Tate Britain · Londen · Onafhankelijke gids
Audiogids voor Tate Britain,
vijf stops, gratis.
Alle vijf spelen gewoon in je browser, en de toegang is gratis. Dit is Tate Britain aan Millbank, niet Tate Modern. Over de ruim zevenhonderd andere werken die er te zien zijn, vertelt Chiaro je aan de hand van een foto.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Tate Britain.
Sneeuwstorm – stoomboot voor een havenmonding
Tate Britain, Londen
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in Tate Britain.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vijf werken, drie zalen, één verdieping, en het hele museum is gratis toegankelijk. Je begint in de Clore Gallery, de vleugel die werd gebouwd voor de nalatenschap van Turner, in zaal 35. Daarna loop je westwaarts naar zaal 8 voor het brons van Leighton en De Vrouwe van Shalott van Waterhouse, en je eindigt in zaal 10 bij de twee prerafaëlitische schilderijen waarvoor de meeste mensen komen. Zo’n elf minuten aan opnames; neem je echt de tijd voor de schilderijen, dan duurt de wandeling ongeveer een uur.
Achter elk feit op deze pagina, de zaalnummers inbegrepen, staan de eigen collectiegegevens van Tate en nog een tweede bron. Tate hangt de presentaties vaak opnieuw in; zegt een zaaltekst iets anders dan wij, geloof dan de muur, en we horen het graag van je.
Stop 1 van 5 · Clore Gallery, hoofdverdieping, zaal 35 (Toil and Terror at Sea)
Sneeuwstorm – stoomboot voor een havenmonding
Joseph Mallord William Turner · Tentoongesteld in 1842 · Olieverf op doek, 914 × 1219 mm
Om op te letten
- De stoomboot. Ongeveer in het midden zie je een mast en een donkere raderkast, en de zwarte rook uit de schoorsteen wordt in dezelfde spiraal meegesleurd als de sneeuw. Critici klaagden in 1842 dat ze de boot helemaal niet konden vinden.
- De verdwenen horizon. Ruskin wees erop dat er in dit schilderij geen lijn meer overblijft tussen lucht en zee, en dat er nergens een herkenningspunt of enig spoor van een positie te vinden is.
- Het grijs. Ruskin noemde het de meest hopeloze, troosteloze, contrastloze grijstinten, en in één adem rekende hij ze tot het mooiste kleurwerk dat Turner ooit maakte.
Transcriptie (2:20)
Ga er eerst vlak voor staan en stap dan achteruit, want op elke afstand doet het iets anders. Van dichtbij is het uitgesmeerd grijs en bruin, rondgetrokken in een spiraal. Op een paar passen afstand komt er een schip uit tevoorschijn: een mast, een donkere raderkast, een vlag en een pluim zwarte rook die de wind in precies dezelfde spiraal trekt als de sneeuw.
Turner liet het in 1842 zien in de Royal Academy, onder een titel die langer is dan de meeste zinnen. Sneeuwstorm. Stoomboot voor een havenmonding, die in ondiep water signalen geeft en met het dieplood de diepte peilt. De auteur bevond zich in deze storm in de nacht dat de Ariel uit Harwich vertrok. Hij noemde zichzelf de auteur, niet de kunstenaar, en Ruskin vond die woordkeus veelzeggend.
Tegen een geestelijke, William Kingsley, vertelde Turner wat het hem had gekost. Ik heb het niet geschilderd om begrepen te worden, zei hij, maar ik wilde laten zien hoe zo’n tafereel was. Ik liet me door de matrozen aan de mast vastbinden om het te kunnen zien. Vier uur lang zat ik vastgesjord, en ik verwachtte niet dat ik het zou overleven, maar ik voelde me verplicht het vast te leggen als het me toch lukte. En toen voegde hij eraan toe: en niemand had het recht het schilderij mooi te vinden.
