Direct naar de inhoud

National Museum of Natural History · Washington D.C. · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het National Museum of Natural History,
vijf stops, gratis.

Vijf ingesproken stops, gewoon in je browser, en de eerste staat bij de olifant. Het museum bezit meer dan 148 miljoen specimens; welk exemplaar er ook voor je ligt, Chiaro vertelt het verhaal ervan aan de hand van een foto.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het National Museum of Natural History.

9:41

Henry, de Afrikaanse savanneolifant

National Museum of Natural History, Washington D.C.

0:00 2:14
Stop 1 van 5

De vijf stops · 12 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Deze audiogids voor het National Museum of Natural History begint onder de koepel bij Henry, de savanneolifant in de Rotunda, op niveau 1, de verdieping van de ingang aan de Mall. Daarna ga je de Sant Ocean Hall in voor de reuzeninktvis en loop je door naar de fossielenzaal Deep Time, waar de T. rex zijn Triceratops tegen de grond drukt. Dan klim je naar niveau 2 en de Hall of Geology, Gems, and Minerals, voor het turkooizen diadeem dat Napoleon zijn tweede vrouw gaf, en je eindigt in de zaal ernaast bij de Hope-diamant. Vijf keer op play drukken levert twaalf minuten vertelling op; met de trappen en een pauze bij elke vitrine ben je een uur onderweg.

Elk feit op deze pagina rust op twee bronnen: wat het Smithsonian zelf publiceert, dus de tentoonstellingspagina’s van het museum, de edelsteenbeschrijvingen in zijn GeoGallery en Smithsonian Magazine, en één bron van buitenaf. Specimens worden wel eens verplaatst, schoongemaakt of naar het lab gestuurd, dus het bordje bij de vitrine heeft het laatste woord: zegt het iets anders dan deze pagina, geloof dan het bordje en laat het ons weten.

Stop 1 van 5 · Rotunda, niveau 1

Henry, de Afrikaanse savanneolifant

Mannetje van de Afrikaanse savanneolifant, in 1955 geschoten in Angola; opgezet door William Brown en Norman Deaton, taxidermisten van het Smithsonian · Geschoten in 1955, onthuld in 1959 · Opgezette huid, 13 voet (ongeveer 4 m) hoog, 11 ton

Om op te letten

  • De houding. Slurf omhoog, oren gespreid: de taxidermist bestudeerde levende olifanten en zette deze neer in een stevige pas.
  • De plooien in de huid. Daar blijft stof in hangen, en de barsten werden in 2015 gevuld met bijenwas die met de hand op kleur is gebracht.
  • Rond de voet van het platform: een klein diorama van olifanten bij een drinkplaats, en stukken illegaal ivoor die de U.S. Fish and Wildlife Service in beslag nam.
Transcriptie (2:14)

Ga naast het platform staan en kijk omhoog. De slurf is geheven, de oren staan zo wijd als ze maar kunnen, en het hele dier lijkt zich in een stap naar voren te gooien. Dat is met opzet zo. William Brown, in de jaren vijftig de hoofdtaxidermist van het Smithsonian, keek eerst hoe olifanten echt bewegen voordat hij dit exemplaar opbouwde, en hij zette hem neer in een stevige pas, met de slurf omhoog en de oren uitgewaaierd. Hij weegt elf ton, hij is dertien voet hoog, en sinds 1959 is hij het eerste wat bezoekers in deze Rotunda zien.

De olifant was een mannetje, een Afrikaanse savanneolifant. Een in Hongarije geboren ingenieur en grootwildjager, Josef Fénykövi, spoorde hem op en schoot hem op dertien november 1955, in het gebied rond de rivier de Cuando, in het zuidoosten van Angola. Fénykövi nam de maten van het dier op en werkte ze uit in een schets. Die schets ligt nog altijd in het archief van het Smithsonian, en het was de schets waarmee de taxidermisten aan de slag gingen.

