Direct naar de inhoud

National Air and Space Museum · Washington D.C. · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het National Air and Space Museum,
vijf stops, gratis.

Vijf vliegtuigen en ruimtevaartuigen, vijf opnames, van de Wright Flyer tot de Columbia. In het gebouw aan de Mall zijn achttien zalen open, en met één foto vertelt Chiaro je over elk vliegtuig, elke capsule en elk ruimtepak dat je daar ziet.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het National Air and Space Museum.

9:41

Wright Flyer van 1903

National Air and Space Museum, Washington D.C.

0:00 2:55
Stop 1 van 5

De vijf stops · 13 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Door de deuren aan Jefferson Drive sta je meteen in de Boeing Milestones of Flight Hall. Deze audiogids voor het National Air and Space Museum begint een paar passen verderop en eindigt een verdieping hoger. Loop door naar zaal 107 voor de Wright Flyer van 1903, kom terug in de hal voor de oranje Bell X-1 en maanlander LM-2, ga dan de trap op naar niveau 2 voor de Columbia van Apollo 11 in Destination Moon, zaal 206, en eindig twee zalen oostelijker bij de Spirit of St. Louis in Pioneers of Flight, zaal 208. De niveaus volgen de bordjes van het museum: niveau 1 is de verdieping waar je binnenkomt. Dertien minuten vertelling en een minuut of tien lopen tussen de zalen: in een uur zie je alles, met tijd om echt te kijken.

Elk object hier is op twee plekken gedocumenteerd: op zijn pagina in de online collectie van het museum zelf, waar staat in welke zaal het te zien is, en in een tweede, onafhankelijke bron; de zaalnummers komen van de plattegrond van het museum. Het gebouw aan de Mall rondt zijn renovatie nog af en dit najaar gaan er nog twee zalen open, dus er kan iets verschuiven. Zegt een bordje in het gebouw iets anders, dan heeft het bordje gelijk, en met een berichtje van jou zetten wij de pagina recht.

Stop 1 van 5 · The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age, zaal 107, niveau 1

Wright Flyer van 1903

Wilbur en Orville Wright, Dayton, Ohio · 1903 · Houten casco bespannen met mousseline, Wright-motor van 12 pk; spanwijdte 12,3 m, lengte 6,4 m

Om op te letten

  • De landingssleden. Er zitten nergens wielen: twee lange latten onder het toestel deden dienst als landingsgestel.
  • Het hoogteroer voor de vleugels en de twee propellers erachter, aangedreven door kettingen en tandwielen vanaf de motor op de onderste vleugel.
  • De kale stof. Geen verf of lak van welke soort ook, alleen naturelkleurige mousseline, zoals de broers het toestel achterlieten.
Transcriptie (2:55)

Neem eerst even de tijd. Hout, bleke mousseline, twee lange sleden waar je wielen zou verwachten, en nergens een druppel verf; de stof heeft zijn natuurlijke kleur gehouden. Het ziet eruit als iets wat één flinke windvlaag kapot kan maken, en eerlijk gezegd is dat ook precies wat er gebeurde. Dit is het echte toestel dat op zeventien december 1903 bij Kitty Hawk in Noord-Carolina vloog, en de hele zaal om je heen is eromheen gebouwd.

Wilbur en Orville Wright hadden een fietsenwinkel in Dayton, Ohio. In mei 1899 schreef Wilbur een brief aan het Smithsonian, dezelfde instelling waarvan je nu in het gebouw staat, met de vraag om alles wat het over vliegen had gepubliceerd. Er volgden vier jaar geduldig werk: een vlieger in 1899, zweefvliegtuigen op ware grootte in 1900, 1901 en 1902, en toen die veel minder draagkracht gaven dan hun berekeningen voorspelden, een eigen kleine windtunnel om vleugelvormen te testen. In 1902 konden ze gecontroleerd zweefvliegen. Wat ze nog nodig hadden, was een motor.

Kijk dus achter de vleugels. Twee propellers, die duwen in plaats van trekken, aangedreven door kettingen vanaf een motor van twaalf pk die de broers bouwden met hun monteur, Charles Taylor. De propellers waren het slimste idee van allemaal. De broers behandelden elk blad als een vleugel die op zijn kant was gedraaid, zodat het draagkracht naar voren opwekte in plaats van naar boven. Kijk nu naar de voorkant. Dat horizontale vlak dat voor alles uit steekt, is het hoogteroer; een staartvlak is er helemaal niet. Om in een bocht te hellen verdraaide de piloot de vleugeltippen in tegengestelde richting, een truc die vleugeltorsie heet.