Het is een prachtig verhaal, en het is misschien niet waar. De eigen catalogus van Tate merkt op dat er geen schip met de naam Ariel bekend is dat in de jaren vóór 1842 is vergaan of in een storm is beland, of dat toen vanuit Harwich voer. Volgens één theorie haalde Turner het door elkaar met de Fairy, die in november 1840 uit Harwich vertrok en met man en muis verging. Een andere onderzoeker wees erop dat dat vastbinden aan de mast verdacht veel lijkt op verhalen die al eerder de ronde deden over een oudere zeeschilder, Joseph Vernet. Misschien stond Turner gewoon in Margate te kijken, op het droge.
De critici gingen er vol tegenaan. Iemand noemde het zeepsop en witkalk, en Ruskin herinnerde zich hoe Turner na het eten bij het vuur zat te mompelen: zeepsop en witkalk, wat willen ze nou eigenlijk, ik vraag me af hoe ze denken dat de zee eruitziet, ik wou dat ze erin hadden gelegen. Het tijdschrift Athenaeum schreef dat Turner ervoor had gekozen te schilderen met room, of chocola, eigeel of aalbessengelei, en dat waar de stoomboot was en welke de signalen waren, vragen waren die het blad niet kon doorgronden. Het blad Art Union stelde voor te wachten tot de storm was gaan liggen voordat iemand het schip verder probeerde te beschrijven, en voegde eraan toe: hoe eerder, hoe beter.
Ruskins antwoord, in Modern Painters, was dat dit een van de allergrootste weergaven is van zeebeweging, nevel en licht die ooit op doek zijn gezet, zelfs door Turner. Natuurlijk werd het niet begrepen, schreef hij. Zijn mooiste werken worden dat nooit.
Stop 2 van 5 · Hoofdverdieping, zaal 8 (Art for the Crowd 1815–1905)
Atleet worstelend met een python
Frederic, Lord Leighton · 1877 · Brons, 1746 × 984 × 1099 mm, 290 kg
Om op te letten
- Het oppervlak. De Nieuwe Beeldhouwkunst (New Sculpture) was naturalisme dat in het boetseerwerk werd uitgewerkt, dus de ribben, de pezen en de spanning over de schouders lezen als een lichaam onder belasting, niet als een ideaal schema.
- De kronkels van de python, en hoe die helemaal loskomen van het lichaam en tot op de sokkel doorlopen. Dankzij het gieten met verloren was kon Leighton zoveel ondersnijding aanhouden en de schubben toch scherp houden.
- De achterkant. Het beeld is vrijstaand en levensgroot, 1746 millimeter hoog, dus loop eromheen: de draaiing van de ruggengraat zegt meer dan het vooraanzicht.
Transcriptie (1:53)
Het is van brons, het is levensgroot en het weegt 290 kilo, wat je niet zou zeggen als je ziet hoe het lijkt te bewegen. Een naakte man heeft een python om zich heen gewikkeld, van schouder tot enkel. Hij heeft beide handen om de nek van het dier en duwt de kop weg van de zijne, en zijn gewicht gaat de andere kant op, naar de achterste voet die hij schrap zet.
Loop er eerst omheen, voordat je iets anders doet. Daar is het voor gemaakt. Leighton maakte het vrijstaand, om van alle kanten bekeken te worden, en van achteren vertelt de draaiing van de ruggengraat je meer dan de voorkant.
Frederic Leighton was schilder én beeldhouwer, zijn Bad van Psyche hangt in deze zelfde zaal, en dit is een van de maar twee levensgrote beelden die hij ooit heeft gemaakt. Bij allebei hielp Thomas Brock met het boetseren. Tate zegt zonder omwegen hoe hoog hij mikte: naar onderwerp en formaat was dit bedoeld als uitdaging aan de Laocoöngroep, het klassieke beeld van drie mannen die door zeeslangen worden fijngeknepen.
