Metropolitan Museum · New York · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Met,
vijf stops, gratis.
Speel ze hier af, zonder iets te installeren. Daarna vertelt Chiaro je met één foto over elk van de anderhalf miljoen andere werken.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Metropolitan Museum.
De tempel van Dendur
Metropolitan Museum, New York
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Metropolitan Museum.
De vijf stops · 10 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Deze audiogids neemt je mee langs vijf werken in The Metropolitan Museum of Art, verspreid over twee verdiepingen, in één rondje. Je begint op niveau 1, de verdieping van de hoofdingang, bij de tempel van Dendur in zaal 131, blijft op dezelfde verdieping voor de Ugolino van Carpeaux bij de Europese beeldhouwkunst in zaal 548, gaat dan naar niveau 2 voor De dood van Socrates in zaal 634 en eindigt in de American Wing bij Washington steekt de Delaware over in zaal 760 en Madame X in zaal 771. Samen tien minuten audio; trek voor het lopen ruim meer dan een uur uit, want het Met is enorm en het kan er echt druk zijn.
De catalogusgegevens, zaalnummers en jaartallen komen uit de open collectie-API van het Met, en een tweede bron bevestigt ze. Het Met richt zijn zalen vaak opnieuw in. Zegt het bordje bij een werk iets anders, dan heeft het bordje gelijk, en dan horen we dat graag van je.
Stop 1 van 5 · Zaal 131, niveau 1
De tempel van Dendur
Romeinse tijd, regering van keizer Augustus · Uiterlijk in 10 v.Chr. voltooid · Eolische zandsteen; tempel 6,4 m hoog, 12,5 m lang
Om op te letten
- De graffiti. Europese bezoekers kerfden in de negentiende eeuw hun namen in de muren, een ervan met het jaartal 1817, links als je binnenkomt, en het museum heeft ze laten staan.
- De twee voorste zuilen. Hun kapitelen zijn uitgehakt als lotusbloemen, een stijl die in Egypte al meer dan tweeënhalfduizend jaar geleden voor het eerst werd gebruikt.
- De vijver en de glazen wand. Het water staat voor de Nijl, de schuine muur erachter voor de rotswanden, en de tempel is nog steeds op het oosten gericht, net als op zijn oorspronkelijke plek.
Transcriptie (2:01)
Een complete Egyptische tempel, binnen, midden in Manhattan, met Central Park aan de andere kant van het glas. Loop eerst naar de overkant van de vijver en kijk dan om. Dat water ligt er niet zomaar: in Egypte stond de tempel op een terras boven de Nijl, en de architecten van deze zaal legden er een vijver voor en een schuine wand achter, als plaatsvervangers voor de rivier en de rotsen. Het gebouw kijkt nog altijd naar het oosten, zoals in Nubië.
Naar Egyptische maatstaven is hij niet oud. Keizer Augustus liet hem bouwen nadat Rome Egypte had ingenomen, en er werd aan gewerkt van 23 tot 10 voor Christus, op de westoever van de Nijl, zo’n tachtig kilometer ten zuiden van Aswan. De tempel was gewijd aan de godin Isis en aan twee broers uit de streek, Pedesi en Pihor, die verdronken waren en tot goden waren verheven. Augustus liet zichzelf op de muren afbeelden terwijl hij hun offers brengt: een Romeinse keizer verkleed als farao, en daar ging het nu juist om. In de zesde eeuw maakten christenen er een kerk van.
Dat hij hier staat, komt door een stuwdam. Toen Egypte de Hoge Dam van Aswan bouwde, dreigde het stuwmeer erachter de tempel voorgoed te verzwelgen, en dus werd hij in 1963 steen voor steen afgebroken, in het kader van een reddingsactie van UNESCO. Twee jaar later schonk Egypte hem aan de Verenigde Staten, als dank voor zestien miljoen dollar voor de redding van andere monumenten, en Jacqueline Kennedy nam hem in ontvangst. Toen begon wat de kranten de Dendur Derby noemden. Cairo in Illinois en Memphis in Tennessee vonden allebei dat een stad met de naam van een Egyptische stad ook een Egyptische tempel verdiende. Washington wilde hem aan de Potomac, Boston aan de Charles. In april 1967 won het Met, omdat het beloofde de stenen binnen te zetten, beschermd tegen regen en vorst.