Op veertien december won Wilbur het opgooien van een munt, mocht hij als eerste proberen en beschadigde hij het toestel. Drie dagen later was Orville aan de beurt. Om 10.35 uur 's ochtends vloog hij twaalf seconden en zesendertig meter. Ze maakten die dag vier vluchten, en bij de laatste bleef Wilbur negenenvijftig seconden in de lucht en legde hij 255 meter af. Terwijl ze daarna stonden na te praten, sloeg een windvlaag de Flyer om en liet hem over het zand tuimelen. Hij heeft nooit meer gevlogen.

Wat er daarna met hem gebeurde, is bijna nog vreemder. Hij stond in kisten in een schuur in Dayton, stond in 1913 elf dagen onder water en modder, en werd daarna de inzet van een vete. De secretaris van het Smithsonian, Charles Walcott, weigerde de Wrights de eer te geven en eerde in plaats daarvan de mislukte Aerodrome van zijn voorganger Samuel Langley. In 1928, met de ruzie nog altijd niet bijgelegd, leende Orville de Flyer uit aan het Science Museum in Londen. De Tweede Wereldoorlog bracht hij door in een ondergrondse opslag bij Corsham, en niet in de Londense metro, wat je misschien ook gehoord hebt. Pas nadat het Smithsonian in 1942 een rectificatie had gepubliceerd, kwam hij naar huis, en op zeventien december 1948 werd hij overgedragen, precies vijfenveertig jaar na Kitty Hawk.

De stof die je ziet, is van 1985, geknipt met een groot stuk van de oorspronkelijke bespanning uit 1903 als patroon. Een deel van dat origineel is veel verder gekomen. In juli 1969 zaten een lapje stof van de linkerbovenvleugel en een splinter hout van de linkerpropeller in de maanlander Eagle toen die op de maan landde. Zesenzestig jaar liggen er tussen het zand van Kitty Hawk en de Zee der Stilte.

Stop 2 van 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, zaal 100, niveau 1

Bell X-1 Glamorous Glennis

Bell Aircraft Corporation, Buffalo, New York, voor de US Army Air Forces en de NACA · 1946 · Aluminium romp, stalen tanks voor stuwstof, raketmotor; spanwijdte 8,5 m, lengte 9,4 m

Om op te letten

  • De neus. De hele romp volgt de vorm van een machinegeweerkogel van kaliber .50, een vorm waarvan al bekend was dat hij sneller dan het geluid stabiel bleef.
  • De vleugels, veel dunner dan je verwacht, zo gebouwd om de krachten rond Mach 1 te kunnen weerstaan.
  • De cijfers 6062 op de staart, het einde van serienummer 46-062: dit is X-1 nummer één, het toestel dat het deed.
Transcriptie (2:43)

Hij is klein, en hij is heel erg oranje. Internationaal oranje, zoals het museum het zelf noemt, en op een toestel van dit formaat ziet het er bijna uit als speelgoed. Kijk dan naar de vorm. De neus en de hele romp volgen een machinegeweerkogel van kaliber punt vijftig, want in de jaren veertig wisten ingenieurs één ding zeker over sneller gaan dan het geluid: kogels met die vorm bleven daarbij stabiel. Of een mens dat ook kon, wist nog niemand.

Veel mensen geloofden toen in een geluidsbarrière, een onzichtbare muur rond Mach één waar de lucht een vliegtuig uit elkaar zou schudden. De X-1 werd gebouwd om dat uit te zoeken. In 1944 begonnen de Army Air Forces en de NACA, de overheidsdienst voor luchtvaartonderzoek waaruit later NASA voortkwam, een programma voor bemande onderzoeksvliegtuigen die de geluidssnelheid konden halen en voorbijgaan, en Bell Aircraft uit Buffalo, New York, bouwde er drie. Dit is nummer één, serienummer 46-062. De laatste vier cijfers staan op de staart.

