Lincoln Memorial · Washington D.C. · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Lincoln Memorial,
vijf stops, gratis.
Zesendertig Dorische zuilen, één voor elke staat die bij Lincolns dood tot de Unie behoorde, rond een marmeren figuur van 19 voet, bijna zes meter hoog. Vijf opnamen brengen je van het plein naar de bovenste trede; voor elke andere inscriptie of elk ander beeldhouwwerk vraag je het Chiaro met een foto.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Lincoln Memorial.
De oostgevel en zijn zesendertig zuilen
Lincoln Memorial, Washington D.C.
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij het Lincoln Memorial.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Deze audiogids voor het Lincoln Memorial volg je in je eigen tempo, hij kost niets en hij begint op het plein aan de voet van de oostelijke trap, met de Reflecting Pool in je rug; daarna volgen vijf verhalen en één klim. Eerst naar het bordes onder de witte marmeren treden, waar Martin Luther King jr. in 1963 sprak; dan tussen de zuilen door naar het beeld van Daniel Chester French in de middelste zaal; links de zuidelijke zaal in voor de Gettysburg Address en Jules Guerins muurschildering Emancipatie; en weer naar buiten, naar de bovenkant van de trap, voor het lange uitzicht naar het oosten, op het Washington Monument en het Capitool. Samen ongeveer elf minuten luisteren, allemaal op één as door één gebouw, met 58 treden tussen het plein en de zaal, of de lift links van de trap als je liever niet klimt.
Alles op deze pagina gaat terug op de pagina’s van de National Park Service over het Lincoln Memorial, op nps.gov/linc, en is daarnaast nagelopen in een onafhankelijke bron. De uitzonderingen op feestdagen, en tot hoe laat de lift en de kelderverdieping ’s avonds open zijn, staan op de pagina met openingstijden van de Park Service. Zegt een ranger op de trap iets anders dan wij, geloof dan eerst de ranger en schrijf ons daarna.
Stop 1 van 5 · Het plein aan de voet van de hoofdtrap, oostkant, tussen de Reflecting Pool en het monument, met je gezicht naar het westen
De oostgevel en zijn zesendertig zuilen
Henry Bacon (1866–1924), architect; fries, kroonlijst en attiek gehouwen door Ernest C. Bairstow · 1914–1922 · Yule-marmer uit Colorado; 36 gecanneleerde Dorische zuilen, elk 44 voet (13,4 m) hoog, met een diameter aan de voet van 7 voet 5 inch (2,26 m), rond een zuilengalerij die aan de oost- en westkant 188 voet 4 inch (57,4 m) lang is
Om op te letten
- Tel de zuilen aan de oostkant: twaalf. De hele krans van 36 loopt rondom, één voor elke staat van 1865.
- Twee banden met namen: de 36 staten met hun jaar van toetreding in de fries vlak boven de zuilen, en de 48 staten van 1922 in de attiek helemaal bovenaan.
- De bleke zittende figuur in de middelste opening tussen de zuilen, in een ingang die ooit met een hek van brons en glas zou worden afgesloten.
- De plaquette voor Alaska en Hawaï in de bestrating van het plein, voor de twee staten waarvoor in de attiek geen plaats meer was.
Transcriptie (2:09)
Je staat op het plein met de Reflecting Pool in je rug, je kijkt naar het westen de trap op, en de hele oostgevel ligt voor je. Tel de zuilen aan deze kant. Twaalf. Ze lopen door langs alle vier de zijden, zesendertig in totaal, en dat getal wil Henry Bacon je als eerste laten zien: één zuil voor elke staat die bij de Unie hoorde toen Abraham Lincoln in 1865 stierf. Daarachter staan er nog twee bij de ingang, aan weerszijden van de opening waar je in de schaduw net een bleke zittende figuur ziet.
Bacon nam het Parthenon in Athene als voorbeeld. Zijn redenering was simpel: een monument voor een man die de democratie verdedigde, moest lijken op de plek waar de democratie geboren is. Elke zuil is vierenveertig voet hoog, ruim dertien meter, opgebouwd uit gestapelde trommels van Yule-marmer uit Colorado, en geen enkele staat helemaal recht. Ze hellen heel licht naar binnen, en de muren ook. De oude Grieken deden hetzelfde, omdat een gebouw met volkomen rechte zijkanten bovenaan uit te puilen lijkt. Wat jij als kaarsrecht ziet, is een zorgvuldig berekende helling.
