Direct naar de inhoud

Frick Collection · New York · Onafhankelijke gids

Audiogids voor de Frick Collection,
vijf stops, gratis.

Holbein, Bellini, Rembrandt en twee Vermeers, verteld voor de kamers waarin Frick zelf woonde. Het huis aan Fifth Avenue toont nog ruim achthonderd andere werken, en Chiaro vertelt over elk ervan aan de hand van een foto.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Frick Collection.

9:41

Thomas Cromwell

Frick Collection, New York

0:00 2:39
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Alle vijf schilderijen van deze audiogids voor de Frick Collection hangen in drie zalen op niveau 1 van het herenhuis van Henry Clay Frick, de verdieping op straatniveau. Je begint in de Living Hall, de woonkamer, waar de Thomas Cromwell van Holbein en de heilige Franciscus van Bellini de wanden delen. Dan steek je over naar de West Gallery voor De Poolse ruiter van Rembrandt, en je eindigt in de South Hall, waar twee van de drie Vermeers van de Frick naast elkaar hangen. Samen zijn de vijf goed voor elf minuten audio, en omdat Frick deze kamers bouwde om erin te wonen en niet om erdoorheen te marcheren, past het rondje van Holbein tot Vermeer ruim in een halfuur.

Elke stop steunt op de eigen online collectie van de Frick, die bij elk schilderij de zaal vermeldt, en op een tweede, onafhankelijke bron. Aan de wanden van de Frick hangen geen toelichtingen, alleen kleine plaatjes met kunstenaar en titel, en schilderijen worden weleens uitgeleend of anders gehangen. Hangt iets niet waar wij zeggen, vraag het dan aan het personeel van de Frick, geloof hen eerder dan deze pagina, en laat het ons weten.

Stop 1 van 5 · Niveau 1, zaal 10, Living Hall

Thomas Cromwell

Hans Holbein de Jonge · 1532–33 · Olieverf op eikenhouten paneel, 78,1 × 64,1 cm

Om op te letten

  • Het donkerblauwe wandkleed boven hem. In het patroon is een kroontje geborduurd, en dat valt precies op zijn hoofd: misschien een grap van Holbein over een man met een grenzeloze ambitie.
  • De gevouwen brief in het kleine stilleven op tafel. Zo vertelt Holbein je wat zijn ambt was: bewaarder van de koninklijke juwelen, de Master of the Jewel House.
  • Het boek met de band vol edelstenen. Het is herkend als Cromwells eigen getijdenboek, dat nog altijd bestaat, in Trinity College in Cambridge.
  • Thomas More, vijf jaar eerder geschilderd, aan dezelfde wand en zo gehangen dat de twee mannen elkaar aankijken. Kijk van de een naar de ander voordat je de zaal verlaat.
Transcriptie (2:39)

Kijk eerst naar de man, nog voor iets anders in deze zaal. Zwaar, gladgeschoren, gehuld in zwart en bont, zijdelings aan een tafel, met een opgerold papier in zijn vuist geklemd. Hij kijkt niet naar jou. Hij kijkt langs deze zelfde wand, en de man die daar tegenover hem hangt, is de man die hij ter dood liet brengen.

Dit is Thomas Cromwell, geschilderd door Hans Holbein de Jonge in 1532 of 1533, tijdens het tweede verblijf van de schilder in Engeland. Cromwell was van eenvoudige komaf opgeklommen tot de hoogste bestuursposten aan het hof van Hendrik de Achtste. Hij stond achter de Akte van Suprematie, de wet die de koning tot hoofd van de Kerk in Engeland maakte, en als belangrijkste architect van de Engelse Reformatie maakte hij jacht op iedereen die de nieuwe Kerk niet wilde volgen. Een van hen hangt hier met hem aan de wand: Thomas More, vijf jaar eerder geschilderd door dezelfde Holbein, in 1527. More weigerde de Akte, werd veroordeeld voor hoogverraad en werd op zes juli 1535 onthoofd. Cromwell was daarvoor verantwoordelijk. De Frick heeft de twee mannen tegenover elkaar gehangen, en de ruimte tussen hen is het meest geladen stukje lucht in het hele huis.