Wat het in gang zette, was groter dan één bronzen beeld. Leighton geldt als een van de grondleggers van wat in Groot-Brittannië bekend werd als de Nieuwe Beeldhouwkunst, een richting die naar klassieke voorbeelden bleef kijken, maar zich toelegde op de natuurgetrouwheid van het lichaam, uitgewerkt in het oppervlak. Kijk dus naar het oppervlak. De ribben. De pees achter de knie. Hoe de spier zich bij de schouder samenbalt, waar de slang trekt. Het is gegoten met de methode van de verloren was, die volgens Tate die precisie mogelijk maakte, en daarom blijven de schubben scherp, zelfs waar de kronkels los van het lichaam uitzwaaien.
Het kwam in 1877 in het bezit van de natie, geschonken door de beheerders van het Chantrey-legaat. Sir Francis Chantrey was zelf beeldhouwer, en hij liet een fortuin na waarvan de opbrengst moest dienen om schilderijen en beelden te kopen die in Groot-Brittannië waren gemaakt, uitdrukkelijk om een nationale collectie Britse kunst op gang te helpen. Het fonds wordt beheerd door de Royal Academy, en volgens de gegevens van Tate viel de eerste aankoop met Chantrey-geld in datzelfde jaar, 1877, na de dood van Lady Chantrey. Tot in de jaren 1920 was het Chantrey-geld het belangrijkste aankoopbudget van dit museum. Veertig jaar lang kwam veel van wat Groot-Brittannië voor zichzelf kocht uit het testament van één overleden beeldhouwer.
Stop 3 van 5 · Hoofdverdieping, zaal 8 (Art for the Crowd 1815–1905)
De Vrouwe van Shalott
John William Waterhouse · 1888 · Olieverf op doek, 1530 × 2000 mm
Om op te letten
- Haar rechterhand aan de ketting, laag voor in de boot. Het hele schilderij is het moment waarop ze loslaat.
- De drie kaarsen op de boeg, voor een kruisbeeld. Twee zijn al uitgewaaid; één brandt nog.
- Het doek dat over de rand hangt. Dat is haar weefwerk, en Lancelot is erin verwerkt: de man naar wie ze niet mocht kijken, die met haar mee de rivier af drijft.
- De vogels die links laag over het water scheren, en de wind in haar haar. Tate leest ze allebei als voortekenen; het is de wind die de kaarsen heeft gedoofd.
Transcriptie (1:58)
Alles hier draait om een hand die een ketting loslaat. Zoek die eerst: haar rechterhand, laag voor in de boot, rustend op de schakels.
Tennyson publiceerde het gedicht in 1832. Een vrouw woont alleen in een toren op een eiland dat Shalott heet, aan een rivier die naar Camelot stroomt, het kasteel van koning Arthur. Ze leeft onder een vloek die niemand haar ooit uitlegt. Ze mag niet rechtstreeks naar de wereld kijken. Ze mag hem alleen zien als weerspiegeling in een spiegel, en wat ze ziet, weeft ze. Dan rijdt Lancelot voorbij, en ze kijkt. De spiegel barst van kant tot kant. Ze daalt af naar het water, vindt een boot, laat de ketting los, en de brede stroom voert haar mee naar Camelot, terwijl ze haar laatste lied zingt, en ze sterft voordat ze aankomt.
Waterhouse koos de seconde van het loslaten, en zette het bewijsmateriaal om haar heen uitgestald als een klein altaar op de boeg: een kruisbeeld en drie kaarsen. Twee zijn al uitgewaaid. Eén brandt nog. Kijk nu naar het doek dat over de rand van de boot hangt. Dat is haar weefwerk, en Lancelot zit erin, in draad uitgevoerd, en drijft met haar mee de rivier af.
Ook de rest van het schilderij is geen versiering. Links scheren vogels laag over het water. De wind zit in haar haar, en het is dezelfde wind die de kaarsen uitblies. Op de zaaltekst van Tate heten de vogels huiszwaluwen, in het kortere onderschrift online gewoon zwaluwen; hoe dan ook zijn ze er om je te vertellen hoe dit afloopt.
