Direct naar de inhoud

National Gallery · Londen · Onafhankelijke gids

Audiogids voor de National Gallery,
vijf stops, gratis.

Vijf schilderijen, vijf zalen, niets te installeren. Voor de andere duizend aan deze muren neemt de app van Chiaro het over, met één foto.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de National Gallery.

9:41

Het Arnolfini-portret

National Gallery, Londen

0:00 2:22
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Vijf schilderijen op één verdieping, in de volgorde waarin het gebouw nu zijn verhaal vertelt. Je begint in de Sainsbury Wing bij het Arnolfini-portret van Van Eyck in zaal 52, vlak naast De Maagd in de grot van Leonardo in zaal 51. Dan steek je over naar het hoofdgebouw voor De ambassadeurs van Holbein in zaal 4, en loop je drie eeuwen vooruit naar De terechtstelling van Lady Jane Grey van Delaroche in zaal 38 en The Fighting Temeraire van Turner in zaal 40. Zo’n elf minuten audio, en vijf kwartier lopen als je echt blijft staan en kijkt.

De catalogusgegevens, zaalnummers en datums op deze pagina komen van de eigen schilderijpagina’s van de National Gallery op nationalgallery.org.uk, en achter elk gegeven staat nog een tweede bron. In de Gallery wordt verbouwd en schilderijen verhuizen van zaal naar zaal. Staat er op het bordje aan de muur iets anders, geloof dan het bordje en schrijf ons even.

Stop 1 van 5 · Zaal 52, Sainsbury Wing, niveau 2

Het Arnolfini-portret

Jan van Eyck · 1434 · Olieverf op hout (waarschijnlijk eik), 82,2 × 60 cm

Om op te letten

  • De spiegel op de achterwand. Tien medaillons langs de lijst tonen taferelen rond de dood van Christus, en het bolle glas weerkaatst twee mannen die staan waar jij nu staat.
  • De kroonluchter. Eén kaars brandt en één is uitgeblazen, en dat is een van de redenen waarom mensen nog altijd twisten over waar dit schilderij voor bedoeld is.
  • De schaduw van de voorpoot van het hondje. Ernaast heeft Van Eyck zijn duimafdruk in de verf achtergelaten.
  • De sinaasappels, één op de vensterbank en een paar op de kist eronder. Zulk duur ingevoerd fruit liet zien hoeveel geld er in huis was.
Transcriptie (2:22)

Tweeëntachtig centimeter bij zestig, op een paneel van eikenhout, en elk detail telt. Neem even de tijd voordat je de voorwerpen een voor een gaat bekijken, want het gaat om de kamer. Dit is een ontvangstkamer in Brugge in 1434, geschilderd alsof Jan van Eyck één muur heeft weggetild en je vraagt om in de opening te gaan staan.

De man is vrijwel zeker Giovanni di Nicolao di Arnolfini, een Italiaanse koopman uit Lucca die in Brugge handel dreef en dat jaar achter in de dertig was. De vrouw is waarschijnlijk zijn tweede echtgenote, en niemand weet hoe ze heette. Lange tijd zag men hier een huwelijk in, een huwelijkscontract in verf. De National Gallery leest het zo niet meer, al snap je wel hoe die discussie is begonnen: de opgeheven hand, de handen in elkaar, het terriërtje dat voor trouw staat.

Dan de spiegel. Die hangt precies in het midden van de achterwand, en het bolle glas slokt de hele kamer op en geeft hem je gebogen terug. In de deuropening achter je komen twee mannen binnen, en een van hen heft een arm. Langs de lijst zitten tien piepkleine medaillons met taferelen rond de dood van Christus. En vlak erboven schreef Van Eyck, in krullend Latijns schrift dat eerder op een akte thuishoort dan op een schilderij: Jan van Eyck was hier. 1434. Niet: heeft dit geschilderd. Was hier.

Veel van wat eruitziet als nauwkeurige waarneming, is dat niet. De kroonluchter past niet in de ruimte waarin hij lijkt te hangen. Er is geen haard. Het bed is te kort en de spiegel is onmogelijk groot. Infraroodopnames laten zien dat Van Eyck eerst de figuren, de meubels en de architectuur tekende, en pas in een laat stadium het hondje, de kroonluchter, de stoel, de barnstenen kralen en de uitgeschopte, modderige klompen toevoegde. Hij gaf de man ook een kleiner hoofd en betere verhoudingen dan in de ondertekening.