Zeshonderdeenenzestig blokken, samen zeshonderdveertig ton, kwamen in augustus 1968 in New York aan, verpakt in zeshonderdeenenzestig kisten. Ze wachtten zeven jaar terwijl deze vleugel werd gebouwd, en in september 1978 ging de herbouwde tempel open.
Loop nu dicht naar de muren, links als je de tempel binnengaat. Tussen de hiërogliefen staan namen en jaartallen in Latijnse letters, ingekrast door Europese reizigers in de negentiende eeuw, toen de tempel een vaste halte was op een reis over de Nijl. Het museum heeft ze laten zitten. Ze horen nu bij het verhaal, net als de keizer.
Stop 2 van 5 · Zaal 548, Europese beeldhouwkunst, niveau 1
Ugolino en zijn zonen
Jean-Baptiste Carpeaux · 1865–1867 · Marmer uit Saint-Béat, 197,5 × 149,9 × 110,5 cm
Om op te letten
- De handen. Ugolino bijt op zijn eigen knokkels, en al zijn tenen zijn gekromd.
- Het kind onderaan, opgekruld aan de voeten van zijn vader en misschien al dood.
- Het lichaam. Een uitgehongerde man met de spieren van een atleet, ontleend aan Michelangelo.
Transcriptie (1:54)
De man boven op deze stapel lichamen knaagt op zijn eigen vingers, en de vier kinderen smeken hem om liever hén op te eten. Loop er helemaal omheen voordat je een oordeel velt. Vanuit elke hoek zie je een ander kind.
Het verhaal komt van Dante. In de drieëndertigste zang van de Hel wordt graaf Ugolino uit Pisa met zijn zonen en kleinzonen in een toren opgesloten en aan de hongerdood overgelaten. De kinderen bieden zichzelf aan. Dante zegt nergens duidelijk of hij op dat aanbod ingaat, en het beeld zegt het ook niet. Carpeaux koos het moment vóór de beslissing, en daarom is dat gezicht zo moeilijk om naar te kijken.
Jean-Baptiste Carpeaux was een jonge Fransman die in 1854 de Prix de Rome had gewonnen en zijn jaren in de Villa Medici besteedde aan het bestuderen van Michelangelo. Dat zie je. Ugolino hoort uitgehongerd te zijn, en toch heeft hij de romp van een atleet, want zo bouwde Michelangelo lichamen. De kluwen van ledematen komt van de Laocoöngroep in het Vaticaan, een vader en twee zonen die door slangen worden gewurgd. Voor de kinderen tekende Carpeaux stervende jongens naar het leven, dus de kleine lichamen zijn echt waargenomen, ook al is het grote geleend.
Toen het gipsen model voor het eerst werd getoond, zorgde het voor grote opschudding. In 1863 werd er een bronzen versie van gegoten, die in de Tuilerieën in Parijs kwam te staan, naast een kopie van de Laocoön, zodat het publiek de twee kon vergelijken. Deze marmeren versie werd gehouwen voor de eigenaar van de groeve in Saint-Béat, in de Pyreneeën, die er zijn steen mee wilde laten zien op de wereldtentoonstelling van 1867. Het Met kocht haar honderd jaar later, in 1967.
Met dit beeld maakte Carpeaux naam. Het leverde hem de opdracht op voor De Dans aan de gevel van de Opéra in Parijs, het werk dat hem beroemd maakte. En het bleef mensen bezighouden, lang na zijn dood. In 1929 knipte de surrealist Max Ernst het schreeuwende gezicht van Ugolino uit een prent, waarschijnlijk uit een oude tentoonstellingscatalogus, en plakte het in een collageroman, omringd door muziekinstrumenten.
Kijk voordat je verdergaat nog één keer naar het jongste kind, opgerold aan de voeten van zijn vader. Carpeaux vertelt je niet of de jongen slaapt of dood is. Daarin zit het hele beeld, in één figuur.
Stop 3 van 5 · Zaal 634, Europese schilderkunst, niveau 2
De dood van Socrates
Jacques-Louis David · 1787 · Olieverf op doek, 129,5 × 196,2 cm
Om op te letten
- Twee signaturen. Davids volledige naam staat onder Crito, de man die Socrates bij de dij grijpt, en zijn initialen onder Plato, aan het voeteneind van het bed.