Dan de details, want Holbein stopt er veel in. Op tafel ligt een gevouwen brief, neergelegd als een klein stilleven, en die vertelt je zijn ambt: bewaarder van de koninklijke juwelen. Ernaast ligt een boek met een band van verguld zilver, bezet met edelstenen. Pas kort geleden werd het herkend als Cromwells eigen getijdenboek, een gebedenboek dat nog altijd bestaat, in de Wren Library van Trinity College in Cambridge. Twee andere exemplaren van datzelfde boek waren van twee vrouwen van Hendrik: Catharina van Aragon en Anna Boleyn. Kijk dan omhoog, naar het donkerblauwe wandkleed achter zijn hoofd. In het patroon is een kroontje geweven, en dat valt, als bij toeval, precies boven op hem. Misschien is het Holbeins stille commentaar op hoe hoog deze man wilde klimmen.

Vergelijk de twee portretten, een paar passen uit elkaar aan dezelfde wand. More is één en al textuur: stoppels, mouwen van rood fluweel en een gouden keten, het teken van zijn dienst aan de koning. Cromwell krijgt koelere kleuren en een eenvoudiger achtergrond. Dat is typerend voor Holbeins tweede Engelse periode, en toevallig past het ook bij de man die poseerde. Waar de sympathie van de schilder lag, laat het museum aan jou over.

Eén eerlijke kanttekening. Holbeins eigen portret van Cromwell geldt meestal als verloren, en er bestaan drie versies: deze, een in de National Portrait Gallery in Londen en een in een particuliere collectie in Yorkshire. Het paneel van de Frick wordt als de beste van de drie beschouwd, en het museum catalogiseert het als een Holbein. Sommige kenners denken aan de hand van een assistent uit zijn werkplaats. De handen en het bont kun je zelf beoordelen.

Het einde is voor beide mannen hetzelfde. Ook Cromwell viel bij Hendrik in ongenade, en in 1540, vijf jaar na More, werd hij terechtgesteld. Henry Clay Frick kocht More in 1912 en Cromwell in 1915, en sindsdien delen de twee vijanden een kamer.

Stop 2 van 5 · Niveau 1, zaal 10, Living Hall

De heilige Franciscus in de woestijn

Giovanni Bellini · ca. 1475–80 · Olieverf op paneel, 124,6 × 142 cm

Om op te letten

  • Het papiertje in de linkerbenedenhoek. Daarop signeerde Bellini het paneel, geschilderd alsof het er was vastgeprikt.
  • Zijn handen. De wonden van de stigmata zijn maar vaag te zien in de open handpalmen, dus je moet ernaar zoeken.
  • De dieren, die zich allemaal met hun eigen zaken bemoeien: een reiger, een ezel, een konijn en een ijsvogel, en verder naar achteren een herder met zijn kudde.
  • Zijn voeten. Hij is uit zijn houten sandalen gestapt en staat blootsvoets op de rots, zoals Mozes bij de brandende braamstruik.
Transcriptie (2:01)

Draai je van Cromwell naar het grote paneel in deze zelfde zaal, en de temperatuur slaat volledig om. Na al die politiek is een man in een bruine pij uit zijn ruwe schuilplaats op een rotsrichel gestapt, blootsvoets, met open armen, zijn gezicht geheven naar het licht dat linksboven binnenstroomt. Alles om hem heen wordt erdoor beschenen: de rotsen, het stadje op de heuvel, de velden.

Hij is Franciscus van Assisi, de dertiende-eeuwse bedelmonnik die de beschermheilige van Italië werd. In 1224, zo gaat het verhaal, trok hij zich terug op La Verna, een kluizenarij in de Apennijnen, en ontving hij daar de stigmata, de wonden van de kruisiging van Christus. Kijk naar zijn handpalmen en je ziet ze nog net, heel vaag. Giovanni Bellini kwam uit een Venetiaanse schildersfamilie en was de grote naam van zijn generatie. Hij schilderde dit aan het eind van de jaren zeventig van de vijftiende eeuw, en hij deed iets ongewoons met het onderwerp. De meeste schilders lieten een engel of een kruisbeeld stralen naar beneden sturen. Bellini geeft je alleen licht en landschap, en sommige kenners denken dat Franciscus hier helemaal niet de wonden ontvangt, maar zijn Zonnelied zingt, de lofzang waarin hij God prijst om broeder Zon, die de dag brengt.