Twee dingen om met eigen ogen na te gaan. In de kroonluchter brandt één kaars, en één is gedoofd. En ze is niet zwanger. Ze houdt een flinke arm vol dure groene wol voor zich omhoog, zoals vrouwen dat deden met een japon die zo zwaar was.

Het schilderij heeft een lange weg afgelegd naar deze muur. Het was van Margaretha van Oostenrijk, ging daarna naar de Spaanse koninklijke collectie, en in 1816 was het in Londen, bij een Schotse kolonel, James Hay. Hij vertelde dat hij er verliefd op was geworden toen hij in Brussel herstelde van een verwonding die hij bij Waterloo had opgelopen. Hij bood het aan de prins-regent aan, die het twee jaar op zicht hield in Carlton House en het toen terugstuurde. In 1842 kocht de National Gallery het voor zeshonderd pond. Het was het eerste Oudnederlandse schilderij dat de Gallery ooit bezat, en als je naar de schaduw van de voorpoot van het hondje kijkt, zie je de duimafdruk van Van Eyck, in de verf gedrukt toen die nog zacht was.

Stop 2 van 5 · Zaal 51, Sainsbury Wing, niveau 2

De Maagd in de grot

Leonardo da Vinci · Ca. 1491/2-9 en 1506-8 · Olieverf op hout (populier, door onderzoek vastgesteld), 189,5 × 120 cm

Om op te letten

  • Het dunne vergulde rietkruisje onder de arm van het kind links. Daaraan zie je dat hij Johannes de Doper is, en dat de baby rechts met de gekruiste benen Christus is.
  • De slapen en de neusrug van Maria, waar de randen in de schaduw oplossen in plaats van bij een lijn op te houden. Die verzachting heet sfumato.
  • De bloemen linksonder. Leonardo tekende zijn hele leven planten met forensische precisie, en deze horen bij geen enkele bestaande soort.
  • De aureolen: haarfijne gouden ellipsen boven elk hoofd, behalve dat van de engel.
Transcriptie (2:06)

Het paneel staat op een sokkel in plaats van aan de muur te hangen, en dat is met opzet. Dit was het middenstuk van een altaarstuk, en de Gallery heeft het ongeveer de hoogte teruggegeven die een altaarstuk zou hebben gehad. Zo kijk je omhoog de grot in, zoals een kerkgemeente in Milaan dat ooit deed.

Vier figuren knielen in een grot. Maria in het midden, het kind Johannes de Doper links met een dun verguld rietkruisje onder zijn arm, het Christuskind rechts, met gekruiste benen en een hand zegenend opgeheven, en een engel die hem van achteren ondersteunt. Weet je niet welk kind wie is, dan verraadt het kruisje het.

Er bestaan twee schilderijen van deze compositie. Het eerste hangt in het Louvre. Dit is het tweede, gemaakt voor dezelfde opdracht uit Milaan, en het duidelijkste verschil is de engel, die hier naar beneden kijkt en niet wijst. Het contract werd in april 1483 getekend, tussen Leonardo, de broers De Predis en de broederschap van de Onbevlekte Ontvangenis bij de kerk van San Francesco Grande. De paus had dat feest pas in 1477 erkend. Het onderwerp was zo nieuw dat er nog geen vaste manier bestond om het te schilderen, en dus kon Leonardo er zelf een bedenken. Wat hij bedacht, was een natte grot uit de oertijd.

Restauratieonderzoek laat zien dat hij deze versie in drie fasen schilderde, verspreid over zo’n vijftien jaar. Waarschijnlijk begon hij begin jaren 1490 met de gazen mouw van de engel. Een paar jaar later draaide hij het hoofd van het Christuskind van driekwart naar zuiver profiel. In 1499 vertrok hij uit Milaan naar Florence, weg van de Franse invasie, en in 1506 werd hij teruggeroepen om het werk af te maken. Toen bracht hij ook de laag ultramarijn op de lucht aan waar het oorspronkelijke contract uitdrukkelijk om had gevraagd.