Kijk nu naar de band vlak boven de zuilen. Dat zijn de namen van de zesendertig staten, elk met het jaar waarin ze tot de Unie toetrad, gescheiden door gebeeldhouwde dubbele kransen. Ga hoger, naar de attiek helemaal bovenaan, en daar staat een tweede lijst: de achtenveertig staten die er waren toen het monument in 1922 werd ingewijd. Zo bleven er twee nakomers zonder plek over, en dus kregen Alaska en Hawaï een plaquette, in de bestrating van dit plein. Al dat beeldhouwwerk, de kransen, de adelaars, de guirlandes, is gehouwen door een bouwbeeldhouwer uit Washington, Ernest Bairstow.
Niet iedereen wilde een tempel. Veel mensen vonden het ontwerp van Bacon veel te groots voor een man met het eenvoudige karakter van Lincoln, en pleitten voor een bescheiden blokhut als gedenkplaats. Anderen zeiden dat de plek een moeras was. Daar zat wat in: dit is opgespoten land, en voordat er ook maar één stuk marmer stond, stortten arbeiders honderdtweeëntwintig betonnen pijlers tot op de rotsbodem, met daarop nog een laag pijlers en betonnen bogen. Het witte gebouw voor je staat op een verborgen woud van beton.
Het werk begon op twaalf februari 1914, de verjaardag van Lincoln. Nog in 1920 was er een plan om die ingang af te sluiten met een hek van brons en glas. Dat ging niet door, en de toegang bleef open. Het monument staat sinds 1929 op de achterkant van het biljet van vijf dollar, en van 1959 tot 2008 stond het ook op de achterkant van de cent, met het beeld zichtbaar tussen de zuilen.
Stop 2 van 5 · Hoofdtrap, oostkant: het bordes onder de witte marmeren treden, waar de gegraveerde steen in de bestrating ligt
Het bordes waar King sprak
Trap en bordes van Henry Bacon (1866–1924); de inscriptie gegraveerd in 2003, bij de veertigste verjaardag van de toespraak · 1922; inscriptie 2003 · Onderste treden van roze Milford-graniet en bovenste treden van Yule-marmer uit Colorado; 87 treden in totaal van de Reflecting Pool tot de zaal, waarvan 58 tussen het plein en de zaal
Om op te letten
- De gegraveerde steen zelf, in de bestrating van het bordes: vijf korte regels, de eerste I HAVE A DREAM en de laatste de datum, 28 augustus 1963.
- De wisseling van steen onder je voeten: roze graniet onder je, wit marmer uit Colorado op de bovenste treden.
- De twee drievoeten op de stenen blokken aan weerszijden van de trap, gehouwen door de gebroeders Piccirilli, met leeuwen, adelaars, dennenappels en maïs.
Transcriptie (2:18)
Klim de onderste trappen op en stop op het bordes onder de witte marmeren treden. Kijk naar de bestrating onder je schoenen. Hier ligt een steen met vijf korte regels erin gehouwen: I have a dream, Martin Luther King junior, de Mars naar Washington voor Werk en Vrijheid, 28 augustus 1963. Hij markeert de plek waar King stond, achttien treden onder het beeld, en hij werd in 2003 gegraveerd, bij de veertigste verjaardag.
Die dag stonden er zo’n kwart miljoen mensen op het terrein dat je net bent overgestoken. De mars zou eigenlijk niet hier eindigen. Het was de vakbondsleider Walter Reuther die de andere organisatoren overhaalde om hem van het Capitool naar het Lincoln Memorial te verplaatsen: dat zou minder bedreigend overkomen op het Congres, en het voelde goed om onder de blik van Lincoln te spreken. De politie was om een eigen reden blij met die keuze: het terrein is aan drie kanten door water omgeven, dus eventuele onrust was makkelijk in te dammen. King sprak honderd jaar na de Emancipatieproclamatie van Lincoln, en zijn I Have a Dream-toespraak verwees bewust naar de Gettysburg Address, die je binnen in een muur gehouwen vindt.