- De man met de beker. Hij reikt het gif aan en kan het niet aanzien; zijn gezicht verbergt hij in zijn andere hand.
- De vrouw op de trap achterin. Dat is Xanthippe, de vrouw van Socrates, die is weggestuurd en nog omkijkt.
Transcriptie (1:57)
Een man staat op het punt gif te drinken, en hij is nog altijd aan het doceren. Dat is de grap van dit schilderij, en ook de kern. Athene heeft Socrates veroordeeld omdat hij de jeugd zou bederven en nieuwe goden zou verzinnen, hij heeft de kans om te vluchten afgeslagen, en hier zit hij op zijn bed in de gevangenis, met de ene hand naar de gifbeker reikend en de andere in de lucht, midden in een betoog, alsof die beker een bijzaak is.
De scène komt uit de Phaedo van Plato, maar David heeft hem bewerkt. Plato was een jonge man toen zijn leraar stierf. Op het schilderij is hij de oude man die ineengezakt aan het voeteneind zit, alsof hij tientallen jaren later aan het tafereel terugdenkt en het opschrijft. Socrates zelf was zeventig, en David heeft hem fit en knap gemaakt, met het lichaam van een veel jongere man. De vrienden om hem heen storten op alle mogelijke manieren in, en de twee kalmste figuren, Socrates en Plato, zijn de enigen in blauwig wit.
Kijk naar de man die de beker aangeeft. Hij heeft zich afgewend, zijn gezicht in zijn vrije hand. Zijn mantel is het roodste op het hele doek; aan de randen houdt David het rood gedempt en naar het midden toe laat hij het aanzwellen, zodat je blik precies op het gif valt. Achterin, op de trap, kijkt een vrouw over haar schouder. Dat is Xanthippe, de vrouw van Socrates, die de kamer uit is gestuurd.
Dit was geen opdracht van het hof. Een rijke jongeman, Charles-Michel Trudaine de la Sablière, een jaar of twintig oud, bestelde het in 1786, en David liet zich door een kenner van het Grieks adviseren over hoe die dood werkelijk was verlopen. Acht jaar later gingen Trudaine en zijn broer tijdens de Terreur onder de guillotine, en het schilderij kwam bij de weduwe van de broer terecht. Het Met kocht het in 1931.
Toen het op de Salon van 1787 hing, noemde de Engelse schilder Joshua Reynolds het het grootste werk sinds de Sixtijnse Kapel. Thomas Jefferson, die dat jaar Amerikaans gezant in Parijs was, ging kijken en schreef dat het het beste was wat er te zien was. Zoek voordat je verdergaat de signaturen. David zette zijn volledige naam onder Crito, de vriend die het been van Socrates vastgrijpt, en alleen zijn initialen onder Plato. Zo liet hij je weten in welke van de twee hij zichzelf zag.
Stop 4 van 5 · Zaal 760, American Wing, niveau 2
Washington steekt de Delaware over
Emanuel Leutze · 1851 · Olieverf op doek, 378,5 × 647,7 cm
Om op te letten
- De vlag. Dertien sterren in een cirkel, een ontwerp dat pas in 1777 bestond, zes maanden na deze nacht.
- De lijst. Bovenop prijkt een gesneden adelaar van veertien voet breed; het is een kopie van de lijst die Leutze ontwierp, nagebouwd aan de hand van een foto uit 1864.
- De twee mannen voorin: de een met een Schotse baret, de ander van Afrikaanse afkomst, zij aan zij aan de riemen.
Transcriptie (2:05)
Zes en een halve meter doek, en bijna alles erop klopt met opzet niet. Begin bij de vlag, die naast Washington omhoog wordt gehouden. Dertien sterren in een cirkel. Dat ontwerp werd in juni 1777 aangenomen, en dit is de nacht van 25 december 1776, de oversteek van de Delaware vóór de verrassingsaanval op de Hessische huurtroepen bij Trenton. De vlag bestond dus nog niet.