Bij zijn recordvluchten steeg hij nooit op van een startbaan. Op veertien oktober 1947 nam een Boeing B-29-bommenwerper hem een halfuur lang mee omhoog in zijn bommenruim en liet hem toen los. De piloot was kapitein Chuck Yeager, een luchtaas uit de Tweede Wereldoorlog, afkomstig uit West-Virginia, en de meest ervaren testpiloot van de luchtmacht. Eerdere pogingen waren bij het naderen van Mach één op hevig schudden gestuit, en de ingenieurs hadden net het verstelbare horizontale staartvlak verbeterd, zodat Yeager de stand ervan in heel kleine stapjes kon veranderen. Deze keer verliep de vlucht rustig. Op de negende gemotoriseerde vlucht van de X-1 sprong de machmeter van nul komma negen zes vijf naar één komma nul zes: zevenhonderd mijl per uur op drieënveertigduizend voet boven de Mojavewoestijn. Hij vloog twintig seconden op raketkracht, zette de motor uit en gleed naar de droge meerbodem. Van loslaten tot landen: veertien minuten.

Hij had het toestel Glamorous Glennis genoemd, naar zijn vrouw. Zijn eigen oordeel over die dag was bijna een anticlimax: de echte barrière, zei hij later, zat niet in de lucht, maar in onze kennis van en ervaring met supersonisch vliegen.

Kijk naar de vleugels: ze zijn verrassend dun. In die kogel van een romp pasten de ontwerpers twee tanks voor stuwstof, twaalf stikstofbollen, een cockpit onder druk en meer dan vijfhonderd Engelse pond aan instrumenten. Hij vloog achtenzeventig keer. In maart 1948 bracht Yeager hem tot Mach 1,45. In januari 1949 deed hij iets wat al lang niemand meer van hem vroeg: hij steeg op eigen kracht op vanaf de grond. Niet elke X-1 had zoveel geluk. De derde ontplofte in 1951 op de grond, en ook twee van de latere modellen gingen bij explosies verloren.

In 1950 vloog hij, hangend onder een B-29, naar Washington, waar hij aan het Smithsonian werd overgedragen. Generaal Hoyt Vandenberg, de stafchef van de luchtmacht, zei dat in een paar ogenblikken het subsonische tijdperk geschiedenis werd en het supersonische tijdperk werd geboren. Die paar ogenblikken horen bij het oranje vliegtuig voor je.

Stop 3 van 5 · Boeing Milestones of Flight Hall, zaal 100, niveau 1

Maanlander LM-2

Grumman Aircraft Engineering Corporation, Bethpage, New York, voor NASA · Gebouwd in 1966; ingericht als de Eagle van Apollo 11 · Aluminium en titanium, dekens van gealuminiseerd mylar en kapton; 6,54 m breed

Om op te letten

  • De naad tussen de twee trappen: bovenop de grijze bemanningscabine, die als enige weer zou opstijgen, en daaronder de gouden landingstrap, die achterblijft.
  • De goud- en zilverkleurige verpakking. Dat zijn dekens van gealuminiseerd mylar en kapton, geen metalen platen.
  • De ladder aan de voorste poot en de vlag op de landingstrap, net als bij de Eagle.
Transcriptie (2:26)

Goudfolie, spichtige poten en bovenop een grijze cabine die eruitziet alsof hij eerder gevouwen dan gebouwd is. Doet hij je denken aan de foto's van de Eagle op de maan, dan is dat precies de bedoeling. Maar het bordje ernaast zegt eerlijk waar de clou zit: deze maanlander is nooit in de ruimte geweest.

Grumman bouwde hem in Bethpage, op Long Island. Eind 1966 waren hij en zijn tweelingbroer, de LM-1, bijna klaar, bedoeld voor onbemande testvluchten in een baan om de aarde. Toen kwam in januari 1967 de tragische brand van Apollo 1, en de veiligheidsregels voor elk ruimtevaartuig dat astronauten zou vervoeren werden herschreven. In plaats van twee bijna voltooide landers om te bouwen, bestemde NASA ze alleen nog voor onbemande missies. De LM-1 vloog in januari 1968 mee met Apollo 5 en deed het zo goed dat een tweede test overbodig werd geacht. De levering van de LM-2 aan de lanceerbasis werd uitgesteld en daarna geschrapt.