Hij was niet de eerste die van deze trap een podium maakte. In 1939 weigerde de vereniging Dochters van de Amerikaanse Revolutie de contralto Marian Anderson te laten zingen in haar Constitution Hall, omdat ze zwart was. Op voorstel van Eleanor Roosevelt bood de Amerikaanse minister van Binnenlandse Zaken, Harold Ickes, die over de federale gronden en de nationale parken ging, haar in plaats daarvan deze trap aan, en op paaszondag zong ze hier voor vijfenzeventigduizend mensen en een radiopubliek in het hele land. Volgens de Park Service hield het monument toen op alleen een plek te zijn om Lincoln te eren, en werd het een plek die gaat over vrijheid voor elke Amerikaan. In 1947 kwam Harry Truman hierheen, als eerste president die de burgerrechtenorganisatie NAACP toesprak.
De tegenstrijdigheid is ouder dan zij allemaal. Bij de inwijding in mei 1922 ontdekten vooraanstaande Afro-Amerikaanse gasten dat ze in een apart, gesegregeerd vak waren geplaatst, bewaakt door mariniers. De hoofdtoespraak die dag hield Robert Moton, het hoofd van het Tuskegee Institute, en hij pleitte voor gelijkheid tussen de rassen, voor een grotendeels gescheiden publiek.
Kijk voordat je verder klimt naar beide kanten. Op elk van de twee stenen blokken naast de trap staat een drievoet van elf voet, ruim drie meter, uit roze marmer uit Tennessee, gehouwen door de gebroeders Piccirilli, met leeuwen, adelaars, dennenappels en maïs erin verwerkt. Let ook op hoe de steen onder je voeten verandert, van roze graniet beneden naar wit marmer uit Colorado boven. En als je de treden telt vanaf de rand van de Reflecting Pool tot de zaal, kom je op zevenentachtig uit. ‘Zevenentachtig jaar geleden’: zo begint de Gettysburg Address.
Stop 3 van 5 · Middelste zaal, met je gezicht naar het beeld, vanaf de ingang tussen de zuilen
De zittende Lincoln van Daniel Chester French
Daniel Chester French (1850–1931), beeldhouwer; gehouwen door de gebroeders Piccirilli onder zijn toezicht · Gehouwen vanaf 1918; eind 1919 en begin 1920 in de zaal in elkaar gezet · Wit marmer uit Georgia in 28 delen, 19 voet (5,8 m) hoog en 19 voet breed, op een voetstuk van marmer uit Tennessee van 10 voet (3 m) hoog
Om op te letten
- De twee handen: de linker gebald, de rechter open, met de wijsvinger iets van de stoel geheven. French werkte naar afgietsels van de handen van Lincoln zelf.
- De gebundelde roeden, de fasces, die de armleuningen van de stoel vormen, en de vlag die over de rugleuning hangt.
- De naden tussen de 28 marmerblokken, die volgens de Park Service bijna onzichtbaar zijn. Probeer er een te vinden.
- De vijf regels van Royal Cortissoz op de muur boven zijn hoofd.
Transcriptie (2:24)
Loop tussen de zuilen naar binnen en laat je ogen even wennen aan de schaduw. Hij is groter dan je had verwacht, en dat was een late beslissing. Het eerste plan was een beeld van tien voet, zo’n drie meter. In 1918 was duidelijk dat het verloren zou lijken in een zaal van zestig voet, achttien meter hoog, dus werd het formaat verdubbeld, en kwamen er stalen steunen onder de vloer om het extra gewicht te dragen. Wat je nu ziet, is negentien voet van top tot teen, bijna zes meter, en net zo breed. Als hij opstond, zou hij achtentwintig voet lang zijn, ruim acht en een halve meter.
Het is ook niet één steen. Daniel Chester French ontwierp het, en de gebroeders Piccirilli, zes broers die met hun vader een marmerwerkplaats in New York hadden, hakten het uit achtentwintig blokken wit marmer uit Georgia. De delen sluiten zo precies op elkaar aan dat de Park Service de naden bijna onzichtbaar noemt. Kijk maar of je er een vindt.
Kijk nu naar de handen, want daar legde French zijn betoog in. Hij bestudeerde foto’s, beschrijvingen van ooggetuigen en de afgietsels die Leonard Volk in 1860 van de handen van Lincoln maakte. De linkerhand, die aan jouw rechterkant, is gebald. De rechterhand ligt open en ontspannen, de wijsvinger iets van de stoel geheven. De Park Service leest er kracht en mededogen in: de vastberadenheid om de oorlog tot het einde te voeren, en de wens om het Zuiden zonder wraak terug te halen. Carl Sandburg zei dat Lincoln van staal en fluweel was, en dit is die zin in marmer.