Het landschap is vreemd echt voor een legende. Het schilderij ontstond in een korte periode waarin Waterhouse buiten schilderde, en niemand heeft ooit kunnen zeggen welk stuk water het is, al ging het gezin vaak naar Somerset en Devon. Volgens de overlevering stond de vrouw van de kunstenaar model. Zijn biograaf vermeldt dat Waterhouse een uitgave van Tennysons verzamelde werken had waarin hij elke lege bladzijde had volgetekend met potloodschetsen voor schilderijen.
Zes jaar later, in 1894, schilderde hij haar opnieuw, in een versie die nu in Leeds hangt, met het eerdere moment waarop ze zich van de spiegel naar het raam keert en de vloek toeslaat. Dit is die van 1888, en die kwam zo rechtstreeks als het maar kan in Millbank terecht: het was een van de oorspronkelijke schilderijen die Henry Tate aan de natie schonk, en aan die schenking dankt ook het museum om je heen zijn bestaan.
Stop 4 van 5 · Hoofdverdieping, zaal 10 (Beauty as Protest 1845–1905)
Het ontwakend geweten
William Holman Hunt · 1853 · Olieverf op doek, 762 × 559 mm
Om op te letten
- De spiegel achter haar. Dat is de enige plek in het schilderij waar de zonnige tuin waar ze naar staart echt te zien is, en het hele werk staat of valt ermee.
- De kat onder de tafel, die een vogel met een gebroken vleugel heeft gevangen. De arm van de man om haar heen heeft dezelfde vorm als de poot van de kat.
- De vloer: zijn uitgetrokken handschoen, een kluwen wol van een onaf borduurwerk en een gevallen blad met Edward Lears toonzetting van Tennysons Tranen, ijdele tranen.
- De lijst, die Hunt zelf ontwierp: een ster boven haar hoofd voor openbaring, en een rand met afwisselend klokjes en goudsbloemen, voor waarschuwing en verdriet.
Transcriptie (2:14)
Klein schilderij, enorm betoog. Begin bij de spiegel achter haar, want zonder die spiegel klopt er niets van. Alles waar ze haar ogen op gericht heeft, een tuin, vol daglicht, een open raam, bestaat op dit doek alleen als die weerspiegeling. Jij staat ongeveer waar de tuin is. Ze kijkt dwars door je heen naar een leven dat ze vroeger had.
William Holman Hunt schilderde het in 1853, en hij verzon de kamer niet: hij huurde er een, in Woodbine Villa, Alpha Place nummer 7, in Saint John’s Wood, zodat elk voorwerp precies klopte. Een man heeft een vrouw ondergebracht in een huis dat hij betaalt. Ze zaten samen aan de piano met een lied van Thomas Moore, Vaak in de stille nacht, en de melodie heeft haar aan iets herinnerd, en midden in een noot komt ze overeind van zijn schoot.
Dan vult Hunt de kamer met de boodschap die hij gelezen wil zien. Onder de tafel heeft een kat een vogel met een gebroken vleugel gevangen, en de arm van de man om haar heen heeft precies de vorm van de poot van de kat. Op de vloer liggen zijn uitgetrokken handschoen, een kluwen wol van een onaf borduurwerk en een gevallen blad met Edward Lears toonzetting van Tennysons Tranen, ijdele tranen. Op het behang slaapt een cupido terwijl vogels de druiven en het koren opeten, en op de piano staat een klok onder een glazen stolp. Hunt ontwierp ook de lijst, en ook die laadde hij vol met zinnebeelden.
Niemand begreep het. Het schilderij veroorzaakte in 1854 een schandaal in de Royal Academy, en Ruskin schreef in mei van dat jaar aan The Times om uit te leggen wat het betekende. Hij eindigde bij de zoom van haar jurk. De schilder heeft er draad voor draad aan gewerkt, schreef hij, en er zit een verhaal in als je bedenkt hoe snel dat zuivere wit door stof en regen bevuild kan raken.