Twee dingen om goed van dichtbij te bekijken. De slapen en de neusrug van Maria: de randen houden niet op bij een lijn, ze lossen op in de schaduw. Die verzachting kreeg later de naam sfumato, naar het Italiaanse woord voor in rook opgaan. Kijk dan naar de bloemen linksonder. Leonardo vulde notitieboeken met precieze plantenstudies, en deze planten zijn geen echte soorten. Hij kruiste en verzon ze, en zette ze tussen rotskegels die eruitzien alsof ze net uit de aarde omhoog zijn geduwd.

Sommige stukken lijken van dichtbij onaf. Dat was waarschijnlijk zo bedoeld, zodat je oog blijft rusten waar hij het wil hebben. De National Gallery kocht het schilderij in 1880 van de graaf van Suffolk, en in 2010 kwam het terug uit een restauratie van twee jaar.

Stop 3 van 5 · Zaal 4, niveau 2

De ambassadeurs

Hans Holbein de Jonge · 1533 · Olieverf op hout (Baltische/Poolse eik, door onderzoek vastgesteld), 207 × 209,5 cm

Om op te letten

  • De grijze veeg over de vloer. Ga bij de rechteronderhoek van het schilderij staan, dicht bij de muur, kijk terug langs het oppervlak, en hij wordt een schedel.
  • De linkerbovenhoek, waar het groene gordijn een paar centimeter is weggeschoven, met daarachter een zilveren crucifix dat je makkelijk over het hoofd ziet.
  • De luit met één gebroken snaar, en ernaast een koker voor vijf fluiten waar er maar vier in zitten.
  • De onderste globe. Zoek Polisy, het gehucht in de Champagne waar Dinteville zijn kasteel had en waar dit schilderij eeuwenlang hing.
Transcriptie (2:09)

Voordat je naar iets anders kijkt: loop naar de rechteronderhoek van het schilderij, ga dicht bij de muur staan en kijk terug langs het oppervlak. De grijze veeg op de vloer tussen de twee mannen trekt zich dan samen tot een mensenschedel. Dat heet anamorfose: een beeld dat in één richting is uitgerekt, zodat het alleen vanaf één plek in de zaal klopt. Holbein verstopte een herinnering aan de dood in een portret van twee jonge diplomaten op het hoogtepunt van hun loopbaan.

Links staat Jean de Dinteville, gezant van Frans de Eerste van Frankrijk. Rechts zijn vriend Georges de Selve, bisschop van Lavaur. Allebei waren ze in de twintig. We schrijven 1533, het slechtst denkbare jaar om als Franse diplomaat in Londen te zitten. De paus weigerde het huwelijk van Hendrik de Achtste met Catharina van Aragon nietig te verklaren, dus trouwde Hendrik toch met Anna Boleyn en zette hij zichzelf aan het hoofd van een eigen kerk. Dinteville had zijn koning op de bruiloft vertegenwoordigd, moest in Londen blijven voor de kroning en daarna voor de geboorte van de kleine Elizabeth in september, en schreef naar huis dat hij de zwaarmoedigste, vermoeidste en vermoeiendste gezant was die men ooit had gezien. Zijn vriend was alleen van april tot juni in Londen, en dat vrolijkte hem op. Dit schilderij is voor een deel een verslag van die weken.

Het meubel tussen hen in is een betoog in code. Op de bovenste plank staan instrumenten om de tijd, de hoogte en de stand van de sterren te meten, het soort dat Nicholas Kratzer maakte, de hofastronoom van Hendrik. Op de onderste plank gaat het mis. Eén snaar van de luit is gebroken. In de leren koker zitten vier fluiten waar er vijf horen, dus kunnen ze niet samen zuiver klinken. Het rekenboek ligt open, met een winkelhaak erin, bij de bladzijde over delen. Het gezangboek is luthers, en Holbein laat met opzet twee bladzijden zien die in het echte boek niet op elkaar volgen. Onenigheid, verdeeldheid, een werelddeel dat uit elkaar valt, uitgestald als koopwaar in een etalage.

Op de aardbol daaronder vind je Polisy, een gehucht zo’n tweehonderd kilometer ten zuidoosten van Parijs. Daar stond het kasteel van Dinteville, en daar hing dit schilderij. Een inventaris uit januari 1589 noemt het in de grote zaal daar.

Nog één ding, linksboven. Het groene damasten gordijn is een paar centimeter weggeschoven, en daarachter hangt een zilveren crucifix, bijna onzichtbaar. Holbein signeerde zijn schilderijen zelden. Dit signeerde en dateerde hij op de marmeren vloer, uitvoeriger dan op enig ander werk dat hij naliet, en dat doet vermoeden dat hij wist wat hij had gemaakt. De National Gallery kocht het in 1890.

