia w niej na wyspę Kalipso, zakochuje się w nimfie imieniem Eucharis i musi z niej zrezygnować, żeby wyruszyć na poszukiwanie ojca. Jacques-Louis David nie ilustruje żadnego konkretnego zdania z książki. Maluje sekundę przed odejściem.

Poszukaj złota. Po lewej kołczan, pośrodku róg myśliwski, a Eucharis jest ubrana niemal jak Artemida, bogini łowów. Potem spójrz na sam prawy brzeg, gdzie biały pies wciska się w kadr i wpatruje się w Telemacha. David daje ci zwierzę, żeby twój wzrok poszedł za jego spojrzeniem aż do twarzy, którą masz odczytać.

Namalował to w Brukseli w 1818 roku, na wygnaniu. Wyjechał z Francji w 1816 roku, kiedy na tron wrócili Burbonowie, i to jego ostatni obraz przedstawiający mitologiczną parę. Gdzieś między 1817 a początkiem 1818 roku niemiecki kolekcjoner, hrabia von Schönborn, usłyszał, co stoi na sztalugach, przyszedł do pracowni i obraz kupił. Brukselska gazeta ogłosiła potem, że płótno jest przeznaczone dla wielkiego pana z Bawarii, dla którego zostało namalowane. W ten sposób miasto dowiedziało się, że ma je ktoś ważny, ale nie dowiedziało się, kto.

W Paryżu nigdy go nie pokazano. Wisiało w Gandawie, przyjęte tak dobrze, że dyrektor tamtejszej akademii poprosił Davida o przedłużenie wystawy, potem przez trzy tygodnie w Brukseli na rzecz miejskich przytułków, a potem pojechało do Niemiec. Cztery lata później jedna z uczennic Davida, Sophie Frémiet, namalowała pod jego kierunkiem drugą wersję, i to jej kopię, a nie to płótno, zobaczył Paryż w 1846 roku.

Pewien niemiecki pisarz z tamtych lat narzekał, że takie obcinanie postaci na krawędziach nie przystoi malarstwu historycznemu. Właśnie to przycięcie sprawia, że obraz wciąż wydaje się nowoczesny i że nazywa się go dziś protoromantycznym. Do Los Angeles trafił z sali aukcyjnej Sotheby’s w Nowym Jorku dwudziestego czwartego lutego 1987 roku.

Przystanek 4 z 5 · Pawilon Zachodni, sala W204

Młody mężczyzna w oknie

Gustave Caillebotte · 1876 · Olej na płótnie, 116 × 81 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Kobieta w dole na chodniku, modnie ubrana, która zaraz przejdzie przez ulicę. Jest jedyną osobą po tamtej stronie i jedyną rzeczą, na którą on może patrzeć.
  • Jego postawa: plecami do ciebie, stopy mocno rozstawione, ręce w kieszeniach, ciemny garnitur na tle słonecznej ulicy.
  • Szeroka ulica uciekająca za nim po przekątnej. To Boulevard Malesherbes, a jednakowe kamienice wzdłuż niej były nowe, kiedy powstawał ten obraz.
  • Powozy konne dalej na ulicy, które pokazują, jak wysoko nad nią jest ten balkon.
Transkrypcja (2:18)

Patrzysz na plecy mężczyzny, a on się nie odwróci. Ciemny garnitur, ręce w kieszeniach, stopy mocno rozstawione. Stoi przy otwartym oknie, przed nim słoneczna ulica, za nim mroczny pokój.

Ten mężczyzna to René Caillebotte, brat malarza. Okno należy do nowo wybudowanej kamienicy rodziny, na rogu rue de Lisbonne i rue de Miromesnil, w ósmej dzielnicy Paryża. Szeroka ulica uciekająca po przekątnej to Boulevard Malesherbes, a kremowe kamienice wzdłuż niej były prawie wszystkie nowe. Baron Haussmann, prefekt departamentu Sekwany, przebił te bulwary przez stare miasto, a spekulacja nieruchomościami, która wypełniła je jednakowymi kremowymi kamienicami, wzbogaciła rodzinę Caillebotte’ów. Ojciec malarza, Martial, był jednym z tych, którzy to wszystko budowali, i zmarł niedługo przed powstaniem tego obrazu.

Teraz znajdź to, na co patrzy młody mężczyzna. W dole na chodniku malutka, modnie ubrana kobieta zaraz przejdzie przez ulicę. Jest jedyną osobą po tamtej stronie jezdni. Kilka powozów konnych stoi dalej i to one dają ci wysokość balkonu.