De vrouw is Annie Miller. Hunt ontmoette haar in 1850, toen ze vijftien was en als barmeisje werkte, en volgens het eigen onderschrift van Tate hoopte hij dat het schilderij haar zou overtuigen van de gevaren van precies dit soort afhankelijkheid. Ze werd een veelgevraagd model in de kring van de prerafaëlieten, en ze trouwde met een aristocraat. Haar gezicht hier is ook niet het gezicht dat hij eerst schilderde: in 1856 en 1857 schilderde Hunt het opnieuw, omdat de eigenaar de oorspronkelijke uitdrukking te gekweld vond. Volgens één bron kreeg hij daar later spijt van.
Als je in de bovenhoeken langs de lijst kunt kijken, zie je handschrift op het doek zelf, in de zwikken. Dat is Hunt, die aantekeningen achterliet voor toekomstige restauratoren over het vernis dat hij in 1864 en nog eens in 1886 gebruikte, met het verzoek aan wie na hem kwam om de aantekening alsjeblieft over te schrijven voordat die eroverheen schilderde.
Stop 5 van 5 · Hoofdverdieping, zaal 10 (Beauty as Protest 1845–1905)
Ophelia
Sir John Everett Millais · 1851–1852 · Olieverf op doek, 762 × 1118 mm
Om op te letten
- De papaver die bij haar rechterhand drijft. Van alle bloemen die Millais in het water legde, is dat degene die de dood betekent.
- De ketting van viooltjes om haar hals, die staat voor trouw, kuisheid of de dood van wie jong sterft.
- De jurk: een echte antieke japon, overal met zilverborduursel bewerkt, die Millais voor vier pond tweedehands kocht en een koopje vond.
- Haar open mond. In de regel die hier in beeld wordt gebracht, zingt ze nog, en daarom is ze nog niet verdronken.
Transcriptie (2:58)
Hier staat meestal een menigte, dus wacht op een gaatje en ga er dichtbij staan: op armlengte is het niet langer beroemd en wordt het weer de oever van een echte rivier.
Millais schildert een paar regels uit Hamlet, die waarin Gertrude de verdrinking beschrijft. Ophelia’s kleren spreidden zich wijd uit en droegen haar, als een meermin, een poos omhoog, tot haar kleding, zwaar van wat ze had opgezogen, de arme stakker van haar welluidende lied omlaagtrok naar een modderige dood. Kijk naar Ophelia’s mond. Die staat open. In de regel die hij in beeld brengt, zingt ze nog, en daarom is ze nog niet dood. Dat is het ongemakkelijkste aan het hele schilderij.
Hij maakte het in twee helften, en de achtergrond kwam eerst. In juli 1851 trok Millais naar Ewell in Surrey en schilderde deze oever blad voor blad, buiten, aan de rivier de Hogsmill, maandenlang. Aan een vriend schreef hij dat zijn martelaarschap erger was dan alles wat hij ooit had meegemaakt. De vliegen van Surrey, zei hij, zijn gespierder en hebben een nog grotere neiging om in mensenvlees te prikken. Hij werd bedreigd met een dagvaarding omdat hij een weiland zou hebben betreden en het hooi zou hebben vernield. Hij liep gevaar door de wind het water in te worden geblazen. Een schilderij maken onder zulke omstandigheden, concludeerde hij, zou voor een moordenaar een zwaardere straf zijn dan ophanging.