Stop 4 van 5 · Zaal 38, niveau 2

De terechtstelling van Lady Jane Grey

Paul Delaroche · 1833 · Olieverf op doek, 246 × 297 cm

Om op te letten

  • Het stro onderaan het doek. Het is het helderste wat er op de vloer ligt, en het ligt er om bloed op te vangen.
  • De handen. Die van Jane tasten naar voren, die van Sir John leiden ze, en de beul houdt zijn bijl losjes langs zijn zij, anders dan in de schets uit 1832.
  • Niemand kijkt je aan. Twee van de drie vrouwen hebben zich afgewend of kunnen niets zien, dus de enige getuigen in de zaal zijn de twee mannen, en wie er staat waar jij nu staat.
  • De spitse punten van hellebaarden die vanuit een trap achter het schavot omhoogsteken, tussen Sir John en de beul.
Transcriptie (2:27)

Het stro onderaan dit doek is het helderste wat er op de vloer ligt, en het ligt er om bloed op te zuigen. Er staat helemaal niets tussen dat stro en jou.

Lady Jane Grey was in juli 1553 negen dagen koningin van Engeland, na de dood van Eduard de Zesde, tot de partij achter zijn katholieke halfzus Maria Tudor haar afzette. Ze werd berecht voor hoogverraad en op twaalf februari 1554 onthoofd op Tower Green. Ze was zeventien.

Paul Delaroche schildert de seconde ervoor. Ze is geblinddoekt, ze is het blok kwijt en tast ernaar, en de grijze man met de bontkraag die haar handen leidt, is Sir John Brydges, de plaatsvervangend bevelhebber van de Tower. Delaroche noemde zijn bron in de catalogus van de Salon: een boek over protestantse martelaren, gedrukt in 1558, waarin Jane vraagt: wat moet ik doen? waar is het blok?

Bijna al het andere klopt niet. Ze werd buiten terechtgesteld, niet in een stenen ruimte met gewelven. Wat Delaroche in plaats daarvan bouwde, is een toneel. Een ondiep podium, levensgrote figuren, hard theaterlicht, en een verfoppervlak zo glad dat je er geen penseelstreek in terugvindt. Parijs zat in de jaren 1830 vol panorama’s, diorama’s en tableaux vivants, acteurs die onder gekleurd licht een stille pose aanhielden, en hij zag ze allemaal. Het model voor Jane was waarschijnlijk mademoiselle Anaïs, een actrice van de Comédie-Française met wie hij een relatie had.

Let op wat de handen doen, want daar legt hij het gevoel in. Die van Jane tasten naar voren. Die van Sir John leiden. De beul houdt zijn bijl losjes langs zijn zij en kijkt naar beneden. In een aquarel uit 1832 was die man steviger gebouwd, droeg hij een slagzwaard en stond hij gewoon te wachten tot hij aan de slag kon; Delaroche veranderde het wapen en verzachtte het gezicht. Merk ook op dat niemand op het schilderij je aankijkt, en dat de twee vrouwen links zich naar de muur hebben gekeerd of niets kunnen zien. De enige getuigen zijn dus de twee mannen, en wie er staat waar jij staat.

Op de Salon van 1834 was het een enorm succes. De mensen dromden samen en drongen naar voren om er dichtbij te komen. Critici noemden het theatraal en beschuldigden Delaroche ervan de compositie van een Engelse gravure te hebben overgenomen. Toen verdween het. Tientallen jaren dacht men dat het verloren was gegaan toen de Theems in 1928 de Tate Gallery overstroomde. In 1973 ging een conservator van de Tate, Christopher Johnstone, de doeken langs die bij die overstroming beschadigd waren, voor een boek over de schilder John Martin. Hij rolde er een af en vond er een tweede schilderij in. De Martin was verloren. De Delaroche was in goede staat. Die kwam hierheen, hing in 1975 weer aan een muur en is sindsdien een van de meest bekeken schilderijen in het gebouw.