Wat er werkelijk in Washington aankwam, was de huid, alles bij elkaar twee ton. Een looier schraapte en weekte hem tot hij dun en soepel genoeg was om mee te werken, en Brown en zijn collega Norman Deaton zetten hem op. Op zes maart 1959 werd de olifant hier onthuld, op de ereplaats midden in de Rotunda, en op dat moment was hij het grootste landzoogdier dat in welk museum ook te zien was. Soms heet hij de Fénykövi-olifant, naar de man die de huid schonk, maar bijna iedereen, het museum incluis, noemt hem gewoon Henry.

Bekijk de huid nu eens van dichtbij. In die diepe rimpels hoopt het stof zich op, met meer dan vier miljoen mensen per jaar die langslopen. In 2015 maakte een team hem van kop tot staart schoon, vulde elke barst met bijenwas die met de hand op kleur was gebracht, en gaf hem het platform waar je nu naast staat, met een informatiebalie in de zijkant. In januari 2025 kwam dezelfde restaurateur, de beeldhouwer en taxidermist Paul Rhymer, met een kleine ploeg twee nachten terug. De ene groep blies vanaf ladders en hoogwerkers het stof van Henry’s rug, terwijl de anderen beneden met stofzuigers klaarstonden om het op te vangen, en daarna gingen ze met zachte borstels elke plooi langs.

Loop voor je verdergaat één keer om de voet heen. Er staat een miniatuurdiorama van savanneolifanten die drinken bij een waterpoel, een stamboom van olifanten en hun voorouders, en een vitrine met illegaal ivoor dat in beslag is genomen door de U.S. Fish and Wildlife Service, de Amerikaanse dienst voor vis en wild. Het museum noemt Henry zelf de grootste opgezette olifant ter wereld, en na de laatste schoonmaakbeurt vatte Rhymer de toestand van een huid die al bijna zeventig jaar te zien is samen in twee woorden: uitstekende staat.

Stop 2 van 5 · Sant Ocean Hall, niveau 1

Vrouwtje van de reuzeninktvis

Architeuthis dux, een vrouwtje dat in 2005 voor de Spaanse kust in het net van een visser belandde · Gevangen in 2005, te zien sinds 2008 · Geconserveerd specimen, nu 25 voet (7,6 m) lang; 36 voet bij de vangst

Om op te letten

  • De twee vangarmen, veel langer dan de armen. Bij de vangst namen ze 22 van haar 36 voet voor hun rekening.
  • De groepjes zuignappen aan de punten van de vangarmen, die een reuzeninktvis gebruikt tegen prooi en tegen belagers.
  • Het mannetje. Hij kwam met dezelfde vlucht uit Spanje en is kleiner, want vrouwtjes van de reuzeninktvis worden groter dan mannetjes.
Transcriptie (2:14)

Het meeste van wat je hier ziet, is arm en vangarm. Het lichaam is de bleke koker aan één kant, en al het andere sleept daarvandaan weg: eerst de armen, dan de twee veel langere vangarmen, die eindigen in groepjes zuignappen. Toen ze uit het water werd gehaald, mat ze zesendertig voet, zo’n elf meter, en tweeëntwintig voet daarvan waren de twee vangarmen. Het conserveermiddel heeft haar sindsdien doen krimpen. Nu is ze ongeveer vijfentwintig voet, zevenenhalve meter, en nog altijd is zij het waar de mensen in deze zaal omheen drommen.

Ze is hier omdat het museum in 2005 een nieuwe oceaanzaal bouwde en daar een reuzeninktvis als middelpunt wilde hebben. Toen waren er pas een paar van deze dieren ooit levend gezien, en het meeste wat wetenschappers wisten, kwam van kapotte stukken uit de magen van potvissen of van resten die op stranden lagen te rotten. Het Smithsonian had zelf zo’n exemplaar: een gehavend vrouwtje dat in de jaren tachtig was aangespoeld op Plum Island in Massachusetts. De zoöloog Clyde Roper reed haar eigenhandig naar Washington, werd onderweg aangehouden en praatte zich onder een bon uit door de agent te vertellen wie zijn passagier was.