Daarom doet de omgeving er zo toe. Dit is geen woestijn. Het is een dal op het Venetiaanse platteland, en het zit vol leven dat geen idee heeft dat er iets heiligs gebeurt. Er is een reiger, een ezel, een konijn, een ijsvogel, en een herder die op zijn kudde past. Franciscus heeft zijn houten sandalen achter zich gelaten en staat blootsvoets, zoals Mozes op heilige grond. Op zijn lessenaar in de schuilplaats liggen een boek en een schedel.

Niemand weet zeker wie het bestelde. De beste gok is een Venetiaanse patriciër, Zuan Michiel, die het misschien bedoelde voor San Francesco del Deserto, een afgelegen kerk op een eiland in de lagune. In 1525 hing het al in een Venetiaans palazzo van Taddeo Contarini. Veel later, in 1852, kwam het bij Christie’s onder de hamer, voor 735 pond.

Henry Clay Frick kocht het in 1915 voor 170.000 dollar. Religieuze schilderijen zeiden hem weinig, maar van dit landschap hield hij, en hij gaf het een ereplaats in zijn woonkamer, de Living Hall, waar het nog altijd hangt. Bellini signeerde het waar je het het minst zou verwachten: op een klein geschilderd snippertje papier in de linkerbenedenhoek, alsof iemand een briefje op de rots had achtergelaten.

Stop 3 van 5 · Niveau 1, zaal 13, West Gallery

De Poolse ruiter

Rembrandt Harmensz. van Rijn · ca. 1655 · Olieverf op doek, 116,8 × 134,9 cm

Om op te letten

  • De achtergrond achter de benen van het paard. Delen ervan zijn nauwelijks geschetst, en sommige lijken gewoon onaf.
  • Het gebouw op de donkere heuvel, het zwarte water eronder en een vage gloed in de verte die op een brand lijkt.
  • Zijn uitrusting: een boog en een pijlkoker op zijn heup. Het kostuum, de wapens en zelfs het paardenras zijn allemaal Pools genoemd.
  • Rembrandts eigen Zelfportret uit 1658, in dezelfde zaal. Daar hangt ook Dame en dienstbode van Vermeer.
Transcriptie (2:19)

Een jonge man op een lichtgrijs paard, die van links naar rechts over het doek rijdt, kalm, bijna dromerig, met een boog en een pijlkoker op zijn heup. Achter hem is het landschap kaal en bergachtig. Op de heuvel staat een vreemd gebouw, daaronder ligt zwart water, en in de verte brandt iets. Hij lijkt niet ongerust. Hij ziet eruit alsof hij precies weet waar hij heen gaat, en dat heeft verder nog nooit iemand geweten.

Dat is het raadsel van dit doek. Niemand is het eens over wie hij is. De Poolse eigenaren in de achttiende eeuw zeiden dat hij lid was van hun eigen familie: Marcjan Aleksander Ogiński. In 1793 schreef Michał Kazimierz Ogiński aan koning Stanislaus Augustus van Polen en noemde het schilderij een kozak te paard, en de koning herkende in de ruiter een lisowczyk, een lid van een ongeregelde ruitertroep met die naam. Sindsdien is hij voorgesteld als protestantse theoloog, als de verloren zoon, als David uit het Oude Testament, als Tamerlan, als christelijke soldaat die Oost-Europa tegen de Turken bewaakt, en, door twee Poolse onderzoekers in 1912, als Rembrandts eigen zoon Titus. Elk van die lezingen heeft zijn voorvechters gehad. Geen enkele heeft gewonnen.

Dan is er de vraag wie het schilderde. Toen Henry Clay Frick het in 1910 kocht van graaf Tarnowski, wiens familie het sinds 1834 bezat, was iedereen het erover eens dat het een Rembrandt was. In 1984 opperde een onderzoeker van het Rembrandt Research Project, het team van kenners dat toen veel beroemde Rembrandts ter discussie stelde, dat het misschien van zijn leerling Willem Drost was. De Frick heeft zijn bordje nooit veranderd, en latere kenners, onder wie Simon Schama en de voorzitter van het project zelf, Ernst van de Wetering, kozen weer stellig voor Rembrandt. De voorzichtigste opvatting is nu dat Rembrandt eraan begon in de jaren vijftig van de zeventiende eeuw, en dat een andere hand delen ervan heeft afgemaakt. Kijk naar de grond achter de hoeven van het paard en je ziet waarom mensen twijfelen: een deel ervan is nauwelijks geschetst.