Dus ging hij op de grond aan het werk. In april 1968 liet de onbemande lancering van Apollo 6 zien dat de Saturnus V-raket hevig op en neer kon schokken, een effect dat ingenieurs pogo noemden, en in mei werd de LM-2 onderdeel van de testopstelling die op de grond werd gebouwd om dat te onderzoeken. Daarna liet men hem telkens weer vallen, om te bewijzen dat zijn elektronica en mechaniek een harde landing zouden overleven. De vijfde en laatste valproef was op zeven mei 1969, minder dan drie maanden voordat Neil Armstrong en Buzz Aldrin over de maan liepen.

Toen volgde een omweg via Japan. Op de Expo 70 in Osaka wilde het Amerikaanse paviljoen een echte maanlander, en de echte Eagle was niet beschikbaar: zijn onderste helft staat nog altijd op de Zee der Stilte. Dus zette Grumman de cabine van de LM-2 op een testexemplaar van de landingstrap en kleedde het geheel aan alsof het net was geland. Daarna kwam hij naar het Smithsonian, en van juli 1976 tot eind 2015 stond hij op een nagebootst maanoppervlak helemaal aan de oostkant van dit gebouw.

Kijk nu naar de twee helften. Bovenaan zit de opstijgtrap, de cabine onder druk met een eigen raketmotor, het enige deel dat de maan weer zou hebben verlaten. Daaronder zit de daaltrap met de poten, de landingsmotor en de experimenten voor het maanoppervlak, gewikkeld in goud- en zilverkleurige dekens van gealuminiseerd mylar en kapton. Toen het museum hem naar deze hal verhuisde, haalde het team hem uit elkaar en nam het zich voor hem in vrijwel elk detail op de Eagle te laten lijken, en elk snippertje materiaal dat ze verwijderden, werd gefotografeerd, gedocumenteerd en bewaard. Zelfs de ladder aan de voorste poot is er, net als bij de Eagle.

Tussen 1969 en 1972 zetten zes maanlanders die precies op deze leken twaalf Amerikaanse astronauten op de maan. Deze heeft nooit gevlogen, en juist daarom staat hij hier, zodat jij ernaast kunt staan.

Stop 4 van 5 · Destination Moon, zaal 206, niveau 2

Commandomodule Columbia van Apollo 11

North American Rockwell, voor NASA · 1969 · Aluminiumlegering, roestvrij staal en titanium; 3,91 m breed aan de basis

Om op te letten

  • De verschroeide huid vol strepen. Restauratoren hebben die gelaten zoals ze eruitzag toen de capsule op 24 juli 1969 door de atmosfeer terugkwam.
  • Het formaat. Aan de basis nog geen vier meter breed, en toch was dit voor het grootste deel van de achtdaagse missie de woonruimte van de bemanning.
  • Het ruimtepak dat Neil Armstrong droeg op Apollo 11, in dezelfde zaal te zien.
Transcriptie (2:39)

Loop er eerst helemaal omheen. De buitenkant is verschroeid en zit vol strepen, bruin waar je zilver zou verwachten, en de restauratoren van het museum hebben hard gewerkt om haar precies zo te houden, want zo zag de Columbia eruit toen ze op vierentwintig juli 1969 op aarde terugkwam. Aan de basis is ze 3,91 meter breed. Het grootste deel van die acht dagen was dit het thuis van drie mannen.

Ze vertrokken op zestien juli vanaf Cape Kennedy, boven op een Saturnus V: Neil Armstrong, Buzz Aldrin en Michael Collins. De Columbia was een van de drie delen van het ruimtevaartuig. De servicemodule erachter bevatte de hoofdmotor en de voorraden, en de maanlander Eagle bracht twee van de bemanningsleden naar het maanoppervlak. Van de drie kwam alleen deze terug naar huis. Collins, die in zijn eentje rond de maan cirkelde terwijl de anderen erop liepen, noemde de cabine tegenover de luisterende wereld ons fijne kleine thuis.

Hij was ook degene die twijfels had over de naam. Julian Scheer, het hoofd voorlichting van NASA, noemde Columbia terloops aan de telefoon, en Collins vond het een beetje hoogdravend. Hij draaide bij, deels omdat de naam deed denken aan de Columbiad, het reusachtige kanon dat in de roman Van de aarde naar de maan van Jules Verne reizigers naar de maan schiet.