Toen kwam er bericht uit Spanje. Een visser had een vrouwtje van de reuzeninktvis in zijn netten gevonden, en een Spaanse groep voor zeeonderzoek wilde haar opsturen, samen met een kleiner mannetje dat een paar dagen eerder was gevangen. Het probleem was de oversteek van de Atlantische Oceaan. Allebei lagen ze in honderden gallons formaline, en geen enkele luchtvaartmaatschappij wilde daaraan beginnen. Iemand in het museum grapte dat de orka uit Free Willy toch ook per vrachtvliegtuig was verhuisd, dus waarom niet de marine bellen? Iemand deed het echt. De Spaanse wetenschapper Ángel Guerra reed het tweetal zeven uur lang van Asturië naar de marinebasis, kwam daar aan op vier juli, trof alles dicht aan vanwege de Amerikaanse feestdag, en bracht de nacht met de inktvissen door op de parkeerplaats. De volgende ochtend vlogen ze weg in een vrachtvliegtuig van de Amerikaanse luchtmacht. De lading reisde onder een bijnaam: VIS, van Very Important Squid, naar het voorbeeld van VIP.

Weken voordat de zaal in september 2008 openging, liet het team de formaline weglopen en bracht het beide specimens over in een nieuw, experimenteel conserveermiddel. Hun eerste bezoeker was president George W. Bush. Volgens de projectleider vond hij Operatie Calamari, zoals het museum de hele onderneming noemde, het grappigste wat hij ooit had gehoord.

Elke reuzeninktvis in elke oceaan hoort bij één en dezelfde soort, de hare: Architeuthis dux. Haar ogen waren bij leven zo groot als een etensbord, de grootste van het hele dierenrijk, goed om een potvis al van bijna vierhonderd voet afstand aan te zien komen. En voor wie het zich ooit heeft afgevraagd: Roper heeft het uitgezocht. Reuzeninktvis smaakt ondraaglijk bitter.

Stop 3 van 5 · David H. Koch Hall of Fossils – Deep Time, niveau 1

De T. rex van de natie

Tyrannosaurus rex uit Montana, in 1988 gevonden door Kathy Wankel; in bruikleen van het U.S. Army Corps of Engineers · Ongeveer 66 miljoen jaar oud; opgesteld in 2019 · Fossiel skelet aangevuld met afgietsels, ongeveer 40 voet lang en 15 voet hoog

Om op te letten

  • De armpjes. Kort, maar dik waar de spieren vastzaten. Dit was het eerste skelet dat compleet genoeg was om te laten zien hoe kort ze echt waren.
  • Eén poot houdt de Triceratops tegen de grond, terwijl de kaken zijn kop van de nek wrikken. Geen museum had de twee ooit eerder in een rechtstreeks gevecht opgesteld.
  • De afgebroken hoorn en de gebarsten ribben van de Triceratops, toegevoegd om de kracht van de aanval te laten zien.
Transcriptie (2:12)

Kijk eens hoe hij in evenwicht is. Het lijf hangt vlak boven de grond, de staart steekt recht naar achteren als tegenwicht, één poot staat op de flank van een Triceratops, en de kaken wrikken de kop van het slachtoffer van zijn nek. Hij is zo’n veertig voet lang, van snuit tot staart, en vijftien voet hoog, en hij is het middelpunt waaromheen de hele zaal opnieuw is gebouwd.