Het is ook vreemd dat Rembrandt überhaupt een paard schilderde. Het enige andere ruiterportret dat van hem bekend is, is dat van Frederick Rihel, in de National Gallery in Londen, uit 1663.

De kwestie werd een grap in de kunstwereld. In 1993 stuurde de kunstenaar Russell Connor het tijdschrift The New Yorker een nepontdekking: een schilderij van Rembrandt, palet in de hand, aan het werk aan de onvoltooide Poolse ruiter, plechtig toegeschreven aan nog een andere leerling, Carel Fabritius. Het tijdschrift drukte het af. En de ruiter, wie hij ook is, rijdt nog altijd door dat brandende landschap in de West Gallery, die hij deelt met Rembrandts eigen gezicht in het Zelfportret uit 1658.

Stop 4 van 5 · Niveau 1, zaal 19, South Hall

De soldaat en het lachende meisje

Johannes Vermeer · ca. 1657 · Olieverf op doek, 50,5 × 46 cm

Om op te letten

  • De kaart achter hen. Het land is blauw geschilderd en het westen ligt boven, en als je dichterbij komt, zie je scheepjes varen over de beige waterwegen.
  • Het gezicht van de officier, of hoe weinig je ervan ziet: een smal stukje profiel onder een enorme hoed van bevervilt.
  • De leeuwenkoppen op de rugleuningen van de stoelen. Dezelfde stoelen duiken op in Onderbreking van de muziek, dat in deze zaal hangt.
  • Het open raam links. Geen enkel ander bekend interieur van Vermeer laat je ook maar een glimp van de straat buiten zien.
Transcriptie (2:07)

Doe een stap terug en laat het licht zijn werk doen. Het stroomt binnen door het raam links, glijdt over de witte muur, vangt het wit van haar hoofddoek en landt op haar gezicht, precies op het moment dat ze lacht. Het is een klein doek, ongeveer een halve meter in beide richtingen, en het gloeit als een verlichte kamer.

Een deel van die gloed is geld. Johannes Vermeer mengde ultramarijn, toen het duurste pigment ter wereld, door de witte verf van de muur en van haar hoofddoek. Het blauw pik je er nooit uit, maar het koelt het wit af en laat het daglicht echt aanvoelen.

Nu de twee mensen. Ze houdt een glas vast van het soort dat voor witte wijn werd gebruikt, en misschien stond Vermeers vrouw, Catharina Bolnes, voor haar model. Tegenover haar aan tafel zit een officier in het rood, één hand in de zij, op een stoel met gesneden leeuwenkoppen. Zijn gezicht zie je nauwelijks, alleen een zweem van profiel onder die enorme hoed. Wat speelt er zich tussen hen af? Kenners hebben het op alle manieren gelezen, van een lieve vrijage tot een betaalde ontmoeting tussen een prostituee en haar klant. Allebei waren het alledaagse onderwerpen in de Hollandse schilderkunst, en Vermeer weigert je te vertellen welke van de twee dit is.

De hoed is een tweede blik waard. Hij is van bevervilt, het felbegeerde hoedenmateriaal van die tijd. In Noord-Europa was de bever door de jacht vrijwel uitgeroeid, dus kwamen de pelzen in enorme hoeveelheden uit Noord-Amerika over de Atlantische Oceaan, via koloniale handel met inheemse gemeenschappen. Op het hoofd van deze officier zit een stukje Nieuwe Wereld.

Dan de kaart. Hij toont Holland en West-Friesland, getekend met het westen boven, waardoor de kustlijn er onbekend uitziet. Het land is blauw. Waarschijnlijk was het ooit groen, tot een geel pigment uit het mengsel verbleekte. Vermeer had deze kaart duidelijk jarenlang bij de hand, want hij schilderde hem ook in twee andere schilderijen. En kijk nog eens naar het raam: dit is het enige van zijn bekende interieurs dat je een glimp van de straat buiten gunt.

De laatste verrassing is hoe weinig het scheelde of het schilderij was zijn maker kwijtgeraakt. In 1696 werd het op een veiling in Amsterdam als een Vermeer verkocht, voor vierenveertig en een halve gulden. Later kocht een verzamelaar, Léopold Double, het in Londen, kennelijk als een werk van Pieter de Hooch, voor 235 guinea’s. In 1881 ging het voor 8.800 frank naar prins Demidoff, voor zijn villa in Pratolino bij Florence, en in 1911 kwam het bij Henry Clay Frick, waar Onderbreking van de muziek er al op wachtte.