Ook de rivier klopt niet. Emanuel Leutze schilderde dit in Düsseldorf, in Duitsland, en het water en de overkant zijn de Rijn. Hij was in Amerika opgegroeid, naar Duitsland teruggekeerd en kreeg het idee tijdens de revoluties van 1848, in de hoop dat het Amerikaanse voorbeeld de Europese hervormers moed zou geven. Zijn modellen waren Amerikaanse kunststudenten die op doorreis waren in Düsseldorf. En de boot is veel te klein. De echte Durhamboten waren veertig tot zestig voet lang, met een platte bodem en hoge zijkanten, en vervoerden paarden en kanonnen. In zo’n boot stond iedereen, om uit het ijskoude water op de bodem te blijven, dus Washingtons houding is minder roekeloos dan ze lijkt.
Dat deed er allemaal niet toe, want het schilderij is geen document. Het is een pleidooi. Kijk naar de mannen in de boot. Voorin een scherpschutter uit het westen, naast hem een man met een Schotse baret en een man van Afrikaanse afkomst die zij aan zij roeien, twee boeren, een van hen met een verband om zijn hoofd, en achterin een figuur in de kleding van een inheemse Amerikaan. Leutze zette het hele nieuwe land in één boot. De man met de vlag is volgens de catalogus van 1853 luitenant James Monroe, een latere president.
Dit is de tweede versie. De eerste raakte beschadigd bij een brand in het atelier, ging naar het museum in Bremen en werd in september 1942 bij een Brits bombardement verwoest. Deze stak de Atlantische Oceaan over, was in oktober 1851 in New York te zien, en meer dan vijftigduizend mensen kwamen kijken. Een verzamelaar kocht het voor tienduizend dollar, toen een enorm bedrag, en in 1897 werd het aan het Met geschonken.
Nog één ding om naar te kijken, en dat is niet het schilderij. Ruim negentig jaar hing het in een eenvoudige lijst die niet van Leutze bleek te zijn. In 2007 dook een foto uit 1864 op waarop de oorspronkelijke lijst te zien was, bekroond met een gesneden adelaar, en het museum liet die nabouwen. Alleen de adelaar al is veertien voet breed.
Stop 5 van 5 · Zaal 771, American Wing, niveau 2
Madame X
John Singer Sargent · 1883–1884 · Olieverf op doek, 208,6 × 109,9 cm
Om op te letten
- Het rechterbandje. Nu zit het stevig op haar schouder. In 1884 was het afglijdend geschilderd, en daarmee begon het schandaal.
- Het oor. Het is rood, het enige stukje huid zonder poeder, tegen een gezicht en schouders die bijna wit zijn geschilderd.
- Het tafeltje. De poten zijn sirenen, en de halvemaan in haar haar is de maan van de godin Diana, een sieraad dat ze zelf droeg.
Transcriptie (1:56)
Ze kijkt je niet aan. Dat valt als eerste op. Haar lichaam is naar je toe gekeerd, haar hoofd draait weg en staat in profiel, en haar rechterarm buigt naar achteren, naar een tafeltje waarvan de poten als sirenen zijn uitgesneden. Het is een pose die moeilijk vol te houden is, en Sargent koos haar juist om die spanning. Dan is er de huid, gepoederd tot de kleur van papier, en dat ene rode oor waar het poeder ophoudt.
Ze heette Virginie Amélie Avegno Gautreau. Ze was Amerikaanse, geboren in New Orleans, in Parijs getrouwd met een bankier die twee keer zo oud was als zij, en daar beroemd om haar schoonheid en haar lavendelkleurige gezichtspoeder. Schilders vroegen al jaren of ze haar mochten schilderen. John Singer Sargent, nog een Amerikaan in Parijs, vroeg het ook, en in februari 1883 zei ze ja. Het was geen opdracht. Hij wilde het schilderij voor de Salon, waar een sensatie een carrière kon maken.
Het maakte er bijna een eind aan. Ze was een vreselijk model: verveeld, afgeleid, altijd op weg naar een feest, en Sargent klaagde in een brief over haar onschilderbare schoonheid en haar hopeloze luiheid. Hij maakte zo’n dertig studies in haar huis in Bretagne voordat hij voor deze versie koos. Toen het schilderij op de Salon van 1884 hing, alleen vermeld als Portret van Madame drie sterretjes, was het rechterbandje van de jurk afglijdend van haar schouder geschilderd. Parijs was geschokt. De recensenten noemden haar vulgair en haar huid lijkachtig. Een criticus van Le Figaro schreef: nog één worsteling en de dame is vrij. Haar moeder kwam in tranen naar het atelier en vroeg of het weggehaald kon worden.