In het weekend van Labor Day, de Amerikaanse Dag van de Arbeid, in 1988 was een veeboerin, Kathy Wankel, met haar familie op botten uit bij het stuwmeer Fort Peck in Montana. Ze zag een fossiel uitsteken uit grond die de zomer zo hard als beton had gebakken. Samen met haar man Tom groef ze een deel van een schouderblad en een arm uit, en ze brachten die naar het Museum of the Rockies in Bozeman, waar de paleontoloog Jack Horner hun vertelde wat ze hadden gevonden: Tyrannosaurus rex. Het skelet bleek voor zo’n vijfentachtig procent compleet, en het bevatte iets wat nog niemand ooit had gezien: een volledige voorpoot van een T. rex.

Kijk nu naar die armpjes. Ze zijn beroemd om hoe kort ze zijn, en dit was het eerste skelet dat compleet genoeg was om te laten zien hoe kort precies. Maar op de botten zitten grote aanhechtingsplekken voor spieren, dus sterk waren ze wel. Groeiringen in de botten, die je leest als de jaarringen van een boom, laten zien dat dit dier ongeveer achttien was toen het stierf.

De grond waarop het werd gevonden, is van het U.S. Army Corps of Engineers, de genie van het Amerikaanse leger. Daarom is het skelet federaal bezit, en in 2013 leende het Corps het voor vijftig jaar uit aan het Smithsonian. Door de shutdown van de federale overheid dat najaar bleef het nog in Montana steken. In april 2014 kwam het eindelijk aan: zeven ton fossielen, na een rit van tweeduizend mijl achter in een vrachtwagen van FedEx. Daarna ging het naar Research Casting International in Ontario, waar elk bot een eigen metalen houder kreeg die je los kunt schroeven, zodat wetenschappers een bot er nog altijd af kunnen halen om het te bestuderen.

De echte schedel en de meeste ribben zijn te kwetsbaar om te tonen, dus iets meer dan de helft van wat je ziet, is origineel bot, en de rest is zorgvuldige reconstructie. Ook de Triceratops is een afgietsel, een kopie van de eigen Triceratops van het museum, bijgenaamd Hatcher, wiens geschiedenis bij het Smithsonian teruggaat tot 1905. De ontwerpers gaven de kopie een afgebroken hoorn en een paar gebroken ribben, en de conservator dinosauriërs van het museum, Matthew Carrano, wilde precies dit: een opstelling die nog niemand had gedaan, met de twee dieren rechtstreeks in gevecht.

Op acht juni 2019 ging de zaal om hen heen weer open. En deze T. rex liet nog één spoor na in de wetenschap: toen Mary Schweitzer zijn botten onderzocht, vond ze heem, een vorm van ijzer uit bloed, nog altijd in een skelet van zesenzestig miljoen jaar oud.

Stop 4 van 5 · Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals, niveau 2

Diadeem van Marie-Louise

Etienne Nitot et Fils, Parijs · 1810; turkooizen gezet tussen 1956 en 1962 · Zilver en goud, 1.006 diamanten in oud mijnslijpsel (700 karaat) en 79 Perzische turkooizen (540 karaat)

Om op te letten

  • De 79 hemelsblauwe turkooizen. Elk ervan zit in een zetting die voor een smaragd is gemaakt.
  • De vierkante steen midden vooraan. Hij vult de zetting van de grootste smaragd van het diadeem, een vierkant geslepen steen van ongeveer 12 karaat.
  • Het patroon van krullen, palmetten en medaillons, allemaal handwerk uit het Parijs van Napoleon.
Transcriptie (2:15)

Alles hier lijkt bij elkaar te horen: het krulwerk van zilver en goud, de schittering van meer dan duizend diamanten, en die zachte, hemelsblauwe stenen die er rondom in zitten. Juist het blauw hoort er niet bij. Toen dit diadeem werd gemaakt, zat in elk van die negenenzeventig zettingen een Colombiaanse smaragd.