De figuur kwam daarna, in het atelier, en die helft van het verhaal is erger. Het model was Elizabeth Siddal, zelf kunstenaar en dichter, die later met Rossetti zou trouwen. Vier maanden lang lag ze in een badkuip vol water, in een antieke jurk die Millais er speciaal voor had gekocht. Werkelijk schitterend, schreef hij, overal bewerkt met zilverborduursel, en hoe oud en vuil hij ook was, hij had hem vier pond gekost. Het water werd warm gehouden met lampen onder de kuip. Op een dag gingen de lampen uit. Siddal liep een zware verkoudheid op, en haar vader dreigde met juridische stappen tot Millais beloofde de doktersrekeningen te betalen.
Dan de bloemen, en die zijn de reden om hier langer te blijven dan je van plan was. Bijna elke plant is bewust gekozen en botanisch exact. De rozen bij haar wang en op haar jurk verwijzen misschien naar haar broer Laertes, die haar de roos van mei noemt. Wilg, brandnetel en madeliefje staan voor verlaten liefde, pijn en onschuld. Tuinviooltjes betekenen vergeefse liefde. De ketting van viooltjes om haar hals staat voor trouw, of kuisheid, of de dood van wie jong sterft, en alle drie de lezingen passen. Vergeet-mij-nietjes drijven in het water. En bij haar rechterhand ligt een papaver, en die betekent gewoon de dood.
Ze was niet de enige Ophelia dat seizoen: Arthur Hughes stelde in hetzelfde jaar zijn eigen versie van haar doodsscène tentoon. De huidige zaaltekst van Tate leest het schilderij als een betoog en niet als een klaagzang: een kritiek op de Victoriaanse gewoonte om huwelijken te regelen om geld en status, gemaakt in een kring waarin Siddal en de andere vrouwen uit de arbeidersklasse die zich erbij aansloten precies die verwachtingen ter discussie stelden.
En ze kwam langs de kortst denkbare weg hier terecht. Ophelia was een van de vijfenzestig schilderijen die de suikerraffinadeur Henry Tate aan de natie schonk, samen met de Waterhouse waar je tien minuten geleden voor stond. Daarna betaalde Tate de bouw van het museum waarin je nu staat, dat in 1897 openging op de plek van de vroegere Millbank-gevangenis. Twee van zijn schilderijen werden twee van de populairste dingen in het gebouw, en op allebei drijft een vrouw een rivier af.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je in Tate Britain ziet.
Vijf werken, en die heeft deze pagina nu gehad. Alleen al de Clore Gallery bezit honderden Turners: fotografeer er een, of een Blake zo groot als een ansichtkaart, of een zaaltekst die je van achter het koord niet kunt lezen, en de app antwoordt hardop terwijl je er nog staat.
Voor je gaat
Zo kom je er
Millbank, London SW1P 4RG. De ingang aan Millbank is tot 2027 gesloten, omdat daar de Clore Garden wordt aangelegd, dus iedereen gaat naar binnen via de Manton Entrance aan Atterbury Street, aan de zijkant van het gebouw. Die ingang is zonder traptreden bereikbaar en komt uit op de onderste verdieping, de Lower Floor.
Pimlico, aan de Victoria line, is het dichtstbijzijnde metrostation, op zo’n 600 meter; volgens Tate is dat acht minuten lopen. Vauxhall, ook aan de Victoria line, ligt op ongeveer 850 meter en is het dichtstbijzijnde treinstation. Bus 87 stopt aan Millbank, de 88 en de C10 aan John Islip Street, en de 2, 36, 185 en 436 aan Vauxhall Bridge Road. De Tate to Tate-boot RB2 vaart elke 30 minuten van Millbank Pier naar Tate Modern in Bankside.
Tickets
- De toegang tot de collectie is voor iedereen gratis, en reserveren is niet nodig. Voor de tentoonstellingen heb je een ticket nodig; Tate raadt aan die vooraf te boeken, al zijn er soms nog kaarten aan de deur.
- De deuren gaan elke dag om 10.00 uur open en om 18.00 uur dicht; de laatste bezoekers mogen om 17.30 uur naar binnen, en om 17.50 uur beginnen de zalen te sluiten. Alleen op 24, 25 en 26 december is het museum dicht.