Stop 5 van 5 · Niveau 1, zaal 19, South Hall

Onderbreking van de muziek

Johannes Vermeer · ca. 1658–59 · Olieverf op doek, 39,4 × 44,5 cm

Om op te letten

  • Haar ogen. Zij is de enige op het schilderij die naar jou kijkt, alsof je net bij hen binnenliep.
  • Het donkere schilderij op de achterwand, waarop nog net een Cupido te zien is: de hint van de schilder dat deze muziekles misschien over meer gaat dan muziek.
  • De vogelkooi bij het raam. Die is later door iemand anders toegevoegd, niet door Vermeer.
  • Het zilveren deksel van de blauw-witte kan op tafel, dat het licht van het raam opvangt.
Transcriptie (1:55)

Dit is de kleinste van de drie Vermeers van de Frick, nog geen veertig bij vijfenveertig centimeter, en het werkt als een deur die je net hebt opengedaan. De jonge vrouw aan tafel heeft opgekeken. De man die zich over haar heen buigt, niet. Jij bent de onderbreking uit de titel.

Vermeer liet ongeveer vierendertig schilderijen na die bewaard zijn gebleven, en dit huis bezit er drie: twee in deze zaal en de derde, Dame en dienstbode, in de West Gallery. Henry Clay Frick kocht deze als eerste, in 1901, tien jaar voor het schilderij met de officier ernaast.

Wat deden ze voordat jij binnenkwam? Ze hebben allebei hun handen op een vel papier. Het kan muziek zijn, zoals het blad op tafel. Het kan een brief zijn. In de Hollandse wereld van de jaren vijftig van de zeventiende eeuw was samen musiceren een van de geaccepteerde manieren voor een jonge man en een jonge vrouw om dicht bij elkaar te zijn, en in de schilderkunst stond muziek vaak voor de liefde. Vermeer spelt het uit, als je weet waar je moet kijken. Op de beschaduwde muur achter hen hangt een donker schilderij, en de figuur erop is Cupido.

Dan de tafel. Er ligt iets wat een cister lijkt, een getokkeld snaarinstrument, en er staat een glas rode wijn dat niemand heeft aangeraakt. Er staat een blauw-witte kan met een zilveren deksel die het licht van het raam vangt. Kenners zijn het er niet over eens. Sommigen zeggen dat het Chinees porselein is met een Europees deksel, anderen dat het Delfts aardewerk is, het imitatieporselein uit Vermeers eigen stad.

Kijk naar links, naar de stoel bij het raam. De rugleuning is gesneden met leeuwenkoppen, waarvan de manen net door het licht worden geraakt, en je hebt ze al gezien, want het zijn dezelfde stoelen als in De soldaat en het lachende meisje, hiernaast. Kijk nu boven die stoelen, naar de vogelkooi bij het raam. Die is niet van Vermeer. Een andere hand heeft hem later toegevoegd, en hij is gebleven.

Het schilderij is door de eeuwen heen zwaar gerestaureerd, dus het zal nooit zo scherp zijn als de officier ernaast. Toch leeft het al lang voort, ook buiten het museum. De Engelse titel, Girl Interrupted at Her Music, gaf de schrijfster Susanna Kaysen de naam voor haar boek, Girl, Interrupted. En de jonge vrouw doet nog altijd waarvoor ze drie en een halve eeuw geleden werd geschilderd: ze kijkt op van het blad, recht naar wie er net de kamer binnenkomt.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles in de Frick Collection.

Deze wandeling behandelt vijf van de ruim achthonderd werken die in het huis te zien zijn. De Frick hangt geen toelichtingen aan de wand, alleen kleine plaatjes met een kunstenaar en een titel, en precies daar bewijst de app zijn nut: fotografeer een paneel van Fragonard, een email uit Limoges of een klok in de zalen op niveau 2, en je hoort van wie het was en waarom het ertoe doet. Daarna beantwoordt de app ter plekke de vragen die je hardop stelt.

Waarom kijken More en Cromwell elkaar aan?Is De Poolse ruiter echt een Rembrandt?Wie is het lachende meisje?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

1 East 70th Street, op de hoek van Fifth Avenue, New York, NY 10021. Je gaat naar binnen via de hoofdingang aan East 70th Street, waar taxi’s en deelritten je ook kunnen afzetten; de deur aan 10 East 71st Street is voor de onderzoeksbibliotheek en voor groepen.