Gustave Caillebotte miał dwadzieścia siedem lat i był to jego publiczny debiut. Powiesił obraz na drugiej wystawie impresjonistów w 1876 roku i ze wszystkiego, co wysłał, więcej komentarzy wywołali tylko jego Cykliniarze. Odmówił nazwania go portretem. Zatytułował go Jeune homme à sa fenêtre, młody mężczyzna w swoim oknie, i przedstawił jako scenę rodzajową, typ, a nie osobę. Dziwna rzecz do zrobienia z własnym bratem.

Nie wszystkich przekonał. Émile Zola uważał, że to raczej fotografia niż malarstwo. Napisał, że kopia rzeczywistości, która nie nosi piętna własnego talentu malarza, to rzecz żałosna, i nazwał obraz antyartystycznym z powodu dokładności kopiowania. Ta sama wystawa skłoniła krytyka Edmonda Duranty’ego do napisania eseju Nowe malarstwo, w którym dowodził, że obrazy współczesnego życia miejskiego to dokładnie to, czym sztuka powinna się teraz zajmować. Nie wymienił żadnych artystów. Nie musiał.

Płótno było prezentem od artysty dla przyjaciela z Meaux i przez dziesięciolecia zostało w tamtej rodzinie, zanim trafiło do Paryża, Nowego Jorku i Dallas. W listopadzie 2021 roku wystawiono je w Christie’s ze spadku po nafciarzu Edwinie Coksie, a Muzeum Getty’ego zapłaciło pięćdziesiąt trzy miliony dolarów, ponad dwa razy więcej niż poprzedni rekord za Caillebotte’a. To pierwszy Caillebotte w zbiorach muzeum, a wisi obok Van Gogha, którego zaraz zobaczysz.

Przystanek 5 z 5 · Pawilon Zachodni, sala W204

Irysy

Vincent van Gogh · 1889 · Olej na płótnie, 74,3 × 94,3 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Jedyny biały irys po lewej, samotny wśród błękitu. Kurator malarstwa samego Muzeum Getty’ego pyta, czy jest tam dla oka, czy dla samotności Van Gogha, i nie odpowiada.
  • Pary przeciwstawnych barw: bladozielone liście na tle czerwonawej ziemi, niebieskofioletowe kwiaty na tle pomarańczowych i żółtych za nimi.
  • Błękit, który kiedyś był fioletem. Pod powierzchnią jest fiolet zmieszany z laki geraniowej i błękitu, a czerwień z niego wyblakła.
  • Kontury. Każdy irys ma własną linię, falistą w jednym kwiecie, skręconą w następnym, zawiniętą w kolejnym.
Transkrypcja (3:09)

Na tym obrazie nie ma ani jednego człowieka, a i tak jest to najbardziej zatłoczona rzecz w całym budynku. Podejdź tak blisko, żeby zobaczyć farbę. Każdy irys przed tobą ma własny kontur, falisty w jednym kwiecie, skręcony w następnym, zawinięty w kolejnym, bo Van Gogh siedział w ogrodzie i opracowywał je roślina po roślinie.

Był w tym ogrodzie, bo sam zgłosił się na leczenie. W maju 1889 roku, po epizodach samookaleczenia i pobycie w szpitalu, Vincent van Gogh trafił do zakładu dla chorych psychicznie Saint-Paul-de-Mausole w Saint-Rémy, w Prowansji. Nie wolno mu było wychodzić poza jego teren. Otoczony murem ogród i widok z okna były całym jego dostępem do świata, a w roku, który mu pozostał, namalował prawie 130 płócien. Ten obraz zaczął w pierwszym tygodniu.

Znajdź biały irys, po lewej, samotny wśród błękitu. Kurator malarstwa samego Muzeum Getty’ego, Scott Allan, raczej stawia pytanie, niż na nie odpowiada: czy ten kwiat jest tam przede wszystkim dla oka, jako chwila wytchnienia i kontrastu wśród mocnych barw, czy oznacza samotność i wyobcowanie samego Van Gogha, jak wielu lubi myśleć? Nie rozstrzyga. Nikt nie może.