Het werd in 1810 in Parijs gemaakt door de hofjuweliers Etienne Nitot et Fils, voor de tweede vrouw van Napoleon, Marie-Louise van Oostenrijk. Ze trouwden dat jaar, en het diadeem hoorde bij het huwelijksgeschenk, een complete parure van smaragden en diamanten: dit diadeem, een collier, oorbellen, een kam en een ceintuurgesp. Van een Franse vorstelijke bruid werd verwacht dat ze niets uit haar vaderland meebracht, dus Marie-Louise had van de grond af aan juwelen nodig. Toen ze na de val van Napoleon Frankrijk verliet, nam ze deze set mee, want die was haar eigen bezit, niet dat van de staat.

Ze liet hem na aan haar Habsburgse tante, en een eeuw lang ging hij in de familie over van hand tot hand. In 1952 verkocht een aartshertog uit die familie het diadeem en de gesp aan de Parijse juweliers Van Cleef en Arpels, die ze in de etalage van hun winkel in New York lieten zien. Wat toen gebeurde, is de reden voor het turkoois. Tussen mei 1954 en juni 1956 haalde het bedrijf de smaragden eruit en verkocht ze als losse sieraden. Een krantenadvertentie bood het publiek in 1955 een smaragd uit de historische tiara van Napoleon aan, en de secretaris van het bedrijf vertelde later dat ze binnen vierentwintig uur waren uitverkocht.

Ergens vóór 1962 werden de lege zettingen gevuld met Perzisch turkoois, vijfhonderdveertig karaat in totaal. Jeffrey Post, die jarenlang de nationale edelsteencollectie beheerde, legt uit waarom juist turkoois logisch was: het is hard genoeg om te polijsten, maar zacht genoeg om het bij te slijpen tot het past in gaten die voor andere stenen waren gemaakt. Zelfs de naam is een handelsroute: turkoois komt van het Franse woord voor Turks, naar Turkije, het land waar Perzisch turkoois doorheen reisde op weg naar Europa.

In 1962 ging het diadeem terug naar Parijs voor een tentoonstelling in het Louvre, herenigd met het collier en de oorbellen uit dezelfde set. Negen jaar later kocht Marjorie Merriweather Post, erfgename van een fortuin in ontbijtgranen, het voor het Smithsonian, en sindsdien is het in Washington. De smaragden van het diadeem liggen verspreid over de juwelenkistjes van de jaren vijftig, maar twee stukken uit de huwelijksset hielden de hunne. Als je in het Louvre bent geweest, heb je ze misschien gezien: het collier en de oorbellen, nog altijd groen.

Stop 5 van 5 · Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals, niveau 2, Harry Winston Gallery

De Hope-diamant

Ongeveer 1,1 miljard jaar geleden diep in de aarde gevormd; gedolven in India, na 1792 in Europa opnieuw geslepen · Bekend sinds 1666; in 1958 aan het museum geschonken · Blauwe diamant, 45,52 karaat, in een platina zetting met een krans van zestien witte diamanten

Om op te letten

  • De kleur. Onder de felle lampen van de zaal oogt hij diep grijsblauw, donkerder en grijzer dan een saffier.
  • De zestien witte diamanten eromheen, afwisselend in oud mijnslijpsel en in druppelvorm, in de zetting die voor Evalyn Walsh McLean werd gemaakt.
  • Het voetstuk dat langzaam ronddraait in een cilinder van kogelwerend glas van drie inch dik.
  • De Winston Fancy Color Diamonds vlakbij, uitgestald als een regenboog met de Winston Red in het midden.
Transcriptie (3:00)

Hij draait. Blijf een minuutje staan, en het voetstuk neemt het collier mee in een rondje binnen zijn cilinder van drie inch kogelwerend glas, zodat de steen het licht eerst van de ene kant vangt en dan van de andere. Het blauw is niet het blauw van een saffier. Het is een diep, grijzig blauw, gevat in een ring van zestien witte diamanten. Hij weegt 45,52 karaat, en het is de grootste blauwe diamant die we kennen.