- Dit is Tate Britain aan Millbank, niet Tate Modern in Bankside. Wil je ze allebei op één dag zien, dan vaart de boot RB2 elke 30 minuten rechtstreeks tussen de twee steigers.
- Volgens Tate is het aan het begin en aan het eind van de dag het rustigst. Tassen groter dan handbagage mogen het gebouw niet in, de garderobe is gratis, en je kunt in het museum alleen met je pas of telefoon betalen, niet contant.
De officiële audiogids
Op de bezoekerspagina’s van Tate Britain staat geen betaalde audiogids voor de collectie. Wat er wel op staat, is gratis: rondleidingen door vrijwilligers langs een deel van het museum, de meeste dagen om 12.00, 13.00, 14.00 en 15.00 uur, van ongeveer 45 minuten, met vertrek boven aan de trap van de Rotunda, en daarnaast gratis audiodescripties, vooral gemaakt voor blinde en slechtziende bezoekers. Tentoonstellingen met een eigen ticket kunnen een eigen betaalde gids hebben: bij de tentoonstelling over James McNeill Whistler koop je voor £ 5 een audiotour voor je smartphone, die je erbij neemt als je boekt. Onze vijf stops kosten ook niets, maar ze komen maar bij een handvol van de honderden werken aan de muren; voor al het andere is er de Chiaro-app.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor Tate Britain?
Je bent hem aan het lezen: vijf opnames die je vanaf deze pagina streamt, met de transcripties erbij en zonder iets te downloaden. Wil je na die vijf verder, maak dan met de Chiaro-app een foto van een werk in het gebouw, en de app vertelt je over dat stuk.
Hoeveel kost de officiële audiogids van Tate Britain?
Voor de collectie is er geen. Tate Britain vermeldt op zijn eigen pagina’s geen betaalde audiogids voor de vaste presentatie, wel gratis rondleidingen door vrijwilligers, de meeste dagen om 12.00, 13.00, 14.00 en 15.00 uur, elk zo’n 45 minuten, vanaf de bovenkant van de Rotunda-trap, plus gratis audiodescripties voor blinde en slechtziende bezoekers. Bij tentoonstellingen met een ticket ligt dat anders: bij de tentoonstelling over James McNeill Whistler koop je voor £ 5 een audiotour voor je smartphone, die je toevoegt als je boekt.
Is Tate Britain gratis?
Ja. De toegang tot de collectie is voor iedereen gratis en je hoeft niet te reserveren, ook niet voor de vijf werken op deze pagina of de hele Turnerpresentatie in de Clore Gallery. Alleen voor de tijdelijke tentoonstellingen heb je een ticket nodig, en Tate raadt aan die vooraf te boeken.
Waar hangt Ophelia in Tate Britain?
Op de hoofdverdieping, in zaal 10, de presentatie Beauty as Protest 1845–1905 (Schoonheid als protest). Het ontwakend geweten van Hunt hangt in dezelfde zaal. Tate hangt de collectie vaak opnieuw in en zet de actuele zaal op de pagina van elk kunstwerk, dus kijk daar als je het niet kunt vinden.
Is Tate Britain hetzelfde als Tate Modern?
Nee, en ze worden voortdurend door elkaar gehaald. Tate Britain ligt aan Millbank in Westminster en beheert de nationale collectie Britse kunst, met onder meer de nalatenschap van Turner en de prerafaëlieten. Tate Modern ligt in Bankside, aan de overkant van de Theems. De Tate to Tate-boot RB2 vaart elke 30 minuten tussen de twee steigers.
Wanneer is Tate Britain gesloten?
Het museum is elke dag open, van 10.00 tot 18.00 uur; om 17.30 uur worden er geen nieuwe bezoekers meer binnengelaten. Een vaste sluitingsdag in de week is er niet. Verder is het alleen dicht op 24, 25 en 26 december.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Tate Britain.