Kolor to tu system, nie nastrój. Bladozielone liście na tle czerwonawej ziemi. Niebieskofioletowe kwiaty na tle pomarańczowych i żółtych za nimi. Celowo zestawiał przeciwieństwa, żeby każde wydawało się mocniejsze. A teraz coś, czego twoje oko za ciebie nie zrobi: ten błękit był kiedyś fioletem. Kiedy konserwatorzy z Muzeum Getty’ego wykonali przekroje warstw farby, znaleźli fiolet zmieszany z laki geraniowej, czyli czerwieni, i błękitu, a czerwień wyblakła. Brązowa plama między kwiatami, która dziś wygląda jak ziemia, była kiedyś jaskrawoczerwona. Stoisz przed chłodniejszym obrazem niż ten, który namalował.

Jest w nim też szyszka. Męska, pyłkowa szyszeczka pinii z ogrodu zakładu wpadła w mokrą farbę i wciąż w niej tkwi.

Nazywał to studium. Nie zachowały się do niego żadne rysunki, żadne przygotowania. Jego brat Theo cenił ten obraz bardziej niż sam Vincent, posłał go tamtego września na Salon Niezależnych razem z Gwiaździstą nocą nad Rodanem i napisał bratu, że przyciąga wzrok z daleka, że to piękne studium pełne powietrza i życia. Krytyk Félix Fénéon zrecenzował go tego samego miesiąca zdaniem, dla którego warto wjechać na to wzgórze: irysy gwałtownie rozdzierają na długie pasy swoje fioletowe płatki na mieczowatych liściach.

Pierwszym właścicielem był Père Tanguy, paryski ucieracz farb, którego portret Van Gogh namalował trzy razy. W 1891 roku Tanguy sprzedał obraz za trzysta franków Octave’owi Mirbeau, krytykowi, anarchiście i jednemu z pierwszych, którzy pojęli, kim był Van Gogh. Mirbeau napisał, że Van Gogh zrozumiał wyrafinowaną naturę kwiatów, a później umieścił obraz w jednej ze swoich powieści.

Trzysta franków. Jedenastego listopada 1987 roku obraz wystawiono w Sotheby’s w Nowym Jorku jako pozycję numer 25 i sprzedano za 53,9 miliona dolarów australijskiemu biznesmenowi Alanowi Bondowi. Był to najdroższy obraz na świecie i utrzymał ten rekord przez dwa i pół roku. Bond nie mógł za niego zapłacić. W 1990 roku obraz wrócił do Sotheby’s, Sotheby’s sprzedało go Muzeum Getty’ego i od tamtej pory jest w Los Angeles.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Chiaro zna resztę Getty Center.

Ta strona kończy się po pięciu dziełach. Aplikacja działa odwrotnie: sfotografuj to, co masz przed sobą, wazon z Sèvres, kartę z bestiariusza, schody Meiera, a Chiaro powie ci, co to jest i po co ktoś zadał sobie trud, żeby to zrobić. Potem dalej odpowiada na głos, kiedy idziesz.

Dlaczego jeden irys jest biały?Kto uznał to za podróbkę Rembrandta?Na co on patrzy?

Przed wizytą

01

Dojazd

1200 Getty Center Drive, Los Angeles, CA 90049. Jest jedno wejście dla zwiedzających, od Sepulveda Boulevard. Getty ostrzega, że niektóre nawigacje prowadzą kierowców źle, i prosi, żeby zamiast tego wpisać w nich skrzyżowanie North Sepulveda Boulevard z Getty Center Drive.

Wskazówki dojazdu samego Getty wymieniają linię autobusową Metro 761, która zatrzymuje się przy wejściu do muzeum, tam gdzie Getty Center Drive dochodzi do Sepulveda Boulevard. Wszyscy pozostali docierają do podnóża wzgórza: na poziomie P1 parkingu jest postój taksówek, przed nim pętla do wysiadania dla samochodów i busów wiozących najwyżej piętnaście osób, także Lyft i Uber, a na poziomie wejścia są bezpłatne stojaki na rowery. Z dolnej stacji trzywagonowa kolejka ciągnięta liną zawozi cię na górę do muzeum.