De kleur komt van een spoortje boor in de koolstof, hooguit een paar deeltjes per miljoen. En hij heeft een eigenschap die je hier nooit zult zien: houd hem onder kortgolvig ultraviolet licht, doe de lamp uit, en hij gloeit nog een tijd rood na, als een kooltje. Die griezelige gloed heeft heel goed kunnen bijdragen aan de verhalen die rond de steen zijn ontstaan.

Zijn bekende geschiedenis begint in India. De steen kwam waarschijnlijk uit de mijn van Kollur, in het oude koninkrijk Golconda, en in de zeventiende eeuw kocht de Franse edelsteenhandelaar Jean-Baptiste Tavernier hem en nam hem mee naar Europa. In 1668 verkocht hij hem aan koning Lodewijk de Veertiende, die er een juweel van liet slijpen dat de Fransen de Blauwe Diamant van de Kroon noemden, en latere schrijvers de Franse Blauwe.

Toen verdween hij. In september 1792, terwijl de koning gevangenzat, braken dieven in de koninklijke opslagplaats in Parijs binnen en plunderden ze vijf dagen lang de juwelen van de Franse kroon. De Franse Blauwe is onder die naam nooit meer teruggevonden. In 1812 dook in Londen een blauwe diamant op van precies deze grootte en vorm, opnieuw geslepen, en later kreeg hij zijn naam van een van zijn eigenaars, de verzamelaar Henry Philip Hope. In 2005 publiceerde het Smithsonian onderzoek met computermodellen waaruit bleek dat deze steen inderdaad uit de gestolen Franse Blauwe is geslepen.

En de vloek? In 1888 vertelde een krant al het verhaal van een steen die uit het oog van een afgodsbeeld zou zijn gerukt, en in het begin van de twintigste eeuw werden de verhalen over het onheil dat elke eigenaar trof steeds talrijker. Ze waren vrijwel zeker verzonnen, en ze hielpen om kranten en diamanten te verkopen. In 1911 kocht de Amerikaanse erfgename Evalyn Walsh McLean de steen, en de platina zetting met de zestien diamanten waar je nu naar kijkt, werd voor haar gemaakt. Na haar dood kocht de New Yorkse juwelier Harry Winston in 1949 haar hele collectie.

Winston zei graag dat Amerika dan wel geen koning en koningin had, maar toch een schat verdiende die daarbij paste. Op tien november 1958 kwam de diamant hier aan als zijn geschenk, en hij kwam met de post: een doosje in bruin pakpapier, volgeplakt met postzegels en gemarkeerd als breekbaar, vanuit New York verstuurd als aangetekende zending. De kosten waren in totaal 145 dollar en 29 cent, waarvan 2 dollar en 44 cent porto en de rest de verzekering voor een miljoen dollar. Het pakpapier wordt nu bewaard door het National Postal Museum van het Smithsonian.

Sinds 1997 heeft de diamant een eigen zaal naast de rest van de nationale edelsteencollectie. In 2025 schonk Winstons zoon Ronald de zeldzame Winston Red en een verzameling van veertig diamanten in fancy kleuren, en die liggen nu naast hem in de Harry Winston Gallery. De Hope heeft Washington maar een handvol keren verlaten, onder meer voor het Louvre in 1962 en voor Johannesburg in 1965. De rest van de tijd lag hij in dit gebouw, al sinds een postbode die James Todd heette een pakje in bruin papier ophaalde bij het City Post Office en het hierheen reed.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je in het Natural History Museum ziet.

De Hope-diamant is één specimen op meer dan 148 miljoen. Fotografeer een meteoriet, de wolharige mammoet, een mummie boven of iets levends in de Insect Zoo, en Chiaro vertelt je wat het is en hoe het in Washington terechtkwam. Daarna beantwoordt de app je vervolgvragen hardop, terwijl je nog bij het glas staat.