Over dit beeld hoor je vroeg of laat twee verhalen, dus zo zit het. Men zegt dat het gezicht van Robert E. Lee in het achterhoofd van Lincoln is uitgehouwen, starend over de rivier naar zijn oude huis. De Park Service zegt van niet, en heeft een opmeetfoto uit 1995 die laat zien dat het gewoon haar is. Men zegt ook dat de handen zijn initialen spellen, A en L, in Amerikaanse Gebarentaal. De Park Service zegt: niet echt, en legt uit waar het idee vandaan komt. French had eerder een beeld gemaakt van Thomas Hopkins Gallaudet die een meisje de letter A leert, en daarin hakte hij de gebaren met opzet uit. Sommige historici denken dat hij het hier ook zo bedoeld kan hebben.
Onder de handen zijn de armleuningen van de stoel bundels samengebonden roeden, de Romeinse fasces: één roede alleen is zwak, een bundel is sterk. Achter hem hangt een vlag over de rugleuning.
Boven zijn hoofd staan vijf regels van de kunstcriticus Royal Cortissoz. Verschillende mensen probeerden de tekst te verbeteren voordat hij werd gehouwen, en niemand lukte het; Cortissoz vond het blijkbaar het werk waar hij in zijn leven het trotst op was. Kijk dan omhoog naar het plafond. Die lichte panelen zijn marmer uit Alabama, gedrenkt in was, zodat het daglicht erdoorheen gloeit. Zelfs dat was niet genoeg licht voor het beeld, en in 1929 werden er schijnwerpers in het plafond weggewerkt.
Stop 4 van 5 · Zuidelijke zaal, aan de zuidmuur, links van je als je naar het beeld kijkt
De Gettysburg Address en Guerins muurschildering Emancipatie
Muurschildering van Jules Guerin (1866–1946); letters gehouwen door Ernest C. Bairstow; adelaars en palmbladeren van Evelyn Beatrice Longman (1874–1954) · Toespraak gehouden op 19 november 1863; gehouwen en geschilderd tijdens de bouw van het monument, 1914–1922 · Muur van kalksteen uit Indiana; muurschildering op doek van 60 voet lang en 12 voet hoog (18 bij 3,7 m), in olieverf gemengd met witte was en kerosine
Om op te letten
- De Gerechtigheid, in de linkergroep van de muurschildering, op een stoel die precies gelijk is aan de stoel waarop Lincoln in het beeld zit.
- De gevleugelde Engel van de Waarheid in het midden van de schildering, die de tot slaaf gemaakte figuren om haar heen bevrijdt.
- De twee adelaars van Longman aan de voet van de inscriptie en de hoge palmbladeren aan weerszijden ervan.
- Aan de overkant van de middelste zaal, op de noordmuur, de muurschildering Eenheid, waarop de vierde figuur links van de Engel van de Waarheid Henry Bacon is.
Transcriptie (2:11)
Draai je naar links als je naar het beeld kijkt en loop de zuidelijke zaal in, langs de hoge Ionische zuilen. Het zijn er acht, elk vijftig voet hoog, ruim vijftien meter, in twee rijen van vier, en zij verdelen de binnenkant van dit gebouw in drie zalen.
Op de muur voor je staat de volledige Gettysburg Address, uitgehouwen in kalksteen uit Indiana. Lincoln hield de toespraak op negentien november 1863, bij de inwijding van de soldatenbegraafplaats op een slagveld dat meer dan vijftigduizend doden, gewonden en vermisten had gekost, de bloedigste slag van de hele oorlog. Hij was bijna een bijzaak. De hoofdspreker was Edward Everett, wiens rede alleen al meer dan twee uur duurde. Lincoln werd laat uitgenodigd, om nog ‘een paar gepaste woorden’ te spreken, en hij werkte eraan om met zo weinig mogelijk woorden te zeggen wat hij bedoelde. Het resultaat past op één paneel van deze muur.