02

Bilety

  • Wstęp jest bezpłatny, ale i tak trzeba zarezerwować wejście na konkretną godzinę, a parking jest płatny: 25 dolarów za samochód lub motocykl, 15 dolarów po 15.00, 10 dolarów po 18.00, a w soboty po 18.00 za darmo. Na parkingu nie przyjmuje się gotówki, więc weź kartę.
  • W poniedziałki muzeum jest zamknięte. W sobotę jest otwarte dłużej, do 21.00; w pozostałe pięć dni otwarcia zamyka się o 18.30.
  • Uwzględnij kolejkę w planie dnia. Parkujesz u podnóża wzgórza i wjeżdżasz na górę, a na parkingu nie ma ani zasięgu, ani Wi-Fi, więc wszystko, czego chcesz posłuchać, pobierz wcześniej.
  • Pawilon Północny, cały Pawilon Południowy i sale na parterze Pawilonu Wschodniego są zamknięte z powodu remontu. Obejmuje to salę S204, więc zapytaj w punkcie informacyjnym, czy David z trzeciego przystanku wisi na razie gdzie indziej; dwie sale na piętrze z czterema pozostałymi przystankami, E205 i W204, są poza zamkniętą częścią. Całe Getty Center zamyka się 15 marca 2027 roku i ma zostać ponownie otwarte wiosną 2028 roku.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własny przewodnik Getty też nic nie kosztuje. To aplikacja GettyGuide, bezpłatna w App Store i Google Play, z trasami tematycznymi, trasą po najważniejszych dziełach po angielsku i w dziewięciu innych językach oraz numerami audio wydrukowanymi na niektórych tabliczkach, które wpisuje się w aplikacji. Pobierz ją, zanim wjedziesz na wzgórze, bo Getty uprzedza, że zasięg na górze bywa słaby, i weź własne słuchawki. Ta strona nie wymaga pobierania niczego i omawia pięć dzieł; aplikacja Chiaro omówi wszystko inne, co sfotografujesz.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Getty Center?

Są nawet dwa. Ta strona odtwarza pięć przystanków w przeglądarce, z transkrypcjami i numerami sal, bez instalowania czegokolwiek. Getty udostępnia też za darmo własną aplikację GettyGuide. A gdy chcesz posłuchać o czymś, czego nie omawia żadna z nich, aplikacja Chiaro opowie o wszystkim, co sfotografujesz.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Getty Center?

Nic. Aplikacja GettyGuide jest bezpłatna w App Store i Google Play, a jej trasa po najważniejszych dziełach jest dostępna po angielsku, a także po portugalsku w wersji brazylijskiej, po francusku, niemiecku, włosku, japońsku, koreańsku, chińsku mandaryńsku, rosyjsku i hiszpańsku. Pobierz ją, zanim wjedziesz na wzgórze, bo Getty ostrzega, że zasięg na górze bywa słaby, a Wi-Fi na miejscu działa różnie, i weź własne słuchawki.

Gdzie w Getty Center wiszą Irysy?

W Pawilonie Zachodnim, w sali W204 na piętrze, w tej samej sali co Młody mężczyzna w oknie Caillebotte’a. Pawilony idą chronologicznie: najstarsza sztuka jest w Pawilonie Północnym, najnowsza w Zachodnim, więc Van Gogh wisi na drugim końcu trasy, najdalej od holu wejściowego.

Czy Getty Center jest zamknięte w poniedziałki?

Tak, w każdy poniedziałek. W pozostałe sześć dni drzwi otwierają się o 10.00 i zamykają o 18.30, z wyjątkiem soboty, kiedy sale są otwarte do 21.00. Getty Villa w Pacific Palisades ma własne godziny, od 10.00 do 17.00, a dniem zamknięcia jest tam wtorek.

Czy Getty Center jest naprawdę bezpłatne?

Wstęp jest bezpłatny, ale przed wizytą trzeba zarezerwować wejście na konkretną godzinę, a parking nie jest darmowy: 25 dolarów za samochód lub motocykl, 15 dolarów po 15.00, 10 dolarów po 18.00 i nic w soboty po 18.00. Płaci się tylko kartą. Rowery parkują za darmo, a żołnierze sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych i weterani parkują bezpłatnie od weekendu Memorial Day (koniec maja) do Veterans Day (11 listopada) 2026 roku.

Czy coś jest zamknięte z powodu remontu?

Tak. Getty podaje, że Pawilon Północny, cały Pawilon Południowy i sale na parterze Pawilonu Wschodniego są zamknięte na czas wymiany wentylacji w całym kompleksie. Dla tej trasy oznacza to, że dwa Rembrandty w E205, na piętrze Pawilonu Wschodniego, oraz Caillebotte i Van Gogh w W204 są poza zamkniętą częścią, a David w S204 jest w jej obrębie. Potem, 15 marca 2027 roku, Getty Center zamyka się w całości, a ponowne otwarcie planuje się na wiosnę 2028 roku.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Getty Center.