De mooiste verhalen staan op de binnenwanden. Toen het Smithsonian een gedetailleerde driedimensionale scan van de cabine maakte, vonden de conservatoren teksten die meer dan veertig jaar uit het zicht waren geweest. Naast de navigatiepost kolommen getallen die uit Houston waren doorgegeven: de coördinaten die Collins kreeg terwijl hij met de telescoop naar de Eagle op het oppervlak onder hem zocht, zonder succes. Een handgeschreven briefje op kastje R5, dat de bergplaats was geworden voor gebruikte urinezakken en duidelijk dicht moest blijven. En een kleine, met de hand getekende kalender, waarop de dagen van de missie een voor een zijn doorgestreept, behalve vierentwintig juli, de dag van de landing in zee.

Dan is er nog de aantekening die historici altijd al kenden. Op weg naar Hawaï aan boord van het bergingsschip, de USS Hornet, kroop Collins nog eens naar binnen en schreef hij op een paneel van een apparatuurruimte: Ruimteschip 107, alias Apollo 11, alias Columbia. Het beste schip dat ooit van de band rolde. God zegene haar.

Voordat ze naar het Smithsonian kwam, nam NASA haar mee op tournee. Ze ging naar negenenveertig hoofdsteden van staten, plus het District of Columbia en Anchorage, legde bijna zesentwintigduizend mijl af en was voor de etappes naar Hawaï en Alaska elk bijna een maand op zee. Ongeveer drie en een kwart miljoen mensen kwamen haar bekijken, en Hawaï trok de grootste menigte: honderdvijfendertigduizend. Toen ze uiteindelijk naar deze zaal verhuisde, maakte ze de rit van dertig mijl vanaf het Udvar-Hazy Center in Virginia op een vrachtwagen met oplegger, ingepakt in zoveel beschermende lagen dat ze eruitzag als een reusachtige Hershey's Kiss, het bekende Amerikaanse chocolaatje.

Als je deze wandeling beneden bent begonnen, dan is hier nog één laatste link. Stukjes van de Wright Flyer van 1903 gingen op deze missie in de persoonlijke uitrusting van Neil Armstrong mee naar de maan, en in deze capsule kwamen ze in de Stille Oceaan neer.

Stop 5 van 5 · Barron Hilton Pioneers of Flight, zaal 208, niveau 2

Spirit of St. Louis

Ryan Airlines, San Diego; ontworpen door Donald A. Hall voor Charles A. Lindbergh · 1927 · Houten vleugels, romp van gelaste stalen buizen, katoenen bespanning met aluminiumkleurige spanlak; spanwijdte 14 m, lengte 8,4 m

Om op te letten

  • Geen voorruit. Waar die zou moeten zitten, zitten de brandstoftanks; Lindbergh keek vooruit door een kleine periscoop aan de linkerkant.
  • De vlaggen op de neus, één voor elk land van zijn tournee in 1927–28. De vlag van Puerto Rico klopt niet: die hoort vijf strepen te hebben.
  • Het richtingsroer. Links een gevleugelde R, rechts een kale plek, waar een souvenirjager in Parijs de stof wegsneed.
  • De open deur, op Lindberghs eigen verzoek zo gelaten.
Transcriptie (2:29)

Kijk naar de voorkant en probeer te vinden waar de piloot naar buiten keek. Dat lukt je niet, en hem lukte het ook niet. Er is geen voorruit. De brandstoftanks zitten vóór de cockpit, en Charles Lindbergh stak de Atlantische Oceaan over terwijl hij naar voren alleen kon kijken door een kleine periscoop aan de linkerkant, of door het toestel opzij te laten zwenken en uit een zijraampje te turen.

In 1919 loofde een man die Raymond Orteig heette vijfentwintigduizend dollar uit voor de eerste piloot die zonder tussenstop tussen New York en Parijs zou vliegen. Lindbergh was een voormalige rondtrekkende stuntvlieger die luchtpostpiloot was geworden op de lijn tussen Saint Louis en Chicago, en in februari 1927 bestelde hij, met geld van een groep geldschieters uit Saint Louis, een vliegtuig bij Ryan Airlines in San Diego. Ze bouwden het in twee maanden. Het begon als een gewone Ryan M-2 en werd opgerekt om meer brandstof mee te kunnen nemen: tien voet extra vleugel, twee voet extra romp, de motor naar voren geschoven en de cockpit naar achteren, zodat de tank in het zwaartepunt zat en de piloot erachter, waar hij bij een crash veiliger zou zijn.