De letters zijn gehouwen door Ernest Bairstow, dezelfde steenhouwer die buiten de namen van de staten maakte. De adelaars aan de voet van het paneel en de palmbladeren die er aan weerszijden langs omhoogrijzen, zijn van Evelyn Beatrice Longman. Zij werd net als Lincoln arm geboren, in een blokhut, en ging in de leer bij Daniel Chester French, de beeldhouwer van het beeld hiernaast.
Kijk nu omhoog. De lange schildering boven de inscriptie is Emancipatie, van Jules Guerin: zestig voet lang en twaalf voet hoog, zo’n achttien bij bijna vier meter, en ze weegt zeshonderd pond, ongeveer tweehonderdzeventig kilo. Deze zaal staat open naar de buitenlucht, dus Guerin mengde kerosine en was door zijn verf om het doek tegen hitte en vocht te beschermen. In het midden bevrijdt de gevleugelde Engel van de Waarheid slaven van hun boeien. De groep links is de Gerechtigheid met de Wet, en hier zit het detail dat bijna iedereen mist: de Gerechtigheid zit op precies dezelfde stoel als die waarop Lincoln in het beeld zit. Rechts staat de Onsterfelijkheid tussen Geloof, Hoop en Liefde. De donkere cipressen achter elke groep staan voor de eeuwigheid.
Guerin werd geboren in Saint Louis, het jaar nadat de Amerikaanse Burgeroorlog was afgelopen, en Bacon nam hem eerst in dienst om aquarellen van het monument te schilderen, voordat er ook maar één steen van stond.
Kijk voordat je weggaat over de middelste zaal heen naar de noordmuur aan de overkant. Die is het spiegelbeeld van deze: de tweede inauguratierede van Lincoln, gehouden op vier maart 1865, met haar ‘zonder wrok jegens wie dan ook, met naastenliefde voor allen’, onder een tweede schildering van Guerin, Eenheid. Volgens de Park Service is de vierde figuur links van de Engel van de Waarheid op dat doek Henry Bacon zelf, de architect, in zijn eigen gebouw geschilderd. Lincoln werd eenenveertig dagen na die toespraak vermoord.
Stop 5 van 5 · Bovenaan de hoofdtrap, voor de oostelijke zuilengalerij, met je gezicht naar het oosten over de Reflecting Pool
Het uitzicht naar het oosten, over de Reflecting Pool
As vastgelegd door de Senate Park Commission van 1901–1902; Reflecting Pool ontworpen door Henry Bacon (1866–1924) · Plek gekozen in 1902; vijver voltooid kort na de inwijding in 1922 · Reflecting Pool, aangelegd met een lengte van ongeveer 2.028 voet en een breedte van 167 voet (618 bij 51 m), naar het oosten gericht, op het Washington Monument
Om op te letten
- Het Washington Monument recht vooruit, met de koepel van het Capitool er precies achter: de zichtlijn waarvoor het monument op deze plek werd gezet.
- De lange rijen iepen aan beide kanten van de vijver, onderdeel van het eigen landschap van het monument.
- Draai je één keer om: het beeld kijkt precies langs deze lijn.
Transcriptie (2:23)
Loop weer tussen de zuilen door naar buiten en blijf bovenaan de trap staan. Kijk nu dezelfde kant op als Lincoln. Daar draait deze laatste stop om: het beeld is zo neergezet dat het recht langs deze lijn kijkt, en het uitzicht hoort bij het monument.
Recht vooruit staat het Washington Monument, en daarachter, op zijn heuvel, de koepel van het Capitool. Net voor die koepel, aan de voet van Capitol Hill en twee mijl, ruim drie kilometer, van waar je staat, is een monument voor Ulysses S. Grant, dat deze kant op kijkt. De Park Service zegt het zonder omwegen: Lincoln kijkt naar Grant en Grant kijkt naar Lincoln, met het monument voor Washington ertussen. De man die de Unie in de politiek redde, de man die haar op het slagveld redde, en in het midden de man die haar heeft helpen stichten. Het monument voor Grant werd in april 1922 ingewijd, een maand vóór dit monument, onder leiding van vicepresident Calvin Coolidge. Niets hiervan is toeval.