De dichtstbijzijnde metro is lijn 6 naar 68th Street–Lexington Avenue. De N, R en W stoppen bij 59th Street–Fifth Avenue en de Q bij 72nd Street–Second Avenue, vanwaar dwarsbus M72 naar Fifth Avenue en 69th Street rijdt. De M1, M2, M3 en M4 rijden noordwaarts over Madison Avenue en zuidwaarts over Fifth Avenue, met een halte bij 69th Street.

02

Tickets

  • Kinderen onder de 10 mogen niet naar binnen, omdat de meeste kunst er zonder koorden of vitrines staat. Bezoekers van 10 tot 18 jaar hebben gratis toegang.
  • In de zalen mag je niet fotograferen. Alleen in de Garden Court en in de openbare ruimtes buiten de zalen mag je foto’s maken.
  • Een ticket voor volwassenen kost $ 30. Op woensdag van 13.30 tot 17.30 uur betaal je wat je wilt, met een minimum van $ 5 als je online reserveert, en op de eerste vrijdag van de meeste maanden is de toegang gratis van 17.30 tot 21.00 uur (niet in januari en september).
  • Dinsdag is de sluitingsdag van de Frick. Vanaf 30 minuten voor de sluiting om 17.30 uur laten de zalen niemand meer binnen, en de kaartverkoop stopt een uur voor sluitingstijd.
  • Boek vooraf een ticket met tijdslot als je dag vastligt. Sommige tickets voor dezelfde dag worden aan de deur vrijgegeven, maar een geboekt ticket kun je niet omzetten naar een ander tijdslot.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

Conservatoren van de Frick hebben hun eigen commentaar ingesproken, en dat kost niets: open de mobiele gids van het museum in een app op je telefoon of op de website, en typ het omcirkelde nummer in dat naast een werk staat. In de zalen zijn koptelefoons of oortjes verplicht, dus neem ze zelf mee, en de gratis wifi FrickPublic spaart je data. Onze vijf stops zijn ook gratis en staan op deze pagina, en de Chiaro-app vertelt over elk ander stuk in het huis dat de tour van de conservatoren overslaat.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor de Frick Collection?

Ja. Conservatoren van de Frick vertellen de eigen tour van het museum, gratis op je telefoon en op frick.org, en deze pagina voegt er vijf stops van Chiaro aan toe die in elke browser afspelen, met de tekst onder elke speler. Wat de pagina overslaat, fotografeer je, en dan vertelt Chiaro erover.

Hoeveel kost de officiële audiogids van de Frick Collection?

Niets. De Frick biedt zijn audiotours gratis aan, in een mobiele gids en op de website, met commentaar bij omcirkelde nummers in de zalen. Je hebt wel je eigen koptelefoon of oortjes nodig, want die zijn in de zalen verplicht.

Waar hangt de Thomas Cromwell van Holbein in de Frick Collection?

In de Living Hall, zaal 10 op niveau 1. Holbeins Sir Thomas More hangt in dezelfde zaal, zo geplaatst dat de twee vijanden elkaar aankijken.

Waar hangen de Vermeers in de Frick Collection?

De Frick heeft er drie. De soldaat en het lachende meisje en Onderbreking van de muziek hangen samen in de South Hall, zaal 19. Dame en dienstbode, het laatste werk dat Henry Clay Frick kocht voordat hij in 1919 overleed, hangt in de West Gallery, zaal 13, dezelfde zaal als De Poolse ruiter.

Is de Frick Collection op dinsdag gesloten?

Ja, elke dinsdag. De andere zes dagen is het museum open van 10.30 tot 17.30 uur. In de rest van 2026 is het ook dicht op Thanksgiving, 26 november, en op eerste kerstdag, en op nieuwjaarsdag 2027 is het opnieuw gesloten.

Kan ik kinderen meenemen naar de Frick Collection?

Pas vanaf 10 jaar. Het huis toont schilderijen, beeldhouwwerk en meubels grotendeels zonder afzetting, en door jongere kinderen te weren beperkt het museum het risico op schade door een ongelukje. Van 10 tot 18 jaar is de toegang gratis.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Frick Collection.