Eerst vloog hij ermee naar het oosten, naar New York, met één tussenstop in Saint Louis, en onderweg vestigde hij een record voor een vlucht dwars over het continent: eenentwintig uur en veertig minuten. Toen, op de ochtend van twintig mei 1927, vertrok hij in zijn eentje naar Parijs. Drieëndertig en een half uur en 3.610 mijl later landde hij op Le Bourget, waar een menigte van honderdduizend mensen op hem stond te wachten. In de cockpit staan turfstreepjes in potlood die laten zien hoe hij het deed: hij hield bij hoeveel brandstof hij uit elke tank haalde, en wisselde tussen de tanks om het vliegtuig in balans te houden.

De menigte in Parijs wilde souvenirs, en nam ze ook mee. Kijk naar het richtingsroer. Aan de linkerkant staat een gevleugelde letter R. Aan de rechterkant zit alleen een kale plek, omdat iemand de stof eruit heeft gesneden.

Kijk nu naar de neus. Die vlaggen zijn de landen van de tournee die hij daarna vloog, van Washington naar Mexico-Stad en verder door Midden-Amerika, Colombia, Venezuela en het Caribisch gebied. De vlag van Puerto Rico klopt trouwens niet: die hoort vijf strepen te hebben. De twee buizen onder de romp kwamen erbij voor die tournee, om lichtfakkels te laten vallen, zodat hij 's nachts kon zien waar hij landde. En de motorkap staat vol handtekeningen, met potlood geschreven of met zakmessen gekrast door de bewakers en monteurs die over het vliegtuig waakten, waar het ook kwam.

President Calvin Coolidge noemde Lindbergh een boodschapper van vrede en goede wil die opnieuw een barrière van tijd en ruimte had doorbroken, en volgens het museum heeft niets in de luchtvaart de hele wereld daarna nog zo in beroering gebracht, tot Apollo 11, waarvan je de capsule net achter je hebt gelaten. Op dertig april 1928 vloog Lindbergh de Spirit een laatste keer, van Saint Louis naar Washington, en schonk hem aan het Smithsonian. De deur staat open, en dat is zo gebleven omdat hij erom vroeg.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles in het National Air and Space Museum.

Het vliegtuig van Lindbergh is de vijfde stop, en het meeste wat hier aan de plafonds hangt, staat niet op ons lijstje. Fotografeer de Friendship 7-capsule van John Glenn, de rode Vega van Amelia Earhart of een propeller die niemand om je heen kan thuisbrengen, en de app zoekt uit wat het is, vertelt je het verhaal erachter en beantwoordt ter plekke hardop je vragen.

Hoe kwam Yeager voorbij Mach 1?Heeft deze lander ooit gevlogen?Waarom geen voorruit?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

650 Jefferson Drive SW, Washington, DC 20560, aan de National Mall, tussen het National Museum of the American Indian en het Hirshhorn. Iedereen gaat naar binnen door de deuren aan Jefferson Drive, aan de kant van de Mall, waar hellingbanen aan de oost- en westkant van de entreehal de ingang drempelvrij maken; op de plattegrond van het museum staat de uitgang aan Independence Avenue. Neem je een taxi of een ritdienst, dan raadt het museum aan de chauffeur 601 Independence Ave SW op te geven.

Het museum stuurt metroreizigers naar L'Enfant Plaza, uitgang A, aan de blauwe, gele, oranje, zilveren en groene lijn, en rekent vanaf daar op ongeveer tien minuten lopen. Ook de treinen van Virginia Railway Express stoppen op L'Enfant Plaza; MARC en Amtrak komen aan op Union Station. Het museum heeft geen parkeerplaats, maar bij de deuren aan Jefferson Drive staan fietsenrekken.