Er zit ook een persoonlijk verhaal in dit uitzicht. Op vier juli 1848 ging een jong congreslid uit Illinois, Abraham Lincoln, kijken hoe de eerste steen voor die obelisk werd gelegd. Zes jaar later lag het werk stil, op minder dan een derde van de geplande hoogte, en toen Lincoln als president naar Washington terugkwam, stonden het monument en de nieuwe koepel van het Capitool er allebei onaf bij, net als de Unie zelf. Van hieruit zie je ze allebei voltooid.
De lijn werd lang voor het gebouw getrokken. In 1902 stelde de Senate Park Commission, met onder anderen Daniel Burnham, Charles McKim, Frederick Law Olmsted junior en Augustus Saint-Gaudens, voor om precies hier, aan de oever van de Potomac, een monument voor Lincoln te bouwen, als westelijk eindpunt van de National Mall.
De Reflecting Pool, die vanaf de voet van deze trap naar het oosten loopt, was ook een ontwerp van Henry Bacon: eerst bedacht als een kruis, en gebouwd als een rechthoek van ongeveer 2.028 voet lang en 167 voet breed, zo’n zeshonderdachttien bij eenenvijftig meter. Hij was niet op tijd klaar voor de inwijding en werd kort daarna voltooid. Tussen 2010 en 2012 is hij vanaf de bodem opnieuw gebouwd, op meer dan tweeduizend houten palen, geslagen in zachte, drassige rivierklei.
En achter je, aan de andere kant van het gebouw, ligt het antwoord op dit uitzicht. De Arlington Memorial Bridge steekt de Potomac over naar Arlington House, het huis van Robert E. Lee, en verbindt de twee mannen zo bewust over de rivier heen. Robert Todd Lincoln, de enige zoon van de president die nog leefde, was in 1922 eregast bij de inwijding. Hij ligt begraven op Arlington National Cemetery, met het monument voor zijn vader binnen zicht.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je bij het Lincoln Memorial ziet.
Deze vijf stops houden één lijn door het gebouw aan, en het monument gaat aan alle kanten verder: twee friezen met namen van staten aan de buitenkant, een tweede muurschildering met de architect erin, de Potomac en Arlington voorbij de westelijke zuilengalerij, een eeuw aan toespraken op de trap. Kies een gebeeldhouwde krans, een regel uit de tweede inauguratierede of een figuur op het doek van Guerin, maak er een foto van, en Chiaro vertelt je wie het beeldhouwde, uithakte of schilderde en waarom de architecten het juist daar wilden, en beantwoordt je vervolgvragen zo lang als je wilt.
Voor je gaat
Zo kom je er
2 Lincoln Memorial Circle, NW, Washington, DC, aan de westkant van de National Mall. Voor het monument zelf is er geen toegangshek en geen ticket: loop vanaf de Reflecting Pool de oostelijke trap op, of neem de lift, die links van de trap zit en vertrekt vanuit de lagere hal in de zuidoostelijke hoek van het gebouw.
Het dichtstbijzijnde metrostation is Foggy Bottom-GWU, aan de blauwe, oranje en zilveren lijn, op ongeveer 0,8 mijl (1,3 km); Smithsonian, aan dezelfde drie lijnen, ligt op ongeveer 1,2 mijl (1,9 km). Er stoppen verschillende buslijnen in de buurt, er zijn stations van Capital Bikeshare vlakbij, en naast het monument staan fietsenrekken en is er plek om een step te parkeren, al mag je in het monument zelf niet rijden. Parkeren kan maar beperkt en meestal tegen betaling, met een maximum van twee uur, langs Ohio Drive SW; op Daniel Chester French Drive, net ten zuiden van het monument, zijn er plaatsen voor mensen met een beperking.
Tickets en toegang
- De kelderverdieping onder de zaal, de undercroft, die op 25 juni 2026 openging, is een apart bezoek met een eigen ticket op tijdslot. De tickets zijn gratis, maar een reservering vooraf op Recreation.gov kost $ 1,00 servicekosten; je kunt tot 30 dagen vooruit reserveren, de tickets komen elke dag om 11.00 uur vrij, en per reservering krijg je er hooguit zes. Tickets voor dezelfde dag worden vanaf 8.45 uur uitgedeeld bij de kiosk van het Korean War Veterans Memorial aan Daniel Chester French Drive, op volgorde van aankomst, en iedereen van twee jaar en ouder heeft er een nodig. Voor wat deze gids laat zien, heb je het niet nodig.