Stop 5 van 5 · Zaal 40, niveau 2

The Fighting Temeraire

Joseph Mallord William Turner · 1839 · Olieverf op doek, 90,7 × 121,6 cm

Om op te letten

  • De linkerbovenhoek. Aan de andere kant van de hemel, tegenover de ondergaande zon, staat al een dunne maansikkel.
  • De zwarte schoorsteen van de sleepboot, die vóór de mast staat in plaats van erachter, zodat het roet terugwaait door het want van het oorlogsschip. Zo is nooit een raderboot gebouwd.
  • De donkere boei in de rechteronderhoek. Die geeft de rivier zijn maat en houdt de witte schijf van de zon in evenwicht.
  • De wolken rond de zon, waar de verf zo dik is opgebracht dat hij in reliëf op het doek staat.
Transcriptie (2:11)

Bijna alles wat je hier ziet, klopt niet, en Turner wist dat terwijl hij het schilderde.

Het schip op sleeptouw is de Temeraire, een driedekker met achtennegentig kanonnen, gebouwd van het hout van meer dan vijfduizend eiken. In 1805, bij Trafalgar, had ze zich tussen de Franse kanonnen en Nelsons Victory gelegd. In 1838 was ze op vijf dagen na veertig jaar oud, lag ze als bevoorradingsschip voor anker bij Sheerness en was ze alleen nog haar hout waard. In juni gaf de Admiraliteit opdracht haar te verkopen. De marine haalde de masten, de ra’s en alles wat nog bruikbaar was eraf, dus wat de Theems op ging, was een lege romp, voor vijfduizend vijfhonderddertig pond gekocht door John Beatson, een scheepssloper in Rotherhithe. Twee gehuurde stoomsleepboten deden er ongeveer twee dagen over om haar erheen te slepen, en op zes september 1838 meerde ze aan bij de kade van de sloper.

Turner heeft het vrijwel zeker niet zien gebeuren. Misschien was hij niet eens in het land. Hij bouwde de scène op uit krantenberichten, en daarna maakte hij haar mooier.

Hij zette de masten terug, met opgebonden zeilen en half opgetuigd, op een romp die er geen meer had. Hij schilderde haar over van zwart en geel naar wit en goud, zodat ze als haar eigen geest de rivier op glijdt. Hij maakte van twee sleepboten er één. En hij zette de zwarte schoorsteen van de sleepboot vóór de mast, zodat het roet achteruit door het want van het oorlogsschip waait. Kijkers die alles letterlijk namen, wezen meteen op die fout, en toen een graveur de schoorsteen later rechtzette, was Turner woedend.

Dan de zon. Een schip dat de Theems op vaart, gaat naar het westen, dus kan de ondergaande zon niet achter het schip in het oosten staan. Het leidde tot een levendige discussie in de lezersbrieven van The Times. Turner zette het licht waar hij het wilde hebben, en bracht het rond de zon zo dik op dat de verf op sommige plekken in reliëf op het doek staat. Kijk naar de linkerbovenhoek: aan de andere kant van de hemel staat al een dunne maansikkel.

Hij hing het in 1839 op de tentoonstelling van de Royal Academy, met twee regels naar Thomas Campbell: de vlag die strijd en storm trotseerde, erkent haar niet langer. En inderdaad voert de Temeraire geen vlag, terwijl de kleine sleepboot zijn witte koopvaardijvlag hoog laat wapperen. Turner sloeg elk bod af, noemde het zijn lieveling en hield het tot hij in 1851 stierf. Het kwam via het legaat van Turner aan de natie en was een van de eerste werken daaruit die te zien waren. In 2005 riepen radioluisteraars het uit tot het favoriete schilderij van de Britten, en sinds 2020 staat het op de achterkant van het briefje van twintig pond.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Chiaro kent ook de andere duizend schilderijen hier.

Meer dan vijf schilderijen past niet op een webpagina. De app kent die grens niet: fotografeer welk schilderij dan ook aan welke muur van de Gallery, van een Sienees altaarstuk tot een waterlelie van Monet, en Chiaro vertelt je wat je ziet en blijft je vragen beantwoorden zolang je daar staat.

Waar moet ik staan om de schedel te zien?Waarom staat de zon aan de verkeerde kant?Is ze nou zwanger of niet?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Trafalgar Square, Londen WC2N 5DN. Iedereen gaat naar binnen via de Sainsbury Wing, die uitkijkt op het plein, op de hoek van Pall Mall en Whitcomb Street. Alle tassen gaan door een metaaldetector, en koffers op wieltjes mogen niet mee naar binnen.