02

Tickets

  • De toegang kost niets, maar niemand komt binnen zonder gratis entreepas met tijdslot, ook kinderen niet. Eén persoon kan er maximaal negen reserveren, en de passen voor een maand komen online om twaalf uur 's middags Amerikaanse oostkusttijd, op de eerste dag van de maand twee maanden eerder: de passen voor april verschijnen bijvoorbeeld op 1 februari.
  • De tijd op je pas is het vroegste moment waarop je naar binnen mag, geen tijdslot dat je kunt missen: kom die dag gerust later en blijf zo lang als je wilt. Wie naar buiten gaat, sluit zijn bezoek wel af, en om weer binnen te komen heb je een nieuwe pas nodig.
  • Elke dag open van 10.00 tot 17.30 uur. De enige dag van het jaar waarop het museum dicht is, is 25 december.
  • Reken op ongeveer 25 minuten voor het scannen van je pas en de veiligheidscontrole. Kom je net na het hele uur in plaats van precies op het uur, dan is de rij meestal korter.
  • Laat selfiesticks en statieven thuis. Eten mag in een gesloten verpakking mee naar binnen, maar je mag het niet opeten in de zalen; het Mars Café in het souterrain is open van 11.00 tot 17.00 uur.
  • Het Udvar-Hazy Center in Chantilly, Virginia, waar de Enola Gay en de Space Shuttle Discovery staan, is een apart gebouw op 40 tot 90 minuten rijden, en er rijdt geen pendelbus tussen de twee.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

Wat het museum zelf aanbiedt, is een gratis rondleiding langs de hoogtepunten onder leiding van vrijwillige gidsen; in het Welcome Center op niveau 1 vind je de tijden van die dag en plattegronden. De vijf opnames hier spelen af wanneer jij op afspelen drukt, en voor elk ander vliegtuig en elke andere capsule onder dit dak stel je je vraag aan de Chiaro-app.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor het National Air and Space Museum?

Ja. De Wright Flyer, de X-1, de maanlander, de Columbia en het vliegtuig van Lindbergh hebben hierboven elk een gratis opname, die in elke telefoonbrowser afspeelt met de tekst eronder; je hoeft niets te installeren. Al het andere in de achttien open zalen is werk voor Chiaro: fotografeer een toestel met de app, en die vertelt je wat het is en legt het uit.

Hoeveel kost de officiële audiogids van het National Air and Space Museum?

Wat het museum ter plekke aanbiedt, zijn de eigen vrijwillige gidsen, en die kosten niets: hun rondleidingen langs de hoogtepunten zijn gratis, en de tijden van die dag hangen in het Welcome Center op niveau 1. Ook de toegang is gratis, met een entreepas met tijdslot die je online boekt, en onze vijf opnames kosten je evenmin iets.

Waar staat de Wright Flyer in het National Air and Space Museum?

Op niveau 1, in The Wright Brothers & The Invention of the Aerial Age, zaal 107, die uitkomt op de Boeing Milestones of Flight Hall waar je vanaf Jefferson Drive binnenkomt. Het is het originele toestel uit 1903, geen replica; de bespanning werd in 1985 vernieuwd, geknipt naar een patroon dat van een groot stuk van de bespanning uit 1903 was afgenomen.

Is het National Air and Space Museum op bepaalde dagen gesloten?

Maar één dag per jaar, op 25 december. Alle andere dagen is het open van 10.00 tot 17.30 uur, en voor elk van die dagen heb je een gratis entreepas met tijdslot nodig, dus kijk eerst of er nog passen zijn.

Heb ik een ticket nodig voor het National Air and Space Museum?

Geen betaald ticket, maar elke bezoeker, van welke leeftijd ook, heeft voor het gebouw in Washington een gratis entreepas met tijdslot nodig. Eén persoon kan er maximaal negen reserveren. Nieuwe passen komen op de eerste van elke maand om twaalf uur 's middags oostkusttijd online, twee maanden vooruit, en wie blijft kijken, vindt later soms nog extra passen.

Hoort het Udvar-Hazy Center bij hetzelfde museum?

Hetzelfde museum, een ander gebouw. Het Steven F. Udvar-Hazy Center ligt in Chantilly, Virginia, en daar staan de Enola Gay en de Space Shuttle Discovery. Er rijdt geen pendelbus tussen de twee; het museum rekent op 40 tot 90 minuten met de auto en 90 tot 120 met het openbaar vervoer. Deze gids gaat alleen over het gebouw aan de Mall.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het National Air and Space Museum.