- Het monument is vierentwintig uur per dag open voor publiek. De lift, de toiletten en de kelderverdieping hebben kortere openingstijden, en de pagina met openingstijden van de Park Service noemt de uitzonderingen op feestdagen, eerste kerstdag daaronder, dus kijk daar als je vroeg, laat of op een feestdag komt.
- De toiletten zitten aan Daniel Chester French Drive, aan de overkant van de straat bij de parkeerplaatsen voor mensen met een beperking. Huisdieren mogen niet in de zaal of de kelderverdieping; hulphonden zijn welkom overal waar bezoekers mogen komen.
- Op een informatiepaneel aan de zuidkant van het plein van de Memorial Circle staat een bronzen maquette van het monument die je mag aanraken, met audiodescriptie, en de folder van het park is er in braille en als download met audiodescriptie.
De officiële audiogids
De eigen gidsen van de Park Service zijn hier de rangers. Hun programma’s staan op de evenementenkalender van de National Mall en zijn, in de woorden van de Park Service, altijd gratis. Op de website staan korte opgenomen Ranger Reflections over het beeld, de muurschilderingen, de inscripties en de uitzichten, de NPS-app behandelt de bezienswaardigheden in de buurt, en een tolk Amerikaanse Gebarentaal kun je kosteloos regelen als je er minstens drie weken van tevoren om vraagt. Wat in dat rijtje ontbreekt, is vertelling die hoort bij de plek waar je op dat moment staat, en dat geeft deze pagina je: één opname per stop, van het plein tot de bovenste trede, met elk woord uitgeschreven onder de speler.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Lincoln Memorial?
Gratis van de eerste tot de laatste stop: vijf stops met vertelling, van het plein tot het uitzicht naar het oosten, elk direct af te spelen op deze pagina en elk eronder uitgeschreven. Daarnaast heeft de Park Service gratis rangerprogramma’s, te vinden op de evenementenkalender van de National Mall, en korte opnamen onder de naam Ranger Reflections op de website. Over alles waar de vijf stops langs lopen, vertelt de Chiaro-app je met één foto.
Kan ik naar de audiogids van het Lincoln Memorial luisteren zonder ticket?
Ja, van de eerste stop tot de laatste. De Park Service vraagt geen toegangsgeld voor het monument of de hoofdzaal, dus het plein, de trap, het beeld, de zuidelijke zaal en het uitzicht naar het oosten liggen allemaal op vrij toegankelijke grond. Het enige deel van het gebouw waarvoor je een ticket nodig hebt, is het museum in de kelderverdieping, en daar gaat deze gids niet naar binnen.
Wat kost de officiële audiogids van het Lincoln Memorial?
Op de pagina’s van de Park Service over het Lincoln Memorial staat geen betaalde audiogids. Wat er wel is, kost niets: rangerprogramma’s, volgens de Park Service altijd gratis, opgenomen Ranger Reflections over het beeld, de muurschilderingen, de inscripties en de uitzichten op nps.gov/linc, en een versie van de parkfolder met audiodescriptie. Ook het museum in de kelderverdieping is gratis, al kost een reservering vooraf $ 1,00 servicekosten.
Waar stond Martin Luther King jr. bij het Lincoln Memorial?
Op het bordes onder de witte marmeren treden, achttien treden onder het beeld. Een steen die in 2003 werd gegraveerd, bij de veertigste verjaardag van de I Have a Dream-toespraak, markeert de plek, en de bezoekerspagina van de Park Service zelf zegt dat je er op weg naar boven naar moet uitkijken. Het is de tweede stop op deze pagina.
Is het Lincoln Memorial ooit gesloten?
Het monument zelf is de klok rond open. Voor een feestdag of een laat bezoek kijk je op de pagina met openingstijden van de Park Service: daar staan de uitzonderingen, eerste kerstdag daaronder, en hoe laat de lift, de toiletten en de kelderverdieping ’s avonds dichtgaan.
Is er een lift naar het beeld?
Ja. Die zit links van de trap als je naar het monument kijkt, en vertrekt vanuit de lagere hal, in de zuidoostelijke hoek van het gebouw. Anders zijn het 58 treden van het plein naar de zaal, en 87 vanaf de rand van de Reflecting Pool.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Lincoln Memorial.