Sargent schilderde het bandje terug op de schouder, zoals je het nu ziet, en niet lang daarna verruilde hij Parijs voor Londen. Hij hield het schilderij meer dan dertig jaar bij zich. In 1916 verkocht hij het aan het Met, en in zijn brief aan de directeur schreef hij: ik denk dat het het beste is wat ik ooit heb gemaakt. Een New Yorkse krant kopte: meesterwerk van Sargent, afgewezen door het model, nu aangekocht door museum.
Kijk nog één keer naar de halvemaan in haar haar. Het is de maan van Diana, de godin van de jacht, en het was niet het idee van Sargent. Ze droeg hem zelf. Ze wist precies wat ze deed, en hij ook.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles in het Met.
Deze vijf zijn het gratis deel. In de app maak je een foto van welk object in het Met dan ook, van een Sumerisch zegel tot een glas-in-loodraam van Tiffany, en Chiaro vertelt je ter plekke het verhaal erachter. Daarna beantwoordt de app hardop alles wat je nog wilt weten.
Voor je gaat
Zo kom je er
1000 Fifth Avenue, ter hoogte van 82nd Street, in de Upper East Side. De hoofdingang ligt boven aan de trappen aan Fifth Avenue.
Neem metrolijn 4, 5 of 6 naar 86th Street aan Lexington Avenue en loop dan drie blokken naar het westen naar Fifth Avenue en vier blokken naar het zuiden naar de ingang bij 82nd Street, of de Q naar 86th Street aan Second Avenue. Bussen M1, M2, M3 en M4 rijden in zuidelijke richting over Fifth Avenue, vlak langs de trappen voor de ingang, en in noordelijke richting over Madison Avenue, één blok oostelijker.
Tickets
- Op woensdag is het museum gesloten. Op vrijdag en zaterdag blijft het open tot 21.00 uur.
- Inwoners van de staat New York en studenten uit New York, New Jersey en Connecticut betalen wat ze willen. Alle anderen betalen de volle toegangsprijs, en met dat ticket kun je op de datum die erop staat bij beide vestigingen van het Met naar binnen: Fifth Avenue en The Met Cloisters.
- Begin bij de tempel van Dendur zodra de deuren opengaan. Tegen het middaguur staat de zaal vol.
- Bewaar de twee schilderijen in de American Wing voor het laatst: ze hangen allebei op niveau 2, en Madame X is een beter slot dan begin.
De officiële audiogids
De eigen gids van het Met kost niets: een digitale gids met audiotours die je op je eigen telefoon zet, en de stops met hun uitgeschreven teksten staan ook gratis op metmuseum.org. De vijf stops hier speel je eveneens gratis af, en voor al het andere in het gebouw vertelt de Chiaro-app het verhaal aan de hand van een foto.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Met?
Ja, deze pagina. Vijf werken met audio die je in je browser afspeelt, met onder elk werk de uitgeschreven tekst en het zaalnummer, en zonder app om te installeren. Wil je meer dan vijf, dan vertelt de Chiaro-app over elk object in het Met aan de hand van een foto die je ervoor maakt.
Hoeveel kost de officiële audiogids van het Met?
Niets. De digitale gids van het Met, met audiotours van de hoogtepunten uit de collectie tot de Egyptische zalen en de American Wing, is gratis op je eigen telefoon, en de stops en hun teksten staan ook gratis op metmuseum.org.
Waar staat de tempel van Dendur in het Met?
In zaal 131 op niveau 1, de zaal met de glazen wand die uitkijkt op Central Park, met een vijver voor de tempel. Je vindt hem aan het eind van de Egyptische zalen.
Is het Met op woensdag gesloten?
Ja. Het is open van zondag tot en met dinsdag en op donderdag van 10.00 tot 17.00 uur, en op vrijdag en zaterdag van 10.00 tot 21.00 uur.
Wat kost een bezoek aan het Met?
Een gewoon toegangsbewijs kost $ 30 voor volwassenen, $ 22 voor 65-plussers en $ 17 voor studenten; kinderen van 12 jaar en jonger mogen gratis naar binnen. Inwoners van de staat New York en studenten uit New York, New Jersey en Connecticut betalen wat ze willen. Met één ticket kun je op de datum die erop staat bij beide vestigingen van het Met naar binnen, Fifth Avenue en The Met Cloisters.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Metropolitan Museum.