Rust er een vloek op de Hope-diamant?Is die schedel van de T. rex echt?Waar zijn de smaragden gebleven?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

10th Street and Constitution Avenue NW, Washington, DC 20560, aan de noordkant van de National Mall. Je kunt op twee plekken naar binnen: door de deuren aan de Mall, aan Madison Drive, of door de deuren aan Constitution Avenue, aan de andere kant van het gebouw.

Het dichtstbijzijnde metrostation is Federal Triangle, aan de blauwe, oranje en zilveren lijn. Archives–Navy Memorial (groene en gele lijn) en Metro Center (rode lijn) liggen een klein stukje verder lopen. Het Smithsonian heeft aan de Mall geen openbare parkeerplaatsen.

02

Tickets

  • Geen ticket, geen pas, niet reserveren: je loopt gewoon gratis binnen. Bij de ingang gaat iedereen door een controle zoals op een vliegveld, met een metaaldetector.
  • Neem zo weinig mogelijk mee. Er is geen garderobe en er zijn geen kluisjes, en statieven, monopods en selfiesticks mogen binnen niet worden gebruikt.
  • Om precies 17.30 uur gaan de deuren dicht en moet iedereen naar buiten, dus zie de Hope-diamant vóór het laatste halfuur, niet erna.
  • Het gratis wifinetwerk heet si-visitor en heeft geen wachtwoord.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

Het museum verhuurt geen audiogids. De audio die het zelf maakt, is de app Deep Time Audio Description voor iPhone en Android, een rondleiding op eigen gelegenheid door de fossielenzaal, geschreven voor blinde en slechtziende bezoekers, en daarnaast staan er op de website rondleidingen met beeldbeschrijving door verschillende zalen. Ook onze vijf stops kosten niets en spelen af in elke browser; voor de rest van het gebouw is er de Chiaro-app.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor het National Museum of Natural History?

Ja, deze audiogids voor het Smithsonian National Museum of Natural History. Tik op play bij een van de vijf stops en hij speelt af in de browser van je telefoon, met de tekst van elke opname er direct onder, dus je hoeft niets te installeren. Al het andere in de zalen, van een meteoriet tot een mummie, kun je fotograferen, waarna je erover hoort in de Chiaro-app.

Wat kost de officiële audiogids van het National Museum of Natural History?

Er is geen betaalde gids te koop. Het museum verhuurt geen audioapparaat; zijn eigen audio is de app Deep Time Audio Description voor de fossielenzaal, gemaakt voor blinde en slechtziende bezoekers, plus rondleidingen met beeldbeschrijving op de website. Ook de toegang tot het museum is gratis.

Waar ligt de Hope-diamant in het National Museum of Natural History?

Op niveau 2, in de Harry Winston Gallery van de Janet Annenberg Hooker Hall of Geology, Gems, and Minerals. Hij heeft een eigen zaal naast de hoofdopstelling van de nationale edelsteencollectie, de National Gem Collection, en de liften vanaf niveau 1 brengen je erheen.

Is het National Museum of Natural History op bepaalde dagen gesloten?

Alleen op 25 december. De rest van het jaar, op feestdagen en in het weekend net zo goed, gaan de deuren om 10.00 uur open en om 17.30 uur dicht, en dan moet iedere bezoeker buiten zijn.

Heb ik een ticket nodig voor het Natural History Museum?

Nee. De toegang is gratis en het museum vraagt niet om passen of tickets. Reken bij de deur op een veiligheidscontrole met een metaaldetector, en omdat er geen garderobe is, neem je het best zo weinig mogelijk mee.

Is het skelet van de T. rex echt?

Iets meer dan de helft ervan. De fossielen zijn in 1988 in Montana gevonden en zijn voor vijftig jaar in bruikleen van het U.S. Army Corps of Engineers, maar de schedel en de meeste ribben zijn te kwetsbaar om te tonen, dus die delen zijn reconstructies. De Triceratops onder zijn poot is een afgietsel.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het National Museum of Natural History.