Charing Cross is het dichtstbijzijnde station, op zo’n 200 meter, aan de Bakerloo en de Northern line, met het treinstation erboven. Leicester Square, aan de Northern en de Piccadilly line, ligt op ongeveer dezelfde loopafstand. Wil je trappen vermijden, dan verwijst de Gallery je naar Tottenham Court Road (Central, Northern en Elizabeth line) of Westminster (Jubilee, District en Circle line). Bussen stoppen bij Saint Martin’s Place, Trafalgar Square en station Charing Cross.

02

Tickets

  • De collectie is gratis te bezoeken en er is geen vaste sluitingsdag. Open elke dag van 10.00 tot 18.00 uur, op vrijdag tot 21.00 uur, behalve van 24 tot en met 26 december en op 1 januari.
  • Boek je online een gratis toegangsticket, dan kom je sneller binnen, maar zonder ticket aansluiten kan ook gewoon.
  • Door verbouwingen zijn de zalen 7, 8, 16, 17, 17a en 31 dicht, en schilderijen worden verplaatst. Kom je voor één bepaald schilderij, kijk dan op de ochtend dat je vertrekt even op de pagina ervan op nationalgallery.org.uk.
  • Twee van de bekendste schilderijen van de Gallery zijn uitgeleend: de Zonnebloemen van Van Gogh hangen in Philadelphia en De hooiwagen van Constable in Ipswich. Plan je bezoek niet rond een van de twee zonder het eerst na te gaan.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De Gallery verkoopt een collectietour met meer dan 60 stops, via een app op je eigen telefoon en met je eigen koptelefoon: een paar pond als je hem vooraf online boekt en iets meer op de dag zelf, met de actuele prijs op nationalgallery.org.uk. Daarnaast geeft de Gallery gratis geschreven toelichtingen bij elk schilderij dat er hangt, op de website en in dezelfde app. De vijf stops op deze pagina kosten niets, en de Chiaro-app vertelt over alles waar je hem verder op richt.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor de National Gallery?

Deze pagina is er een. Vijf schilderijen, vijf opnames die meteen in je browser spelen, met de transcriptie eronder en het zaalnummer erboven, en bij de deur hoef je niets te downloaden. Voor alle andere schilderijen in het gebouw vertelt de Chiaro-app het verhaal, aan de hand van een foto die je er ter plekke van maakt.

Wat kost de officiële audiogids van de National Gallery?

Vijf pond als je hem vooraf online boekt, en twee pond meer als je hem op de dag zelf koopt. Hij telt meer dan 60 stops en werkt via een app, dus je luistert op je eigen telefoon en neemt je eigen koptelefoon mee. Kijk op nationalgallery.org.uk voor de actuele prijs.

Waar hangt het Arnolfini-portret in de National Gallery?

In zaal 52, in de Sainsbury Wing, de trap op vanaf de hoofdingang en vlak naast de zaal met de Leonardo. De zaal heet Creating Illusion: Netherlandish Painting 1420 to 1480, over illusie in de Oudnederlandse schilderkunst. Het paneel van Van Eyck is klein, 82 bij 60 centimeter, dus zoek de menigte en niet het formaat.

Op welke dagen is de National Gallery dicht?

Alleen op 24, 25 en 26 december en op 1 januari. Er is geen vaste sluitingsdag in de week: het museum is elke dag open van 10 uur ’s ochtends tot 6 uur ’s avonds, en op vrijdag tot 9 uur ’s avonds.

Is de National Gallery gratis?

Ja. De vaste collectie is gratis te bezoeken en is dat altijd geweest, omdat de collectie voor het publiek in bewaring wordt gehouden. Donaties zijn welkom en voor sommige tijdelijke tentoonstellingen heb je een ticket nodig, maar de vijf schilderijen op deze pagina kun je zonder te betalen zien.

Kan ik de Zonnebloemen van Van Gogh zien in de National Gallery?

Op dit moment niet. De Zonnebloemen van Van Gogh, NG3863, zijn uitgeleend aan het Philadelphia Museum of Art, en De hooiwagen van Constable is in Ipswich. Normaal hangen ze allebei hier, dus kijk op de eigen pagina van het schilderij op nationalgallery.org.uk voordat je er een bezoek omheen plant.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de National Gallery.